Σήμερα το πρωί έψαξα να βρω το σπίτι που έζησα τους πρώτους μήνες της ζωής μου. Ευζώνων και Βελισαρίου.
Μια επίσκεψη που την ανέβαλα για 20 ολόκληρα χρόνια.
Δεν το βρήκα. Τίποτα.
Στη θέση του υπάρχει ένα parking κι ένα μεταμοντέρνο Ψιλικατζίδικο.
Σε ολόκληρη την Ευζώνων έχουν απομείνει μονάχα δύο σπίτια (το ένα στη φωτογραφία) που θυμάμαι αμυδρά από τότε…
Υστερα περπάτησα ολόκληρη τη διαδρομή που έκανα με τον παππού μου, αρχισυντάκτη του «Βορρά», τη δεκαετία του ’50.
Μέχρι τον Πύργο…
Μούσκεμα στον ιδρώτα έφτασα στην εφημερίδα.
Ηπια έναν καφέ κι έφυγα…
Δεν τόλμησα να ζητήσω τον παππού. Κανείς δεν θα τον θυμόταν.
Εκανα την ίδια διαδρομή προς τα πίσω.
Αναδρομικά. Κυριολεκτικά..
Σαν τάμα…
Το parking δεν ήταν πια εκεί.
Πάρκαρα τη μνήμη μου στη Βελισαρίου.
Μπήκα στο σπίτι μας που μύριζε βρασμένο γάλα.
«Που ήσουν, καλό μου, τόσες ώρες; Ανησυχήσαμε!»
Ο,τι νάναι! Και μη χειρότερα που λένε!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι κατάλαβε απο εκεί απο το Βιρτζίνια ο Θεός και η ψυχή της!
Μη χαίρεσαι. Spam είναι. Spam! Spam and ham. And ham. And some more spam.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσύ τι λες να πίστεψα οτι είναι η κόρη της Εφης απο την απέναντι πολυκατοικία που είχε πάει για σπουδές στο Ουινσκόνσιν;
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί ρε παιδιά είναι σπαμ? Πραγματικά είναι η κόρη της Εφης... απλώς δεν το γνωρίζει γιατί έφυγε μικρή από Ελλάδα ε... έφαγε και λίγα -μπικ μόνο μπικ- μακ και έχασε τον προσανατολισμό της. Εδώ ολόκληρη απλ τα χασε και μου έστειλε σπαμ για να κάνω σουιτς. Από τι να κάνω σουιτς? Μακ έχω...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι! Να δεις πως την λέγανε.... ;-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΗταν κάτι που γύρευα σε σένα.
ΑπάντησηΔιαγραφή