«Τα καλύτερα κείμενα σου είναι οι νεκρολογίες» μου είχε πει πριν κάτι μήνες ο φίλος Στεφ. Τσ.
Ενιωσα ότι είχε δίκιο…
Και φοβήθηκα πολύ…
Στην Αμερική οι νεκρολογούντες διαπρέπουν. Εδώ το άθλημα δεν έχει ψωμί. Το Life-style μισεί τον θάνατο διότι το αναιρεί. Εκτός αν εγκαινιάσω το death-style και γίνω ο Κωστόπουλος των ‘00’s… Πράγμα που δεν φιλοδοξώ…
Κι επειδή δεν μπορώ ξαφνικά, στα 40φεύγα, να το γυρίσω στο χαζοχαρούμενο αποφάσισα άλλα πράγματα. Τα οποία ελπίζω να φανούν εκ καιρώ.
Δεν βιαζόμαστε!
…
Εχω κι ένα καινούργιο περιοδικό στα σκαριά. Κι ένα ακόμη που επανασχεδιάζεται. Κι ένα τρίτο που θα ανοίξουν φίλοι, εδώ στην πόλη.
…
Ελπίζω να μην πεθάνουν πολλοί ακόμη σημαντικοί φέτος!
…
Αυτά!
…
Κατά τ’ άλλα…
…Πως πάει το κίνημα;
Ο Θάνατος είναι Σύμβουλος
ΑπάντησηΔιαγραφήΓαμάει το κίνημα φίλε. Γαμάει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι αν κάποιοι πεθάνουν απλά παίρνουμε σειρά.
Ως τότε, βάλε τα γαλάζια σου σταράκια και πάμε. Μη τα δένεις ρε. ΠΑΜΕ!
Τούτο το θεωρώ σαν μία νέα αρχή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυκαιρία όμως εδωδά μαζί με τους νεκρούς, μετά μιάμιση τόσην ώρα, να κρύψω κι ένα καθαρό - καθαρότατο: ντρέπομαι τώρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜη ντρέπεσαι καθόλου....
ΑπάντησηΔιαγραφή