Salonica in Space (the one it's only!)

Η ώρα 11... Η Τσιμισκή κόλαση από την κίνηση. Περίεργη κίνηση όμως. Μια αραιώνει, μια πήζει. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού. Τα μαγαζιά όμως άδεια. Που πάνε όλοι αυτοί; Εχω την εντύπωση οτι απλώς διασχίζουν την πόλη. Μπαίνουν από την ανατολική πλευρά και βγαίνουν από τη δυτική. Ετσι, ίσα-ίσα να θυμηθούν τότε που έβγαιναν για σαββατόβραδο. Υστερα, φαντάζομαι, παίρνουν τον περιφερειακό και επιστρέφουν στίτι για να δουν το "Στην υγειά μας" στη ΝΕΤ.
Η Θεσσαλονίκη παριστάνει τη ζωντανή.
Στρίβω στη Βενιζέλου. Η παλιά αγωνία του που θα παρκάρουμε τώρα εξαφανίζεται στο λεπτό. Μόλις προσπερνώ ένα αυτοκίνητο που ετοιμάζεται να φύγει. Κάνω ...όπισθεν στην άδεια Βενιζέλου, μανουβράρω, βγαίνει, παρκάρω. Απίστευτο; Ναι, το είχα ξανακάνει κάποτ αυτό. Ηταν 14 Αυγούστου του 2005 αν δεν με απατά η μνήμη μου.
Ψάχνω για τσιγάρα. Επτά περίπτερα έχει ο δρόμος και τα γύρω στενά εκεί. Μόνο τα τρία είναι ανοιχτά. Το ένα δεν έχει τα τσιγάρα μου. Το άλλο δεν έχει ρέστα. Στο τρίτο με εξυπηρετεί ένας ευγενέστατος Γεωργιανός.
It's Only...
Από τα ελάχιστα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μαγαζιά που αξίζουν τον κόπο. Σκιά του εαυτού του βέβαια αλλά τουλάχιστον εξακολουθεί και παίζει καλή μουσική κατά ένα ποσοστό που υπερβαίνει το 48%... (Δυστυχώς το άλλο 52% απλώς δεν ακούγεται εάν δεν έχει φάει κόλλημα με τα 80's... Την πλέον απεχθή, μουσικά και κοινωνικά, δεκαετία!)
Με το που εισβάλλουμε στο μαγαζί ο μέσος όρος ηλικίας εξακοντίζεται από τα23 στα 39 και τελικά σταθεροποιείται γύρω στα 36. Καλό αυτό διότι αυτομάτως οι μουγκές νεανικές παρέες αποκτούν αντικείμενο συζήτησης και θαψίματος: Εμάς! Οι οποίοι «εμείς» γιορτάζουμε τα γενέθλια αδελφού και φίλου που έκλεισε αισίως τα 41 και δύο τρία τραπέζια στο βάθος.
Απλωνόμαστε στις Λουί Κατρσάμθινγ καρέκλες, απλώνουμε χέρια, πόδια, I-phone και καπνοσακούλες στην αυλή και πιάνουμε τις παραγγελίες οι οποίες εξελίσσονται από Dewar’s sour το οποίο παραμένει ακατάληπτο τόσο για τη σερβιτόρα όσο και για τον μπάρμαν, σε SPACE και μπυρίτσες που είναι και ασφαλής. Οσοι επέμειναν σε κάτι πο «χύμα» μάλλον την πάτησαν και αυτή τη στιγμή που μιλάμε μετά βίας εγκαταλείπουν την αγαπημένη τους λεκάνη της τουαλέτας στην αγκαλιά της οποία θα ξημέρωσαν!!!
Αυτάαααααααα! Και έτσι πέρασαν οι ώρες! Και άδειασαν τα καφάσια με τις SPACE… Οι χαριτωμένες φοιτητριούλες που ούτε πονηρός πολιτευτής δεν τις ερωτεύεται πλέον, μάζεψαν τα ρέστα από το τραπέζι και την έκαναν για τις γκαρσονιέρες τους στην Τούμπα και στις Σαράντα Εκκλησιές. Τα αγοράκια έμειναν όπως είχαν έλθει: με το μπουκάλι στο ένα χέρι, στ’ άλλο χέρι το πουλί τους. Λικνίστηκαν λίγο ακόμη στους κολασμένους ήχους το Μπρέγκοβιτς (Θεός αν είναι!) και των Stones (I Can't Get No…) και έφυγαν κι αυτοί. Υστερα φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και φύγαμε κι εμείς από το μνημόσυνο της «παλιάς-καλής» Θεσσαλονίκης μας.
Ούτε καν παρακμή δεν είναι αυτό το πράγμα. Ούτε καν νευρικό γέλιο δεν μας βγήκε. Περάσαμε την έρημη και άδεια Εγνατία μονορούφι, χωρίς να μας πιάσει ούτε ένα φανάρι και εξαφανιστήκαμε στην καθ’ ημάς Ανατολή.
Στην υγειά μας ρε παιδιά!