Οι γραμμές των ρευμάτων

Είμαι πάλι σ’ αυτή τη διαολεμένη φάση που απολαμβάνω εναλλάξ άνισες δόσεις ή και κοκτέϊλ αδρεναλίνης, νοραδρελίνης, κορτιζόνης, οιστραδιόλης και άλλων με εξίσου ενδιαφέροντα ονόματα που με κάνουν να ανοιγοκλείνω τον παλιό μου υπολογιστή, τον νέο μου υπολογιστή, το cd-player, το dvd, το βιβλίο με την οικογενειακή ζωή του Φρόιντ, τα ποιήματα του Μπεττενκούρ, το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου, τα κινητά μου, τα σταθερά μου, τις ατζέντες και τα σημειωματάρια. Όχι, δεν θα μάθω ποτέ να κάθομαι ήσυχα. Δεν ξεκουράζομαι. Απλά μου στρίβει με την αδράνεια. Δεν την υπομένω για τον εαυτό μου, δεν την αντέχω και στους άλλους. Τουλάχιστον στους άλλους που έχουμε κάποιου είδους σχέση. Είναι πολύ μικρή ζωή για να αναζητάς διαρκώς το νόημά της. Γιατί τελικά ίσως το μόνο νόημα της ζωής είναι να τη ζεις. Να την κόβεις σε μεγάλες μπουκιές, να την μασάς αργά και να την καταπίνεις γρήγορα. Ξέρεις που ξέρεις το τι θα μείνει στο τέλος, μια χούφτα στάχτη, γιατί να κάθεσαι και να κοιτάζεις το πιάτο σαν να είναι πίνακας του Μανέ τη στιγμή που μπορείς να λουστείς με χρώματα σαν έργο του Πόλοκ;

Προς το παρόν παλεύω να εξοικειωθώ με τον νέο υπολογιστή, να εξοικειωθεί κι εκείνος μαζί μου, με τα κείμενα και τις εικόνες που του μεταγγίζω μέχρι να γίνει ο τέλειος, μικρός μου Φρανκενστάϊν. Επίσης μιλάω στο τηλέφωνο. Με μισόλογα ακόμη, να βρεθούμε, να πούμε περισσότερα, ετοιμάζεις κάτι, ετοιμάζω, πότε; Σε δύο ώρες, το απόγευμα, αύριο το πρωί για καφέ, αύριο το μεσημέρι, συνέχεια. Ξαναβλέπω τα ίδια πρόσωπα από άλλη γωνία, νομίζω πως έτσι με βλέπουν κι εκείνα. Τους ανακαλύπτω και πάλι, με ξαναγνωρίζουν. Θέλουμε όλοι να κάνουμε καινούργια πράγματα. Ισως όχι τα ίδια πράγματα αλλά να είναι καινούργια. Ευτυχώς η δουλειά μας το έχει αυτό το καλό, ο καθένας μπορεί να κάνει διαφορετικά πράγματα, να έχει άλλα στο κεφάλι του, να έρχεται από διαφορετικούς δρόμους και όλοι να βρίσκουμε ένα κοινό μονοπάτι. Όχι πάντα, μη λέμε αηδίες, αλλά τις σπάνιες φορές που συμβαίνει είναι υπέροχο.

Με πολλούς τρόπους μπορεί να σχεδιάσει κανείς τη θάλασσα.

Ενας κακός θαλασσογράφος παρουσιάζει τρικυμίες όπου τα καράβια συντρίβονται.

Καμιά φορά καταφεύγουμε σ’ αυτούς, για να μας σχεδιάσουν τις μακρινές θάλασσες απ’ όπου ήρθαν οι ξένοι.

Όμως μονάχα ποιητές με πάναγνο χέρι, με ανάλαφρες κινήσεις, είν’ εκείνοι που χαράζουν τις γραμμές των ρευμάτων όπου ταξιδεύουμε.

Πιέρ Μπεττενκούρ «ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ» - απόδ. Ε.Χ. Γονατάς – εκδ. στιγμή