Αχ βρε Πάνο…

Εκλαψα μία φορά με την πρόσφατη περιπέτεια του μικρού μου. Όταν πέρασε το κακό. Βράδυ Παρασκευής στην ταβέρνα, στο χωριό. Μεθυσμένος με δυό οκάδες τσικουδιά και άλλες τόσες κόκκινο. Ελιωσα, τσάκισα, δεν κρατιόντουσαν τα μάτια και ο φάρυγγας από τους λυγμούς. Και μετά «καθάρισα». Εφαγα έναν σκασμό, ήπια άλλον ένα, με έφεραν και με αποθέσανε στον καναπέ και ξεράθηκα…

Σήμερα έκλαψα άλλη μια. Για πάρτι σου μεγάλε μου αδελφέ! Και ξαναείπα μέσα μου: «και ΜΗ χειρότερα!». Σαν προσευχή το είπα!

Τι σκατά! Πως ξεμείναμε έτσι ευσυγκίνητοι σε τούτο τον αδάκρυτο αιώνα;

Και πως επιβιώνουμε; Σαν λάθη;

Θα υψώνω πάντοτε ένα ποτήρι για σένα και για τους συνωμότες των μεγάλων συγκινήσεων!

Κι είναι όρκος αυτός!

Γιατί πλάνταξα!