Όχι μόνο του Ψαριανού, όχι μόνο του Τζίμη Πανούση, όχι μόνο του Blog.me και του FUNEL αλλά ακόμη και του Λιακόπουλου και του Τράγκα και του Μάκη, το δικαίωμα να ΜΙΛΟΥΝ και να ΓΡΑΦΟΥΝ ελεύθερα, θα υπερασπιζόμουν!
Ετσι ΜΟΝΟ θα μπορέσω να υπερασπιστώ και το ΔΙΚΟ σου, αν ποτέ στο στερήσουν!
Το ΚΟΙΝΟ δικαίωμα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ του ΛΟΓΟΥ δεν έχει να κάνει με το γούστο (και το καπέλο) μας. Πολύ απλά: είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ για τον ΚΑΘΕΝΑ!
-------
Και αφού, εντελώς κακόβουλα, κάποιος πήγε στα παλιά, ας δούμε σε τι αναφέρεται:
Ακριβώς!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα δικαιώματα είτε θα είναι κοινά και σεβαστά για όλους είτε αύριο κινδυνεύεις να τα χάσεις κι εσύ διότι κάποιοι θα βρεθούν να πουν «έλα μωρέ, ο Στάθης! Στέρεψε από έμπνευση και γράφει μαλακίες! Καλά κάνουν και τον λογοκρίνουν!».
Η ελεύθερη κοινωνία μπορεί να δομηθεί μόνο μέσα από την πλήρη και ολοκληρωτική αποδόμηση της ίδιας της κοινωνίας!
Γι’ αυτό δεν παλεύουμε όλοι;
Respect. Εκτός των άλλων, για το ότι δεν του τη χαρίζεις επειδή τόσο καιρό αναδημοσιεύεις τα κείμενά του. Κι εγώ τον σέβομαι, αλλά όλοι έχουμε τα low points μας, και τη συγκεκριμένη στιγμή, για το συγκεκριμένο θέμα, μετράει η θέση που παίρνουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφή(Επίσης, για το ότι έβγαλες το moderation, σε μιά στιγμή που χρειαζόμαστε πραγματικά τον ανοικτό διάλογο :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕιδικά στους αγαπημένους, πιστεύω οτι δεν πρέπει να χαριζόμαστε!
ΑπάντησηΔιαγραφήTo moderation ίσως να κατάλαβες οτι αφορούσε ένα και μόνο πρόσωπο που γέμιζε τα ποστ με χυδαιότητες...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ποιόν τα πουλάς αυτά?
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν τρώμε όλοι το κουτόχορτό σου.
Εσύ ζητούσες εδώ την "προσωπική συντριβή" των eroosters και να "μάθουν να προσκυνάνε"!
Και τώρα έρχεσαι να μας κάνεις και διάλεξη.
Εσύ και οι όμοιοί σου είστε η ντροπή της Αριστεράς.
Επειδή το κακαρίζεις δεκάδες φορές το ίδιο ποίημα κι αφού παραθέτεις εκείνο το ποστ, κάθισε και ξαναδιάβασέ το. Ολόκληρο. Και μετά διάβασε και το απόσπασμα στο οποίο στρεψόδικα αναφέρεσαι:
ΑπάντησηΔιαγραφή«Θα ήθελα ειλικρινά να τους δω στη συντριβή τους. Οχι των ιδεών και αηδιών τους. Την ώρα της προσωπικής τους συντριβής. Από τη Ζωή που τη μισούν όσο και τα άντερά τους. Τη στιγμή που ο προσωπικό πόνος θα ξεφεύγει από τις αναλύσεις και τις προβλέψεις τους. Που θα γίνεται μια κόλαση που θα τους καταπίνει αμάσητους. Τότε που δεν θα προλαβαίνουν να απαντήσουν με εμβριθή σχόλια για το αν «είναι έγκλημα το διαμελισμένο πτώμα ενός παιδιού;», «είναι έγκλημα ο παιδικός καρκίνος;».
Αυτό που γράφω εδώ είναι ο,τι όταν έλθει –και σε ΟΛΟΥΣ έρχεται μία ή περισσότερες στιγμές ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ από την αρρώστια, την ατυχία, το δυστύχημα, τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου- τότε οι θεωρίες πάνε περίπατο. Ειδικά αν πρόκειται για ένα ΠΑΙΔΙ (το ποστ αφορούσε την ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ). Δεν επιζητούσα λοιπόν, κακόμοιρε, την συντριβή τους. Αναρωτιόμουν αν θα είναι το ίδιο κυνικοί και απόλυτοι όταν θα ζήσουν μια τέτοια!
Αλλά για μια ακόμη φορά αποδεικνύεις αυτό που σχολίασε κάποιος σήμερα: «Κάποιοι bloggers, στην προσπάθεια τους να μάθουν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν.»
Ή είναι απλώς στρεψόδικοι!