Με αφορμή τη «ρωγμή» της breathe (το «πρόβλημα» & το τέρας ή “the dark side”)
Εχω διαβάσει κατά καιρούς αρκετά εξαιρετικά κείμενα στα blogs. Κείμενα που με έχουν ξαφνιάσει, που με έχουν κάνει να γελάσω, που με προβλημάτισαν, κείμενα (λιγότερα) που με σόκαραν, κείμενα που με θύμωσαν (πολύ περισσότερα) όσο δεν παίρνει, κείμενα που μου έμαθαν καινούργια πράγματα ή που πρόσθεσαν φορτηγά πληροφορίας σε πράγματα που ήξερα «όσο πατά η γάτα». Φυσιολογικό μέσα στην …θηριώδη παραγωγή κειμένων της μπλογκόσφαιρας.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο λίγοι και λίγες είναι αυτοί που τολμούν να ανοίξουν τα σώψυχά τους, να αποκαλύψουν τις πολύτιμες «ρωγμές» της ύπαρξής του στα blog αλλά και αυτοί που το τολμούν πόσο σπάνια το κάνουν…
Εδώ οφείλω να πω ότι με μια πρόχειρη εκτίμηση πιο τολμηροί στο να ξεγυμνωθούν είναι οι Gay bloggers, ακολουθούν οι κυρίες και υπολείπονται τα «καθαρόαιμα (!?!) αρσενικά». Μία λιγότερο πρόχειρη εκτίμηση πάλι λέει ότι οι «επώνυμοι» bloggers (π.χ. οι δημοσιογράφοι), οι «φωνακλάδες», οι «τιμητές», οι «μετα-bloggers» και οι λοιποί «δημοφιλείς» ΔΕΝ ανοίξουν ΠΟΤΕ τα «συρτάρια» της ψυχής τους.
Ξέρει κανείς αν αυτός που τόσο εύλογος είναι στο να κριτικάρει, να «τσιτάρει», να «κατακεραυνώνει», να λοιδωρεί, να ειρωνεύεται, έχει ποτέ του τσαλακωθεί, πονέσει, ερωτευτεί, κλάψει. Αν έχει δει τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού;
Θέλει αρετή και τόλμη να τσαλακώνεσαι δημόσια!
Να καταβάλεις δηλαδή το αντίτιμο της δημόσια έκθεσης!
Να μην λιποτακτείς μπροστά στο βλέμμα του άλλου!
Να μιλάς για τον εαυτό σου όχι για να ενισχύσεις τον ναρκισσισμό σου αλλά για να αποδείξεις ότι δεν είσαι –και ούτε πρόκειται να γίνεις, για χάρη του Μέσου- ένα δισδιάστατο «καρτούν».
Λίγοι και λίγες το κάνουν! (Με κίνδυνο πάντα να τους «ξεσκίσουν» οι δισδιάστατοι!)
Όμως πάντοτε οι λίγοι δεν κάνουν τη διαφορά;;;
Δεν τους αναφέρω εδώ γιατί φοβάμαι ότι θα ξεχάσω αδικώντας κάποιους και κάποιες!
Θα το κάνω σύντομα όμως γιατί το αξίζουν!
(Αισθάνομαι ότι είμαι ένας από αυτούς!
Μπροστά στον όγκο των όσων έχω γράψει εδώ μέσα, το ποσοστό των προσωπικών εξομολογήσεων, της αποκάλυψης των «ρωγμών» μου είναι τραγικά μικρό. Θα επανορθώσω!)
"Θέλει αρετή και τόλμη να τσαλακώνεσαι δημόσια!"
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν θέλει λέει... γι αυτό δεν έχω blog, δεν έχω την τόλμη αυτή, αν και ότι έχω κατά καιρούς μουτζουρώσει εδώ είναι από καρδιάς.
Διαβάζοντας τα όμορφα κείμενά σου περί φθόνου και μνησικακίας παρόλλο που κάποιες φορές δυσκολεύομαι να τα κατανοήσω και τα διαβάζω δύο και τρείς φορές θα ήθελα να πω ότι :
Αν δεν ξέρω ότι φθονώ, ότι μισώ δεν μπορώ να καταλάβω και να νιώσω τίποτα.
Αν δεν αναγνωρίσω τα συναισθήματα μέσα μου δεν μπορώ να μιλώ γι αυτά, όπως επίσης δεν μπορώ να τα κατανοήσω και ενδεχομένως αν θελήσω να τα τιθασεύσω, να τα μανουβράρω... να τα μεταλλάξω - ΑΝ θέλω.
Γι αυτό λοιπόν, και δεδομένου ότι αναφέρεσε σε κάποιους,αν αυτοί δεν νιώθουν ... δεν καταλαβαίνουν.
Αν δεν αναγνωρίζουν τι νιώθουν πολλά πράγαματα ΔΕΝ κάνουν.
Πόσο μάλλον να καταλαβαίνουν ΤΙ ακριβώς κάνουν.
Το μόνο που μου έρχετε στο μυαλλό μιλόντας για φθόνο είναι η παροιμία που λέει : " Αφου δεν μου σηκώνετε εμένα να μην σηκώνετε κανενός"
Περιττό ν αναφέρω τι σηκώνετε και που πάει...
Για,
"Να μην λιποτακτείς μπροστά στο βλέμμα του άλλου!"
πρέπει πρώτα να μην λιποτακτούμε από τον εαυτό μας. Το είναι μας το αληθινό και όχι η ψευδαίσθηση που έχουμε για την πάρτη μας.
Δύσκολη δουλειά.
Δεν την αντέχουν όλοι.
Δεν θέλουν να ψάξουν,πονάει.
Πολύ πονάει.
Εχεις δει ελέφαντα να κρύβετε πίσω από μια παπαρούνα ;
Οχι;;
Είδες τι καλά που κρύβετε;
Νομίζω πως όσο και να σε ξεσκίζουν τα δισδιάστατα καρτούν έχεις εσύ ο ίδιος τόσο ξεσκιστεί μόνος,
εκεί, στην σκοτεινή πλευρά του φεγγριού,
έχοντας επίγνωση ότι είσαι εκεί, στα σκοτεινά,
που σε αφήνει αδιάφορο τι κάνει ο άλλος... ο έξω από σένα.
Τα έχεις όλα κάνει εσύ σ εσένα κι έτσι τίποτα δεν μετράει πια.
Ευχαριστώ για το βήμα και συγνώμη για την κατάχρηση χώρου.
Πολύ καλή σου μέρα, καπετάνιε.
Εχεις διαβάσει βέβαια τον Θαλασσόλυκο του Τζακ Λόντον, ε;
trapped
"Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο λίγοι και λίγες είναι αυτοί που τολμούν να ανοίξουν τα σώψυχά τους, να αποκαλύψουν τις πολύτιμες «ρωγμές» της ύπαρξής του στα blog αλλά και αυτοί που το τολμούν πόσο σπάνια το κάνουν…"
ΑπάντησηΔιαγραφή-- Don't forget: There's always real life... That's where you do them real things...
Το θέμα είναι γιατί θα έπρεπε να είναι ΑΛΛΗ η ζωή ΕΔΩ μέσα και ΑΛΛΗ εκεί ΕΞΩ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί είναι ΑΛΛΙΩΣ κάποιος που πίνεις ένα ποτήρι μαζί του ΕΚΕΙ ΕΞΩ και στο παίζει «φιλαράκι», από το πώς ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΜΕΣΑ όταν σου σκάβει το λάκκο μαζί με άλλος ανεγκέφαλους…
Προσωπικά μιλώντας τέτοια «μπαμπεσιά» δεν έχω ξανασυναντήσει στη ζωή μου! Για να μην φανεί ότι λέω λόγια του αέρα: Όταν άσχετοι άνθρωποι ξέρουν προσωπικά δεδομένα που μόνο ΕΝΑ-ΔΥΟ «φιλαράκια» γνωρίζουν, τότε η «βρωμιά» είναι εξακριβωμένη.
Πάντως, ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι να σταματήσεις το comment moderation. Ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος των λόγων του. Το απορρίπτω ως πρακτική, κυρίως επειδή δείχνει φόβο. Και ένας από τους λόγους που εκτέθηκα κι εγώ στον κυβερνοχώρο είναι αυτός. Να ξεφύγω από το βαρύ πάπλωμα του φόβου. Δύσκολα πράγματα, το ξέρω. Κι όπως λες, είναι και οι καιροί πονηροί. Βέβαια, εγώ έχω ως ασπίδα την απόσταση. Δεν ξέρω αν θα το έκανα άμα ήμουνα κάτω. Και μάλιστα επώνυμα, όπως τώρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥ.Γ.: Για τους χαρακτηρισμούς που παρατηρούνται εκατέρωθεν, είναι κρίμα. Δε μου αρέσει που αναλώνεσαι τόσο πολύ σε αυτήν την κατάσταση. Προφανώς υπάρχει σύγκρουση και η υπεράσπιση του εαυτού είναι απαραίτητη για ευνόητους λόγους. Αλλά η δημόσια διαπόμπευση του Άλλου απέχει από το προσωπικό μου γούστο και τις πρακτικές.
Απλούστατα το ΜΕΣΑ σου δίνει την δυνατότητα να συνεχίζεις να κρύβεσαι ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το διάβασες; Μια άλλη Ζωή!!!
http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=02.09.2006,id=59016316
trapped
Απλούστατα το ΜΕΣΑ σου δίνει την δυνατότητα να συνεχίζεις να κρύβεσαι ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το διάβασες; Μια άλλη Ζωή!!!
http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=02.09.2006,id=59016316
trapped