Πάει κι αυτός ο χρόνος!!!

Πρέπει τώρα να γράψω κάτι λέει, διότι τι διάολο ημερολόγιο έστω και ηλεκτρονικό είναι αυτό αν δεν γράψω για την συμπλήρωση 43 ολόκληρων ετών από την πρώτη ημέρα εμφάνισής μου σε αυτόν τον πλανήτη –εδώ υπάρχει σαφές υπονοούμενο ότι ενδέχεται να έχω εμφανιστεί και σε άλλους πλανήτες ή ότι θα το κάνω στο μέλλον…

Η αλήθεια –όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται- είναι πως ούτε κατάλαβα πότε πέρασαν και πολύ φοβάμαι πως κι άλλα τόσα να περάσουν πάλι δεν θα το καταλάβω.

Μια ακόμη αλήθεια είναι ότι είναι η πρώτη χρονιά που δεν πέρασα φάση μελαγχολίας τις ημέρες που προηγήθηκαν της σημερινής κι αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ περίεργο αφού από τα τρία μου –άντε τέσσερα το πολύ- γινόμουν case study για τον μακαρίτη ψυχίατρο-πατέρα μου. Για να καταπολεμήσω μάλιστα αυτή τη μαυρίλα πρόσθετα χρόνια στην ηλικία μου. Στα τέσσερα ήμουν ήδη έξι χρονών. Στα δεκατέσσερα ήμουν «πατημένα δεκάξι» πράγμα που μου χάρισε και την πρώτη, σχεδόν ολοκληρωμένη, ερωτική εμπειρία με ένα κορίτσι δεκαεπτάμιση ετών. Στα δεκαεννιά μου η μόνη που ήξερε την πραγματική μου ηλικία ήταν η σύζυγός μου. Ολοι οι άλλοι νόμιζαν ότι είμαι είκοσιενός! Η μέθοδος αυτή σε τίποτα δεν μείωνε την ένταση της κατάθλιψης των γενεθλίων μου πέρα από τα τυχερά που μου εξασφάλιζε τον υπόλοιπο χρόνο όπως επί παραδείγματι το ότι είχα δει πλήθος «ακατάλληλων δι’ ανηλίκους» ταινιών. Η ακαταλληλότητα της μεθόδου ήταν απολύτως ευεξήγητη, η κατάθλιψή μου δεν είχε μεταφυσικά αίτια αλλά κάτι πολύ πιο υλικό και ωφελιμιστικό: τα γενέθλιά μου πέφτουν σε μια εποχή που όλοι λείπουν για διακοπές. Κι έτσι πέραν των δώρων από γονείς και παππούδες δεν μπορούσαν να κάνω ούτε ένα πάρτι γενεθλίων της προκοπής. Αυτό ήταν όλο! Παρ’ όλα αυτά την εφάρμοζα μέχρι και το 38^ο έτος της ηλικίας μου κατά το οποίο δήλωνα 40άρης. Τον επόμενο χρόνο μείωσα τα πλεονάζοντα χρόνια σε ένα κι έτσι ξανάκλεισα τα 40 και τον παρεπόμενο δεν πρόσθεσα τίποτα οπότε γιόρτασα για Τρίτη –και φαρμακερή!- φορά τα 40 μου χρόνια. Περιέργως πως η κατάθλιψη είχε κι αυτή αρχίσει να ελαττώνεται σε ένταση. Το πιθανότερο είναι διότι στο μεταξύ απόκτησα δύο γιους με αποτέλεσμα να προσανατολιστώ στο δικό τους μεγάλωμα και όχι πλέον στο δικό μου. Ενας άλλος λόγος είναι ότι από τη στιγμή που όντως πάτησα τα 40 κανείς δεν πιστεύει την ηλικία μου, πολλοί μάλιστα με έχουν εξαναγκάσει να βγάλω και ταυτότητα για να πεισθούν- ευτυχώς όχι σε κινηματογράφο που έπαιζε ακατάλληλη ταινία! Εχω την εντύπωση ότι αυτό θα κρατήσει πολύ λίγο αλλά δεν με στεναχωρεί ιδιαίτερα…

Κι ένας τελευταίος αλλά ίσως και ο πιο σημαντικός λόγος είναι πως τα τελευταία χρόνια όλοι οι αγαπημένοι μου είναι μαζί μου στα γενέθλια μου…

Και ελπίζω ότι θα είναι για κάμποσα χρόνια ακόμη!

…

Αυτά για φέτος!

...

MCCANN. Is this it?

GOLDBERG. This is it.

MCCANN. Are you sure?

GOLDBERG. Sure I'm sure.

[Pause]

MCCANN. What now?

GOLDBERG. Don't worry yourself, McCann. Take a seat.

MCCANN. What about you?

GOLDBERG. What about me?

MCCANN. Are you going to take a seat?

GOLDBERG. We'll both take a seat. [McCann puts down the suitcase and sits at the table] Sit back, McCann. Relax. What's the matter with you? I bring you down for a few days to the seaside. Take a holiday. Do yourself a favor. Learn to relax, McCann, or you'll never get anywhere.

MCCANN. Ah sure, I do try, Nat.

GOLDBERG. [sitting at the table] The secret is breathing. Take my tip. It's a well-known fact. Breathe in, breathe out, take a chance, let yourself go, what can you lose? Look at me. When I was an apprentice yet, McCann, every second Friday of the month my Uncle Barney used to take me to the seaside, regular as clockwork. Brighton, Canvey Island, Rottingdam -- Uncle Barney wasn't particular. After lunch on Shabbuss we'd go and sit in a couple of deck chairs -- you know, the ones with canopies -- we'd have a little paddle, we'd watch the tide coming in, going out, the sun coming down -- golden days, believe me, McCann. Uncle Barney. Of course, he was an impeccable dresser. One of the old school. He had a house just outside Basingstoke at the time. Respected by the whole community. Culture? Don't talk to me about culture. He was an all-round man, what do you mean? He was a cosmopolitan.

MCCANN. Hey, Nat ...

GOLDBERG. [reflectively] Yes. One of the old school.

MCCANN. Nat. How do we know this is the right house?

GOLDBERG. What?

MCCANN. How do we know this is the right house?

GOLDBERG. What makes you think it's the wrong house.

MCCANN. I didn't see a number on the gate.

GOLDBERG. I wasn't looking for a number.

MCCANN. No?

GOLDBERG. You know one thing Uncle Barney taught me? Uncle Barney taught me that the word of a gentleman is enough. That's why, when I had to go away on business I never carried any money. One of my sons used to come with me. He used to carry a few coppers. For a paper, perhaps, to see how the M.C.C. was getting on overseas. Otherwise my name was good. Besides, I was a very busy man

...

From The Birthday Party, by Harold Pinter.

...

1963-2005