Εκ προμελέτης (Αντίο "κουβαράκι"!)

Πετάχτηκε από το πουθενά σε ένα από αυτά τα γαμημένα χιλιόμετρα που κάνω καθημερινά πάνω-κάτω από το χωριό στην πόλη και τούμπαλιν. Δεν πρόλαβα να αντιδράσω. Ακουσα το «γκντουπ» στη λαμαρίνα και μετά δυο-τρία χτυπήματα κάτω από το αμάξι και στις ρόδες. Ο εφιάλτης των δύο τελευταίων χρόνων είχε γίνει πραγματικότητα. Ασυναίσθητα το πόδι μου σανίδωσε το φρένο. Σταμάτησα λίγα μέτρα πιο κάτω και πετάχτηκα από το αυτοκίνητο. Ούτε πόρτα πρόσεξα ούτε αν έρχεται κανένας. Ζούσα τον εφιάλτη μου ως πλήρες ολοκλήρωμα. Με το χρόνο παγωμένο και τον αέρα να πυκνώνει, να στερεοποιείται. Η απόσταση από το τριχωτό κουβαράκι έμοιαζε αγεφύρωτη. Δοκίμασα να τρέξω. Δεν βοηθούσαν τα πόδια. Εφτασα. Στάθηκα από πάνω του. Δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα. Σάλευε. Γονάτισα χωρίς να αγγίζω. Κοιτούσα. Ξεχώρισα ένα ποδαράκι. Τόσο δα. Να ανοιγοκλείνει τα νυχάκια του. Δεν θα ήταν πάνω από 3, άντε 4 μηνών. Μωράκι. Οι σκέψεις μου γέμισαν υποκοριστικά. Ο κόσμος μίκραινε –το κουβαράκι μεγάλωνε, δεν ξέρω… Όλα γινόντουσαν κόκκινα. Δεν έβλεπα το κεφάλι του. Ηταν γυρισμένο προς τα μέσα. Κάτω από σώμα. Απλωσα το χέρι μου. Τα δάχτυλά μου μού φάνηκαν άθλια. Σαν σκουλήκια. Τα μίσησα. Το άγγιξα απαλά. Με τα δάχτυλα. Δεν είχα άλλο τρόπο. Απαλό τρίχωμα. Καστανακόκκινο. Όλα κόκκινα. Κανένα ήχος. Δεν άκουγα τίποτα. Ο κόσμος στο mute. Ο χρόνος στο pause. Η ψυχή μου στην κόλαση. Η ψυχή του εκεί. Ακόμη. Γύρισε όσο μπορούσε το κεφάλι του στο πλάι. Δεν μπορούσε. Ελάχιστα. Πλημμυρισμένο στο αίμα που έβγαινε από το στόμα και το αυτί του. Κι όμως έκανε ένα ανεπαίσθητο «χχχχ». Το «χχχ» της άμυνας, της ενόχλησης, της ζωής που υπερασπίζεται τη ζωή. Το «χχχ» που ήταν ένα μεγάλο «ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΠΑΣ ΑΝΘΡΩΠΕ!». Στο διάολο έχω πάει γαμώτι μου. Του χάϊδεψα το σβέρκο να ηρεμήσει λίγο, να καταλάβει πως ξέρω από γατιά, πως ξέρω από χάδια, πως ξέρω…
Προσπάθησα να το γυρίσω με την ψευδαίσθηση ότι δεν έχουν χαθεί όλα. Ότι δεν μπορεί να έχουν χαθεί όλα. Ότι όλα τα κλισέ λειτουργούν. Ότι οι γάτες είναι εφτάψυχες. Μαλακίες. Μαλακίες. Μαλακίες. Από κάτω ήταν ανοιχτό. Επιασα κόκκαλα, έπιασα όργανα, έπιασα αίμα, έπιασα το γάλα της μάνας του, έπιασα τον εαυτό μου να ουρλιάζει «βοήθεια» και να μη βγαίνει ήχος μέσα σε ένα κρύο αβάσταχτο. Έκλεισα με την παλάμη μου την ανοιγμένη κοιλιά του προσπαθώντας να συγκρατήσω ο,τι έβγαινε από μέσα. Σαν να του έκλεινα τη ζακέτα να μην κρυώνει. Το αίμα έτρεχε από παντού. Γύρισα το κεφάλι του λίγο ακόμη. Το κρατούσα πλαγιασμένο. Πνιγόταν. Κι άλλο αίμα από το στόμα. Αφρός από τη μύτη. Μια νταλίκα πέρασε από δίπλα. Κόρναρε. Το είδα στον αέρα το κορνάρισμα. Δεν το άκουσα. Συνειδητοποίησα ότι καθόμουν οκλαδόν μέσα στη μέση της ασφάλτου και ότι δεν μπορούσα να κουνηθώ από εκεί δε πα να περνούσε η νταλίκα από πάνω μου. Το κοίταξα πάλι. Τεντώθηκε. Απλωσε τα νυχάκια. Νομίζω ότι για μια στιγμή σκεφτήκαμε το ίδιο πράγμα: τη μάνα μας. Κι ύστερα έφυγε. Πέταξε μέσα από τα χέρια μου. Πάνω από το κεφάλι μου, πάνω από την άσφαλτο, πάνω από όλα. Ενιωσα απίστευτα ανήμπορος –εγώ, ο ικανός να αφαιρεί ζωές. Σηκώθηκα. Περάσαμε μαζί στα χωράφια. Εσκαψα. Εκοψα λουλούδια. Το άκουσα να νιαουρίζει από τη μεριά της θάλασσας. Αφησα για ώρα τα δάχτυλά μου στο λαιμό του μήπως και λάθεψα και δώσει σημάδι ζωής. Προσευχήθηκα. Αναρωτήθηκα αν αυτά τα περήφανα ζώα έχουν ένα δικό τους «ή Ταν ή επι Τας» που να έχει να κάνει με την ελευθερία της ψυχής τους. Το σκέπασα με χώμα. Θα ήθελα να ‘χα το θάρρος να ρίξω χώμα και στα δικά μου μαλλιά. Να βρω έναν τρόπο πένθους αντάξιο για την ύβρη που διέπραξα. Και τότε μόνο άρχισε πάλι να αραιώνει ο αέρας και να παίρνω ανάσες. Θα μπορούσε να ήταν μια όμορφη ημέρα σήμερα. Το πρωί είχε σηκωθεί να πάει μια μοναχική βόλτα. Ισως την πρώτη που τόλμησε μόνο του. Χάζευε τις πεταλούδες. Ενιωθε την πρώτη ζέστη του καλοκαιριού. Ηταν Τρίτη. 14 Ιουνίου του 2005. Τώρα ήταν τίποτα. Είναι όλα. Είναι άτρωτο.
Και απο τώρα και στο εξής θα έχω να σηκώνω και αυτό το βάρος. Το ελάχιστο για κάποιους. Το ασήκωτο για εμένα. Ακόμη πιο θνητός. Μέχρι το τέλος…

Θέλω να κάνω, από καρδιάς, μια έκκληση προς όλες και όλους όσοι θα έχετε την δυστυχία να ζήσετε κάτι ανάλογο: Μη φύγετε! Συντροφέψτε αυτό το πλασματάκι στα τελευταία του λεπτά. Το έχει ανάγκη. Πιο πολύ όμως το έχετε ανάγκη εσείς. Πιστέψτε με!
(Πόσο μάλλον αν μπορέσετε να το σώσετε. Εγώ δεν μπόρεσα…)