«Ρετιρέ» και «κοινωνικό σύνολο»

.

Κάθε κλάδος εργαζομένων που απεργεί, «στρέφεται» ενάντια στο υπόλοιπο «κοινωνικό σύνολο». Τι κλισέ! Τι ψέμα! Πόσες φορές (χιλιο)ειπωμένο! Κι όμως ξαναλέγεται! Ισως (και να) πιάνει ακόμα. Κάποιους έστω. Αλλωστε αυτός δεν είναι ο σκοπός τού «λέγε-λέγε»;

Ομως «λέγε-λέγε» τριάντα χρόνια τα ίδια κατά συνθήκην ψεύδη μήπως γίνονται, εν τέλει, κατά μπούρδαν μπαρούφες; Γίνονται. Για αυτό ίσως και να αλλάζουν τώρα οι συσχετισμοί στην κοινωνία.

Ισως για αυτό μια δύναμη εκτός δικομματισμού, η Αριστερά, φαίνεται για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση να τον απειλεί. Ισως αυτή η χρεωκοπία τού λέγε-λέγε να 'ναι μία από τις αιτίες.

«Ρετιρέ» πάλι οι ασφαλισμένοι στη ΔΕΗ.

Κι αυτοί;

Οποιος απεργεί σε αυτήν τη χώρα είναι «ρετιρέ»; είναι «προνομιούχος» εν σχέσει με τους άλλους; Ολοι; (Διότι όλοι κατά καιρούς έχουν απεργήσει. Κι όλοι, χωρίς εξαίρεση, έχουν χαρακτηρισθεί «ρετιρέ». Τραπεζικοί, καθηγητές, γεωργοί - οι πάντες!) Φαίνεται πως όποιος παίρνει πάνω από 700 Ευρώ σε αυτή τη χώρα είναι ρετιρέ!

Κλισέ; Μπούρδα; Κι όμως επαναλαμβάνεται!

Οπως επαναλαμβάνονται όλα τα συναφή άτινα προσπαθούν να υποβοηθήσουν το κάθε φορά «διαίρει και βασίλευε».

Η ίδια ρητορική τριάντα χρόνια τώρα.

Που συνοδεύει τις ίδιες καταστάσεις.

Τις μεταρρυθμίσεις προς τα κάτω.

Το «πολιτικό κόστος». Τι παρλαπίπα! τι κλισέ! Κι όμως επαναλαμβάνεται. Αενάως. Ολο και πιο άδειο, όλο και πιο ηλίθιο. «Σοβαρός πολιτικός» σε αυτήν τη χώρα

αναγορεύεται από την κυρίαρχη ρητορική εκείνος που δεν υπολογίζει το «πολιτικό κόστος» (προκειμένου να πάει τα πράγματα ένα ακόμα βήμα πίσω). Προκειμένου να απομυζηθούν ακόμα περισσότερον αυτοί που «η οικονομία δεν τους αντέχει». Τι κλισέ!

Σοβαροφανείς δολοφόνοι - του περιβάλλοντος. Της έρευνας. Της εκπαίδευσης. Των συντάξεων. Των μισθών. Των όρων εργασίας -που μας την πέφτουν κι από πάνω με χαρακτηρισμούς, συκοφαντίες, προβοκάτσιες- θα νόμιζε τώρα κανείς, με την απεργία στη ΔΕΗ, ότι η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ είναι τουλάχιστον οργάνωση τουπαμάρος.

Εναερίτες φαντομάδες που σκαρφαλώνουν τις νύχτες στις κολώνες και κόβουν το ρεύμα απ' τον κοσμάκη σπίτι προς σπίτι, λόγω κάποιου ιδιαίτερου μίσους που τρέφουν εναντίον πάσης χαμοκέλας στην επικράτεια, αυτά τα διαβολικά ρετιρέ...

Είναι κουραστικό. Και συνάμα απελπιστικό.

Το ίδιο κοκτέιλ ανικανότητας και ιδιοτέλειας (χάριν των Δυνατών) να σερβίρεται διαρκώς στον λαό, με τα ίδια επιχειρήματα που κάνουν το μαύρο άσπρο. Τώρα στην μπούκα είναι η ΔΕΗ. Το «μονοπώλιο». Μια κρατική επιχείρηση, που έτσι κι αλλοιώς ληστεύει τον λαό (εφόσον διοικείται από τα δύο κόμματα των Δυνατών, είτε εναλλάξ είτε μιξτ) πρέπει να «απελευθερωθεί» για να γίνει η ληστεία τέλεια. Και η καταστροφή επίσης. Με τις νέες μονάδες παραγωγής λιθάνθρακα. Τι σχέση έχουν αυτά τα δύο; Τη διετύπωσε

μια χαρά η Κοινοτική Επίτροπος, κυρία Νέλυ Κρουζ καταγγέλλοντας ότι «διαστρεβλώνονται οι κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού» με τα εμπόδια που προβάλλονται για την εγκατάσταση των εν λόγω μονάδων. «Η αγορά ενέργειας πρέπει να απελευθερωθεί αμέσως», ώστε ο ανταγωνισμός ποιος θα μας σκοτώνει καλύτερα με τον λιθάνθρακά του να λειτουργήσει απρόσκοπτος.

Σε κάτι τέτοια είναι που θέλει ο κ. Πρωθυπουργός να εμφανίσει τον εαυτόν του «σοβαρόν». Που δεν «υπολογίζει το πολιτικό κόστος». Που παίρνει την «υπόθεση πάνω του». Είναι όταν ομιλεί σε πρώτο ενικό στη Βουλή. Οταν παίρνει «την ευθύνη» για το Ασφαλιστικό

και τα κάνει μαντάρα. Μπαλώματα, θνησιγενείς διατάξεις, εωλες εφαρμογές - μια αντιδραστική μεταρρύθμιση προς τα κάτω. Οπου, όταν έχεις πρόσβαση σε γιατρό, φέρ' ειπείν, θα πας με αυτούς που δεν έχουν, αντί να αποκτήσουν κι εκείνοι. Τα ίδια με την εκπαίδευση. Αντί για εθνική, πανεθνική προσπάθεια, κομματική και συντεχνιακή παραλυσία. Αλλά τα κλισέ, κλισέ!

* * *

Προσπαθούν να μας πάρουν τα σώβρακα, αλλά είναι ακόμα πολλοί οι άνθρωποι της εργασίας που παίζουν για τη φανέλα. Ισως τα κλισέ παραβρώμισαν, ίσως να μην πείθουν πια. Πόσο άλλο ψέμα; Ως πότε θα λες «ούτε ίντσα από το Ελληνικό» και θα του τρως χίλια τόσα στρέμματα;

Δεν είναι τυχαίο ότι και στην Ελλάδα, και σε αρκετές χώρες της Ενωσης, δυνάμεις εκτός του κεντρικού δικομματισμού των επί μέρους κρατών επιτέλους τον απειλούν.

Κι αυτό ούτε μιντιακό φαινόμενο είναι, ούτε λαϊφοστυλάδικο - με την ανάγκη και το κόψιμο έχει να κάνει. Τις ανάγκες των πολλών, των απλών, αυτών που επί πολύ εκμεταλλεύτηκαν αγρίως οι κυνικοί...