O Φιντέλ μας χαιρέτησε, ο ανένδοτος Τάσσος επίσης, το Κόσσοβο ανεξαρτητοποιήθηκε, τα Σκόπια αποκτούν οσονούπο το όνομα που ονειρεύτηκαν (και που ουσιαστικά τους χαρίσαμε με την αδράνειά μας), ο Ομπάμα καλπάζει προς τον Λευκό Οίκο, ο Μπερλουσκόνι ετοιμάζεται να επιστρέψει στη Ρώμη, ο Μπιλ Γκέιτς βγαίνει στη σύνταξη, το Ιράν ετοιμάζει το διαστημικό του πρόγραμμα. Όλα αλλάζουν στον Πλανήτη Γη. Κι αν δεν αλλάζουν όλα προς το καλύτερο πάντως κινούνται, προς τα μπρος, προς τα πίσω, προς τα δίπλα. Προς τα κάπου τέλος πάντων. Ολα εκτός από το μικρό χωριό μας το οποίο αντιστέκεται με νύχια και με δόντια απέναντι σε κάθε είδους αλλαγή. Στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα. Σαν 4Χ4 στην Εθνική Αθηνών-Λαμίας με 20 πόντους χιόνι. Μέχρι και η Ρουμανία και η Βουλγαρία, που μόλις πέρσι μπήκαν στην Ε.Ε., μας προσπερνούν με χαρακτηριστική άνεση.
Και σαν να μην μας φτάνει η ακινησία μας έχουμε καταντήσει και χολερικοί απέναντι σε κάθε, έστω και μικρή αλλαγή, σε κάθε νέο πρόσωπο. Φθονεροί και μνησίκακοι. Σαν την κακιά γριά: Το Μουσείο της Ακρόπολης; «Ένα αίσχος! Μας κρύβει τη θέα! Ένα χάλι μαύρο!». Το Μετρό της Θεσσαλονίκης; «Σκέτη ταλαιπωρία! Δεν έχουμε που να περπατήσουμε!». Λες και το Μετρό είναι χαλί που θα μας το στρώσουν μέσα σε μια νύχτα και το πρωί θα το βρούμε έτοιμο. Ο Ιερώνυμος; «Θα μας ξεπουλήσει στο Φανάρι, στο Βατικανό, στον Πατριάρχη Μόσχας». Ο Αλέξης Τσίπρας; Τι ο «τρέντι σε κόμμα έμο», τι η «ΕΒΓΑ που κλέβει πράσινα σούπερ-μάρκετ», τι ο «30άρης που δεν ξέρει που παν’ τα τέσσερα», τι και τι και τι δεν ακούστηκε εκ δεξιών και εξ’ ευωνύμων.
Κι όμως! Η Εκκλησία, με τον τρόπο που εξέλεξε τον νέο Αρχιεπίσκοπο, «έβαλε τα γυαλιά» σε πολλούς ντάλε-κουάλε δημοκρατικούς. Αξιόλογοι υποψήφιοι, γρήγορες διαδικασίες, ελάχιστα μαλλιοτραβήγματα, καθαρό αποτέλεσμα. Ποια; Η Εκκλησία! Η «οπισθοδρομική» και «αρτηριοσκληρωτική». Όχι ότι δεν υπάρχουν πολλά να γίνουν ακόμη μέσα και έξω από τους κόλπους της σε σχέση με το λόγο και τις πράξεις της, στις σχέσεις της με τον Καίσαρα και τον Θεό, σε σχέση με τον κοσμικό και πολιτικό ρόλο που εδώ και δέκα χρόνια διαδραμάτιζε. Εκανε όμως ένα βήμα. Και στη χώρα των αγαλμάτων ένα βήμα είναι απόσταση μεγάλη!
Ένα βήμα έκανε και ο Συνασπισμός όχι μόνο με την εκλογή του Τσίπρα αλλά και με την ανάληψη, ουσιαστικά, όλου του βάρους της αντιπολίτευσης αφού το ΠΑΣΟΚ που ακόμη δεν έχει συνέλθει από την (επαν-)εκλογή της 11ης Νοεμβρίου και τρέμει μην πλευριτώσει από κανένα «ρεύμα». Και την εισπράττει την ανταμοιβή του με ένα 10,5% σε όλες τις δημοσκοπήσεις.
Όμως, ούτε ο σεμνός –μέχρις αποδείξεως του εναντίον- Ιερώνυμος ούτε ο χαμογελαστός Αλέξης μπορούν να φέρουν την Ανοιξη σε έναν τόπο που επί δύο μήνες τα ΜΜΕ ασχολούνται με τα Ζωνιανά, άλλους δύο μήνες ασχολούνται με τον Ζαχόπουλο και συμπληρωματικά ασχολούνται με τον Θέμο, με τον Μάκη, με τον Κούγια, με την Βατίδου, με το DNA του Πασχάλη τις καταθέσεις, τις επιταγές, τις διατροφές και τα ερωτοδικεία τους. Σε έναν τόπο που η κυβέρνησή του, με «νωπή τη λαϊκή εντολή», ασχολείται με το πώς να κρύψει κάτω από το χαλί άδειες για αναψυκτήρια, ανασφάλιστους Ινδούς και dvd με γραμματείς και συμβασιούχες την ίδια στιγμή που οι υποδομές διαλύονται επειδή είναι χειμώνας, τα λάχανα και τα κουνουπίδια έχουν όσο είχε ένα ρολόι «καρτιέ» επί εποχής δραχμής, η Παιδεία πηγαίνει με τον αυτόματο πιλότο συνεχίζοντας να παράγει απόφοιτους της αντιγραφής και του πτυχίου της ανεργίας, η μεταρρύθμιση για το Ασφαλιστικό έχει γίνει η «βάρκα μας η κουρελού, η χιλιομπαλωμένη», το πετρέλαιο δεν φαίνεται να φρενάρει αν δεν φτάσει στα 200 δολάρια το βαρέλι και τα Βαλκάνια βράζουν. Ο κόσμος χάνεται και κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση παριστάνουν την Κάρλα Μπρούνι και τον Νικολά Σαρκοζί: χτενίζονται! Στην καρακοσμάρα τους!
Κάτι δεν είναι κινδυνολογία αν πει κανείς ότι αργά ή γρήγορα αυτή την ακινησία, αυτή την αδράνεια, αυτή την αδυναμία μας να περάσουμε το κατώφλι του 21ου αιώνα οχτώ χρόνια μετά την έλευσή του, θα την πληρώσουμε πολύ ακριβά. Μα πολύ ακριβά. «Η ομάδα που δεν σκοράρει, στο τέλος τρώει γκολ» λέει ένας πανάρχαιος κανόνας του ποδοσφαίρου. Και όταν «ομάδα» είναι μια χώρα ολόκληρη και «ποδόσφαιρο» είναι η ιστορία, τότε το «γκολ» είναι εθνική καταστροφή. Και δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που θα μας συμβεί!
Parallaxi, Μάρτιος 08
Και που να φανταζόμουν πως πριν στεγνώσει το μελάνι τα ποσοστά του ΣΥΝ θα έφταναν το 18% επισήμως και το 25,9 σύμφωνα με δημοσκόπηση που "πνίγηκε" από εταιρεία και Τύπο!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου