Ενας άγνωστος σχετικά Καμύ, ο Καμύ δημοσιογράφος, όπως τον είχε αποκαλύψει ο διευθυντής του περιοδικού "Νουβέλ Ομπζερβατέρ" Ζαν Ντανιέλ στο βιβλίο του "Με τον Καμύ". Ο συγγραφέας Καμύ είχε δοθεί στη δημοσιογραφία το ίδιο ολόψυχα όπως και όταν έγραφε τον "Ξένος" ή την "Πανούκλα". Εκείνο που τον έκανε ξεχωριστό ήταν πως μπορούσε να συνδυάζει με έναν μοναδικό τρόπο την ηθική με την ανεξάντλητη αγάπη του για τη ζωή. Χαιρόταν τη ζωή σαν ένα λαϊκό χορό ή σαν μια ηλιόλουστη μέρα στην ακρογιαλιά και αποστρεφόταν καθετί που εμπόδιζε τον άνθρωπο να την απολαύσει.
 |
Εχουμε άραγε σήμερα ανάγκη από τον Καμύ; Αν αναδύεται πάλι μπροστά μας σαν οπτασία, είναι επειδή αντηχεί σαν τη φωνή της συνείδησής μας: "Αντί να αντανακλά το δημόσιο αίσθημα, στο μεγαλύτερο μέρος του ο γαλλικός Τύπος δεν αντανακλά παρά το αίσθημα εκείνων που τον φτιάχνουν. Με μια - δυο εξαιρέσεις, στέκονται στον σαρκασμό, τον χλευασμό και τα σκάνδαλα. Αν ήμουν στη θέση των διευθυντών αυτού του Τύπου, δεν θα ήμουν χαρούμενος. Γιατί ό,τι ευτελίζει τον πολιτισμό, συντομεύει τον δρόμο που οδηγεί στην υποδούλωση. Μια κοινωνία που ανέχεται να παρασύρεται από έναν ανυπόληπτο Τύπο και από κυνικούς διασκεδαστές που έχουν βαφτιστεί καλλιτέχνες, βαδίζει ολοταχώς προς την υποδούλωσή της, παρά τις διαμαρτυρίες εκείνων ακριβώς που συμβάλλουν στον ξεπεσμό της".
Ο Καμύ αγαπούσε τη δημοσιογραφία που διαπνέεται από το πάθος της δικαίωσης, δηλαδή της δικαιοσύνης. Αυτός είναι ο ρόλος της. Για να το πούμε αλλιώς, δεν έχει αξία να αποκαλύπτεις μια υπόθεση, αλλά να συνεχίζεις να τη σκαλίζεις όταν οι αναγνώστες θα την έχουν πια ξεχάσει. Ο Καμύ δεν υπέκυπτε στον εντυπωσιασμό. Εδειξε πως ακόμη και ένα εντυπωσιακό έγκλημα που οι άλλοι γράφουν γι' αυτό ακατάσχετα, μπορεί κάποιος να το εξαντλήσει μέσα σε μερικές αράδες. Αλλωστε, τις περισσότερες φορές αυτά τα εγκλήματα αποδεικνύονται τόσο συνηθισμένα όσο και η υπόθεση στο παλιό ανέκδοτο με τη νεαρή καλόγρια. Εξηγούσε στους αστυνομικούς πώς μια συμμορία που όρμησε στο μοναστήρι βίασε όλες τις άλλες καλόγριες εκτός από αυτήν. "Πώς συνέβη αυτό;", απόρησαν εκείνοι. "Δεν ξέρω", τους αποκρίθηκε. "Εγώ απλώς τους είπα όχι".
Η δημοσιογραφία είναι ένα κατεξοχήν σισύφειο έργο, λέει ο συγγραφέας Κλαούντιο Μάγκρις. Μπορεί να μην ξέρουμε πάντα ποια είναι η αλήθεια, όπως άλλωστε δεν ήξερε ούτε ο Καμύ, αλλά ξέρουμε ποιο είναι το ψέμα. Μας φτάνει να μπορούμε να λέμε σαν κι αυτόν: "Δεν είπαμε ψέματα"».
ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ - «ΝΕΑ»
"Μια κοινωνια που.....βαδιζει ολοταχως προς την υποδουλωση της παρα τις διαμαρτυριες εκεινων ακριβως που συμβαλλουν στον ξεπεσμο της"
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι, ναι, ναι...ετσι ακριβως.