Είπαμε ότι παίζει τον Superman απόψε;

Διαβάζω το σημερινό άρθρο του Παύλου Κάγιου στα ΝΕΑ (Τα φώτα στο ελληνικό σινεμά) και προσπαθώ να καταλάβω γιατί όλα όσα αναφέρει που φαίνονται τόσο αδιάφορα, τόσο «αλλού»…

Είναι προφανές ότι δεν φταίει ο Κάγιος. Εγώ «φταίω». Ο ελληνικός κινηματογράφος με άφηνε και με αφήνει παγερά αδιάφορο. Εχω να δω ελληνική ταινία από τα «Παιδιά της Χελιδόνας» και κάτι αηδίες του Ζερβού. Ηταν τότε που το πήρα απόφαση: ο κινηματογράφος είναι αμερικάνικη εφεύρεση, τέρμα και τελείωσε (όχι τεχνικά, αλλά ουσιαστικά, ως αφήγηση και ως περιεχόμενο). Είχαν προηγηθεί και εκείνα τα βασανιστικά, τα αφόρητα πληκτικά χρόνια της «Αλκυονίδας» και των «Αλόγων που δακρύζουν», «που τα σκοτώνεις όταν γεράσουν», δεν θυμάμαι… Δεν θέλω να θυμάμαι τις ρώσικες, ουγγρικές και τσέχικες ταινίες. Εκτός από τον Ταρκόφσκι, τον Μιχάλκοφ και τον Μακαβέγιεφ, κανέναν άλλον δεν συγκράτησα γιατί κανείς άλλος δεν μου χάρισε τίποτα μέσα από τα εκατομμύρια χιλιόμετρα σελιλόϊντ που σπατάλησαν. Τα ίδια ισχύουν λίγο πολύ και με τις περισσότερες ευρωπαϊκές ταινίες των τελευταίων τριάντα χρόνων ή όσων τέλος πάντων πέρασαν από τότε που άρχισα να βλέπω σινεμά. Τα ίδια –και χειρότερα- για τις ασιατικές παραγωγές, κινέζικες, κορεάτικες ή γιαπωνέζικες.

Δεν προσπαθώ να ασκήσω μια συνολική κριτική στο σύνολο των μη-αμερικάνικων ταινιών. Μη βάλει κανείς τις φωνές! Πολλοί εντοπίζουν αριστουργήματα και ιδιοφυείς σκηνοθέτες και ηθοποιούς! Είπαμε: το πρόβλημα είναι δικό μου, δεν είναι δικό τους. Κι ούτε επειδή τους βαριέμαι αφόρητα θα πρέπει να είναι (ή να αποδείξω ότι είναι) βαρετοί! Δεν έχω άλλο επιχείρημα πέραν του ότι έχω περάσει φριχτές ώρες μέσα σε σκοτεινές αίθουσες «βλέποντας» Βάϊντα και Κουροσάβα και Μπέργκμαν και Φασμπίντερ και Φελίνι και Παζολίνι και Τριφό και Αφούς Ταβιάνι και Αλμοδοβάρ και… και… και… Εξαιρέσεις υπήρξαν. Λίγες. Ο Τρίερς, ο Βερχόφεν, ο Βέντερς… Όχι πάντα. Σε μια-δύο ταινίες τους.

Όμως στον ελληνικό κινηματογράφο δεν έχω βρει ΟΥΤΕ μία εξαίρεση (εκτός από τον «Μπακαλόγατο» και την «Χαρτορίχτρα»).

Και όχι, δεν πέρασα αυτό που λέει ο Π.Κ. το σύνδρομο -λόγω «αναβάπτισης της ελληνικής κοινωνίας μετά το ‘74»- του “«εξευρωπαϊσμού» και του «φτυσίματος» κάθε εθνικού προϊόντος”. Καμιά διάθεση «φτυσίματος». Απλώς απέραντη βαρεμάρα. Προσπάθησα να το αντιμετωπίσω. Αναζήτησα και είδα του «μεγάλους σταθμούς» του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου: τον «Δράκο» και την «Ευδοκία» και το …«Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση». Μέχρι Αγγελόπουλο είδα. Δεν πέρασα καλά! Ειδικά με τον Αγγελόπουλο πέρασα άθλια και τον θεωρώ άθλιο (λέω και πάλι, αυτά που γράφω δεν είναι Κριτική, είναι ότι αισθάνομαι, χωρίς άλλα επιχειρήματα πέραν του «περί ορέξεως»).

Τώρα για το αν αυτός ο χώρος χρειάζεται ενίσχυση και τα φώτα επάνω του, τι να σας πω;

Μάλλον δεν είμαι ο κατάλληλος να απαντήσω!

(Είπαμε ότι παίζει τον Superman απόψε;)