O δικός μου HOPPER

Σπάνια κυνηγάω τις προσφορές και τα δωράκια των εφημερίδων. Τη σημερινή προσφορά της Ημερησίας την είδα τυχαία χθες βράδυ στην τηλεόραση μετά τα επεισόδια των οπαδών του ΜΠΑΟΚ έξω από τη ΔΕΘ και πριν τα (εξαιρετικά) «Χρόνια της Απληστίας» του Μάικλ Γουίντερμποτομ: είναι το ArtBook του HOPPER.

Ο Hopper είναι ένα από τα κομμάτια της Αμερικής που ονειρεύτηκα όταν ήμουν πιτσιρίκι, που ερωτεύτηκα όταν έγινα έφηβος, που αγάπησα όταν έζησα εκεί. Ζωγραφίζει τον κόσμο όπως θα ήθελα να είναι, τον κόσμο που θα ήθελα να ζω για πάντα. Ζωγραφίζει τον δικό μου παράδεισο έτσι όπως τον έχω φανταστεί. Σε έναν τέτοιο παράδεισο σκεφτόμουν και με παρηγορούσε αυτή η σκέψη, ότι θα «ζει» η μάνα μου και πατέρας μου αφού έφυγαν από εδώ. Έναν κόσμο λουσμένο στο φως και στα χρώματα όπου αυτό το εκθαμβωτικό φως δεν θα μηδενίζει τις σκιές αλλά θα τις ζωντανεύει. Που δεν θα σε αφήνει να πεθάνεις ποτέ και θα διατηρεί τις μνήμες ολόλαμπρες…

Όταν είδα για πρώτη φορά πίνακά του, τους «Νυκτόβιους», το πιο γνωστό του ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ, «χάθηκα» για ώρες, τον λάτρεψα και τους λάτρεψα κι «έγραψαν» μέσα μου όσο όλα τα παραμύθια που μου είχαν διαβάσει, οι ιστορίες που μου είχαν διηγηθεί κι «όλα μου τα κομματικά» βιβλία. Και ήταν τότε που έγινε για πάντα ο «δικός» μου ζωγράφος. Τον αναζήτησα… Ηθελα να δω κι άλλους πίνακές του… Αυτό έγινε πολλά χρόνια αργότερα στα μουσεία των Μεγάλων πόλεων των ΗΠΑ.

Σ’ αυτόν ανατρέχω όταν θέλω να νιώσω καλά, όταν με πνίγει η καθημερινότητα, όταν νιώθω ότι ξεχνώ τον κόσμο, όταν αποκόβομαι από αυτό που κάποτε ήμουν, όταν με παίρνει από κάτω η πραγματικότητα και αισθάνομαι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ…

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που κρατώ αυτό βιβλίο στα χέρια μου!

Είναι σαν κάποιος να μου έφερε, Σεπτέμβρη μήνα, το χαμένο άλμπουμ με τις φωτογραφίες των Καλοκαιριών του παιδικών μου χρόνων!

(Όπως ευγνωμοσύνη αισθάνομαι και για τους STOMP που είδα προχθές στη θέατρο Δάσους, για άλλους λόγους. Είναι μερικά πράγματα που δεν τα χορταίνεις!)