Ο Καζαντζίδης και ο Νταλάρας

"...
...Η ακρίβεια του βάρους που αποδιδόταν στο μοιραίο ισοδυναμούσε, εδώ, αποκλειστικά με τη συμπαγή διάσταση του τραγουδιού και τίποτα περισσότερο, η δε μονομέρεια εκείνη είχε κάτι το ιλιγγιώδες: ο Καζαντζίδης δεν ήταν και κάτι άλλο απ' αυτό που ήταν.

Αργότερα, όλοι άρχισαν να είναι και κάτι άλλο απ' αυτό που ήταν, όπως συνέβη ας πούμε με τον Γιώργο Νταλάρα, ώσπου κατέληξαν να είναι μόνον κάτι άλλο απ' αυτό που ήταν, βλέπε τα είδωλα της ποπ. Ομως εδώ, στο λαϊκό τού Καζαντζίδη, η πειθώ της μελωδίας, οσονδήποτε «φτηνής», γινόταν σε τέτοιο βαθμό ανάγλυφη ώστε, καθώς την ονειρευόσουν ενώ συνάμα την άκουγες, επιθυμούσες να αγγίξεις τις εσοχές και τις καμπύλες αυτών των φθόγγων στον αέρα με τα δάχτυλά σου. Στο σημερινό ψευδαισθησιακό τοπίο, η εμπειρία του τραγουδιού, εξασθενημένη στο έπακρο, γίνεται «απτική» λόγω της τηλεοπτικής γειτνίασης του ματιού με τον τρισδιάστατο ρεαλισμό των βιντεοκλίπ, αλλά ο Καζαντζίδης την προσέφερε σ' εκείνη την ψυχική αφή του ακροατή για την οποία σας μίλησα αναφορικά με τις παλιές αισθαντικές δοσοληψίες της Ανατολής. Εν ολίγοις, τίποτα δεν ήταν πιο πραγματικό από το τραγούδι του Καζαντζίδη. Περιττό λοιπόν να απορεί κανείς που η εποχή το σνομπάρει τόσο ανέμελα.
..."

Λίγο πριν απ' τον επίλογο

αλλά και όλα τα υπόλοιπα!