Remember how she said that we would meet again some sunny day?
(Τελευταία ημέρα του μήνα που αγαπώ να μισώ! Στο λεωφορείο, στριμωγμένος "ακούω" τους στίχους... Ενα εμβατήριο... Η κυρία που τις είπαν ότι θα πεθάνει σε λίγους μήνες... Κι εκείνη πάει για ψώνια με την φίλη της... ή με την αδελφή της... ή με τον άγγελό της, δεν ξέρω... Εχει κίνηση σήμερα... Θα κατέβουμε Διαγώνιο;... ρωτάει... Ναι καλή μου!... Θα κατεβείτε στη Διαγώνιο... Θα σταματήσει το λεωφορείο, θα ανοίξει η πόρτα και θα κατεβείτε... Σε λίγο... Σε λίγους μήνες... Ολοι θα κατεβούμε... Μια-δύο-τρεις στάσεις παρακάτω... ή στο τέρμα... Μετά το λεωφορείο θα γεμίσει και πάλι με άλλους επιβάτες...)
Vera! Vera! What has become of you? Does anybody else here feel the way I do?
(Σαν χθες "κατέβηκε" από το λεωφορείο η μάνα μου! Πριν 36 χρόνια... Ηταν μόλις 30... Κι εγώ 6... Και οι στίχοι ξαναέρχονται... Ποτέ δεν έπαψα... Τι κάθομαι και σου λέω τώρα;)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου