Πάμε γι’ άλλα;;;

Δεν ξέρω τι να γράψω για τη χθεσινή Blog-ο-συνάντηση στη Θεσσαλονίκη…
Κάτι κοινοτοπίες μου έρχονται, του στυλ «η ζωή είναι εδώ, είναι αλλού, είναι παντού». Είναι virtual, είναι ψηφιακή, είναι χθόνια και υποχθόνια, έχει γεύση, έχει γέλιο. Είμαστε αυτό που είμαστε όπου κι αν είμαστε όσο κι αν μας «κρύβουν» οι λέξεις άλλο τόσο μας αποκαλύπτουν. «Πάμε να βρούμε κάτι άγνωστους» λέγαμε πριν. «Ρε συ, σαν να τους ήξερα όλους από χρόνια» λές μετά. Γελάς που ο Sakis ΕΙΝΑΙ όντως ο Σάκης. Ο Ονειρος είναι ο Ονειρος. Ο Zpi είναι ο Zpi. Η discolata είναι στην κοσμάρα της είτε εδώ είτε εκεί. Ο Νάσσος είναι πιο crazy απ’ ότι νομίζει αυτός αλλά εσύ το ξέρεις καλά αυτό. Η Ελευθερία είναι όσο αγχωμένη όσο διαβάζεται. Ο παστουρμάς στο χαρτί είναι εξαιρετικός. Όλα είναι τόσο λογικά όσο ένας Γκανέζος που πουλάει τόξα και βέλη των Σιού στον Βόσπορο. Και τόσο παράλογα όσο το να συζητάς για το ασφαλιστικό σύστημα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης σε αντιπαράθεση με τον μαθητή που σκότωσε τον παππού, τη γιαγιά τους και άλλους 8 συμμαθητές του στην Μινεσότα. Είναι σίγουρο ότι ξεκίνησε κάτι. Κι ας μην ξέρουμε που θα πάει. Και περιοδικά θα βγάλουμε και εφημερίδες και κόμμα θα κάνουμε και νομάρχη θα εκλέξουμε. Αλλά κι αν δεν τα κάνουμε αυτά τα συγκεκριμένα, θα κάνουμε άλλα. Ισως και καλύτερα. Η Blog-ό-σφαιρα δεν είναι μόνο άρθρα «καινούργιο- κοσκινάκι -μου». Είναι και πατάτες τηγανητές. Είναι κάτι πολύ παλιό που το είχαμε ξεχάσει. Όπως το να λες μαλακίες χωρίς κανένας να περιμένει ότι θα πεις σοφίες. Κι όσοι δεν ήλθαν ήσαν όλοι εκεί. Τις ίδιες μαλακίες θα λέγαμε. Το ίδιο γνώριμοι θα ήμασταν. Μέχρι κι ο ταξιτζής κατάλαβε ότι ήμασταν από αλλού και μας έλεγε κάτι «κουλά» για τους Ελληνες και πως έχει γράψει δώδεκα κεφάλαια στην εγκυκλοπαίδεια LIFE γιατί δεν είναι ταξιτζής, όπως νομίζαμε, αλλά αρχαιολόγος. Ελεγε και κάτι άλλα «κουλά» και εγώ «τσίμπησα» όταν είπε ότι είμαστε, ως Ελληνες, το τελειότερο είδος και το ποιο προσαρμοστικό και του είπα «και οι κατσαρίδες το ίδιο». Και μου είπε ότι «ναι οι κατσαρίδες αλλά μόνο στη ραδιενέργεια». Ενώ εμείς μόνο στη μαλακία, σκέφτηκα. Κι έφαγα μια κλωτσιά από την Ελένη που είχε γίνει ντέφι από τις ρετσίνες. Και φτάσαμε στην Τούμπα και αποχαιρετήσαμε το Ιντιάνα-Ταρίφα μόνο του να πάει στα Κάστρα να κάνει ανασκαφές και από εκεί, αν έβρισκε πελάτη, στο Αφγανιστάν. Ο Σημαντήρας μας πήγε μέχρι τα Μουδανιά. Ξεραθήκαμε στους καναπέδες με την τηλεόραση στο Mute και την Κανέλλη να ωρύεται δίπλα στον Βενιζέλο και τον Μεϊμαράκη. Και φαινόντουσαν τόσο, μα τόσο, γελοίοι που η τηλεόραση έλιωσε και κοιμηθήκαμε κάνοντας Plug-in στα όνειρα…
Μ’ αρέσει που δεν είχα τίποτα να γράψω για χθές!

Πάμε γι’ άλλα;;;