Τετάρτη, Απρίλιος 27, 2011
Is just a wedding, my dear!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Κόσμος
Τρίτη, Απρίλιος 26, 2011
In Praise of Marx
By Terry Eagleton
Praising Karl Marx might seem as perverse as putting in a good word for the Boston Strangler. Were not Marx's ideas responsible for despotism, mass murder, labor camps, economic catastrophe, and the loss of liberty for millions of men and women? Was not one of his devoted disciples a paranoid Georgian peasant by the name of Stalin, and another a brutal Chinese dictator who may well have had the blood of some 30 million of his people on his hands?
The truth is that Marx was no more responsible for the monstrous oppression of the communist world than Jesus was responsible for the Inquisition. For one thing, Marx would have scorned the idea that socialism could take root in desperately impoverished, chronically backward societies like Russia and China. If it did, then the result would simply be what he called "generalized scarcity," by which he means that everyone would now be deprived, not just the poor. It would mean a recycling of "the old filthy business"—or, in less tasteful translation, "the same old crap." Marxism is a theory of how well-heeled capitalist nations might use their immense resources to achieve justice and prosperity for their people. It is not a program by which nations bereft of material resources, a flourishing civic culture, a democratic heritage, a well-evolved technology, enlightened liberal traditions, and a skilled, educated work force might catapult themselves into the modern age.
Marx certainly wanted to see justice and prosperity thrive in such forsaken spots. He wrote angrily and eloquently about several of Britain's downtrodden colonies, not least Ireland and India. And the political movement which his work set in motion has done more to help small nations throw off their imperialist masters than any other political current. Yet Marx was not foolish enough to imagine that socialism could be built in such countries without more-advanced nations flying to their aid. And that meant that the common people of those advanced nations had to wrest the means of production from their rulers and place them at the service of the wretched of the earth. If this had happened in 19th-century Ireland, there would have been no famine to send a million men and women to their graves and another two or three million to the far corners of the earth.
There is a sense in which the whole of Marx's writing boils down to several embarrassing questions: Why is it that the capitalist West has accumulated more resources than human history has ever witnessed, yet appears powerless to overcome poverty, starvation, exploitation, and inequality? What are the mechanisms by which affluence for a minority seems to breed hardship and indignity for the many? Why does private wealth seem to go hand in hand with public squalor? Is it, as the good-hearted liberal reformist suggests, that we have simply not got around to mopping up these pockets of human misery, but shall do so in the fullness of time? Or is it more plausible to maintain that there is something in the nature of capitalism itself which generates deprivation and inequality, as surely as Charlie Sheen generates gossip?
Marx was the first thinker to talk in those terms. This down-at-heel émigré Jew, a man who once remarked that nobody else had written so much about money and had so little, bequeathed us the language in which the system under which we live could be grasped as a whole. Its contradictions were analyzed, its inner dynamics laid bare, its historical origins examined, and its potential demise foreshadowed. This is not to suggest for a moment that Marx considered capitalism as simply a Bad Thing, like admiring Sarah Palin or blowing tobacco smoke in your children's faces. On the contrary, he was extravagant in his praise for the class that created it, a fact that both his critics and his disciples have conveniently suppressed. No other social system in history, he wrote, had proved so revolutionary. In a mere handful of centuries, the capitalist middle classes had erased almost every trace of their feudal foes from the face of the earth. They had piled up cultural and material treasures, invented human rights, emancipated slaves, toppled autocrats, dismantled empires, fought and died for human freedom, and laid the basis for a truly global civilization. No document lavishes such florid compliments on this mighty historical achievement as The Communist Manifesto, not even The Wall Street Journal.
That, however, was only part of the story. There are those who see modern history as an enthralling tale of progress, and those who view it as one long nightmare. Marx, with his usual perversity, thought it was both. Every advance in civilization had brought with it new possibilities of barbarism. The great slogans of the middle-class revolution—"Liberty, Equality, Fraternity"—were his watchwords, too. He simply inquired why those ideas could never be put into practice without violence, poverty, and exploitation. Capitalism had developed human powers and capacities beyond all previous measure. Yet it had not used those capacities to set men and women free of fruitless toil. On the contrary, it had forced them to labor harder than ever. The richest civilizations on earth sweated every bit as hard as their Neolithic ancestors.
Enlarge Image

Alex Wong, Getty Images
A protest in front of the Washington office of Goldman Sachs in November, 2009
This, Marx considered, was not because of natural scarcity. It was because of the peculiarly contradictory way in which the capitalist system generated its fabulous wealth. Equality for some meant inequality for others, and freedom for some brought oppression and unhappiness for many. The system's voracious pursuit of power and profit had turned foreign nations into enslaved colonies, and human beings into the playthings of economic forces beyond their control. It had blighted the planet with pollution and mass starvation, and scarred it with atrocious wars. Some critics of Marx point with proper outrage to the mass murders in Communist Russia and China. They do not usually recall with equal indignation the genocidal crimes of capitalism: the late-19th-century famines in Asia and Africa in which untold millions perished; the carnage of the First World War, in which imperialist nations massacred one another's working men in the struggle for global resources; and the horrors of fascism, a regime to which capitalism tends to resort when its back is to the wall. Without the self-sacrifice of the Soviet Union, among other nations, the Nazi regime might still be in place.
Marxists were warning of the perils of fascism while the politicians of the so-called free world were still wondering aloud whether Hitler was quite such a nasty guy as he was painted. Almost all followers of Marx today reject the villainies of Stalin and Mao, while many non-Marxists would still vigorously defend the destruction of Dresden or Hiroshima. Modern capitalist nations are for the most part the fruit of a history of genocide, violence, and extermination every bit as abhorrent as the crimes of Communism. Capitalism, too, was forged in blood and tears, and Marx was around to witness it. It is just that the system has been in business long enough for most of us to be oblivious of that fact.
The selectiveness of political memory takes some curious forms. Take, for example, 9/11. I mean the first 9/11, not the second. I am referring to the 9/11 that took place exactly 30 years before the fall of the World Trade Center, when the United States helped to violently overthrow the democratically elected government of Salvador Allende of Chile, and installed in its place an odious dictator who went on to murder far more people than died on that dreadful day in New York and Washington. How many Americans are aware of that? How many times has it been mentioned on Fox News?
Marx was not some dreamy utopianist. On the contrary, he began his political career in fierce contention with the dreamy utopianists who surrounded him. He has about as much interest in a perfect human society as a Clint Eastwood character would, and never once speaks in such absurd terms. He did not believe that men and women could surpass the Archangel Gabriel in sanctity. Rather, he believed that the world could feasibly be made a considerably better place. In this he was a realist, not an idealist. Those truly with their heads stuck in the sand—the moral ostriches of this world—are those who deny that there can be any radical change. They behave as though Family Guy and multicolored toothpaste will still be around in the year 4000. The whole of human history disproves this viewpoint.
Radical change, to be sure, may not be for the better. Perhaps the only socialism we shall ever witness is one forced upon the handful of human beings who might crawl out the other side of some nuclear holocaust or ecological disaster. Marx even speaks dourly of the possible "mutual ruin of all parties." A man who witnessed the horrors of industrial-capitalist England was unlikely to be starry-eyed about his fellow humans. All he meant was that there are more than enough resources on the planet to resolve most of our material problems, just as there was more than enough food in Britain in the 1840s to feed the famished Irish population several times over. It is the way we organize our production that is crucial. Notoriously, Marx did not provide us with blueprints for how we should do things differently. He has famously little to say about the future. The only image of the future is the failure of the present. He is not a prophet in the sense of peering into a crystal ball. He is a prophet in the authentic biblical sense of one who warns us that unless we change our unjust ways, the future is likely to be deeply unpleasant. Or that there will be no future at all.
Socialism, then, does not depend on some miraculous change in human nature. Some of those who defended feudalism against capitalist values in the late Middle Ages preached that capitalism would never work because it was contrary to human nature. Some capitalists now say the same about socialism. No doubt there is a tribe somewhere in the Amazon Basin that believes no social order can survive in which a man is allowed to marry his deceased brother's wife. We all tend to absolutize our own conditions. Socialism would not banish rivalry, envy, aggression, possessiveness, domination, and competition. The world would still have its share of bullies, cheats, freeloaders, free riders, and occasional psychopaths. It is just that rivalry, aggression, and competition would no longer take the form of some bankers complaining that their bonuses had been reduced to a miserly $5-million, while millions of others in the world struggled to survive on less than $2 a day.
Marx was a profoundly moral thinker. He speaks in The Communist Manifesto of a world in which "the free self-development of each would be the condition of the free self-development of all." This is an ideal to guide us, not a condition we could ever entirely achieve. But its language is nonetheless significant. As a good Romantic humanist, Marx believed in the uniqueness of the individual. The idea permeates his writings from end to end. He had a passion for the sensuously specific and a marked aversion to abstract ideas, however occasionally necessary he thought they might be. His so-called materialism is at root about the human body. Again and again, he speaks of the just society as one in which men and women will be able to realize their distinctive powers and capacities in their own distinctive ways. His moral goal is pleasurable self-fulfillment. In this he is at one with his great mentor Aristotle, who understood that morality is about how to flourish most richly and enjoyably, not in the first place (as the modern age disastrously imagines) about laws, duties, obligations, and responsibilities.
How does this moral goal differ from liberal individualism? The difference is that to achieve true self-fulfillment, human beings for Marx must find it in and through one another. It is not just a question of each doing his or her own thing in grand isolation from others. That would not even be possible. The other must become the ground of one's own self-realization, at the same time as he or she provides the condition for one's own. At the interpersonal level, this is known as love. At the political level, it is known as socialism. Socialism for Marx would be simply whatever set of institutions would allow this reciprocity to happen to the greatest possible extent. Think of the difference between a capitalist company, in which the majority work for the benefit of the few, and a socialist cooperative, in which my own participation in the project augments the welfare of all the others, and vice versa. This is not a question of some saintly self-sacrifice. The process is built into the structure of the institution.
Marx's goal is leisure, not labor. The best reason for being a socialist, apart from annoying people you happen to dislike, is that you detest having to work. Marx thought that capitalism had developed the forces of production to the point at which, under different social relations, they could be used to emancipate the majority of men and women from the most degrading forms of labor. What did he think we would do then? Whatever we wanted. If, like the great Irish socialist Oscar Wilde, we chose simply to lie around all day in loose crimson garments, sipping absinthe and reading the odd page of Homer to each other, then so be it. The point, however, was that this kind of free activity had to be available to all. We would no longer tolerate a situation in which the minority had leisure because the majority had labor.
What interested Marx, in other words, was what one might somewhat misleadingly call the spiritual, not the material. If material conditions had to be changed, it was to set us free from the tyranny of the economic. He himself was staggeringly well read in world literature, delighted in art, culture, and civilized conversation, reveled in wit, humor, and high spirits, and was once chased by a policeman for breaking a street lamp in the course of a pub crawl. He was, of course, an atheist, but you do not have to be religious to be spiritual. He was one of the many great Jewish heretics, and his work is saturated with the great themes of Judaism—justice, emancipation, the Day of Reckoning, the reign of peace and plenty, the redemption of the poor.
What, though, of the fearful Day of Reckoning? Would not Marx's vision for humanity require a bloody revolution? Not necessarily. He himself thought that some nations, like Britain, Holland, and the United States, might achieve socialism peacefully. If he was a revolutionary, he was also a robust champion of reform. In any case, people who claim that they are opposed to revolution usually mean that they dislike certain revolutions and not others. Are antirevolutionary Americans hostile to the American Revolution as well as the Cuban one? Are they wringing their hands over the recent insurrections in Egypt and Libya, or the ones that toppled colonial powers in Asia and Africa? We ourselves are products of revolutionary upheavals in the past. Some processes of reform have been far more bloodstained than some acts of revolution. There are velvet revolutions as well as violent ones. The Bolshevik Revolution itself took place with remarkably little loss of life. The Soviet Union to which it gave birth fell some 70 years later, with scarcely any bloodshed.
Some critics of Marx reject a state-dominated society. But so did he. He detested the political state quite as much as the Tea Party does, if for rather less redneck reasons. Was he, feminists might ask, a Victorian patriarch? To be sure. But as some (non-Marxist) modern commentators have pointed out, it was men from the socialist and communist camps who, up to the resurgence of the women's movement, in the 1960s, regarded the issue of women's equality as vital to other forms of political liberation. The word "proletarian" means those who in ancient society were too poor to serve the state with anything but the fruit of their wombs. "Proles" means "offspring." Today, in the sweatshops and on the small farms of the third world, the typical proletarian is still a woman.
Much the same goes for ethnic matters. In the 1920s and 30s, practically the only men and women to be found preaching racial equality were communists. Most anticolonial movements were inspired by Marxism. The antisocialist thinker Ludwig von Mises described socialism as "the most powerful reform movement that history has ever known, the first ideological trend not limited to a section of mankind but supported by people of all races, nations, religions, and civilizations." Marx, who knew his history rather better, might have reminded von Mises of Christianity, but the point remains forceful. As for the environment, Marx astonishingly prefigured our own Green politics. Nature, and the need to regard it as an ally rather than an antagonist, was one of his constant preoccupations.
Why might Marx be back on the agenda? The answer, ironically, is because of capitalism. Whenever you hear capitalists talking about capitalism, you know the system is in trouble. Usually they prefer a more anodyne term, like "free enterprise." The recent financial crashes have forced us once again to think of the setup under which we live as a whole, and it was Marx who first made it possible to do so. It was The Communist Manifesto which predicted that capitalism would become global, and that its inequalities would severely sharpen. Has his work any defects? Hundreds of them. But he is too creative and original a thinker to be surrendered to the vulgar stereotypes of his enemies.
Terry Eagleton is a visiting professor at Lancaster University, in England; the National University of Ireland; and the University of Notre Dame. His latest book, Why Marx Was Right, was just published by Yale University Press.
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Αριστερά,
θεωρία,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Πέμπτη, Απρίλιος 21, 2011
Το βρόμικο παιχνίδι της Citigroup
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Κρίση,
Κραχ,
τράπεζες
Προς όλους μας...
Υπάρχουν πράγματα που αξίζει να τα υπερασπίσουμε...
Υπάρχουν πράγματα που ΔΕΝ αξίζει να υπερασπίσουμε...
Υπάρχουν πράγματα που έχουν πεθάνει και δεν το ξέρουν -ουμε...
Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τελειώνουν όσο γίνεται πιο σύντομα...
Μα πάνω από όλα...
Υπάρχουν πράγματα που πρέπει και αξίζει να κάνουμε από εδώ και πέρα!
Από όλα αυτά τα πράγματα και από το πως τα τοποθετεί ο καθένας θα κριθούμε σύντομα όλοι μας και ο καθένας μας ξεχωριστά!
Αργήσαμε ήδη!
Υπάρχουν πράγματα που ΔΕΝ αξίζει να υπερασπίσουμε...
Υπάρχουν πράγματα που έχουν πεθάνει και δεν το ξέρουν -ουμε...
Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τελειώνουν όσο γίνεται πιο σύντομα...
Μα πάνω από όλα...
Υπάρχουν πράγματα που πρέπει και αξίζει να κάνουμε από εδώ και πέρα!
Από όλα αυτά τα πράγματα και από το πως τα τοποθετεί ο καθένας θα κριθούμε σύντομα όλοι μας και ο καθένας μας ξεχωριστά!
Αργήσαμε ήδη!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Κρίση,
Κραχ
Τρίτη, Απρίλιος 19, 2011
Να κάνουμε το "κλικ"
Ψέματα, απειλές, εκβιασμοί, "τα δικά μας, δικά μας και δικά σας, δικά μας". Εκδότες, εκδοτίσκοι και κουτοπόνηροι μανατζερίσκοι σε πανικό. Χωρίς να δίνουν λόγο για τα μαύρα χάλια των υπο-προϊόντων τους χτυπούν μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Άλλοτε αυθαιρετώντας και άλλοτε γλείφοντας και ικετεύοντας με συναισθηματικές εξυπναδούλες.
Δύο τα πρόσφατα κρούσματα: αυτό και αυτό! Αστείοι άνθρωποι. Ασόβαροι! Κι όμως, κάνουν ό,τι γουστάρουν γιατί πατούν πάνω μας. Πατούν πάνω σε όσους φοβούνται και λόγω φόβου τους ανέχονται...
Η πρόταση ξανά στο τραπέζι: Ευθανασία!
Χωρίς φόβο!
Να επιζήσουν όσα ΜΜΕ μπορούν, τολμούν και θέλουν να παραμείνουν δημοσιογραφικά.
Οταν ξεκαθαρίσει το τοπίο θα έλθουν και τα καινούργια!
Ενα "κλικ" χρειάζεται. Και τόλμη για καινούργια πράγματα!
Υ.Γ.: Αλήθεια, αυτή η "ελεύθερη -τάχα-αγορά" θα τιμωρήσει ποτέ όλους αυτούς τους εκδοτο-μανατζερο-καπετάνιους της συμφοράς που έχουν ρίξει τα μαγαζιά τους στις ξέρες και στα βράχια; Ή θα συνεχίσουν την καριέρα τους;
Δύο τα πρόσφατα κρούσματα: αυτό και αυτό! Αστείοι άνθρωποι. Ασόβαροι! Κι όμως, κάνουν ό,τι γουστάρουν γιατί πατούν πάνω μας. Πατούν πάνω σε όσους φοβούνται και λόγω φόβου τους ανέχονται...
Η πρόταση ξανά στο τραπέζι: Ευθανασία!
Χωρίς φόβο!
Να επιζήσουν όσα ΜΜΕ μπορούν, τολμούν και θέλουν να παραμείνουν δημοσιογραφικά.
Οταν ξεκαθαρίσει το τοπίο θα έλθουν και τα καινούργια!
Ενα "κλικ" χρειάζεται. Και τόλμη για καινούργια πράγματα!
Υ.Γ.: Αλήθεια, αυτή η "ελεύθερη -τάχα-αγορά" θα τιμωρήσει ποτέ όλους αυτούς τους εκδοτο-μανατζερο-καπετάνιους της συμφοράς που έχουν ρίξει τα μαγαζιά τους στις ξέρες και στα βράχια; Ή θα συνεχίσουν την καριέρα τους;
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Εφημερίδες,
ΜΜΕ
Δευτέρα, Απρίλιος 18, 2011
Νίκο μου
Γιατί ρε Νίκο;
Γιατί;
Ωρες και ώρες ατέλειωτες περιμένω μια διάψευση ρε Νίκο. Πως είναι άλλη μια ανοησία σαν κι εκείνη για τον Καμπανέλλη...
Ωρες και ώρες ατελείωτες προσπαθώ να μην πιάσω εκείνο το μοιρολόι, το δικό μου, ξέρεις που μου τρώει τα σωθικά... Απλώς που και που πετάω ένα "ωχ, Χριστέ μου!" να φύγει το πολύ το βάρος.
Σήμερα το πρωί, να φανταστείς Νίκο, με το που βγήκα από το σπίτι, εδώ στη Χαλκιδική, κοίταξα προς τα δυτικά, γιατί νομίζεις; Μπας και δω το αεροπλανάκι σου να πετάει στον ουρανό... Πάσχα είναι... Μπας και το δοκιμάζεις να πας... Να πας... Ταξίδι να πας... Δεν το είδα... Νωρίς είναι, είπα...
Ωχ Χριστέ μου!
Στρίβω τσιγάρο λίγο... δεν μπορώ...
Να βάλω στιχάκι σου εδώ; Δεν βάζω! Ολος από στιχάκια σου είμαι φτιαγμένος. Οπου και να με ψάξεις.
Να βάλω τραγούδι σου; Δεν βάζω. Για ποιον να το βάλω; Για όλους; Αφού όλοι τα ξέρουν όλα τα τραγούδια σου.
Να βάλω φωτογραφία σου;
Εκκλησάκι δεν σου στήνω στην άκρη του δρόμου μου εσένα. Δεν είσαι δυστύχημα στη ζωή μας.
Ζωή στη ζωή μας είσαι και θα είσαι...
Και να σου πω και κάτι, ρε Νίκο;
Ούτε θα σε κλάψω!
Γιατί αν τώρα σε κλάψω, κάθε που σε ακούω θα κλαίω...
Και δεν το θέλω να κλαίω για σένα.
Θέλω να κλαίω από έρωτα. Τον έρωτα των τραγουδιών σου...
Γιατί ρε Νίκο;
Νίκο μου!
Γιατί;
Ωρες και ώρες ατέλειωτες περιμένω μια διάψευση ρε Νίκο. Πως είναι άλλη μια ανοησία σαν κι εκείνη για τον Καμπανέλλη...
Ωρες και ώρες ατελείωτες προσπαθώ να μην πιάσω εκείνο το μοιρολόι, το δικό μου, ξέρεις που μου τρώει τα σωθικά... Απλώς που και που πετάω ένα "ωχ, Χριστέ μου!" να φύγει το πολύ το βάρος.
Σήμερα το πρωί, να φανταστείς Νίκο, με το που βγήκα από το σπίτι, εδώ στη Χαλκιδική, κοίταξα προς τα δυτικά, γιατί νομίζεις; Μπας και δω το αεροπλανάκι σου να πετάει στον ουρανό... Πάσχα είναι... Μπας και το δοκιμάζεις να πας... Να πας... Ταξίδι να πας... Δεν το είδα... Νωρίς είναι, είπα...
Ωχ Χριστέ μου!
Στρίβω τσιγάρο λίγο... δεν μπορώ...
Να βάλω στιχάκι σου εδώ; Δεν βάζω! Ολος από στιχάκια σου είμαι φτιαγμένος. Οπου και να με ψάξεις.
Να βάλω τραγούδι σου; Δεν βάζω. Για ποιον να το βάλω; Για όλους; Αφού όλοι τα ξέρουν όλα τα τραγούδια σου.
Να βάλω φωτογραφία σου;
Εκκλησάκι δεν σου στήνω στην άκρη του δρόμου μου εσένα. Δεν είσαι δυστύχημα στη ζωή μας.
Ζωή στη ζωή μας είσαι και θα είσαι...
Και να σου πω και κάτι, ρε Νίκο;
Ούτε θα σε κλάψω!
Γιατί αν τώρα σε κλάψω, κάθε που σε ακούω θα κλαίω...
Και δεν το θέλω να κλαίω για σένα.
Θέλω να κλαίω από έρωτα. Τον έρωτα των τραγουδιών σου...
Γιατί ρε Νίκο;
Νίκο μου!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Ταξίδια,
Ψυχές
Παρασκευή, Απρίλιος 15, 2011
Τι πάμε να σώσουμε εδώ;
Κάποιες εφημερίδες;
Κάποιους εκδότες και μεγαλοδημοσιογράφους;
Ή τη Δημοσιογραφία;;;
Οταν τα έλεγα, χρόνια τώρα, σε ενώσεις και συνελεύσεις, οι περισσότεροι που τα λούζονται κορόιδευαν. Και τώρα κοροϊδεύουν...
Τους εαυτούς τους!
Κάποιους εκδότες και μεγαλοδημοσιογράφους;
Ή τη Δημοσιογραφία;;;
Οταν τα έλεγα, χρόνια τώρα, σε ενώσεις και συνελεύσεις, οι περισσότεροι που τα λούζονται κορόιδευαν. Και τώρα κοροϊδεύουν...
Τους εαυτούς τους!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Δημοσιογραφία,
Εφημερίδες,
Κρίση,
ΜΜΕ
Vittorio Arrigoni murdered by jihadists in Gaza
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
blogs,
Κόσμος
Πέμπτη, Απρίλιος 14, 2011
Δυστυχώς τα λέγαμε...
...αλλά τότε, ούτε εμείς δεν τα ακούγαμε!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Κρίση,
Κραχ,
Σήμερα
Τετάρτη, Απρίλιος 13, 2011
Λήξη συναγερμού για τον μικρό Σπυράκο
Λήξη συναγερμού, προς το παρόν, για τον 6χρονο Σπύρο που είχε ανάγκη από αιμοπετάλια. Σας ευχαριστούμε Υπήρξε υπερκάλυψη!
Είστε σπουδαίοι!!!
Είστε σπουδαίοι!!!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Παιδιά
Καταρρέουν!
Με συντριπτικά κατάγματα βγαίνει η παλιά "δημοσιογραφία" μέσα από την κρίση των ΜΜΕ. Οι τηλεδημοσιογράφοι μπορεί να ισχυρίζονται ότι βρέχει και δεν τους φτύνουν κοινό και συνάδελφοι, όμως πλέον δεν μπορούν να αποφύγουν την τελική πτώση.
>>> @ThePressProject
Θεωρία συνωμοσίας επινοεί ο Γ.Πρετεντέρης για να εξηγήσει γιατί τον διαβάζουν(και συμφωνούν μαζί του)όλο και λιγότεροι
>>> Κοτρώτσος: Δεν είμαι Μπόμπολας ή Αλαφούζος...
>>> Γράφει σήμερα ο Στάθης στο Ναυτίλο:
Μιαν αποτίμηση της τετραήμερης απεργίας των εργαζομένων στον Τύπο επιχειρούν «ΤΑ ΝΕΑ» με ένα εκτενές ανυπόγραφο -πολύ ανυπόγραφο- κείμενο. Το συμπέρασμα είναι (περίπου) ότι η απεργία κάνει κακό στην υγεία (κουφαίνει), ότι οι απεργοί βγάζουν σπυράκια και ότι η δημοσιογραφία, αν δεν είναι κατευθυνόμενη, είναι ένα πολύ κακό κορίτσι στου κακού τη στράτα νυχτωμένο...
Ούτε ο κ. Ψυχάρης να το 'χε γράψει ένα τέτοιο κείμενο, με την... παρρησία κι αυτός ενός «ανώνυμου» μπλογκίστα! από εκείνους στους οποίους οι καθώς πρέπει δημοσιογράφοι του κ. Σταύρου Ψυχάρη κάνουν αγωγές, μπας και τους συμμορφώσουν!
ώστε να πηγαίνουν όλοι μαζί εκκλησιασμό τις Κυριακές...
>>> @ThePressProject
Θεωρία συνωμοσίας επινοεί ο Γ.Πρετεντέρης για να εξηγήσει γιατί τον διαβάζουν(και συμφωνούν μαζί του)όλο και λιγότεροι
>>> Κοτρώτσος: Δεν είμαι Μπόμπολας ή Αλαφούζος...
>>> Γράφει σήμερα ο Στάθης στο Ναυτίλο:
Μιαν αποτίμηση της τετραήμερης απεργίας των εργαζομένων στον Τύπο επιχειρούν «ΤΑ ΝΕΑ» με ένα εκτενές ανυπόγραφο -πολύ ανυπόγραφο- κείμενο. Το συμπέρασμα είναι (περίπου) ότι η απεργία κάνει κακό στην υγεία (κουφαίνει), ότι οι απεργοί βγάζουν σπυράκια και ότι η δημοσιογραφία, αν δεν είναι κατευθυνόμενη, είναι ένα πολύ κακό κορίτσι στου κακού τη στράτα νυχτωμένο...
Ούτε ο κ. Ψυχάρης να το 'χε γράψει ένα τέτοιο κείμενο, με την... παρρησία κι αυτός ενός «ανώνυμου» μπλογκίστα! από εκείνους στους οποίους οι καθώς πρέπει δημοσιογράφοι του κ. Σταύρου Ψυχάρη κάνουν αγωγές, μπας και τους συμμορφώσουν!
ώστε να πηγαίνουν όλοι μαζί εκκλησιασμό τις Κυριακές...
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
ΕΙΝΑΙ Ανάγκη! Αναμεταδώστε!
Ο 6χρονος Ζιρζίρης Σπύρος έχει ανάγκη από αιμοπετάλια. Παιδοογκολογικό, Ιπποκράτειο, Θεσ/νικη. Η προσφορά μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε νοσοκομείο της χώρας!
Είναι επείγουσα ανάγκη!
Σας παρακαλώ!
Είναι επείγουσα ανάγκη!
Σας παρακαλώ!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Φίλοι
Τρίτη, Απρίλιος 12, 2011
... μερικά λόγια για το μέλλον
Ομιλία Γιάνη Βαρουφάκη στην Εκδήλωση της Επιστημονικής Ένωσης Δικηγόρων, Παρασκευή 26η Νοεμβρίου 2010, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
Θέμα: Το Μνημόνιο και η Οικονομική Κρίση
Δύο φορές στην ιστορία της η ανθρωπότητα ξάφνιασε τον εαυτό της. Το 1929 και το 2008. Και τις δύο αυτές φορές, ο κόσμος άλλαξε. Το Κραχ του 1929 δρομολόγησε τραγικές εξελίξεις που όταν καταλάγιασαν (στην δεκαετία του ’50) ο κόσμος δεν θύμιζε σε τίποτα την προ του 1929 εποχή. Η Κατάρρευση του 2008 άναψε το φυτίλι διαδοχικών κρίσεων που, σήμερα, δημιουργούν τις συνθήκες για έναν κόσμο που δεν θα θυμίζει σε τίποτα την προ του 2008 εποχή. Η κρίση του ευρώ εντάσσεται σε αυτές τις εξελίξεις.
Η συνέχεια εδώ...
Πατήστε εδώ και εδώ (σε δύο δόσεις) για την ελληνική έκδοση της Πρότασής μας για έξοδο της ευρωζώνης από την Κρίση, την οποία στα αγγλικά την αποκαλούμε A Modest Proposal.
Πατήστε εδώ και εδώ (σε δύο δόσεις) για την ελληνική έκδοση της Πρότασής μας για έξοδο της ευρωζώνης από την Κρίση, την οποία στα αγγλικά την αποκαλούμε A Modest Proposal.
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Ελλάδα,
Ευρώπη,
Κρίση,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Αυτό το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω
Ολοι, ή σχεδόν όλοι, εκφράζουν τις θεωρίες τους για την κρίση και την έξοδο από αυτή, νομίζοντας ότι τα πράγματα θα γυρίσουν εκεί που τα αφήσαμε πέρσι τέτοιον καιρό ή, ακόμη καλύτερα, πριν την έναρξη (;;;) της κρίσης, το 2008...
Ολοι, ή σχεδόν όλοι, όσοι είναι υπέρ του μνημονίου, όσοι είναι κατά του μνημονίου, όσοι καταλύουν δικαιώματα και όσοι υπερασπίζονται δικαιώματα, όσοι μιλούν για αναδιαρθρώσεις ή "κουρέματα" χρέους, όσοι είναι χρεο-κεντρικοί και όσοι είναι ελλειμματο-κεντρικοί, φιλελεύθεροι, νεοφιλελεύθεροι και νεοαριστεροί, αντιευρωπαϊστές και φιλοευρωπαϊστές, νομίζουν ότι και έχουν ως άξονα της σκέψης τους μια επαναφορά στους "παλιούς, καλούς καιρούς".
Λες και υπήρχαν ποτέ "παλιοί, καλοί καιροί".
Κανείς δεν αντιλαμβάνεται, κι όσοι το αντιλαμβάνονται δεν τολμούν να παραδεχτούν, ότι τίποτα δεν πρόκειται να είναι ξανά το ίδιο όπως πριν ένα, δύο ή δέκα χρόνια.
Ολοι, ή σχεδόν όλοι, όσοι είναι υπέρ του μνημονίου, όσοι είναι κατά του μνημονίου, όσοι καταλύουν δικαιώματα και όσοι υπερασπίζονται δικαιώματα, όσοι μιλούν για αναδιαρθρώσεις ή "κουρέματα" χρέους, όσοι είναι χρεο-κεντρικοί και όσοι είναι ελλειμματο-κεντρικοί, φιλελεύθεροι, νεοφιλελεύθεροι και νεοαριστεροί, αντιευρωπαϊστές και φιλοευρωπαϊστές, νομίζουν ότι και έχουν ως άξονα της σκέψης τους μια επαναφορά στους "παλιούς, καλούς καιρούς".
Λες και υπήρχαν ποτέ "παλιοί, καλοί καιροί".
Κανείς δεν αντιλαμβάνεται, κι όσοι το αντιλαμβάνονται δεν τολμούν να παραδεχτούν, ότι τίποτα δεν πρόκειται να είναι ξανά το ίδιο όπως πριν ένα, δύο ή δέκα χρόνια.
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Κρίση,
Κραχ,
Κόσμος
Δευτέρα, Απρίλιος 11, 2011
Ημερίδα για τα Μεταλλεία Χρυσού Χαλκιδικής στα Νέα Μουδανιά
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ!
ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!
Εμείς, κάτοικοι του δήμου Νέας Προποντίδας, εναντιωνόμαστε στην δημιουργία μεταλλευτικού εργοστασίου εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική και συμπαραστεκόμαστε στον δίκαιο αγώνα των κατοίκων της βορειοανατολικής Χαλκιδικής, η διαχρονική αντίσταση των οποίων, σε κάθε νέα εταιρία που «αγοράζει» τα βουνά και σχεδιάζει εξορύξεις, είναι πολύχρονη και ένδοξη.
Η ιστορία των μεταλλείων στη βόρεια Χαλκιδική είναι λίγο πολύ γνωστή. Πουλήθηκε/παραχωρήθηκε γη της Χαλκιδικής, από το Ελληνικό δημόσιο σε πολυεθνικές εταιρίες, σε εξευτελιστικές για τα δεδομένα τιμές, με σκοπό τη μεταλλουργία χρυσού. Μια καταστροφική προοπτική για έναν παραθαλάσσιο, τουριστικό αλλά και καταπράσινο ημιορεινό νομό, η οποία θα καθορίζει/καταδικάζει μια για πάντα, οποιουδήποτε άλλου είδους προοπτική ανάπτυξης.
Χιλιάδες θέσεις εργασίας, τουριστικές, αγροτικές, υλοτομιστικές κ.α., κινδυνεύουν να χαθούν , ενώ ο αριθμός των θέσεων που «τάζει» η νέα εταιρία θα μπορούσε να αναπληρωθεί με τη δημιουργία ενός βιώσιμου προγράμματος αποκατάστασης και ανάπλασης της ήδη «λαβωμένης», από την μεταλλουργία, βορειοανατολικής Χαλκιδικής. Αντί αυτών και χωρίς κανένα απολύτως όφελος για την εθνική οικονομία, παρά μόνο για τις τσέπες των μεγαλομετόχων και μεγαλοεργολάβων των πολυεθνικών, επέκειτε μία περιβαλλοντική καταστροφή τέτοιου μεγέθους, που δεν έχει ξαναδεί η χώρα.!
Συντασσόμαστε στον αγώνα των συμπολιτών μας, που τα τελευταία τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια, βρίσκονται στις επάλξεις και προστατεύουν τα βουνά, τα χωριά τους και πάνω από όλα αγωνίζονται για την υγεία και για το μέλλον των ανθρώπων ολόκληρης της Χαλκιδικής. Πιστεύουμε πως κανένα επιχείρημα αναπτυξιακό δεν μπορεί και δεν επιτρέπετε να μπαίνει πάνω από τον άνθρωπο και την αξία της ίδια της ζωής.
Εμείς είμαστε αυτοί που θα αποφασίσουμε για το μέλλον του τόπου μας!
Γιατί η Χαλκιδική ανήκει στον κόσμο που την αγαπά, την κατοικεί και την επισκέπτεται και δεν μπορεί να γίνει η χαβούζα των πολυεθνικών μεγαλοεργολαβικών συμφερόντων! Ο πλουτος της Χαλκιδικής είναι δικός μας και είναι ορατός: η Θάλασσα και οι ακτές της, τα δάση της, τα νερά της, η καθαρή ατμόσφαιρα και το μοναδικό της κλίμα, η ιστορία της, τα αγαθά της γης της! Δεν έχουμε ανάγκη να την «ξεκοιλιάσουμε», να την «στραγγίξουμε» και να την δηλητηριάσουμε» ψάχνοντας για χρυσό…
Αποφασίσαμε την ίδρυση μίας αλληλέγγυας τοπικής συλλογικότητας, «επιτροπή αγώνα Νέας Προποντίδας», με σκοπό την ενημέρωση των κατοίκων της νοτίου Χαλκιδικής για τον σχεδιασμό της εκμετάλλευσης χρυσού στο νομό και τις καταστροφικές συνέπειες της. Ακόμη είμαστε έτοιμοι να συνδράμουμε και να συμμετέχουμε στον αγώνα ενάντια στη μεταλλουργία χρυσού, θεωρώντας τον αγώνα δίκαιο και τους κατοίκους της βορειονατολικής Χαλκιδικής συμπολίτες μας!
20/3/2011
επιτροπή αγώνα Νέας Προποντίδας
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Χαλκιδική
Κυριακή, Απρίλιος 10, 2011
Απεργία στα ΜΜΕ - 4η ημέρα
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
Απεργίες,
Δημοσιογραφία,
ΜΜΕ
Παρασκευή, Απρίλιος 08, 2011
Και οι μυστικές πτήσεις ενός 10χρόνου
Με αρκετά πιο εξειδικευμένο περιεχόμενο στους τομείς των σούπερ-ηρώων, της ορνιθολόγιας και της δρακολογίας, μόλις εγκαινιάστηκε ένα ακόμη ιστολόγιο της "ανεμοοικογένειας"...
Ιστορίες αυθεντικές, τρόμου, φαντασίας και επιστημών...
Υποδεχθείτε τον φοβερό και τρομερό Captain Pterodactyl !!!
Ιστορίες αυθεντικές, τρόμου, φαντασίας και επιστημών...
Υποδεχθείτε τον φοβερό και τρομερό Captain Pterodactyl !!!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Το "αστερόπλοιο" ενός 8χρονου
Νέο αίμα στη μπλογκόσφαιρα...
Το "ανεμάκι" μου έφτιαξε το πρώτο του καραβάκι και ξεκίνησε τα ταξίδια του...
Το "ανεμάκι" μου έφτιαξε το πρώτο του καραβάκι και ξεκίνησε τα ταξίδια του...
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Τετάρτη, Απρίλιος 06, 2011
Δεν απεργώ
Το διασωματειακό των εργαζομένων στον Τύπο και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ έχει εξαγγείλει απεργία στις 7-8-9 και 10 Απριλίου.
Σήμερα, το λοιπόν, δηλώνω υπεύθυνα και με γνώση των συνεπειών ότι...
ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ!
Δεν απεργώ για να σώσω τη θέση μου...
Δεν απεργώ για να κατοχυρωθώ εγώ τη στιγμή που εκατοντάδες, χιλιάδες εργαζόμενοι μένουν χωρίς δουλειά και χωρίς τα στοιχειώδη της επιβίωσης...
Δεν απεργώ για μηδενικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας...
Δεν απεργώ για να σώσω την υπερχρεωμένη από δάνεια ζωή μου...
Δεν απεργώ για να σωθούν άθλια περιοδικά και εφημερίδες της τσόντας και της αλητείας...
Δεν απεργώ μαζί με τους τριπλοθεσίτες "συναδέλφους" μου...
Δεν απεργώ μαζί με τους "τηλεδημοσιογράφους"...
Δεν απεργώ επειδή το ζητούν οι συνδικαλιστές-δούλοι των αφεντικών τους...
Δεν απεργώ μαζί με εκείνους που ντροπιάζουν και τη δουλειά και τους αγώνες μας...
Δεν απεργώ μαζί με εκείνους που αδιαφορούν τόσα χρόνια τώρα για τα "μπλοκάκια" και που δεν αναγνωρίζουν ως μέλη των σωματείων τους όσους δουλεύουν στα ενημερωτικά site...
Δεν απεργώ με εκείνους που ποτέ δεν έχουν καθίσει να συζητήσουν για ΠΟΙΑ ΜΜΕ, για ΠΟΙΑ Δημοσιογραφία μιλάμε και για το πως όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν...
Δεν απεργώ γιατί ΔΕΝ αδιαφορώ για εκείνους που θα ήθελαν να ενημερώνονται από εμάς...
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί ΑΥΤΗ η Δημοσιογραφία είναι η δουλειά μου. Η μόνη δουλειά που θέλω και ξέρω να κάνω! Κι αυτή η δουλειά κινδυνεύει!
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί τώρα όσο ποτέ, η Δημοσιογραφία θα έπρεπε να στέκεται στην πρώτη γραμμή του ελέγχου της εξουσίας, στο πλευρό του κάθε πολίτη και του κάθε εργαζόμενου
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί θέλω να μετρήσω πόσο πραγματική ανάγκη υπάρχει για το προϊόν της δουλειάς μου κι αν αυτό είναι η βάση για την ενημέρωση, τον δημόσιο διάλογο, τη γνώση που μεταφέρεται από την κοινωνία μέσα στην κοινωνία, μέσα στα κοινωνικά δίκτυα των πολιτών...
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί είναι λίγα αυτά που μπορεί να κάνει ο καθένας μόνος του. Γιατί είναι πολλά αυτά που μπορούμε να κάνουμε μαζί σαν ομάδες και συλλογικότητες...
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί πέρα από τις καθημερινές ανάγκες, πέρα από τις χρεωμένες ζωές, πέρα από την αγωνία να πληρώσω τους λογαριασμούς, πέρα από τις θέσεις εργασίας, εννοώ να υπερασπίζομαι το μόνο που μου έχει απομείνει: την αξιοπρέπειά μου! Την χαμένη τιμή της δουλειάς μου! Το δικαίωμα να κοιτάζω τα παιδιά μου, τους συντρόφους μου, τον κόσμο ολόκληρο στα μάτια. Και να λέω, πως όχι, δεν γονατίζω!
Θα μείνω όρθιος!
Γι αυτό ΑΠΕΡΓΩ!
Υ.Γ. 1 Στα 25 χρόνια που εξασκώ αυτό το επάγγελμα δεν έχω λείψει, παρά μόνο ΜΙΑ φορά, τον περασμένο Δεκέμβριο, από τις απεργιακές κινητοποιήσεις των δημοσιογράφων. Κι αυτή, τη ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ φορά που δεν απεργήσαμε, όσοι εργαζόμαστε στην Ελευθεροτυπία, ήταν γιατί θεωρήσαμε εκείνη την απεργία μια κοροϊδία στα μούτρα μας από την ηγεσία της ΕΣΗΕΑ.
Y.Γ. 2 Θερμοπαρακαλώ όποιον διάβασε αυτό το ποστ, να διαβάσει κι αυτό: Ονειρεύομαι εφημερίδες Ισως καταλάβει τι εννοώ, στην πράξη! Ή, έστω, στο όνειρο!
Σήμερα, το λοιπόν, δηλώνω υπεύθυνα και με γνώση των συνεπειών ότι...
ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ!
Δεν απεργώ για να σώσω τη θέση μου...
Δεν απεργώ για να κατοχυρωθώ εγώ τη στιγμή που εκατοντάδες, χιλιάδες εργαζόμενοι μένουν χωρίς δουλειά και χωρίς τα στοιχειώδη της επιβίωσης...
Δεν απεργώ για μηδενικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας...
Δεν απεργώ για να σώσω την υπερχρεωμένη από δάνεια ζωή μου...
Δεν απεργώ για να σωθούν άθλια περιοδικά και εφημερίδες της τσόντας και της αλητείας...
Δεν απεργώ μαζί με τους τριπλοθεσίτες "συναδέλφους" μου...
Δεν απεργώ μαζί με τους "τηλεδημοσιογράφους"...
Δεν απεργώ επειδή το ζητούν οι συνδικαλιστές-δούλοι των αφεντικών τους...
Δεν απεργώ μαζί με εκείνους που ντροπιάζουν και τη δουλειά και τους αγώνες μας...
Δεν απεργώ μαζί με εκείνους που αδιαφορούν τόσα χρόνια τώρα για τα "μπλοκάκια" και που δεν αναγνωρίζουν ως μέλη των σωματείων τους όσους δουλεύουν στα ενημερωτικά site...
Δεν απεργώ με εκείνους που ποτέ δεν έχουν καθίσει να συζητήσουν για ΠΟΙΑ ΜΜΕ, για ΠΟΙΑ Δημοσιογραφία μιλάμε και για το πως όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν...
Δεν απεργώ γιατί ΔΕΝ αδιαφορώ για εκείνους που θα ήθελαν να ενημερώνονται από εμάς...
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί ΑΥΤΗ η Δημοσιογραφία είναι η δουλειά μου. Η μόνη δουλειά που θέλω και ξέρω να κάνω! Κι αυτή η δουλειά κινδυνεύει!
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί τώρα όσο ποτέ, η Δημοσιογραφία θα έπρεπε να στέκεται στην πρώτη γραμμή του ελέγχου της εξουσίας, στο πλευρό του κάθε πολίτη και του κάθε εργαζόμενου
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί θέλω να μετρήσω πόσο πραγματική ανάγκη υπάρχει για το προϊόν της δουλειάς μου κι αν αυτό είναι η βάση για την ενημέρωση, τον δημόσιο διάλογο, τη γνώση που μεταφέρεται από την κοινωνία μέσα στην κοινωνία, μέσα στα κοινωνικά δίκτυα των πολιτών...
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί είναι λίγα αυτά που μπορεί να κάνει ο καθένας μόνος του. Γιατί είναι πολλά αυτά που μπορούμε να κάνουμε μαζί σαν ομάδες και συλλογικότητες...
ΑΠΕΡΓΩ...
...γιατί πέρα από τις καθημερινές ανάγκες, πέρα από τις χρεωμένες ζωές, πέρα από την αγωνία να πληρώσω τους λογαριασμούς, πέρα από τις θέσεις εργασίας, εννοώ να υπερασπίζομαι το μόνο που μου έχει απομείνει: την αξιοπρέπειά μου! Την χαμένη τιμή της δουλειάς μου! Το δικαίωμα να κοιτάζω τα παιδιά μου, τους συντρόφους μου, τον κόσμο ολόκληρο στα μάτια. Και να λέω, πως όχι, δεν γονατίζω!
Θα μείνω όρθιος!
Γι αυτό ΑΠΕΡΓΩ!
Υ.Γ. 1 Στα 25 χρόνια που εξασκώ αυτό το επάγγελμα δεν έχω λείψει, παρά μόνο ΜΙΑ φορά, τον περασμένο Δεκέμβριο, από τις απεργιακές κινητοποιήσεις των δημοσιογράφων. Κι αυτή, τη ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ φορά που δεν απεργήσαμε, όσοι εργαζόμαστε στην Ελευθεροτυπία, ήταν γιατί θεωρήσαμε εκείνη την απεργία μια κοροϊδία στα μούτρα μας από την ηγεσία της ΕΣΗΕΑ.
Y.Γ. 2 Θερμοπαρακαλώ όποιον διάβασε αυτό το ποστ, να διαβάσει κι αυτό: Ονειρεύομαι εφημερίδες Ισως καταλάβει τι εννοώ, στην πράξη! Ή, έστω, στο όνειρο!
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Τρίτη, Απρίλιος 05, 2011
DEBTOCRACY // ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ - Απόψε
Το βράδυ της Τετάρτης 6 Απριλίου κλείνουμε την τηλεόραση, στα δελτία των 8 και των 9, και ανοίγουμε το Ιντερνετ. Από τη διεύθυνση xreokratia.gr και debtocracy.gr, από τις 20:00 και μετά θα είναι διαθέσιμο το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδωσης.
Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.
Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του ’70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα.
Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.
Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Αρης Τριανταφύλλου ενώ την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου.
Η δημιουργία του Debtocracy οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» μας που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
blogs,
προτάσεις
Δευτέρα, Απρίλιος 04, 2011
Επιτέλους! Κάποιοι θέτουν ερωτήματα!
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΕΣΗΕΜ-Θ
Απεργιακές κινητοποιήσεις 7-10 Απριλίου 2011 (1/4/2011)
Θεσσαλονίκη, 1 Απριλίου 2011
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΜ-Θ καλεί τους συναδέλφους να συμμετάσχουν στις δύο σαρανταοκτάωρες διαδοχικές απεργίες που κήρυξε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) σε όλα τα ΜΜΕ.
Η πρώτη κινητοποίηση θα αρχίσει στις 6 π.μ. της Πέμπτης 7 Απριλίου και θα λήξει στις 6 π.μ. του Σαββάτου 9 Απριλίου 2011, οπότε θα αρχίσει η δεύτερη κινητοποίηση, που θα λήξει στις 6 π.μ. της Δευτέρας 11 Απριλίου.
Διεκδικούμε:
1. Να υπογραφούν άμεσα Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
2. Να αποκατασταθεί άμεσα η αδικία εις βάρος των εργαζομένων στην ΕΡΤ, με την υπογραφή ΣΣΕ για το 2009.
3. Να προστατευθούν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματά όλων των δημοσιογράφων σε όλα τα Μέσα. Να εγκαταλειφθεί κάθε μεθόδευση για απολύσεις και να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας.
4. Να προστατευθούν τα εισοδήματα των συντακτών της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, του ΑΠΕ-ΜΠΕ και της ΔΕΠΘΕ.
5. Να διασφαλιστούν όλες οι προϋποθέσεις για να συνεχίσουν να λειτουργούν τα Δημοτικά Μέσα Ενημέρωσης.
6. Να ρυθμιστούν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των δημοσιογράφων που εργάζονται σε διαδικτυακά Μέσα.
Η ΕΣΗΕΜ-Θ συμμετέχει στις απεργιακές κινητοποιήσεις ως μέλος της ΠΟΕΣΥ και θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για την επιτυχία τους.
Ενημερώνει ωστόσο τα μέλη της ότι έστειλε εγκαίρως στο δευτεροβάθμιο όργανο του κλάδου την ακόλουθη επιστολή:
Θεσσαλονίκη, 30 Μαρτίου 2011
Προς
το Διοικητικό Συμβούλιο
της ΠΟΕΣΥ
Ακαδημίας 20
106 71 Αθήνα
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Η ΕΣΗΕΜ-Θ έχει από καιρό διατυπώσει τη θέση ότι η υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, όχι μόνο στις εφημερίδες αλλά και σε όλα τα ΜΜΕ στα οποία αυτό το ζήτημα εκκρεμεί, και πρωτίστως στην ΕΡΤ (είναι χωρίς Σύμβαση από το 2009) αποτελεί το κορυφαίο αίτημα σειράς κινήσεων και κινητοποιήσεων που οφείλει να αναπτύξει ο κλάδος.
Στο πλαίσιο αυτό, σας επισημαίνουμε ότι η προκήρυξη των δύο επαναλαμβανόμενων 48ωρων απεργιών που σχεδιάζετε για το πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου θα έχει τη συναίνεσή μας, υπό την προϋπόθεση ότι θα μας ενημερώσετε για τα ακόλουθα:
1. Πότε έγινε η τελευταία απόπειρα από την πλευρά του δημοσιογραφικού κλάδου να επαναληφθεί η διαπραγμάτευση με την ΕΙΗΕΑ και γιατί δεν τελεσφόρησε.
2. Ποιο είναι το ακριβές διαπραγματευτικό πλαίσιο για την υπογραφή ΣΣΕ. Συγκεκριμένα:
α. Ποιο είναι το ποσοστό διαφοροποίησης των αμοιβών το οποίο θα αποδεχόταν ο κλάδος ως ικανοποιητικό για να υπογραφεί η Σύμβαση.
β. Ποια είναι τα θεσμικά αιτήματα που θεωρεί αδιαπραγμάτευτα ο κλάδος, ποια θα δεχόταν να συμπεριληφθούν και ποια θα απαιτούσε να προστεθούν στη ΣΣΕ.
3. Με ποιον τρόπο θα αντιμετωπιστούν ενδεχόμενα μαζικής απεργοσπασίας, όπως αυτά που έμειναν δίχως την παραμικρή απάντηση στο πρόσφατο παρελθόν.
4. Με ποιον τρόπο θα διασφαλιστεί ότι θα σιγήσουν όντως οι ραδιοφωνικοί και οι τηλεοπτικοί σταθμοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί, στη διάρκεια της απεργίας, αντίθετα με ό,τι παγίως συμβαίνει ως τώρα.
5. Με ποιον τρόπο θα αποτραπεί η κυκλοφορία κυριακάτικων φύλλων την Πέμπτη 8/4, εφόσον, όπως έχουμε ενημερωθεί, οι απεργίες θα αρχίσουν το πρωί εκείνης της ημέρας. Ως πρώτο μέτρο, προτείνεται να αρχίσει η κινητοποίηση την Τετάρτη 7/4.
Το Διοικητικό Συμβούλιο
Προσυπογράφω!
Και αναμένω απαντήσεις! (Αν τολμά κανείς να απαντήσει!)
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Παρασκευή, Απρίλιος 01, 2011
Ονειρεύομαι εφημερίδες
Μέσα στον κακό χαμό, έναν από τους χειρότερους στην ιστορία των εφημερίδων. Πριν από τις απεργίες της απόγνωσης και των αδιεξόδων, όπου όλοι μας απεργούμε για τις θέσεις μας (ευλόγως!) αλλά όχι για τη δουλειά μας (δυστυχώς!) που ευτελίζεται μέρα με την ημέρα. Εχοντας διαβάσει τους ισολογισμούς του χάους και της οδύνης για τα ΜΜΕ. Και επιμένοντας να ξεχωρίζω την κατάσταση της δουλειάς μας από την κατάσταση των επιχειρήσεων που μας δίνουν δουλειά ως δύο αλληλένδετα αλλά και διαφορετικά προβλήματα...
...Ονειρεύομαι εφημερίδες!
Ονειρεύομαι εφημερίδες που θα ενημερώνουν χωρίς να χειραγωγούν...
Που θα αγγίζουν την πραγματικότητα του αναγνώστη και δεν θα την αντικαθιστούν με μια άλλη "πραγματικότητα"...
Που θα ιεραρχούν την επικαιρότητα όχι με βάση τη "γραμμή", την ιδεοληψία, την "σπουδαιότητα". Αλλά με βάση αυτήν την πραγματικότητα! Και τις ανάγκες της, τις ανάγκες μας, τις ανάγκες μου...
Που θα ακουμπούν πάνω στον αναγνώστη χωρίς να τον πλακώνουν και που ο αναγνώστης θα ακουμπά πάνω τους χωρίς να ζητιανεύει χαδάκια και λαϊκισμούς...
Που τα άρθρα τους δεν θα μυρίζουν γραφείο αλλά αέρα δρόμου... Που δεν θα έχουν, καν, γραφεία αλλά θα είναι παντού...
Ονειρεύομαι εφημερίδες...
...που θα τις γράφουν αριστοκράτες της γραφής και όχι "αριστοκράτες" της οικονομίας και της πολιτικής καμαρίλας.
...που θα είναι κολλεκτίβες ελεύθερων δημοσιογράφων, ελεύθερων δημιουργών περιεχομένου, ελεύθερων σχεδιαστών, ελεύθερων καλλιτεχνών...
...που θα προσπαθούν να μετατρέψουν το εφήμερο της είδησης σε ένα μικρό έργο τέχνης...
...που θα παρακολουθούν τις καινοτομίες στον Τύπο, στα Νέα Μέσα, στις τέχνες και στα γράμματα, στις τεχνολογίες... και θα είναι στην αιχμή τους!
...και θα απευθύνονται σε ελεύθερους ανθρώπους!
Ονειρεύομαι εφημερίδες...
Που οι ειδήσεις τους θα είναι σύντομα και περιεκτικά κείμενα...
Αλλά τα άρθρα τους θα μπορούν να είναι μεγάλα και χορταστικά... Οπως σε όλες τις αξιόλογες εφημερίδες, σήμερα, στον κόσμο...
Που θα είναι χρήσιμες και όχι "χρηστικές"...
Που δεν μου λένε "τι να κάνω" αλλά τι έχω τη δυνατότητα να κάνω...
Και γι' αυτό, θα κυκλοφορούν πρωί και βράδυ, όπως κάποτε...
Ονειρεύομαι εφημερίδες...
Που θα είναι ψύχραιμες στον πανικό... παρούσες στη ζωή... ανθεκτικές στο χείμαρρο της πληροφορίας...
Που δεν θα έχουν ούτε ένα copy-paste από δελτία τύπου. Ούτε μισό...
Που θα φιλτράρουν χωρίς να "κόβουν"...
Που θα αναδεικνύουν χωρίς να μεγεθύνουν...
Που θα είναι παράθυρα στον κόσμο και όχι "τηλεπαράθυρα-άμβωνες" δημοσιομουλάδων...
Που -στην έντυπη μορφή τους- δεν θα είναι "ταμπλόιντ", ούτε κυριολεκτικά ούτε μεταφορικά...
Που θα χαίρεσαι το στήσιμό τους, όσο και τα κείμενά τους, όσο και την άπλα των ιδεών και της δημιουργικότητάς τους...
Που θα ελέγχουν την εξουσία. Κάθε εξουσία. Ακόμη και τη δική τους εξουσία!
Ονειρεύομαι εφημερίδες που δεν μετατρέπουν την πληροφορία σε είδηση αλλά την είδηση σε γνώση...
Ονειρεύομαι εφημερίδες που θα ανοίγουν ρωγμές στα τείχη που ορθώνονται γύρω μας!
Ονειρεύομαι τις εφημερίδες που θα έλθουν!
(...όσο πιο σύντομα καταρρεύσουν εκείνοι που ΔΕΝ ονειρεύονται εφημερίδες)
...Ονειρεύομαι εφημερίδες!
Ονειρεύομαι εφημερίδες που θα ενημερώνουν χωρίς να χειραγωγούν...
Που θα αγγίζουν την πραγματικότητα του αναγνώστη και δεν θα την αντικαθιστούν με μια άλλη "πραγματικότητα"...
Που θα ιεραρχούν την επικαιρότητα όχι με βάση τη "γραμμή", την ιδεοληψία, την "σπουδαιότητα". Αλλά με βάση αυτήν την πραγματικότητα! Και τις ανάγκες της, τις ανάγκες μας, τις ανάγκες μου...
Που θα ακουμπούν πάνω στον αναγνώστη χωρίς να τον πλακώνουν και που ο αναγνώστης θα ακουμπά πάνω τους χωρίς να ζητιανεύει χαδάκια και λαϊκισμούς...
Που τα άρθρα τους δεν θα μυρίζουν γραφείο αλλά αέρα δρόμου... Που δεν θα έχουν, καν, γραφεία αλλά θα είναι παντού...
Ονειρεύομαι εφημερίδες...
...που θα τις γράφουν αριστοκράτες της γραφής και όχι "αριστοκράτες" της οικονομίας και της πολιτικής καμαρίλας.
...που θα είναι κολλεκτίβες ελεύθερων δημοσιογράφων, ελεύθερων δημιουργών περιεχομένου, ελεύθερων σχεδιαστών, ελεύθερων καλλιτεχνών...
...που θα προσπαθούν να μετατρέψουν το εφήμερο της είδησης σε ένα μικρό έργο τέχνης...
...που θα παρακολουθούν τις καινοτομίες στον Τύπο, στα Νέα Μέσα, στις τέχνες και στα γράμματα, στις τεχνολογίες... και θα είναι στην αιχμή τους!
...και θα απευθύνονται σε ελεύθερους ανθρώπους!
Ονειρεύομαι εφημερίδες...
Που οι ειδήσεις τους θα είναι σύντομα και περιεκτικά κείμενα...
Αλλά τα άρθρα τους θα μπορούν να είναι μεγάλα και χορταστικά... Οπως σε όλες τις αξιόλογες εφημερίδες, σήμερα, στον κόσμο...
Που θα είναι χρήσιμες και όχι "χρηστικές"...
Που δεν μου λένε "τι να κάνω" αλλά τι έχω τη δυνατότητα να κάνω...
Και γι' αυτό, θα κυκλοφορούν πρωί και βράδυ, όπως κάποτε...
Ονειρεύομαι εφημερίδες...
Που θα είναι ψύχραιμες στον πανικό... παρούσες στη ζωή... ανθεκτικές στο χείμαρρο της πληροφορίας...
Που δεν θα έχουν ούτε ένα copy-paste από δελτία τύπου. Ούτε μισό...
Που θα φιλτράρουν χωρίς να "κόβουν"...
Που θα αναδεικνύουν χωρίς να μεγεθύνουν...
Που θα είναι παράθυρα στον κόσμο και όχι "τηλεπαράθυρα-άμβωνες" δημοσιομουλάδων...
Που -στην έντυπη μορφή τους- δεν θα είναι "ταμπλόιντ", ούτε κυριολεκτικά ούτε μεταφορικά...
Που θα χαίρεσαι το στήσιμό τους, όσο και τα κείμενά τους, όσο και την άπλα των ιδεών και της δημιουργικότητάς τους...
Που θα ελέγχουν την εξουσία. Κάθε εξουσία. Ακόμη και τη δική τους εξουσία!
Ονειρεύομαι εφημερίδες που δεν μετατρέπουν την πληροφορία σε είδηση αλλά την είδηση σε γνώση...
Ονειρεύομαι εφημερίδες που θα ανοίγουν ρωγμές στα τείχη που ορθώνονται γύρω μας!
Ονειρεύομαι τις εφημερίδες που θα έλθουν!
(...όσο πιο σύντομα καταρρεύσουν εκείνοι που ΔΕΝ ονειρεύονται εφημερίδες)
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Με μηνύσεις θέλουν να φιμώσουν το blog ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ
Αναδημοσίευση από το kentripres της Θεσσαλονίκης
Τις αναρτήσεις του πληρώνει το πολύ καλό blog της Χαλκιδικής με τη ναυτική ορολογία ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ (μικρή κουζίνα πλοίου).
Η ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ ήταν το πρώτο blog που δημιουργήθηκε στη Χαλκιδική, αγαπήθηκε από τους Χαλκιδικιώτες ξεπερνώντας τα τρία εκατομμύρια επισκέψεις στο μικρό διάστημα της λειτουργίας του και συγχρόνως «γέννησε» περίπου άλλα είκοσι (20) blog σε ολόκληρη τη Χαλκιδική!
Από την πρώτη μέρα της εμφάνισής της στο διαδίκτυο, η ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ, αποτέλεσε το «κόκκινο πανί» εξ αιτίας του ότι είχε το θάρρος της γνώμης της και συγχρόνως λειτουργώντας πλουραλιστικά φιλοξενούσε και φιλοξενεί όλες τις απόψεις. Μέχρι σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς στην διαδικτυακή ενημέρωση και σχολιασμό της Χαλκιδικής και οι διαδικτυακές συζητήσεις, μεταξύ των αναγνωστών της, δεν έχουν τελειωμό!
Ενόχλησε κατά καιρούς τους πάντες, βουλευτές της Χαλκιδικής, Νομάρχη, Δημάρχους και όλους όσους ασκούν εξουσία και έδωσαν δικαίωμα!
-Ανέδειξε το Δεκέμβρη του 2008, με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, την αντιδημοκρατική συμπεριφορά Προϊσταμένου Γραφείου Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ο οποίος διέταξε ΕΔΕ σε βάρος καθηγητών που επέτρεψαν μαθητές να διαδηλώσουν στα γεγονότα του Δεκέμβρη. Ένα θέμα που ασχολήθηκαν όλα τα ΜΜΕ και αναγκάστηκε ο τότε υπουργός Παιδείας Ευρ. Στυλιανίδης να ζητήσει την παραίτηση του Προϊσταμένου στα Ν. Μουδανιά.
-Ανέδειξε το τραγικό δυστύχημα νέου από τον Πολύγυρο ο οποίος σκοτώθηκε σε αφύλαχτο φρεάτιο του Δήμου και που ακόμα κανένας δεν ανέλαβε τις πολιτικές, τουλάχιστον, ευθύνες από τη Διοίκηση του Δήμου!
-Ασχολήθηκε σε χρόνο ανύποπτο και προειδοποιούσε για τη γνωστή ιστορία της «καπνοβιομηχανίας» στην Κασσάνδρα δύο τουλάχιστον μήνες νωρίτερα από τις συλλήψεις αποκαλύπτοντας την υπόθεση και την προσωπική επίσκεψη για το θέμα του πρώην Γ.Γ. του υπουργείου Οικονομικών Δ. Γεωργακόπουλου! Να σημειωθεί ότι στην υπόθεση εμπλέκονται και έχουν κατονομαστεί Ανώτεροι αξιωματικοί της Αστυνομίας στη Χαλκιδική καθώς και αυτοδιοικητικοί της πρώην Νομαρχίας Χαλκιδικής!
-Ασχολήθηκε, δημοσιοποίησε και ανέδειξε καταγγελίες βουλευτή της Χαλκιδικής σε βάρος του ΠΟΡΤΟ ΚΑΡΡΑΣ και τις οποίες καταγγελίες ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να δημοσιοποιήσουν τα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια (υπάρχει σχετική καταγγελία του Βουλευτή Αργύρη Λαφαζάνη σε βάρος των τοπικών τηλεοπτικών σταθμών).
-Αποτελεί το μοναδικό «βήμα» για τους κατοίκους του Δήμου Αριστοτέλη οι οποίοι είναι κατά της επένδυσης χρυσού από την «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» (οι Επιτροπές Αγώνα κατά της επένδυσης έχουν καταγγείλει τον αποκλεισμό τους από τα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια) .
-Ήταν το μόνο blog που ανέδειξε (όταν όλοι σιωπούσαν και σιωπούν ακόμα) τη σοβαρότατη καταγγελία του πρώην Δημάρχου Πολυγύρου, Θωμά Καπλάνη, ο οποίος τόνισε σε τηλεοπτικό κανάλι πως: «Μία ομάδα ανθρώπων στη Χαλκιδική δρα οργανωμένα με αποκλειστικό σκοπό να κυριαρχήσει πολιτικά και οικονομικά και να μπορέσει να κερδίσει παράνομο περιουσιακό όφελος». Το βίντεο της δήλωσης αυτής «παίζει» ακόμα και σήμερα στην πρώτη σελίδα της ΡΕΣΠΕΝΤΖΑΣ!
Αυτήν την τακτική όμως σήμερα «καλείται» να πληρώσει το blog της Χαλκιδικής αφού έχει ασκηθεί δίωξη σε βάρος της για «συκοφαντική δυσφήμιση κατ’ εξακολούθηση»!!! Και πώς προκύπτει η «δυσφήμιση»; Όχι μέσα από τις αναρτήσεις της και για όλα τα παραπάνω αλλά από σχόλια αναγνωστών της οι οποίοι αποκάλεσαν «Γαλάζια μούχλα» το ψηφοδέλτιο του τωρινού Δημάρχου Πολυγύρου και πρώην Νομάρχη Χαλκιδικής ή «λαμόγια υπάρχουν στο ψηφοδέλτιο», φράσεις της καθημερινότητας που πλέον καλώς ή κακώς έχουν μπει και στην πολιτική ορολογία.Φυσικά μπροστά στην μήνυση εναντίον της ΡΕΣΠΕΝΤΖΑΣ δεν «μπαίνει» κάποιος πολιτικός- αυτοδιοικητικός του Δήμου αλλά η υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος, με το ψηφοδέλτιο του Δημάρχου Πολυγύρου Αστέριου Ζωγράφου, και Δικηγόρος Τριανταφυλλιά Μυλωνά (και συνεργάτης του Στέγκου-ΠΟΡΤΟ ΚΑΡΡΑΣ), η οποία «θίχτηκε» από εκφράσεις όπως οι παραπάνω, και πιθανά σ’ αυτές τις «συκοφαντικές και δυσφημιστικές« φράσεις να αποδίδει και την κατάληψη της τελευταίας θέσης στις Δημοτικές εκλογές!
Το πιο αστείο της υπόθεσης: Μάρτυρας κατηγορίας ο Αντιδήμαρχος Πολυγύρου και Αναπληρωτής του Δημάρχου Χρήστος Βορδός!!! Ο οποίος, (σύμπτωση!!!) ήταν αντιδήμαρχος και στην προηγούμενη Δημοτική Αρχή και αρμόδιος-υπεύθυνος για το αφύλαχτο φρεάτιο στο οποίο σκοτώθηκε ο 18χρονος και επέμεινε η ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ να θίγει ως γεγονός!
Η δίωξη τουλάχιστον όπως δείχνουν τα στοιχεία έχει καθαρά πολιτικά χαρακτηριστικά και μοναδικό σκοπό έχει τη φίμωση του blog.
Ο χρόνος θα δείξει αν μπορέσει η ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ ν’ αντέξει σε τέτοιου είδους πιέσεις.
Το έγραψε ο
Anemos Naftilos
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες
blogs,
Χαλκιδική
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)










