Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen (*)

Ο Ανεμος, κάπου εδώ, ολοκληρώνει τον κύκλο του...

*Για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί.

Λούντβιχ Βιτγκενστάιν

Ναι! Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, φίλε Τάκη!

Το συριανό μπαλκόνι μοιάζει να είναι έτη φωτός από την κρίση, τις περικοπές μισθών, τα χρέη και τα νέα μέτρα. Το μπουκάλι με το παγωμένο κρασί, η αχινοσαλάτα και το φεγγάρι είναι σίγουρα πιο κοντά μας από οτι το μνημόνιο. «Μαλώνουμε» για τον αν η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν καλή ηθοποιός και αν η Μελίνα είχε ωραία φωνή και «κυνηγάμε» να καρφώσουμε με το πηρούνι το τελευταίο ντοματάκι στη σαλατιέρα. Ο Χειμώνας εξακολουθεί να βρίσκεται κάπου πέρα από τον ισημερινό. Μαζί με τα άγχη και τις μιζέριες μας. Από τα ηχεία ακούγεται, διακριτικά, μουσική από τη Σενεγάλη. Τα σκυλιά μας, η Τζίλντα και η Μπιάνκα, ξαπλώνουν στην πεζούλα έχοντας το νου τους μήπως και εμφανισθεί κανένα σαυράκι στον τοίχο, δίπλα στη βουκαμβίλια. Γεμίζουμε πάλι τα ποτήρια. Στην υγειά μας. «Που θα είμαστε, άραγε, του χρόνου;». Η αυθόρμητη ερώτηση της Αναστασίας «παγώνει» το φιλμ «Καλοκαίρι 2010». Ενα σφίξιμο στην καρδιά. Μέχρι και το κουνούπι που τριγύριζε το δεξί μου αφτί, έπαψε να πετάει ή έπαψα να το ακούω. Ναι. Ηταν η λάθος ερώτηση, τη λάθος στιγμή. Οχι γιατί μας άφησε αποσβολωμένους για μερικά δευτερόλεπτα αλλά περισσότερο γαι τις κουβέντες που ξεκίνησε ο καθένας με τον διπλανό του, αμέσως μετά. «Πως τα πάτε εσείς; Ακουσα οτι έχετε προβλήματα στην εφημερίδα». «Ετσι και δεν γίνει ρύθμιση γαι τα χρέη στο ΤΕΒΕ, εμείς την κλείνουμε τη σχολή». «Εχω στα χέρια μου δώδεκα χιλιάρικα σε επιταγές και δεν ξέρω τι να τις κάνω». «Τα φροντιστήρια των παιδιών δεν βγαίνουν με τίποτα φέτος». Η κρίση, οι περικοπές, τα χρέη, τα μέτρα, το μνημόνιο, ήλθαν και στρογγυλοκάθησαν ανάμεσά μας. Το φεγγάρι απομακρύνθηκε. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη πήρε το ψάθινο καπέλο της και ανέβηκε στην ταράτσα. Τα σκυλιά την ακολούθησαν κουνώντας την ουρά τους. Ο Χειμώνας έριξε, κακιασμένα, μια ηχηρή σφαλιάρα στην καλοκαιριάτικη νύχτα.
Μόνο ο Τάκης συνέχισε να πίνει αμέριμνος το κρασί του και να γεύεται άλλο ένα κομμάτι μυκονιάτικης λούζας. Στην πρώτη μας συνάντηση τον άκουγα να μιλάει με κάποιους φίλους για νοσοκομεία, ασθενείς και αρρώστιες. «Είσαι γιατρός;» τον είχα ρωτήσει. «Οχι είμαι από αυτούς που αναλαμβάνουν μετά τον γιατρό» μου είχε πει χαμογελώντας. Και διακρίνοντας το μάλλον απορρημένο βλέμμα μου είχε σπεύσει να προσθέσει: «έχω γραφείο τελετών». Μισός Συριανός και μισός Πορτορικάνος. Εζησε πολλά χρόνια στη Νέα Υορκη. Γύρισε πριν καμιά δεκαετία για πάντα στο νησί. Ενας ευπατρίδης που όμως πέρασε μέσα από την άγρια ζωντάνια των γκέτο. Βίος και πολιτεία, ο Τάκης. Ή μάλλον «αποβίωση και πολιτεία» για να κάνουμε το μαύρο χιούμορ στο οποίο είναι Ο έξπερτ. «Εσένα προφανώς δεν σε απασχολεί η κρίση» σχολίασα την τροπή που είχε πάρει η κουβέντα στο συριανό μπαλκόνι. «Φυσικά και με απασχολεί αλλά δεν θα κάτσω να σκάσω κιόλας». Μου εξήγησε με λίγα λόγια πως και το δικό του επάγγελμα έχει επηρρεαστεί, όχι φυσικά από πλευράς μείωσης της ...πελατείας («αυτό είναι το μόνο που δεν μπορούμε να κόψουμε!») αλλά από πλευράς τιμών («που οι καρυδιές και τα μαόνια, μόνο σε κόντρα πλακέ δεν μας έχουν ζητήσει το φέρετρο!») και τρόπου πληρωμής («κάνουμε και κηδείες με δώδεκα άτοκες δόσεις!»). Τσουγκρίσαμε, γελώντας, τα ποτήρια μας ενώ οι άλλοι εξακολουθούσαν να βυθίζονται στις προβλέψεις για τον χειμώνα που έρχεται. Σηκωθήκαμε και αλλάξαμε τη μουσική και συνεχίσαμε να λέμε αστεία του είδους: «Και με παίρνει που λες τις προάλλες η Κατερίνα και μου λέει, Τάκη, κάνε κάτι, μου χάλασε ο εκτυπωτής. Τι να σου κάνω, μάνα μου, εγώ μόνο να το θάψω μπορώ!». Τα γέλια έγιναν μεταδοτικά. Η παρέα έκοψε τις συζητήσεις για τα δάνεια και τα χρέη και τις αναδουλειές. Ανοίξαμε άλλα δύο μπουκάλια κρασί. Η Τζίλντα έφερε ένα σαυράκι στην πεζούλα. Μαζευτήκαμε πιο κοντά. Το μπαλκόνι πλησίασε και πάλι τη Σελήνη. Μύρισε θυμάρι, σιτρονέλα και καρύδα. «Και για να κλείσω όλες τις πολιτικοοικονομικές σας απορίες» είπε ο Τάκης «ό,τι δεν διορθώνεται καλύτερα να πηγαίνει καλλιά του!». «Τη δική μου απορία δεν την έλυσες» πετάχτηκε πάλι η Αναστασία: «Που θα είμαστε, άραγε, του χρόνου;».
«Θα είμαστε ή εδώ πάνω ή εκεί κάτω» απάντησε χτυπώντας το πόδι του στη γη. «Σημασία όμως έχει, όσο θα είμαστε εδώ επάνω, να ζούμε τη ζωή μας με κέφι και να μην πεθαίνουμε από μιζέρια». Εκείνη την ώρα ακουγόταν η λατρεμένα «κακόφωνη» Μελίνα: «Αν με πίστευες λιγάκι, θα ‘σαν όλα αληθινά...».
Εγώ πιστεύω τον Τάκη και το θανατερό κέφι του για τη ζωή. Και του χρόνου, να είστε σίγουροι, θα είμαστε πάλι εδώ, στα μεγάλα μπαλκόνια του Αιγαίου! Στις γειτονιές του φεγγαριού!

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaxi Σεπτεμβρίου)

Βρε, βρε, βρε... (μια επιστολή-απάντηση)

Μια απάντηση σε αυτό....

Καλημέρα σας,

Στέλνουμε την απάντηση μας στην καταγγελεια της noodle bar για την αποκατάσταση της αληθειας. Επισεις, αν σας ειναι ευκολο, θα μπορουσατε να αναρτησετε ενα λινκ με την απάντηση αυτή στο τέλος του άρθρου της καταγγελειας της εταιρείας noodlebar. Και ακόμα αν μπορείτε να βγάλετε το λινκ με το pdf γιατί έχει προσωπικά δεδομένα συνεργατών.

Παρακάτω παραθετω links με την απάντηση μας όπως αναρτήθηκε στο τρομακτικό.

Φιλικά,

Η ομάδα του athensbars

http://www.athensbars.gr/apantisi_athensbars_stin_katageleia_ths_noodle_bar

Επεται και συνέχεια...

Στα δικαστήρια, φαντάζομαι...

Εχουμε να δούμε πολλά!

10 Ways Journalism Around the World Is Being Revived and Reinvented

Prepping for a session for the International Press Institute (IPI) annual congress last week in Vienna, I asked the panelists, among other things, to describe a media trend they find encouraging.

In addressing the same question, I found myself hooked by an idea that has no metrics but seems quite real nonetheless: a significant shift in attention from the diminishment of journalism to its rediscovery and reinvention.

This sort of epiphany arrives at different times for different people; many digital pioneers have declared as much for years.

The turning point for me came in the 152-page report on the future of news that I edited for IPI along with Poynter Online Director Julie Moos. The report, "Brave News Worlds: Navigating the New Media Landscape," was published last week.

The 42 essays were written by news executives, leaders of nonprofits, digital thought leaders and educators from more than 20 countries. None of them argue that journalism's transition from print to digital will be smooth. Of course it won't be.

But the authors -- a list that includes Jeff Jarvis (p. 8), Alan Rusbridger (p. 12), Clay Shirky (p. 18), Roy Greenslade (p. 26), Paul Tash (p. 39), Dan Gillmor (p. 42), Grzegorz Piechota (p. 60), Paul Bradshaw (p. 74), Sheila S. Coronel (p. 95), Yuen-Ying Chan (p. 112) and Daoud Kuttab (p. 140) -- provide evidence of new traction in sustaining journalism that matters.

		Download the Free Report
		IPI Poynter Report (4.6 MB) You can download the PDF of the report on the future of news, published Sept. 13 by the International Press Institute and the Poynter Institute.

To make the report more useful (we'll supplement that bulky PDF with more accessible formats), we highlighted main themes by adding tags to the top right of each article's first page.

I list 10 of those tags -- processed, partnered,linked, engaged, innovated, independent, trusted,investigated, trained, sustained -- in a concluding article in the report (p. 149). I focused on three of them in our panel discussion:

Investigated: Describing what she suggests may be "a Golden Age of global muckraking," Columbia University journalism professor Sheila S. Coronel points out that cutbacks in U.S. newsrooms have challenged investigative capacity, noting, "With many newspapers at death's door, there's worry about whether they can keep the [investigative] flame alive.

Sheila S. Coronel

"But elsewhere," she adds, "democracy and technology are prying open previously closed societies and providing citizens with information unavailable to them in the not-too-distant past. From Bahrain to Burma, from Russian to China to Zimbabwe, the new muckrakers are using blogs, mobile phones and social media to expose the predations of those in power."

As a judge for the Goldsmith Prize for Investigative Reporting earlier this year, I was struck by the high quality of investigative work by news organizations of all sizes. As those organizations struggle to establish their role in their communities, the professional demands of investigative reporting emerge as a big opportunity for journalists to differentiate themselves in the media ecosystem.

That's not to say they'll do that work entirely on their own. Grzegorz Piechota, head of social campaigns at the Polish daily Gazeta Wyborcza, documents how the paper collected 40,000 personal accounts of childbirth in the course of its investigation of 423 maternity wards across the country.

As Coronel puts it, "The future of investigative news will be collaborative."

IPI/Poynter Report

Partnered: To its credit, the IPI congress mostly moved beyond such clichéd characterizations of collaborative journalism as "citizen surgeons" or "citizen pilots." Palestinian journalist Daoud Kuttab challenges such thinking by highlighting the groundbreaking reporting of courageous bloggers and other non-journalists in oppressive societies.

Alan Rusbridger, editor in chief of The Guardian in London, takes Coronel one step further and argues that the future of news, period, is collaborative. He and his colleagues have their own name for it -- "mutualized news" -- and include openness as a key characteristic along with collaborative.

A core challenge for news organizations going forward will be developing systems to incorporate what digital thinker Clay Shirky describes as "coordinated voluntary participation" of readers and users.

Clay Shirky

Drawing on research for his new book, "Cognitive Surplus: Creativity and Generosity in a Connected Age," Shirky describes such participation as "a new resource ... that allows us to treat the connected world's free time and talents in aggregate as something which, used right, can change the very idea of news -- what it is, how it is created and experienced and shared."

The report is laced with examples of partnerships -- with local bloggers, schools, even competitors -- that were once considered unthinkable and are now increasingly regarded as essential by news organizations.

Sustained: The report does not focus much on business models per sé, but instead describes ways that journalists worldwide are creating new value for a range of constituents across new and legacy platforms. Some of that new value will result in new revenue streams; some of it won't. News organizations will almost certainly be smaller, with some of their diminished news capacity replaced by the contributions of -- and collaboration with -- partners.

Paul Tash proposes three imperatives to find such paths: Control costs, embrace new ways, believe in the business.Alex Jones, who also authors an essay in the attached report, and my Poynter colleague Rick Edmonds, have documented the extent to which news has been lost, especially over the last decade.

It's unlikely that advertising and circulation revenue will ever generate as much revenue to support news as they once did. Even multiple revenue streams from sources such as grants, custom content, memberships and donations will likely produce less money than news organizations enjoyed previously.

A hybrid approach appears to be the most viable path ahead. Poynter (and St. Petersburg Times) chairman Paul Tash proposes three imperatives to find such paths: Control costs, embrace new ways and believe in the business.

«Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει»

Πού είναι η Αριστερά;

Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, σε μια συνέντευξή μου σε μια νοτιοαμερικάνικη εφημερίδα, αργεντίνικη νομίζω, μου βγήκε πάνω στις διαδοχικές ερωταποκρίσεις μια δήλωση που κατόπιν φαντάστηκα πως θα προκαλούσε αναταραχή, διαμάχη, σκάνδαλο (μέχρι αυτού του σημείου έφτανε η αφέλειά μου), ξεκινώντας από τις τοπικές στρατιές της Αριστεράς και μετά, ποιος ξέρει, σαν ένα κύμα που εξαπλώνεται σε κύκλους, στα διεθνή μέσα, είτε αυτά ήταν πολιτικά, συνδικαλιστικά ή πολιτιστικά, τα οποία πρόσκεινται στην εν λόγω Αριστερά.

Με όλη της τη σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά στην ίδια της την αισχρότητα, η φράση, όπως αναπαράχθηκε με ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής: «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει». Στην πρόθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτωμένη έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. Κανένα κομμουνιστικό κόμμα, για παράδειγμα, ξεκινώντας απ’ αυτό του οποίου είμαι μέλος, δεν βγήκε στις επάλξεις για να αντικρούσει ή απλώς να επιχειρηματολογήσει σχετικά με την καταλληλότητα ή τη μη καταλληλότητα των λέξεων που πρόφερα. Κατά μείζονα λόγο, επίσης, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση των αντίστοιχων χωρών, σκέφτομαι κυρίως των δικών μας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν θεώρησε απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα εξηγήσεις από τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας.

Τίποτε απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε ούτε για ιερό λείψανο πια. Για κάμποσες μέρες αισθάνθηκα αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να ’χα χολέρα, θύμα κάποιου είδους διανοητικής κίρρωσης όπου τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Έφτασα μάλιστα να σκεφτώ πως η συμπονετική κουβέντα που θα κυκλοφορούσε μεταξύ αυτών που σιωπούσαν ήταν περίπου η εξής: «Τον κακομοίρη, τι να περιμένει κανείς σε τέτοια ηλικία;». Ήταν πως δεν θεωρούσαν ότι δικαιούμουν να εκφράσω γνώμη σ’ αυτή τη φάση.

Ο καιρός περνούσε, περνούσε, η κατάσταση στον κόσμο γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, και η Αριστερά, ατάραχη, συνέχιζε να παίζει τους ρόλους που, είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση, της είχαν διανεμηθεί. Εγώ, που στο μεταξύ είχα κάνει μια άλλη ανακάλυψη, πως ο Μαρξ ποτέ δεν είχε τόσο πολύ δίκιο όσο σήμερα, φαντάστηκα, όταν πριν ένα χρόνο ξέσπασε η καρκινική απάτη των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πως η Αριστερά, όπου κι αν βρίσκεται, αν είναι ακόμα ζωντανή, θ’ ανοίξει επιτέλους το στόμα για να πει τι σκέφτεται γι’ αυτή την περίπτωση. Έχω πια την εξήγηση: η Αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από τότε, και μέχρι σήμερα η Αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα. Γι’ αυτό ας μην παραξενευτεί κανείς για την αναιδή ερώτηση του τίτλου: «Πού είναι η Αριστερά;». Δεν τάζω τίποτα για απάντηση, πλήρωσα ήδη πολύ ακριβά τις αυταπάτες μου.

Ζοζέ Σαραμάγκο

μετάφραση από τα πορτογαλικά: Αθηνά Ψυλλιά

το παραπάνω κείμενο έγραψε ο συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκο και αναρτήθηκε στην προσωπική ιστοσελίδα του την 1-10-2008 .

Μαζί με άλλα κείμενα του βρίσκεται στο βιβλίο του “Το Τετράδιο” εκδόσεις Καστανιώτη

πηγή : aristerovima

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας...

Η αριστερά (ΚΚΕ - ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ) "ψηφίζει" Κακλαμάνη και Γκιουλέκα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη...

...με αυτές τις ανεκδιήγητες υποψηφιότητες που στηρίζει!

Δεξιά δηλαδή!

Τι είχες Γιάννη; Τι 'χα πάντα!

Το θεσπέσιο πτώμα

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Οσάκις ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση, η Αριστερά βυθίζεται σε βαθύτερο ιδεολογικο- πολιτικό αδιέξοδο και αποσύνθεση.

Αυτό συνέβη το 1930, αυτό σημειώνεται σήμερα, ακόμη περισσότερο. Αυτό εκδηλώνεται στην Ευρώπη, αυτό καταγράφεται στη χώρα μας, με δραματικές συνέπειες για τις κοινωνικές δυνάμεις, που δεν έχουν καμία διάθεση να αυτοκτονήσουν. Οι κομματικές ηγεσίες διατηρούν δικαίωμα αυτοκτονίας, οι λαοί διατηρούν δικαίωμα να διδάσκουν τους αυτο-ανακηρυγμένους ηγέτες, να αποστασιοποιούνται από τους κομματικά περιχαρακωμένους χώρους. Το κομματικό σύνδρομο, «ανίατη νόσος», διατρέχει όλους τους χώρους της Αριστεράς: η παραδοσιακή το επικαλείται ως «αρετή», η ανανεωτική με τις παραλλαγές της, παρ' όλο που διατείνεται ότι το ξεπέρασε, εντούτοις σ' αυτό παραμένει αθεράπευτος δεσμώτης και ζηλωτής. Ανακηρύσσει την κομματική δράση ανώτερη από την κοινωνική. Κι όμως η τέχνη, το πνεύμα, οι κινητοποιήσεις είναι ανατρεπτικές, απελευθερωτικές, ενώ ο κομματισμός και οργανωτικισμός παρωχημένα παράσιτα, που τις διαβρώνουν, αναπαράγοντας τα κατεστημένα. Προσλαμβάνουν την κοινωνική απελευθέρωση ως εργολαβική επιχείρηση. Οσάκις η κοινωνία αφυπνίζεται, η Αριστερά πανικοβάλλεται πρώτη, όχι για την έκβαση της κοινωνικής δυναμικής, αλλά για τον κομματικό έλεγχό της. Αντί στοιχείο λύσης, αποβαίνει η ίδια μέρος του προβλήματος.

Ηπολυδιάσπαση του αριστερού χώρου δεν είναι αιτία της ιδεολογικής σύγχυσης και του ελλείμματος ορατότητος, αλλά συνέπεια αυτών. Ο Ιμπέρ Βεντρίν, άλλοτε υπουργός Εξωτερικών σοσιαλιστικών κυβερνήσεων της Γαλλίας, επισημαίνει ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά παραμένει παγιδευμένη σε «αφελή ευρωπαϊσμό», αγνοώντας στοιχειώδη γεωπολιτικά και κοινωνικά δεδομένα.1 Ο κομματισμός συμπληρώνεται με αφασία και αποστασιοποίηση από τις συμφορές του κόσμου. Καυτά προβλήματα φλέγουν τους εργαζομένους, η Αριστερά περιορίζεται σε αφορισμούς και δόγματα παντός καιρού, ως Ερυθρός Σταυρός, θεματοφύλακας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιεροκήρυκας. Αποπνέει είτε ληγμένο παρελθόν είτε φαντασίωση κάποιου ασαφούς μέλλοντος, για το οποίο πολύς λόγος γίνεται, αλλά μόνον αυτή παίρνει το αστείο στα σοβαρά. Ο Βεντρίν αποκαλεί τον χώρο του «μαλάκα της Ιστορίας»: παίρνοντας στα σοβαρά τις ιδεολογικές φάρσες των άλλων, αποβαίνει θύμα των φαντασιώσεων της εποχής του. Η Δεξιά παραμένει πραγματιστική, επανενεργοποιώντας κράτος και εθνικοποιήσεις, η Αριστερά εμφανίζει «τρικυμία εν κρανίω», με την αυθαίρετη, ατεκμηρίωτη και αθεράπευτη εμμονή της στο τέλος του κράτους - έθνους, του ρυθμιστικού ρόλου του, των εθνικοποιήσεων. Αμήχανη με τα εγκόσμια, σκιαμαχεί στο πεδίο των φαντασιώσεών της.

Οταν η ευρωπαϊκή Αριστερά αποδέχθηκε την οικονομία της αγοράς, αυτή μεταλλασσόταν ήδη σε καζίνο. Οταν η φούσκα έσπασε, η Αριστερά απεφάνθη ότι «έτσι είναι ο καπιταλισμός και δεν διορθώνεται με τίποτα». Σήμερα το κρατικό φαινόμενο, που είχε αυθαίρετα κηρυχθεί «νεκρό», επαναφέρεται, ενώ η Αριστερά το στιγματίζει ως «κεϊνσιανή ρεφορμιστική ουτοπία», απορρίπτοντας κάθε διορθωτική δυνατότητα του καπιταλισμού μέσω του κράτους. Οι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής Αριστεράς διαβεβαιώνουν σε κάθε ευκαιρία απόλυτη προσήλωση στην ελευθερία εμπορίου, παραγνωρίζοντας δραματικά προβλήματα για τους Ευρωπαίους εργαζομένους, με τις απεριόριστες εισαγωγές από ασιατικές χώρες, που χρησιμοποιούν ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα την εξαθλίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών τους. Η υπερευαισθησία για δικαιώματα μεταναστών εξαντλείται στον αφηρημένο ανθρωπισμό, προκαλώντας υπόνοια ότι υποβαθμίζει τις τεκμηριωμένες ανησυχίες τής εργατικής πλειοψηφίας.

Τέλος της Ιστορίας, της πολιτικής, σύγκρουση πολιτισμών, όξυνση ανταγωνισμών, ανάδυση νέου πολυκεντρικού παγκόσμιου συστήματος. Τι πιστεύει η Αριστερά γι' αυτά τα ζητήματα; «Επί γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία». Ενώ άλλοτε η ίδια διακατεχόταν από συγκρουσιακή αντίληψη της Ιστορίας, σήμερα περιχαρακώνεται και αποστασιοποιείται από τις εξελίξεις, υπό αφελές ειρηνιστικό, ιδεολογικό περίβλημα. Απορρίπτει την προστασία των πολιτών από το κράτος, που διαβάλλει ως «εθνικισμό», απορρίπτει όμως και τον προστατευτικό ρόλο της Ευρώπης εν ονόματι κάποιας «παγκόσμιας κοινωνίας», που αδυνατεί να υπάρξει, έστω και θεωρητικά. Υπεραμύνεται της «κοινωνικής συνοχής», αφού όμως η ίδια έχει απορρίψει κάθε εργαλείο προάσπισής της. Εάν απεμπολούμε δυνατότητες παρέμβασης, επειδή αισθανόμαστε «ανίσχυροι και κουρασμένοι», τονίζει ο Βεντρίν, τότε το μέλλον θα φέρει τα γνωρίσματα της ανισχυρίας και εξάντλησής μας.

Με έλλειμμα ιδεολογικού στίγματος, η Αριστερά όχι μόνο δεν βοηθά την κοινωνία να κατανοήσει βαθύτερα τα προβλήματά της, αλλά, αντιθέτως, την υπονομεύει, προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση, αποπλάνηση και ηττοπάθεια στα ευαισθητοποιημένα κοινωνικά στρώματα. Για την κρίση της η ίδια φέρει αποκλειστική ευθύνη και ουδείς άλλος ευθύνεται γι' αυτό.

Σε εποχές κρίσης, όταν οι πολίτες χάνουν τα πάντα, αδράχνονται από το μόνο που τους απομένει: την πολιτισμική ταυτότητα. Ισως αυτό θεωρηθεί φρικτό, όμως παραμένει κατανοητό για απλούς ανθρώπους που δεν διακατέχονται από θεωρητικά σχήματα. Εντούτοις, σε αντίθεση με την έξαρση της ΕΑΜικής εμπειρίας, η Αριστερά σήμερα αποστρέφεται, όπως ο διάβολος το λιβάνι, κάθε έννοια ταυτότητος, είτε εθνικής είτε ευρωπαϊκής, διαγιγνώσκοντας πάντα κίνδυνο εθνικισμού.

Στην ελληνική κρίση δημόσιου χρέους η Αριστερά λάμπει με την απουσία της. Ούτε εναλλακτικές προτάσεις ούτε προσπάθεια τροποποίησης των ευρωπαϊκών Συνθηκών. Κάποιοι «μαρξιστές» διεκδικούν αβασάνιστα και ατεκμηρίωτα παύση πληρωμών, επειδή «στον καπιταλισμό δεν υπάρχει λύση». Ομως το αυτό υποστηρίζεται από γερμανικούς τραπεζικούς κύκλους: αποβολή της Ελλάδος, διακοπή οικονομικών σχέσεων με «αναξιόχρεες» χώρες. Οσοι φαντάζονται την πτώχευση ως «αντίσταση» στον καπιταλισμό, ταυτόχρονα καταγγέλλουν ότι η κυβέρνηση την εφαρμόζει ήδη εν κρυπτώ και ντεφάκτο, ότι οι αγορές την ακολουθούν στην πράξη υποτιμώντας τα ελληνικά ομόλογα κατά 30%-40%. Ακόμη και στην Αργεντινή η πτώχευση δεν ήταν δική της επιλογή, αλλά του ΔΝΤ. Στην Ελλάδα ενδεχόμενη πτώχευση θα αποτελειώσει τα εναπομένοντα λαϊκά εισοδήματα. Τα δόγματα και οι φαντασιώσεις των αντίθετων αλληλοσυμπληρώνονται, συγκλίνοντας στην αδράνεια και ακινησία, εις βάρος της κοινωνίας και των απλών ανθρώπων, που επιθυμούν κάτι επιτέλους να αλλάξει. Και το θεσπέσιο πτώμα; Αναμένει ματαίως την ταφή του, που διαρκώς αναβάλλεται.Κι όμως, αρχαίος χρησμός, που δεν έπαψε να ισχύει, επιφυλάσσει τη νίκη στην πλευρά της οποίας οι άρχοντες θυσιάζονται.

1. Βλ. «Magazine Philosophie», νο 42, Σεπτέμβριος 2010

kvergo@gmail.com

Βρε, βρε, βρε κάτι πράγματα!

Την Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου αναρτήθηκε στο blog Τromaktiko μια ΑΝΩΝΥΜΗ καταγγελία με στόχο την δυσφήμιση της εταιρίας NOODLE BAR και των εστιατορίων της.
Απαντούμε λοιπόν, θέλοντας να δώσουμε στο κοινό την δυνατότητα να βγάλει το ίδιο
τα συμπεράσματα του.
Στις 10 Σεπτεμβρίου λάβαμε μια προσφορά για διαφημιστική καταχώρηση στις ιστοσελίδες Athensbars και Tromaktiko στην οποία έπρεπε να απαντήσουμε έως τις 15 Σεπτεμβρίου. (όλη η προσφορά όπως στάλθηκε στο κύριο Χρήστο Γεωργαλά γενικό διευθυντή της εταιρίας Magfilms, η οποία διαχειρίζεται τις διαφημιστικές μας ενέργειες παρατίθεται παρακάτω.)athensbars-tromaktiko-protasi-synergasias.pdf

Στις 15 Σεπτεμβρίου τους απαντήσαμε ότι δεν ενδιαφερόμαστε να διαφημιστούμε στις συγκεκριμένες ιστοσελίδες και στις 16 Σεπτεμβρίου (λίγες ώρες μετά την άρνηση μας) αναρτήθηκε στο Tromaktiko ΑΝΩΝΥΜΗ καταγγελία με ηχηρούς τίτλους.
Είναι οφθαλμοφανές στον οποιονδήποτε το τι έχει συμβεί!!!
Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που απαντάμε σε τέτοιου είδους λιβελογραφήματα και αδιαφορούμε για την λάσπη που πρόκειται να ακολουθήσει.

http://anakoinosi.noodle-bar.net/

Κάηκαν κλειδωμένοι μέσα στην Marfin

Σοβαρές ελλείψεις στο σύστημα πυρασφάλειας του κτιρίου και κλειδωμένες εξόδους διαφυγής αποκαλύπτει το πόρισμα της Επιθεώρησης του υπουργείου Εργασίας για την πυρκαγιά στο υποκατάστημα της Marfin στη Σταδίου τον περασμένο Μάιο, που κόστισε τη ζωή σε τρεις εργαζόμενους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας το "Βήμα" αλλά και όσα μετέδωσε η τηλεόραση της ΝΕΤ, στο πόρισμα αναφέρεται ότι η μοναδική έξοδος κινδύνου στο υποκατάστημα της οδού Σταδίου ήταν κλειδωμένη ενώ είχε χαθεί το τηλεχειριστήριο που θα μπορούσε να την ανοίξει.

Ενα όνειρο πέθανε χθες τη νύχτα

Σε ηλικία μόλις 6 ετών, έχασε τελικά τη μάχη με το μέλλον, την κοινωνία, τις ιδέες, ύστερα από πολύμηνη ταλαιπωρία με την επάρατη...

Είχε γεννηθεί τον Ιανουάριο του 2004, περπάτησε γρήγορα, μίλησε δυνατά, μεγάλωσε, αγαπήθηκε πολύ. Κι ύστερα άρχισε να μικραίνει, να μικραίνει, να μικραίνει... Οχι μόνο σε μπόι. Αλλά και σε μυαλό...

Πέθανε σαλεμένο... Ημίτρελο... Χωρίς επαφή με το περιβάλλον και την πραγματικότητα...

Στην μικροκοσμάρα του!

Εχοντας εγκαταλειφθεί στην τύχη του, όχι από τους φίλους του, αλλά από τους ημίτρελους, επίσης, γονείς του...

Αιωνία του η μνήμη!

(Κηδεία δεν θα γίνει. Το έφαγαν αμάσητο κάτι νεκρόφιλα γκρουπούσκουλα και κάτι πασοκογενείς κανίβαλοι...)

Περιμπανού τη λέγαν τα παιδιά, Περιμπανού

κι ήτανε δεκαπέντε χρονών

Έγραφε τ’ όνομά της στον καθρέφτη τ’ ουρανού

μ’ ενός πνιγμένου γλάρου φτερό

Μα της ζωής το κύμα το παράφορο

σάρωσε βάρκες και κουπιά

Και στο μεγάλο κόσμο τον αδιάφορο

ποιος τη θυμάται τώρα πια

Περιμπανού την έλεγα κι εγώ, Περιμπανού

κι ας μη με είχε ακούσει κανείς

Έμοιαζε με κοχύλι στο βυθό του αυγερινού

προτού καρδιά μου πέτρα γενείς

Να τους χαιρόμαστε...

Πηγή NewsIt

"Εσένα θέλουμε!" ;;;

Κι εγώ νόμιζα οτι θα ήθελαν το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ που τους στηρίζουν!

Λουκέτο στον Athens International Radio;;;;

Το έλαβα από συνάδελφο και το αναμεταδίδω ως έχει:

"Σε απαράδεκτη ενέργεια προχώρησαν χτες Πέμπτη οι εισαγγελικές αρχές, κλείνοντας τις εγκαταστάσεις μετάδοσης του Athens International Radio 104.4 FM, ξενόγλωσσου προγράμματος του ΑΘΗΝΑ 9.84, τη στιγμή μάλιστα που εκκρεμεί η γνωμοδότηση του ΕΣΡ την ερχόμενη Τρίτη. Πρόκειται για το πρόγραμμα που προσφέρει ενημέρωση και ψυχαγωγία στους μετανάστες και όλους τους ξένους που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα, καθώς και στους επισκέπτες της πόλης, ενώ αποτελεί συνεκτικό σημείο αναφοράς για τις ξένες κοινότητες.
Το ξενόγλωσσο πρόγραμμα του ΑΘΗΝΑ 9.84 έχει χαρακτηριστεί παγκόσμιο πρότυπο, αφού μεταδίδει από το 2004 ειδησεογραφικά και ψυχαγωγικά προγράμματα σε 16 γλώσσες, ενώ έχει συμφωνίες συνεργασίας αναμετάδοσης προγράμματος με τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά δίκτυα του κόσμου (BBC World Service, Radio France Internationale, Deutsche Welle, China Radio International).

Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι υποχρεώνεται να διακόψει τις εκπομπές του ο AIR 104.4 FM που μεταδίδει αποκλειστικά στην Ελλάδα κινεζικό πρόγραμμα από το China Radio International, όταν η κυβέρνηση και η Αθήνα ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον Κινέζο πρωθυπουργό.

Έχουν ήδη ενημερωθεί οι ξένες πρεσβείες και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και καλούνται να τοποθετηθούν όλοι οι αρμόδιοι υπουργοί και όλοι οι εκπρόσωποι των δημοτικών παρατάξεων της Αθήνας, για τη βίαιη διακοπή της λειτουργίας ενός σταθμού που προσφέρει το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης στους μετανάστες χωρίς εμπορικές στοχεύσεις, και μάλιστα ενόψει των πρώτων εκλογών στις οποίες, όπως νομοθέτησε η κυβέρνηση, θα ψηφίζουν και μετανάστες.

Ο AIR συνεχίζει κανονικά την εκπομπή του 24ωρου προγράμματός του διαδικτυακά."

Parallaxi Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2010

Κυκλοφορεί από αύριο...

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

ΔΝΤ ΣΗΜΑΊΝΕΙ ΦΤΏΧΕΙΑ ΑΝΕΡΓΊΑ, ΚΑΤΟΧΉ ΚΙ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΊΑ

Υπογράψτε το κείμενο με ένα κλικ εδώ

Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό διάσωσης της ΕΕ. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από ένα καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, κ.α.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλλει: καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.
Ωστόσο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε με δέκα μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Οκτώβρη υποσχόμενη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και πράττει ακριβώς τ’ αντίθετο. Επομένως, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να σύρει τους εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ και του (κατ’ ευφημισμό) μηχανισμού διάσωσης της ΕΕ.

Η προσφυγή στο μισητό ΔΝΤ ισοδυναμεί με κοινωνικό όλεθρο γιατί θα προκαλέσει έκρηξη της φτώχειας και συνεχή μέτρα λιτότητας, καθώς η ύφεση θα οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση τα δημόσια έσοδα. Τι θετικό άλλωστε βρίσκει η κυβέρνηση στην Ουγγαρία, τη Λετονία, την Ουκρανία, την Τουρκία και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου που υποβλήθηκαν στο παρελθόν στις θεραπείες σοκ του μισητού οργανισμού;
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εκτεθειμένη πολύ περισσότερο μετά την απόφαση της ΕΕ στις 9 Μαΐου όταν έγινε εμφανές πως υπήρχαν κι άλλοι δρόμοι από την μετατροπή των εργαζομένων της Ελλάδας σε πειραματόζωα για την εφαρμογή των νέων αντι-εργασιακών μέτρων. Πρόκειται για εξέλιξη που διευκολύνει την Ελλάδα να ζητήσει ακύρωση των αντιλαϊκών μέτρων.

Ο νέος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος δεν είναι μονόδρομος

Η κυβέρνηση εξ αρχής είχε κι άλλους δρόμους πριν οδηγήσει την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλοπάτι του διασυρμού, εκεί που συνωστίζονται όλα τα αποτυχημένα κράτη του κόσμου. Μπορούσε: να προσφύγει σε εσωτερικό δανεισμό (κάτι που δεν έκανε για να μη δυσαρεστήσει τους τραπεζίτες που θα έχαναν μέρος των καταθέσεων), να απαιτήσει ευνοϊκό δανεισμό από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1% που δανείζει τις τράπεζες), να απευθυνθεί στην Κίνα (όχι μέσω της …Goldman Sachs), στη Ρωσία και στις αραβικές χώρες, να απαιτήσει διμερή δανεισμό από άλλες χώρες της ΕΕ ακόμη κι απ’ τη Γερμανία με το επιτόκιο που δανείζεται η ίδια, ως ελάχιστη υποχρέωση τους για τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας από το 1981, να συμπτύξει μέτωπο διεκδίκησης φθηνών δανείων με άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, κ.λπ), να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, που αγγίζει τα 19 δισ. ευρώ (8% του ΑΕΠ), να φορολογήσει την εκκλησία, τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, να μειώσει τους εξοπλισμούς, κ.α.

Αντί για τα παραπάνω η κυβέρνηση επέλεξε ένα νέο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο υπό το μανδύα του ΔΝΤ, επικαλούμενη τα σπρεντς της δευτερογενούς αγοράς (που μόνο ενδεικτική σημασία έχουν) πριν καν εκδώσει ομόλογα! Μια επιλογή που αποδεικνύεται καταστροφική κι επίσης ατελέσφορη. Ιδιαίτερα, μετά την ολιγωρία της κυβέρνησης να βάλει πρακτικά εμπόδια στη συνεχή φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες που οξύνει τα πρόβλημα ρευστότητας αυξάνοντας τον κίνδυνο δέσμευσης των καταθέσεων των μικροαποταμιευτών από τους τραπεζίτες!
Η κυβέρνηση επομένως, με τη συνενοχή του ΛΑΟΣ, των ξένων πρεσβειών, την ουσιαστική συμφωνία της ΝΔ και με την ενθάρρυνση των ΜΜΕ που καλλιεργούν κλίμα πανικού επωμίζεται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες που ισοδυναμούν με πρωτοφανή οπισθοδρόμηση στο επίπεδο της οικονομίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Δραματικές είναι επίσης κι οι συνέπειες στο μέτωπο των δημοκρατικών ελευθεριών που σηματοδοτεί η ξένη κατοχή όπως φαίνεται από τις υπερεξουσίες που συγκεντρώνει ο υπουργός Οικονομικών, από την επίδειξη βίας των δυνάμεων καταστολής και τις επιθέσεις στην Αριστερά και σε τμήματα πρωτοπόρων εργατών που μάχονται για τα δικαιώματά τους, όπως οι ναυτεργάτες.

Σε αυτό το κλίμα προοδευτικοί οικονομολόγοι και επιστήμονες με διαφορετικές απόψεις κι από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές:

• καλούμαστε να σπάσουμε τη συνήθη σιωπή, να στηρίξουμε τους αγώνες των εργαζομένων για υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών τους κατακτήσεων, για να μην περάσει ο νέος Μεσαίωνας.
• θεωρούμε πλέον κοινωνική αναγκαιότητα την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ κι επίσης την παύση πληρωμών του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση του με στόχο την μείωση ή και τη διαγραφή του. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να επωμίζονται κάθε χρόνο το τεράστιο βάρος εξυπηρέτησης ενός χρέους που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και παραλύει κάθε προσπάθεια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής. Αρκεί ν΄ αναφερθεί πως με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό, που έχει ανατραπεί επί τα χείρω, οι πληρωμές τόκων (12,3 δισ. ευρώ) είναι διπλάσιες από τις πληρωμές συντάξεων (6,4 δισ.), ενώ τα χρεολύσια (29,1 δισ.) ξεπερνούν τις δαπάνες προσωπικού (26,5 δισ.)!
• απαιτούμε από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής.
• άμεσα δε, διεκδικούμε την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων, στο 45%, όπως ήταν μέχρι το 1981. Με βάση υπολογισμούς του σημερινού υπουργού Οικονομικών, από την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ (από 35% στο 25%) που ανακοίνωσε ο Κ. Καραμανλής από τη ΔΕΘ το 2004, το δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 5 δισ. Επομένως, τα διαφυγόντα έσοδα την τελευταία 6ετία είναι ίσα με το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Γι’ αυτό ζητάμε άμεση αύξηση της φορολόγησης κεφαλαίου για να στηριχθεί η δημόσια υγεία και παιδεία. Επίσης ζητάμε μείωση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων και αύξηση του αφορολόγητου ορίου για τους εργαζόμενους. Αυτά τα μέτρα μπορούν να λύσουν το πρόβλημα χρηματοδότησης της οικονομίας κι αποτελούν αφετηρία μιας γενναίας αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.
• καλούμε τον ελληνικό λαό να ανατρέψει τη νέα κατοχή. Να ακυρώσει τα εξευτελιστικά, αντιλαϊκά σχέδια υποταγής στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό εξόντωσης της ΕΕ.
• Τέλος, αναγνωρίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του μετώπου δηλώνουμε την πρόθεσή μας να συμβάλουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας σε κάθε ευρύτερη πρωτοβουλία που θα κινείται στην κατεύθυνση στήριξης των λαϊκών αγώνων και καταγγελίας της κυβερνητικής πολιτικής.
Αθήνα, 15 Μαΐου 2010

1. Βατικιώτης Λεωνίδας
2. Γαϊτανίδου Ευανθία
3. Γάτσιος Βασίλης
4. Γεωργίου Γιώργος
5. Γκαγκάτσος Γιάννης
6. Γρόλλιος Γιώργος
7. Διαβολάκης Θανάσης
8. Δημητούλης Δημήτρης
9. Ζέρβας Μάκης
10. Καζάκης Δημήτρης
11. Κόκκορης Μάκης
12. Κοσμάς Πέτρος
13. Κουτσομπίνα Καίτη
14. Κυράνας Μιχάλης
15. Κυριακάκης Γιάννης
16. Λάλος Κώστας
17. Μαρκέτος Σπύρος
18. Μπαλιώτης Θόδωρος
19. Μπιτσάκης Ευτύχης
20. Μωραϊτου Ευγενία
21. Παπαλεξίου Γιώργος
22. Παπανικολάου Νίκος
23. Παππάς Κώστας
24. Παυλόπουλος Γιώργος
25. Ρεκλείτης Αλέξανδρος
26. Ρούσης Γιώργος
27. Σκαμνάκης Θανάσης
28. Τασιάκος Χρίστος
29. Τρικαλινός Γιώργος
30. Χρήστου Ευαγγελία

IMF means poverty, unemployment, occupation and foreign control

Cessation of payments - exit from eurozone

With the outbreak of the crisis and the initial public reaction against the government, the IMF and the EU, 30 Greek economists and academics formed a framework of demands. A common characteristic of which demands is that they constitute a way out of the crisis beneficial to the working people.

The article was publicized on the website http:www.gopetition.com/online/36271.html and immediately made a great impression. At this time 700 signatures have been collected in particular the following is mentioned:

Greek adherence to the IMF and the EU rescue mechanism will dramatically worsen the lives of the Greek working people, as well as the young and pensioners. Difficulties in national debt financing are being used as a pretext for an unprecedented, in the post-war era, attack on workers.

After the initial barrage of measures attacking ordinary people (VAT increase, pay cuts for civil servants etc) the PASOK government has rushed a memorandum through parliament that would: dismantle collective bargaining, shrink social insurance to oblivion, free layoffs and thus cause unemployment to skyrocket introducing even more flexibility to the labour market and so on.

The PASOK government was elected in a landslide in October 2009 amidst promises of income redistribution in favour of the working people, but the policies it is currently implementing are the exact opposite. Thus, it can claim no popular mandate in condemning workers to the IMF slaughterhouse and to the terms imposed by the (so called) EU rescue mechanism.

The intervention of the much hated IMF will result in social armageddon, as poverty spreads and packages of austerity measures follow one another, while a depressed economy further diminishes state income. Could the Greek government point to anything good having happened to Hungary, Latvia, Ukraine, Turkey and to the many more countries already subjected to IMF shock therapy?

The PASOK government is even more vulnerable to criticism after the May 9 EU decision, which made it abundantly clear that there are solutions other than turning Greek workers to Guinea pigs testing the implementation of these new measures. This turn of events helps Greece press for a repeal of the measures harming the interests of the people.

The new International Economic Control is not a one-way street.

From the very beginning, the Greek government had options other than to plunge the country to the abyss, where only failed states dwell. The government could have resorted to internal lending (but it didn’t, because using bank deposits to finance the debt would have displeased the bankers) it could have demanded good lending terms from the ECB (1% interest loans, such as those accorded to the banks) it could have turned to China (not using ...Goldman Sachs as an intermediary ) to Russia and the arab countries, it could have demanded bilateral loans from other EU countries, even from Germany, with the same interest rates Germany itself gets, as a small compensation for the damage it has caused to the Greek balance of payments since 1981, it could have formed a common front with other southern countries facing similar problems (Spain, Portugal, Italy etc) asking for cheap loans, it could have combated tax evasion amounting to 19 b. euros (8% of GDP) a year, it could have taxed the Greek orthodox church, banks, ship-owners, it could have slashed arms purchases and so on.

Instead of the above, the government chose a new International Economic Control, now known as the IMF, prompted to a decision by the secondary bond market spreads (that are only indicating trends), without even trying to issue bonds. This choice has proven destructive and counterproductive. Especially since the government has failed to stop the constant outflow of capital from the banks, worsening liquidity problems and increasing the risk of banks freezing small account holders΄ money!

So the government, with the complicity of (far right party) LAOS and foreign embassies, helped by the acquiescence of (conservative) ND and the incitement of a panic-inducing mass media, is shouldering huge, historical responsibilities for the unprecedented regression of the Greek economy and social rights. Foreign control also produces dramatic consequences in the field of democratic freedoms, as witnessed by the emergency powers accorded to the minister of finance, by the violence of the repression mechanisms, the attacks against the left and against forward looking workers, such as port workers, struggling for their rights.

Under these circumstances, we as progressive economists and scientists, holding differing views and coming from a variety of political backgrounds.

- Feel obliged to break the usual silence, in support of the struggle of the working people to uphold and expand their rights and to block the onset of the new Middle Ages.

-We now consider it socially necessary that Greece exits the euro and the EMU, that it stops debt repayments and that it negotiates the reduction or even the complete waiving of its debt. The working people have no reason to shoulder, year after year, the huge burden associated with servicing a mountain of debt they did not create, paralyzing every policy favourable to them.

According to the initial Greek budget (now revised for the worse) interest payments (E 12,3 b.) are two times higher than pensions spending (6,4 b.), while debt repayments amount to 29,1 b. higher than personnel costs in the entire public sector (26,5 b.)

-We demand that the government impose discipline on the unaccountable banks, to block capital flight, to nationalize big banks, to bring back privatized strategic companies (OTE, Olympic etc) to state control and to chart a long term industrial policy through the public investment program.

-As an immediate step, big business should be taxed at 45%, as was the case up to 1981. Based on the calculations of the current Economy Minister, tax cuts for business (from 35% to 25%) announced by the Karamanlis government in September 2004, cost the public coffers 5 b. euros per year. This means that the lost tax income of the past six years equals the budget deficit. This is why we demand an immediate increase in capital taxation, in support of public health and education. We also demand a reduction of the VAT and indirect taxation as well as higher tax-free margins for working people. These measures could finance the Greek economy and start the redistribution of social wealth, which is a necessity for the working people.

-We call on the Greek people to overturn the new occupation. To block the plans of subordination to the IMF and the EU extermination mechanism, which are degrading and run contrary to the people΄s interest.

-Finally, aware that a wider front is necessary, we state our intention to support, as best we can, every initiative supporting the popular struggle and condemning government policy.

Athens, May 15, 2010

1. Vatikiotis Leonidas, leovat@yahoo.com, www.leonidasvatikiotis.gr
2. Gaitanidou Euanthia, gaitaev@otenet.grb
3. Gatsios Vasilis, bagat@otenet.gr
4. Georgiou George, ggeorgiou@internet.gr
5. Gagatsos John, gagatsios@yahoo.gr
6. Grollios George, grol@eled.auth.gr
7. Diavolakis Thanasis, diavolakis@ymail.com
8. Dimitoulis Dimitris, dimdimitoulis@yahoo.gr
9. Zervas Makis, zervas@eap.gr
10. Kazakis Dimitris, tkape@tee.gr
11. Kokkoris Makis, mkokkoris@ath.forthnet.gr
12. Kosmas Peter, amstelodamos@yahoo.gr, http://petroskosmas.wordpress.com/
13. Koutsompina Kate, kaiti@livanis.gr
14. Kiranas Michael, m_kiranas@yahoo.gr

15. Kiriakakis John, gkyr2003@yahoo.gr
16. Lalos Constantine, lalosc@gmail.com
17. Marketos Spiros, spyrosmarchetos@gmail.com
18. Baliotis Theodor, baliotis@otenet.gr

19. Bitsakis Eutixis, ++302107643698
20. Moraitou Eugenia, eugemorgr@yahoo.gr
21. Papaleksiou George, gpapalex@otenet.gr
22. Papanikolaou Nick, npapa_da@otenet.gr
23. Pappas Constantine, kost.pappas@hotmail.com
24. Paulopoulos George, gpavlop@otenet.gr
25. Reklitis Alexander, rekleitisalexandros@gmail.com
26. Rousis George, grousis@ath.forthnet.gr
27. Skamnakis Thanasis, thalisa@otenet.gr
28. Tasiakos Chris, ta210661@tellas.gr
29. Trikalinos George, georgetrikalinos@gmail.com
30. Christou Euagelia, exristou@gmail.com

Athens, May 15, 2010

http://docs.google.com/View?id=drkznjr_725gcdngpcx

Ετσι ΕΚΛΕΨΑΝ την Ολυμπιακή από το Δημόσιο

>ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΗΣ Ε.Ε. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ ΟΤΙ ΚΑΚΩΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ
Το λάθος που ευνόησε την πώληση της Ο.Α.

Τα Βurberry της οργής

Εδώ!

Ο καπιταλισμός μετά την κρίση (Richard Sennett)

Εδώ!

Η μεσαία τάξη εν κινδύνω

Εδώ!

Είδες οι ...μπουνταλάδες;

Σε διψήφιο νούμερο κλιμακώνεται η ανάπτυξη στην Τουρκία

Ο κατήφορος

Εδώ!

8 μύθοι για την κρίση - Μανδραβέλης

Εδώ!

Online Journalism or Journalism Online? There is a difference

Από εδώ

[Editor's note: Robert Hernandez of the USC Annenberg faculty will be posting frequent commentaries to OJR about online journalism this academic year.]

I'm a journalist, first and foremost.

It doesn't matter the medium -- pixels or paper, airwaves or WiFi -- I want to produce it, distribute it, consume it and innovate it. Oh yeah, and I want to save it.

But the term "journalist" is a broad category that is only increasing in size, filled with diverse specialties and talents.

So, if I may, I'd like to be more specific: I'm a Web journalist.

No doubt you've heard of this term before, but recently I've notice a misinterpretation of the term.

Please allow me to clarify it.

When I first started my Web journalism career, a good friend and mentor pulled me aside and planted a concept that still guides me today: It's not Journalism Online, it's Online Journalism.

There's a lot of difference between the two, besides rearranging the words. To me it is simple and powerful.

Think of it this way: Art Online or Online Art.

Take a photo of Mona Lisa, one of the most famous works of art in the history of mankind. Get a nice, hi-resimage of the painting and post it onto the Web.

The single image on the Internet brings this classical piece of art to millions of people who never will travel to Paris to see it first-hand.

That is Art Online.

Now, think of art that takes advantage of, or is based on, technology and the Internet. It's a type of art that can only exist because of the Web and the latest technology.

To do this, the artist has to be creative in both the artistic and the technical space. The artist must harness technology to captivate its intended viewer, listener‚ user.

Instead of describing it, take a quick trip and experience some Online Art here... but come back, please. Check out Jodi.org (I recommend these two pieces) or Seoul-based Young-Hae Chang Heavy Industries (Here are twoexamples) or explore the collection at Turbulence.org (like this one).

On The Media did a profile on an art piece that merges the digital realm with real life. A simple device with a powerful title: "A Tool to Deceive and Slaughter."

This art piece could not exist without the Internet. Without eBay, of all things. It's art that evolves and even generates revenue for its artist.

So, back to clarifying the journalism terms.

Journalism Online is what we use to lovingly call "shovelware," which is taking existing "legacy" content and posting it on the Web. We know that there is immeasurable value in having the paper's articles, radio show's podcast and TV show's newscasts available on the Web.

Text alone is perhaps the most powerful form of journalism on the Web.

But that is still Journalism Online.

What I do.... what I identify with... what I live and breathe is Online Journalism.

So, what is that exactly?

Well, it's hard to explain but I look at the latest technology and opportunities only available on the Internet and try to harness them for the advancement and distribution of storytelling and journalism.

I look at FourSquare and see how we can use that to find eye-witness sources in breaking news events. I look atphoto gallery widget by TripAdvisor, meant for vacation snapshots, and see how it could enrich our coverage of, say, the World Cup.

I work with engineers and see how our crafts can work together and create new experiences. Like when we took RSS feeds from around the globe and mapped them for a Seattle Times project. It was based on the addicting, but somewhat pointless Twittervision.

Think of how more powerful our journalism becomes when we crowd-source. Add some technology, like CNNdid by using Microsoft's PhotoSynth, and it captures a historic moment in a unique way.

Don't get me started on augmented reality.

What can I say? I am a geek. A technophile. An iPhone addict.

But I'm a journalist first.

News judgment and ethics are core. Fear of and respect for deadlines drives me. The sick sense of humor we use to cope with traumatic news events is my warm blanket.

The newsroom is my home.

I'm just a mad scientist taking the latest tech to help advance the Fourth Estate.

I'm a Web journalist.

Well, at least until the new technology replaces the Web.

PSAXNWDOULEIA BLOG

Μια αξιόλογη πρωτοβουλία

Γράφουν:

Ψάχνετε δουλειά? Το βιογραφικό από μόνο του δεν είναι αρκετό, το networking είναι απαραίτητο. Μέσα από τα social media μπορείτε να μεγαλώσετε το network σας και να διαδώσετε το μήνυμα σας σε ένα μεγαλύτερο και ποικίλο κοινό. Στείλτε μας τι ψάχνετε στο psaxnwdouleia@gmail.com ή στο http://twitter.com/psaxnwdouleia, εμείς θα το δημοσιεύσουμε και αυτόματα η αναζήτηση σας θα απευθύνεται σε περισσότερους ανθρώπους που ίσως να μπορέσουν να βοηθήσουν να βρείτε αυτό που ψάχνετε.

Στο FaceBook η Ελλάδα αναστενάζει...

και στο Twitter τσιγάρο, καλαμπούρι και χαρτί...

Οχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι. Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας. Είναι η γόπα που πέταξε ένας μάγκας.

Και η Google που μας ακολουθεί...

Ο "καυτός" Σεπτέμβριος...

...πνίγηκε σε πέντε σταγόνες βροχής!

Ισως οι πιο αναιμικές διαδηλώσεις των τελευταίων 30 χρόνων. Καταμεσής της κρίσης και των μέτρων.

11.000.000 (-10.000 διαδηλωτές) νοματαίοι είμαστε ΟΜΟΦΩΝΑ και ΟΜΟΘΥΜΑ υπέρ του Μνημονίου...

Κι ας λέμε ο,τι θέμε!

Ελπίδα καμιά!

ΤΕΛΟΣ!

(Στην διπλανή Τουρκία τα αλλάζουν ΟΛΑ!!!)

(Πότε είπαμε οτι αρχίζει η νέα τούρκικη σειρά;;;)

Στο φως η υπόθεση Σινούκ

Πείτε το εμμονή, πείτε το διαίσθηση, πείτε οτι εκείνη την εποχή που ζούσα και δούλευα Χαλκιδική και Θεσσαλονίκη είχα ακούσει διάφορα τα οποία δεν ήταν δυνατόν να διασταυρωθούν...

...από τότε όμως, από το 2004, έγραφα σε τούτο εδώ το μπλογκ ότι κάτι έχει συμβεί με το Σινούκ και δεν θέλουν να μας το πουν. Κάτι πολύ χοντρό.

Η υπόθεση θάφτηκε, όπως θάφτηκαν οι υποθέσεις των υποκλοπών, του Βαβίλη αλλά και, ουσιαστικά, του Βατοπεδίου.

Να όμως που σήμερα, η διευθύντρια της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, η Κύρα Αδάμ, ανοίγει και πάλι το θέμα: Στο ημίφως στοιχεία-φωτιά για τη συντριβή του «Σινούκ»

Να θυμίσω ορισμένα που είχαν γραφτεί από εμένα και από άλλους:

>Ασκηση (δημοσιογραφικής) Μνήμης#002

>«ΣΥΝΩΜΟΣΊΑ ΣΥΓΚΆΛΥΨΗΣ»

>«Θα μηνύσουμε υπουργούς και τον πρωθυπουργό»

>Η υπερφόρτιση ηλεκτρικής πλακέτας ενδέχεται να οδήγησε στη συντριβή του Σινούκ

>Να και πάλι το Σινούκ!

>

>

>

>Το Μανιτάρι του Βουνού ξαναπιάνει το κουβάρι:Σινούκ, Βατοπέδι, δις και … η τρομοκρατία

αναδημοσιεύοντας πρόσφατο άρθρο στον politis-gr που με τη σειρά του αναδημοσιεύει άρθρο εφημερίδας της εποχής στο οποίο αναφέρονται τα εξής:

Αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες οργανώθηκε επίσκεψη του Πατριάρχη Αλεξανδρείας στο Άγιο Όρος με κυριότερη επίσκεψη του στη Μονή Βατοπαιδίου.

Το περίεργο είναι ότι ο Πατριάρχης πήγαινε εκεί με ολόκληρο το οικονομικό και νομικό επιτελείο του και εκείνους που γνώριζαν τις φανερές αλλά και τιςμυστικές συναλλαγές.

Η μεταφορά τους οργανώθηκε με ελικόπτερο Σινούκ και στο επιτελείο του ήταν και ο δικηγόρος Γ. Μαύρος , μέλος του αιγυπτιακού ελληνισμού, αλλά και δικηγόρος σε σημαντικότατες υποθέσεις όπως π.χ στην υπόθεση των οικονομικών σκανδάλων της Εκκλησίας αλλά και στην υπόθεση της τρομοκρατίας.

Το Σινούκ συνετρίβη λίγο πριν φθάσει στο Άγιο Όρος , κάτω από εντελώς σκοτεινές

H ιστορία εδώ: ΤΡΑΓΙΚΗ ΗΤΑΝ η ΚΑΤΑΛΗΞΗ του ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ.

Εγραφα τότε:

1. Λες;
Ενα απίστευτο σενάριο είχε αρχίσει να ξετυλίγεται από τότε. Τα πρόσωπα και μερικές από τις σκηνές του ήσαν οι εξής:

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ:

Γιοσάκης
Απόστολος Βαβύλης ή Φωκάς ή Ραφαήλ Αναγνωστάκης
Πέτρος
Ειρηναίος
Βαρθολομαίος
Χριστόδουλος
Θεσσαλιώτιδος
Καλαβρύτων
Αττικής
Ο ηγούμενος της Μονής Οσίου Γρηγορίου
Λεμεσού Χρύσανθος
Επίσκοπος Κωνσταντίνης Νικηφόρος
Κάτι Ρώσοι
Ο Τριανταφυλλάκης
Οι Ασφαλίτες

ΣΚΗΝΕΣ:

1. (1995-1997) Απόστολος Βαβύλης: «Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής μου δραστηριοποίησης,προσπάθησα επιτυχημένα να εισαγάγω στην ελληνική αγορά και συγκεκριμένα στις ελληνικές αρχές ασφαλείας, ισραηλινά προϊόντα και υπηρεσίες. Ετσι γνώρισα τον κ. Γιόσι Γκέρσον το 1995 ή το 1997 σαν αντιπρόσωπο δύο ισραηλινών εταιρειών των ORAN PALMACH ΖΟΝΑ & ISRAELI DEFENCE INDUSTRIES. Μαζί πουλήσαμε υλικά στο υπουργείο Δημοσίας Τάξεως (τα θωρακισμένα υπουργικά αυτοκίνητα) και στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Εγώ συνέστησα τον κ. Γιόσι Γκέρσον αργότερα τον Μάρτιο του 2001 στον υποψήφιο για τη θέση του Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίο».

(1998) Ο Βαβύλης πηγαίνει στο Αγιον Ορος να εξομολογηθεί!

(1998)Ο Γιοσάκης στην Κύπρο. (ΣΗΜ.: Ο Πατριάρχης Πέτρος ήταν Κύπριος)

(13 Αυγούστου 2001) Ο Ειρηναίος Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι κυβερνήσεις της Ελλάδος και της Ιορδανίας είχαν έμμεσα εκδηλωθεί υπέρ του μητροπολίτη Ελβετίας Δαμασκηνού, 64 χρονών.
Αντιθέτως η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου έβλεπαν με θετικό μάτι την υποψηφιότητα του μητροπολίτη Ιεραπόλεως Ειρηναίου, 62 χρονών και Εξάρχου του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα.

Ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και θα ήταν ιδιαίτερα ευτυχής εάν εκλεγόταν ο στενός του φίλος μητροπολίτης Βόστρων Τιμόθεος, 60 χρονών, αρχιγραμματέας της Συνόδου και σπουδασμένος στην Αγία Πετρούπολη στην Ρωσία. Η πρόθεση του Αλέξιου είχε εκδηλωθεί τον Δεκέμβριο του 1999, όταν επισκέφθηκε τα Ιεροσόλυμα με εντυπωσιακή σε αριθμό ακολουθία. Η προτίμηση της Μόσχας και η προσπάθειά της να παίξει ρόλο στην περιοχή προκάλεσε την οργή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος προσπάθησε στο μέτρο των δυνατοτήτων του να μην εκλεγεί ο Τιμόθεος.

Η αντιπάθεια του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον Τιμόθεο χρονολογείται από το 1993, όταν η Μείζων και Υπερτελής Σύνοδος τον είχε καθαιρέσει, επειδή επιχείρησε να δραστηριοποιηθεί στην Αυστραλία, χωρίς την άδεια του Φαναρίου. Μετά την καθαίρεσή του ο Τιμόθεος ζήτησε συγγνώμη και αποκαταστάθηκε.
Η κυβέρνηση του Ισραήλ διέγραψε 5 από τους 15 υποψηφίους, μεταξύ των οποίων και τους Ειρηναίο, Τιμόθεο και Δαμασκηνό, επικαλούμενο λόγους ασφαλείας. Έτσι φερόταν ως επικρατέστερος ο τοποτηρητής του θρόνου μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος.

Τελικά στις 13 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε στον ναό της Αναστάσεως η εκλογή του νέου Πατριάρχη. Στην πρώτη φάση ψήφισαν οι 50 εκλέκτορες της Αγιοταφικής Αδελφότητας, από τους οποίους 17 μέλη της Ιεράς Συνόδου, 21 αρχιμανδρίτες και 12 'Αραβες ιερείς. Ο Πέτρας Κορνήλιος συγκέντρωσε 14 ψήφους, ο Ιεραπόλεως Ειρηναίος 12 και ο Βόστρων Τιμόθεος 12. Στην δεύτερη φάση ψήφισαν τα 17 μέλη της Ιεράς Συνόδου και εξελέγη ο Ιεραπόλεως Ειρηναίος με 8 ψήφους έναντι 5 του Πέτρας Κορνηλίου και 4 του Βόστρων Τιμοθέου.

(22 Ιανουαρίου 2002) Ο Βαβύλης στο Βατικανό

(2004) Πέφτει το Σινούκ και σκοτώνεται ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος ο Ζ'
Κάτι Ρώσοι μιλούν πως το Σινούκ προοριζόταν για τον Πούτιν και εξηγούν πως θα το έριχναν οι τρομοκράτες

(2004) Ο Γιοσάκης στην ενθρόνιση του Πατριάρχη Θεόδωρου, στην Αλεξάνδρεια, τον περασμένοΟκτώβριο…

(16/12/2004) Ο Χριστόδουλος επισκέπτεται (για πρώτη φορά) τον Κορυδαλλό και συνομιλεί επί ένα τέταρτο με τον Σάββα Ξηρό.

2.Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είν’ το Σινούκ;

«Λες;» έγραφα χθες… Σήμερα ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ κάνει αποκαλύψεις για το Σινούκ; Βρε μπας και το έριξαν; Οι Ρώσοι (όπου ΚΑΤΙ έπαθε το LINK και η σελίδα στην οποία παρέπεμπα) αυτό έλεγαν απο τότε…

Στο μεταξύ το «σενάριο» εμπλουτίζεται και με τα όσα γράφει σήμερα η Ελευθεροτυπία ενώ ο ΙΟΣ δίνει μια ακόμη διάστασηκαι σχέση Βαβύλη με την CIA.

3.Απώλεια ηλεκτρικής ισχύος

Αναδημοσίευση άρθρου του Λουκά Δημάκα στα ΝΕΑ 22/2/2005

4.Περί Σινούκ...

Η υπερφόρτιση ηλεκτρικής πλακέτας ενδέχεται να οδήγησε στη συντριβή του Σινούκ