Σάββατο, Ιούλιος 31, 2010
Παρασκευή, Ιούλιος 30, 2010
Τα Μεγκαλο Ρεμάλια της Δημοσιογραφίας
"Ελέγχουμε τους εργαζόμενους όταν απεργούν, στηρίζουμε την εξουσία όταν μας πληρώνει!"
Αθλια η "απεργία" των οδηγών φορτηγών αλλά...
...αθλιότερη η επιστράτευση!
Διότι αν ξεκίνησε αυτό το βιολί, θα συνεχιστεί!
Από την άλλη πως να ξεχάσει κανείς το ξύλο που έπαιζαν οι οδηγοί φορτηγών με τους αγρότες και με τους λιμενεργάτες στις δικές τους κινητοποιήσεις;
Διότι μερικοί ξεχνούν. Πολύ ξεχνούν. Σαν τα χρυσόψαρα!
Οσο για την αριστερά...
...ας το αφήσουμε καλύτερα!
Λυπάμαι πάρα πολύ που έφυγε η Μαρία Χούκλη από την ΕΡΤ
(διότι της έπεσαν λίγα τα 6.000 το μήνα)
...όσο δεν έχω λυπηθεί για τους 400.000 ανέργους, φέτος
...για το 1.800.000 που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας
...για τα 400 εργατικά ατυχήματα 2009-2010
...για τις 40 αυτοκτονίες λόγω χρεοκοπίας
...για τους 2.500 άνεργους συναδέλφους μου
...για
...για
...για
Πάρα πολύ δηλαδή!
Και για να το πω κι αλλιώς: ΡΕ, ΔΕ ΜΟΥ ΓΑΜΙΟΣΑΣΤΕ ΛΕΩ ΓΩ;
Αρχίδια!!!
Τετάρτη, Ιούλιος 28, 2010
Απεργία και Πολιτική Επιστράτευση
[πηγή: http://www.greeklaws.com/pubs/content.php?type=vivliografia&id=244]
Για να ξέρουμε για τι μιλάμε:
Η έννοια της πολιτικής επιστράτευσης δεν έχει καμία σχέση με την επιστράτευση ως προϋπόθεση για την διενέργεια επιτάξεως, αλλά το μέτρο αυτό επιβάλλεται με την μορφή της επιτάξεως προσωπικών υπηρεσιών. Με το άρθρο 2 του ν.δ. 17/1974 «Περί πολιτικής σχεδιάσεως εκτάκτου ανάγκης»είχε επιτραπεί η πολιτική επιστράτευση σε ορισμένες περιπτώσεις για την αντιμετώπιση τυχόν μελλοντικών εχθρικών ενεργειών κατά της χώρας ή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, και το οποίο νομικό διάταγμα είχε εκδοθεί από μιακυβέρνηση που είχε συγκροτηθεί για να αντιμετωπίσει εξαιρετικά ανώμαλες, εσωτερικά και εξωτερικά, συνθήκες που ανέκυψαν στην Ελλάδα το 1974 .
Για να ξέρουμε για τι μιλάμε:
Η έννοια της πολιτικής επιστράτευσης δεν έχει καμία σχέση με την επιστράτευση ως προϋπόθεση για την διενέργεια επιτάξεως, αλλά το μέτρο αυτό επιβάλλεται με την μορφή της επιτάξεως προσωπικών υπηρεσιών. Με το άρθρο 2 του ν.δ. 17/1974 «Περί πολιτικής σχεδιάσεως εκτάκτου ανάγκης»είχε επιτραπεί η πολιτική επιστράτευση σε ορισμένες περιπτώσεις για την αντιμετώπιση τυχόν μελλοντικών εχθρικών ενεργειών κατά της χώρας ή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, και το οποίο νομικό διάταγμα είχε εκδοθεί από μιακυβέρνηση που είχε συγκροτηθεί για να αντιμετωπίσει εξαιρετικά ανώμαλες, εσωτερικά και εξωτερικά, συνθήκες που ανέκυψαν στην Ελλάδα το 1974 .
Η έννοια της έκτακτης ανάγκης δίνεται στο άρθρο 2 του ίδιου διατάγματος«Κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση προκαλούμενη είτε από φυσικά ή από άλλα γεγονότα είτε από ανωμαλίες κάθε φύσης και η οποία έχει ως αποτέλεσμα την παρακώλυση και την διατάραξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Το άρθρο 18 του .ν.δ. επιτρέπει την πολιτική επιστράτευση του προσωπικού (την επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών) σε περίπτωση πολιτικής κινητοποίησης.
Η ρύθμιση αυτή είχε καθιερωθεί προτού μπει σε εφαρμογή το Σύνταγμα που ισχύει σήμερα, πριν δηλαδή τεθεί σε ισχύ το αρθ.22 παρ.4 του Συντάγματος, το οποίο δεν επιτρέπει την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών στην αόριστη και ποικίλη έκταση, που το επιτρέπει το ν.δ.17/1974,αλλά μόνο στις πέντε περιπτώσεις που απαριθμούνται περιοριστικά. Για το λόγο αυτό τα άρθρα 2 παρ.5 είναι αντισυνταγματικά, στην έκταση που επιτρέπουν την επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών πέρα από τις τέσσερις ειδικές περιπτώσεις που απαριθμεί το άρθρο 22 παρ.4 του Συντάγματος.
Η ρύθμιση αυτή είχε καθιερωθεί προτού μπει σε εφαρμογή το Σύνταγμα που ισχύει σήμερα, πριν δηλαδή τεθεί σε ισχύ το αρθ.22 παρ.4 του Συντάγματος, το οποίο δεν επιτρέπει την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών στην αόριστη και ποικίλη έκταση, που το επιτρέπει το ν.δ.17/1974,αλλά μόνο στις πέντε περιπτώσεις που απαριθμούνται περιοριστικά. Για το λόγο αυτό τα άρθρα 2 παρ.5 είναι αντισυνταγματικά, στην έκταση που επιτρέπουν την επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών πέρα από τις τέσσερις ειδικές περιπτώσεις που απαριθμεί το άρθρο 22 παρ.4 του Συντάγματος.
Το άρθρο 112 του Σ. ορίζει πως σε όσες περιπτώσεις η εφαρμογή μιας συνταγματικής διάταξης εξαρτάται από την έκδοση ειδικού νόμου, οι νόμοι που ρύθμιζαν από πριν το κρίσιμο ζήτημα εξακολουθούν να ισχύουν, ωσότου εκδοθεί ο προβλεπόμενος ειδικός νόμος. Έτσι και το ν.δ. 17/1974 εξακολουθεί σύμφωνα με το άρθρο 112 παρ.1Σ να ισχύει ,ως ειδικός νόμος κατά την έννοια του άρθρου 22 παρ.4 του Σ. μόνο όμως στην έκταση που προβλέπει το εν λόγω άρθρο του Σ. Βάσει αυτής της σκέψης ,θεωρήθηκε πρωθυπουργική απόφαση για την απεργία των τραπεζικών υπαλλήλων ως αντίθετη προς το Σύνταγμα αφού δεν καλύπτεται από τις περιπτώσεις που προβλέπει το άρθρο 22 παρ.4 του Σ.
Εδώ και αρκετά χρόνια έχει συνδεθεί τεχνητά η πολιτική επιστράτευση με το δίκαιο της απεργίας ως ένας και μάλιστα ο ριζικότερος από τους τρόπους λήξεως της απεργίας. Η συνδικαλιστική ελευθερία κατοχυρώνεται και προστατεύεται ως δικαίωμα των εργαζομένων κατά τρόπο ουσιαστικό όχι μόνο από το άρθρο 23 του Σ. αλλά και από το διεθνές δίκαιο .Το πρόβλημα που ανακύπτει είναι η σχέση του απεργιακού φαινομένου με τις προϋποθέσεις επίταξης προσωπικών υπηρεσιών που τάσσει το άρθρο 22 παρ.4 εδ.β`.
Καταρχήν είναι αδιάφορο αν πρόκειται για απεργία νόμιμη ,παράνομη με την στενή έννοια του όρου ή καταχρηστική. Όπως είναι και αδιάφορο αν επαρκεί ή όχι το προσωπικό ασφαλείας που προσδιορίζεται κατά νόμο ιδίως στον δημόσιο τομέα και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών έχει διαφορετική τελεολογία ,υπακούει στις ουσιαστικές προϋποθέσεις του αρθ.22 παρ.4 και δεν συνδέεται με τον έλεγχο της νομιμότητας μιας απεργίας. Δεν συνδέεται κατά μείζονα λόγο ούτε με την δυνατότητα έμμεσης αναγκαστικής εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης που διαπιστώνει τον παράνομο ή καταχρηστικό χαρακτήρα της απεργίας. Οι λόγοι αυτοί δεν είναι από τους προβλεπόμενους στο άρθρο 22 παρ.4 εδ.β` και η επίκληση τους θα καθιστούσε την επίταξη προφανώς παράνομη.
Έτσι τίθεται το ερώτημα αν η απεργία ως factum μπορεί να συνιστά λόγο εφαρμογής του αρθ.22 παρ 4 του Σ, μπορεί δηλαδή μια απεργιακή κινητοποίηση να συγκροτεί την αντικειμενική υπόσταση των λόγων για τους οποίους είναι κατά το Σύνταγμα δυνατή η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών.
Κάτι τέτοιο βέβαια δεν μπορεί να συμβεί, καθώς δεν υπάρχει περίπτωση ούτε θεομηνίας, ούτε πολέμου ούτε επιστράτευσης. Αντίθετα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι μια κινητοποίηση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σχετικά με τις αμυντικές ανάγκες της χώρας ή τη δημόσια υγεία. Δηλαδή δεν αποκλείεται μια απεργιακή κινητοποίηση να προκαλέσει ή αν επιτείνει μια κατάσταση που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία.(π.χ. απεργία γιατρών ή των υπαλλήλων καθαριότητας.) όπως και μια κατάσταση συνδεδεμένη με τις ανάγκες της άμυνας της χώρας.
Και στις δυο αυτές υποθετικές περιιπτώσεις ,βασικός και στοιχειώδης κανόνας που απορρέει από την αρχή της αναλογικότητας είναι να μην μπορεί να καλυφθεί η οποιαδήποτε ανάγκη από άλλες κατηγορίες εργαζομένων που δεν απεργούν ή από το προσωπικό ασφαλείας .Με βάση μάλιστα την ΔΣΕ 105 έχει θεωρηθεί, ότι το μέτρο της επίταξης προσωπικών υπηρεσιών απεργών δεν είναι θεμιτό εφόσον οι ανάγκες μπορούν να καλυφθούν με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών άλλων ατόμων ή κατηγοριών προσώπων που δεν απεργούν. Ένας τέτοιος όμως περιορισμός είναι χωρίς περιεχόμενο ,όταν η κατηγορία εργαζομένων που απεργεί είναι μια κατηγορία με απολύτως εξειδικευμένες τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις .Βέβαια ανάμεσα στο άρθρο 22 παρ.4 και τους συνταγματικούς περιορισμούς της απεργίας δεν υπάρχει κλιμάκωση. Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών δεν είναι ένας πρόσθετος και μείζων περιορισμός της απεργίας και δεν πολλαπασιάζει τους συνταγματικά θεμιτούς περιορισμούς του απεργιακού δικαιώματος που θεμελιώνονται στο άρθρο 23 παρ.2 Σ. Η επίταξη είναι μέσο προσανατολισμένο σε τελείως διαφορετικό σκοπό. Παρά ταύτα η δυνατότητα κάλυψης των διαφόρων έκτακτων αναγκών με το προσωπικό ασφαλείας ή εργαζομένους που δεν απεργούν είναι ένα ισχυρό κριτήριο για τον έλεγχο της συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 22 παρ.4 εδ.β` Σ και την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας.
Η δυνατότητα δικαστικού ελέγχου δεν εξουδετερώνει βέβαια το ενδεχόμενο της καταστρατήγησης του αρθρ.22 παρ.4 και μιας εκ του πλαγίου, επιβολής πρόσθετων περιορισμών στο δικαίωμα της απεργίας. Η Διοίκηση διαθέτει ευρύ περιθώριο διακριτικής ευχέρειας και ελεύθερης εκτίμησης. Τα πραγματολογικά δεδομένα ,όμως που βρίσκονται στον εμπειρικό χαρακτήρα όλων των προϋποθέσεων του αρθρ.22 παρ.4 είναι τόσο προφανή και πασίδηλα, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέριας της διοίκησης και της πολιτικής πρόγνωσης της Κυβέρνησης ιδίως υπό το πρίσμα των περιορισμών που διέπουν αυτούς τους ίδιους περιορισμούς των συνταγματικών ελευθεριών.Τα τελευταία χρόνια πάντως έγινε επανειλημμένα πολιτική επιστράτευση απεργών σε σοβαρές περιπτώσεις με επίκληση του γενικού συμφέροντος, του κινδύνου για την εθνική οικονομία ή την κοινωνική ζωή της χώρας ή τη δημόσια υγεία ή την αποδιοργάνωση των εναέριων συγκοινωνιών .Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση επιστράτευσεως το 1986 των χειριστών και ιπταμένων μηχανικών της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το ΣτΕ έκρινε ,ότι νόμιμα έγινε η επιστράτευση .Αντίθετα η θεωρία σχεδόν σύσσωμη διατύπωσε έντονα την αντίθεσή της και χαρακτήρισε την πολιτική επιστράτευση αντισυνταγματική λόγω της μη συνδρομής των προϋποθέσεων του αρθ.22 παρ.4 Σ. Η επιτροπή εμπειρογνομόνων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας για την εξέταση της προσφυγής των χειριστών της πολιτικής αεροπορίας απεφάνθη επίσης ,ότι η πρακτική της πολιτικής επιστρατεύσεως στην περίπτωση τους ήταν αντίθετη στις διεθνείς συμβάσεις 29/1920 και 105/1957 και σύστησε εναρμόνιση του.ν.17/1974 με τις συμβάσεις αυτές .
Εδώ και αρκετά χρόνια έχει συνδεθεί τεχνητά η πολιτική επιστράτευση με το δίκαιο της απεργίας ως ένας και μάλιστα ο ριζικότερος από τους τρόπους λήξεως της απεργίας. Η συνδικαλιστική ελευθερία κατοχυρώνεται και προστατεύεται ως δικαίωμα των εργαζομένων κατά τρόπο ουσιαστικό όχι μόνο από το άρθρο 23 του Σ. αλλά και από το διεθνές δίκαιο .Το πρόβλημα που ανακύπτει είναι η σχέση του απεργιακού φαινομένου με τις προϋποθέσεις επίταξης προσωπικών υπηρεσιών που τάσσει το άρθρο 22 παρ.4 εδ.β`.
Καταρχήν είναι αδιάφορο αν πρόκειται για απεργία νόμιμη ,παράνομη με την στενή έννοια του όρου ή καταχρηστική. Όπως είναι και αδιάφορο αν επαρκεί ή όχι το προσωπικό ασφαλείας που προσδιορίζεται κατά νόμο ιδίως στον δημόσιο τομέα και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών έχει διαφορετική τελεολογία ,υπακούει στις ουσιαστικές προϋποθέσεις του αρθ.22 παρ.4 και δεν συνδέεται με τον έλεγχο της νομιμότητας μιας απεργίας. Δεν συνδέεται κατά μείζονα λόγο ούτε με την δυνατότητα έμμεσης αναγκαστικής εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης που διαπιστώνει τον παράνομο ή καταχρηστικό χαρακτήρα της απεργίας. Οι λόγοι αυτοί δεν είναι από τους προβλεπόμενους στο άρθρο 22 παρ.4 εδ.β` και η επίκληση τους θα καθιστούσε την επίταξη προφανώς παράνομη.
Έτσι τίθεται το ερώτημα αν η απεργία ως factum μπορεί να συνιστά λόγο εφαρμογής του αρθ.22 παρ 4 του Σ, μπορεί δηλαδή μια απεργιακή κινητοποίηση να συγκροτεί την αντικειμενική υπόσταση των λόγων για τους οποίους είναι κατά το Σύνταγμα δυνατή η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών.
Κάτι τέτοιο βέβαια δεν μπορεί να συμβεί, καθώς δεν υπάρχει περίπτωση ούτε θεομηνίας, ούτε πολέμου ούτε επιστράτευσης. Αντίθετα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι μια κινητοποίηση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σχετικά με τις αμυντικές ανάγκες της χώρας ή τη δημόσια υγεία. Δηλαδή δεν αποκλείεται μια απεργιακή κινητοποίηση να προκαλέσει ή αν επιτείνει μια κατάσταση που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία.(π.χ. απεργία γιατρών ή των υπαλλήλων καθαριότητας.) όπως και μια κατάσταση συνδεδεμένη με τις ανάγκες της άμυνας της χώρας.
Και στις δυο αυτές υποθετικές περιιπτώσεις ,βασικός και στοιχειώδης κανόνας που απορρέει από την αρχή της αναλογικότητας είναι να μην μπορεί να καλυφθεί η οποιαδήποτε ανάγκη από άλλες κατηγορίες εργαζομένων που δεν απεργούν ή από το προσωπικό ασφαλείας .Με βάση μάλιστα την ΔΣΕ 105 έχει θεωρηθεί, ότι το μέτρο της επίταξης προσωπικών υπηρεσιών απεργών δεν είναι θεμιτό εφόσον οι ανάγκες μπορούν να καλυφθούν με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών άλλων ατόμων ή κατηγοριών προσώπων που δεν απεργούν. Ένας τέτοιος όμως περιορισμός είναι χωρίς περιεχόμενο ,όταν η κατηγορία εργαζομένων που απεργεί είναι μια κατηγορία με απολύτως εξειδικευμένες τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις .Βέβαια ανάμεσα στο άρθρο 22 παρ.4 και τους συνταγματικούς περιορισμούς της απεργίας δεν υπάρχει κλιμάκωση. Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών δεν είναι ένας πρόσθετος και μείζων περιορισμός της απεργίας και δεν πολλαπασιάζει τους συνταγματικά θεμιτούς περιορισμούς του απεργιακού δικαιώματος που θεμελιώνονται στο άρθρο 23 παρ.2 Σ. Η επίταξη είναι μέσο προσανατολισμένο σε τελείως διαφορετικό σκοπό. Παρά ταύτα η δυνατότητα κάλυψης των διαφόρων έκτακτων αναγκών με το προσωπικό ασφαλείας ή εργαζομένους που δεν απεργούν είναι ένα ισχυρό κριτήριο για τον έλεγχο της συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 22 παρ.4 εδ.β` Σ και την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας.
Η δυνατότητα δικαστικού ελέγχου δεν εξουδετερώνει βέβαια το ενδεχόμενο της καταστρατήγησης του αρθρ.22 παρ.4 και μιας εκ του πλαγίου, επιβολής πρόσθετων περιορισμών στο δικαίωμα της απεργίας. Η Διοίκηση διαθέτει ευρύ περιθώριο διακριτικής ευχέρειας και ελεύθερης εκτίμησης. Τα πραγματολογικά δεδομένα ,όμως που βρίσκονται στον εμπειρικό χαρακτήρα όλων των προϋποθέσεων του αρθρ.22 παρ.4 είναι τόσο προφανή και πασίδηλα, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέριας της διοίκησης και της πολιτικής πρόγνωσης της Κυβέρνησης ιδίως υπό το πρίσμα των περιορισμών που διέπουν αυτούς τους ίδιους περιορισμούς των συνταγματικών ελευθεριών.Τα τελευταία χρόνια πάντως έγινε επανειλημμένα πολιτική επιστράτευση απεργών σε σοβαρές περιπτώσεις με επίκληση του γενικού συμφέροντος, του κινδύνου για την εθνική οικονομία ή την κοινωνική ζωή της χώρας ή τη δημόσια υγεία ή την αποδιοργάνωση των εναέριων συγκοινωνιών .Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση επιστράτευσεως το 1986 των χειριστών και ιπταμένων μηχανικών της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το ΣτΕ έκρινε ,ότι νόμιμα έγινε η επιστράτευση .Αντίθετα η θεωρία σχεδόν σύσσωμη διατύπωσε έντονα την αντίθεσή της και χαρακτήρισε την πολιτική επιστράτευση αντισυνταγματική λόγω της μη συνδρομής των προϋποθέσεων του αρθ.22 παρ.4 Σ. Η επιτροπή εμπειρογνομόνων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας για την εξέταση της προσφυγής των χειριστών της πολιτικής αεροπορίας απεφάνθη επίσης ,ότι η πρακτική της πολιτικής επιστρατεύσεως στην περίπτωση τους ήταν αντίθετη στις διεθνείς συμβάσεις 29/1920 και 105/1957 και σύστησε εναρμόνιση του.ν.17/1974 με τις συμβάσεις αυτές .
Σαν τρελό φορτηγό! 2
Οχι οτι δεν το περίμενα...
Η πλαγιομετωπική με το θέμα των φορτηγών ήταν έως και αναμενόμενη. Απλώς, πάντοτε έχω αυτή τη γαμημένη ελπίδα οτι δεν θα πατάμε ΟΛΕΣ τις μπανανόφλουδες που είναι σκορπισμένες στο δρόμο μας.
Ματαίως!
Η κυβέρνηση πρέπει να αποσύρει άμεσα το απαράδεκτο νομοσχέδιο για τις οδικές μεταφορές και να προχωρήσει σε έναν ευρύτατο διάλογο με τους ενδιαφερόμενους και την κοινωνία προκειμένου να εξασφαλιστούν οι ευρύτατες δυνατές συναινέσεις.
...δήλωσε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, βουλευτής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.
Αλάργα μην απεργήσει ο Κόκκαλης και ο Βαρδινογιάννης δηλαδή!
Να περισώσει τα πράγματα προσπαθεί ο Δημήτρης Παπαδημούλης:
Αντίθετος στις κινητοποιήσεις των μεταφορέων δήλωσε χθες ο Δ. Παπαδημούλης. Μιλώντας στον ρ/σ "Θέμα", ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι "ένα κόμμα της αριστεράς πρέπει να αποφεύγει να υποστηρίζει συλλήβδην όλες τις κινητοποιήσεις και όλες τις μορφές αντίδρασης". Ταυτόχρονα ανέφερε πως "αυτή η κινητοποίηση, η μορφή που παίρνει, του στραγγαλισμού της αγοράς, ουρές στα βενζινάδικα κ.λπ. κ.λπ. δεν έχει την κοινωνική συμπαράσταση". Παράλληλα σημείωσε ότι το επάγγελμα δεν πρέπει να παραμείνει κλειστό, ενώ πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση έπρεπε να μεριμνήσει για την κατηγορία οδηγών δημόσιας χρήσης που "έχουν πάρει την άδεια πρόσφατα, δεν έχουν προλάβει να κάνουν έστω και στοιχειώδη απόσβεση και τώρα με το κυβερνητικό νομοσχέδιο μειώνεται πολύ η αξία αυτής της άδειας". Ο Δ. Παπαδημούλης απέρριψε επίσης το σχέδιο επιστράτευσης της κυβέρνησης, χαρακτηρίζοντάς το ως "αντιδημοκρατικό και αντισυνταγματικό μέτρο που δεν ισχύει στην υπόλοιπη Ευρώπη". (Αυγή)
Με παρηγορεί.
Δεν μου αρκεί!
Βαρέθηκα!
Το ποτήρι ξεχειλίζει και ξεχειλίζει και ξεχειλίζει...
Παπαγαλάκια συμφερόντων
Θύελλα αντιδράσεων από την απεργία βυτιοφόρων και φορτηγών έγραφε ο τηλεοπτικός τίτλος με τον οποίο προανήγγειλε το επικείμενο δελτίο ειδήσεων χθες βράδυ.
Δεν σταματούσε εκεί. Με τον ίδιο δραματοποιημένο τρόπο, πληροφορούσε τους τηλεθεατές και για τις επιπτώσεις στον τουρισμό από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην πολιτική αεροπορία. Ο πολίτης-τηλεθεατής δεν θα πληροφορηθεί ποτέ αναλυτικά -όπως συνέβη και χθες- για τα αίτια των κινητοποιήσεων, τα αιτήματα των απεργών. Ετσι γίνεται σχεδόν πάντα. Γνωστοποιούνται με έμφαση κάθε λογής απεργίες, παραλείπονται οι λόγοι των απεργιών, μεγεθύνονται με τρόπο υπερβολικό οι επιπτώσεις κάθε απεργίας. Τις προάλλες οι ναυτεργάτες έκαναν πόλεμο στον τουρισμό, το ίδιο έκαναν και οι απλήρωτοι συμβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισμού, το ίδιο καταστρεπτικά -σύμφωνα με πολλά κανάλια- λειτουργεί κάθε είδους απεργία. Διάφορα «παπαγαλάκια» ποικιλώνυμων συμφερόντων επιτίθενται σε απεργίες με τρόπο χειρότερο από εκείνον της ίδιας της κυβέρνησης. Χρησιμοποιούν τον περίφημο «κοινωνικό αυτοματισμό», στρέφουν δηλαδή ουσιαστικά την μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Με την εξουσία των μικροφώνων παίζουν ρόλο συμπληρωματικό της κυβέρνησης.
Ανεξαρτήτως χρώματος, γαλάζιου ή πράσινου. Το ίδιο συμβαίνει σχεδόν πάντα και σε κάθε κινητοποίηση, οποιασδήποτε ομάδας. Είτε λέγονται αγρότες είτε λιμενεργάτες είτε καθηγητές. Αν κάποιος ακολουθούσε την -κατευθυνόμενη- λογική των καναλιών αυτών, δεν θα έπρεπε να γίνεται καμία απεργία, αφού έχει επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Αν ήταν στο χέρι τους, θα καταργούσαν τις απεργίες· ευτυχώς δεν είναι. Το θέμα δεν αφορά μόνο τη χρησιμοποίηση της εξουσίας από ανθρώπους που δεν νομιμοποιήθηκαν ποτέ για να την έχουν, αφορά την ίδια τη δημοσιογραφική δεοντολογία...
Πηγή: Ε
Δευτέρα, Ιούλιος 26, 2010
Μετά το σημερινό ξεβράκωμα των ΗΠΑ από το WikiLeaks...
...η συζήτηση για την "ανωνυμία" στο διαδίκτυο είναι ΛΗΓΜΕΝΗ!
Ή μήπως αυτοί δεν κινδυνεύουν; Κάθε δύο μέρες αλλάζει μέρος που κοιμάται ο ιδρυτής του.
Ή μήπως αυτοί δεν κινδυνεύουν; Κάθε δύο μέρες αλλάζει μέρος που κοιμάται ο ιδρυτής του.
Γιατί οι αποκαλύψεις δεν γίνονται από σουβλακοθρεμμένους μπλόγκερ ούτε από τον καναπέ!
Σαν τρελό φορτηγό!
Είμαι πολύ περιέργος για το ποια στάση θα κρατήσει επίσημα και ανεπίσημα, η Αριστερά (από τον ΣΥΝ μέχρι το ΚΚΕ και από την ΔΑ μέχρι το ΚΟΕ) για την "απεργία" των φορτηγατζίδων.
Πάρα πολύ περίεργος!
Τόσο περίεργος που από την στάση τους θα εξαρτηθεί, απολύτως, η στάση μου ως προς την Αριστερά για τα επόμενα 50 χρόνια!
Τόσο πολύ!
Διότι, τους τελευταίους μήνες, η Αριστερά έχει "κοπεί" σε πολλά "στρες-τεστ". Αν κοπεί ΚΑΙ σε αυτό θα είναι να βάλει μια πέτρα στο λαιμό και να φουντάρει μια και καλή!
Κανονίστε, να έχουμε άλλα!
Παρασκευή, Ιούλιος 23, 2010
Δημοσιογραφία, blogging και πολιτική
Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *
Με δυσκολία, ομολογουμένως, προσπαθώ να παρακολουθήσω τα διασταυρούμενα πυρά μεταξύ δημοσιογράφων και bloggers στην χώρα μας. Ο λόγος είναι ότι είναι τόσο ηθικοπλαστικά δομημένα και τόσο αφαιρετικά μορφοποιημένα, που τελικά καταλήγουν το καθένα ξεχωριστά να συνιστά ένα όμορφο ψυχογράφημα.
Μόνον που αν επιθυμούμε να ξεφύγουμε από την άβυσσο της ψυχής, καλό είναι να εμβαπτίζουμε τις προσεγγίσεις μας στην πολιτική.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε με πολιτικούς όρους θα πρέπει να αφήσουμε για μια στιγμή στη πάντα τους δημοσιογράφους και τους Bloggers και να εστιάσουμε στις διαφορές των παραδοσιακών ΜΜΕ και των Νέων Μέσων. Και σε ότι αφορά στα δεύτερα ισχύει αυτό που πρωτο-διατύπωσε ο Mac- Luan (1964) αναφερόμενος στα πρώτα: το Μέσον είναι μήνυμα. Ο τρόπος όμως που το Μέσον μετουσιώνεται σε μήνυμα συνιστά ακριβώς την πολιτικότητα αυτής της σχέσης. Και ο τρόπος αυτός διαφέρει σημαντικά. Με άλλον τρόπο κάνουν πολιτική, δηλαδή δίνουν νόημα στα σημαίνοντα, τα παραδοσιακά ΜΜΕ και με άλλον τα Blogs που αποτελούν υποκατηγορία των Νέων Μέσων Επικοινωνίας. Αυτό, δυστυχώς, παρατηρώ να διαφεύγει από πολλούς.
Τα Blogs ουσιαστικά «έσπασαν» την πολιτική διάσταση του «μονολόγου» στην επικοινωνία, την οποία, μέσω των εννοιών της εγκυρότητας και της αποκλειστικότητας, υπερασπίζονταν τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Με τον τερματισμό του «μονολόγου» εξασθενεί και η έννοια της αυθεντικότητας των Μέσων και πλέον ο δημοσιογράφος παύει να αποτελεί μια κρίσιμη οντότητα για τη λειτουργία του καθεστώτος, ή τη λειτουργία της δημοκρατίας, όπως θα του άρεσε να σημειώσω. Δεν θα είχα αντίρρηση, μόνον που φέρνω στη μνήμη μου «κακές αναπαραστάσεις» - όχι τόσο δημοκρατικές - και έτσι, ας μου επιτρέψουν οι πρώην συνάδελφοι μου να μην γενικεύσω, συνδέοντας την άσκηση της δημοσιογραφίας με τον εκδημοκρατισμό στη χώρα μας, αν και παγκοσμίως η δημοσιογραφία ως φαινόμενο, υπηρέτησε την (αστική) δημοκρατική προοπτική, όπως την γνωρίσαμε κυρίως στη Δύση.
Έλα όμως που η δημοκρατία λαμβάνει σήμερα νέες διαστάσεις παγκοσμίως, όπως και οι απειλές εναντίον της! Έλα που δεν στηρίζεται πια στον «αντικειμενικό μονόλογο» ή στους «παράλληλους μονολόγους», που είναι το ίδιο ουσιαστικά πράγμα! Έλα που δημοκρατική πρακτική δίχως διαβούλευση -όχι σαν του Γιώργου…παναγία μου (!) - δεν μπορεί να νοηθεί σήμερα και τα ΜΜΕ δεν έχουν μετεξελιχτεί ακόμη στο βαθμό που θα τους επέτρεπε να υπηρετήσουν το σύγχρονο δημοκρατικό αίτημα, ενώ τα blogs είναι φτιαγμένα για αυτήν ακριβώς την δουλειά!
Υπάρχουν λοιπόν δύο προβλήματα διαφορετικής τάξεως. Το πρώτο έχει να κάνει με την ανάγκη διαφορετικής άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος και το δεύτερο με την διαφορετική λειτουργία των ΜΜΕ, έτσι ώστε να μετεξελιχθούν σε Νέα Μέσα, με εντελώς διαφορετική δομή ασφαλώς από τα παλαιά, που θα ενσωματώνει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική διάσταση των blogs. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα σύγχρονα ΜΜΕ θα μεταβληθούν σε κάποιο είδος blog, ούτε ότι τα blogs θα μεταβληθούν σε ΜΜΕ.
Η μπλογκόσφαιρα συστήνει δια-υποκειμενικά έναν κόσμο. Τα παραδοσιακά ΜΜΕ διατείνονται ότι συστήνουν τον κόσμο αντικειμενικά και αυθεντικά. Έλα όμως που η αντικειμενικότητα, ακόμη και η αμεροληψία ως έννοιες, ιδιαίτερα σήμερα, αποδεικνύεται ότι αποτελούν το όχημα της αυταρχικότητας, ενώ επιχειρούν να συντηρήσουν έναν δημοκρατικό μύθο, με δημοκρατικοφανές, όμως, και όχι δημοκρατικό μήνυμα!
Αγαπητοί φίλοι, ολόκληρο το σύστημα των παραδοσιακών ΜΜΕ στην Ελλάδα βασίζεται στο δόγμα ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αυτό ως μήνυμα αποτελεί από μόνο του προσβολή της δημοκρατικής πρακτικής. Δεν είναι χώρος εδώ για να εξηγήσω το γιατί., καθώς σημασία έχει να αντιληφθούμε ότι η δημοκρατία είναι διαδικασία που δεν αγιάζεται από κανέναν απολύτως σκοπό. Η δημοκρατία ως πολιτική πρακτική δεν υπάρχει για να υπηρετήσει ιδιοτελείς ή λιγότερο ιδιοτελείς σκοπούς, κόμματα ή ομάδες που δραστηριοποιούνται στην κοινωνία των πολιτών, ούτε, ασφαλώς, επιχειρηματικά συμφέροντα. Η δημοκρατία αποτελεί λειτουργική ανάγκη της κοινωνίας ή, αν θέλετε, του κόσμου, στον βαθμό που προσανατολίζεται σε πρακτικές άρσης του πολιτικού και κοινωνικού αποκλεισμού.
Θέλετε, δεν θέλετε, αγαπητοί πρώην συνάδελφοι δημοσιογράφοι, οφείλετε να ομολογήσετε ότι αυτά τα άναρχα κατασκευάσματα της σύγχρονης διάστασης του πολιτισμού, τα blogs, προσφέρουν πολλά περισσότερα στην κατεύθυνση της άρσης του αποκλεισμού πολιτών και ομάδων πολιτών. Προσφέρουν, δηλαδή, με τον τρόπο τους στον εκδημοκρατισμό, ενώ αντίθετα τα παραδοσιακά ΜΜΕ, ιδιαίτερα στην χώρα μας, που γνωρίζετε πολύ καλά με ποιόν τρόπο ελέγχονται και από ποιους, δεν θα έλεγα ότι κάνουν το ίδιο. Αντίθετα, θα υποστήριζα ότι αποτελούν συντηρητικές δομές του καθεστώτος και τον βασικό κρίκο της διαπλοκής.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο κάθε δημοσιογράφος είναι διαπλεκόμενος κλπ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιληφθούμε πως είναι άλλο πράγμα η παραδοχή ότι τα παραδοσιακά ΜΜΕ αποτελούν στοιχείο συντήρησης και διαπλοκής και άλλο πράγμα η χυδαία γενίκευση ότι όλοι οι επαγγελματίες του χώρου είναι διεφθαρμένοι.
Στην πραγματικότητα οι αλητήριοι της δημοσιογραφίας είναι ελάχιστοι. Οι διαπλεκόμενοι επίσης λίγοι, αλλά ασφαλώς ηγούνται της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Οι κηδεμονευόμενοι είναι λίγο περισσότεροι. Οι κρατικοδίαιτοι ανεπίτρεπτα πολλοί και οι αργόμισθοι σκανδαλιστικά περισσότεροι. Μέσα σ’ αυτούς υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. Υπάρχουν μορφές σ’ αυτόν τον χώρο, συνήθως εξαφανισμένες πίσω από κάποιο γραφειάκι, οι οποίες, εάν ηγούντο ή τέλος πάντων, αν έπαιζαν κάποιο σημαντικό ρόλο στα ΜΜΕ που δουλεύουν, θα είχαν προσφέρει πολλά και στον πολιτισμό και στον εκδημοκρατισμό. Με το «εάν» πάντως, κείμενα πολιτικού προβληματισμού δεν συντάσσονται. Άρα βάζω τελεία.
Σήμερα δεν θα έπρεπε λοιπόν οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα να εμφανίζονται ενοχλούμενοι από το blogging, αλλά αποκλειστικά οι νταβάδες. Όχι διότι δεν μπορούν μέσω των δημοσιογραφικών και άλλων δικτύων τους να παρέμβουν δραστικά και σ’ αυτήν την μορφή επικοινωνίας, αλλά επειδή δεν μπορούν να την χειραγωγήσουν όπως κάνουν με την «δημοσιογραφία» στην Ελλάδα.
Καλοί μου φίλοι πρώην συνάδελφοι, το μαφιόζικο κύκλωμα που ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τον δημόσιο χώρο στην πατρίδα μας, μπορεί να χειραγωγεί το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ. Δεν μπορεί, όμως, να χειραγωγήσει την μπλογκόσφαιρα. Πριν υπογράψω αυτήν την παρατήρηση, σας διαβεβαιώνω ότι έχω τεστάρει καλά αυτή την υπόθεση τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια. Δεν θα ήταν «κόσμιο» να εκθέσω ραδιόφωνα και προοδευτικές εφημερίδες – την τηλεόραση δεν την τέσταρα, διότι θα περίττευε! Ας χαλαρώσουμε λοιπόν κι ας δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε στα σοβαρά, δηλαδή πολιτικά το ζήτημα της διαπλοκής. Είναι αλήθεια ότι σ’ ότι αφορά στα ελληνικά ΜΜΕ το ζήτημα είναι καθολικό, αλλά δυστυχώς επηρεάζει σε κάποιο βαθμό και την μπλογκόσφαιρα. Ειρήνη υμίν, λοιπόν, κι ας εξετάσουμε πώς θα διαρρήξουμε τον κοινωνικό και πολιτικό αποκλεισμό στην χώρα μας. Όσοι δεν καταλαβαίνετε τις συνέπειες αυτού του αποκλεισμού για την κοινωνία, τον πολιτισμό και την πολιτική και είστε δημοσιογράφοι ή bloggers, μάλλον καταχρηστικά φέρετε αυτήν την ιδιότητα.
* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία. Άσκησε δημοσιογραφία στην Ελλάδα από το 1985 έως το 2003.
Ο Νίκος Δήμου βομβιστής!
"Αν είχα εγώ είκοσι μήνες απλήρωτος, θα έβαζα βόμβα (κρότου - λάμψης) στον Παρθενώνα".
Αλλά η βόμβα, βόμβα!
Ποιος είναι ο wanna be βομβιστής του Παρθενώνα;
Ο κοσμοδιορθωτής;
Ο κυρ-Νίκος!
Ο Ελλην Μαξ Βέμπερ ντε!
Ο εκ της διαφημίσεως προερχόμενος, συγγραφέας, φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και γατοφωτογράφος!
Εκείνος που πριν χρόνια εμπνεύστηκε το περίφημο "Δεν ξεχνώ!" για την Κύπρο...
Κουσούρι μου έμεινε το "Δεν Ξεχνώ!" κι εμένα.
Σε αντίθεση με τον εμπνευστή του που ξεχνάει. Πολύ ξεχνάει! Πάρα πολύ ξεχνάει!
Αυτά, π.χ., που έγραφε πριν λίγες εβδομάδες.
Τότε ζητούσε "Λίγη (νόμιμη) βία".
Χθες το γύρισε: θέλει και λίγη παράνομη βία. Σε μορφή στρακαστρούκας. Πάντως παράνομη!
Την μεν "νόμιμη", κρατική (ΜΑΤ, τάνκς, τέτοια...) την ζητούσε για να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία, τους ΠΑΜΕίτες. Τους ναυτεργάτες.
Αυτούς που από αυτόν τον μήνα θα χάσουν την δουλειά τους διότι έτσι απαιτούν οι εφοπλιστές των κρουαζιερόπλοιων.
Την παράνομη βία (της στρακαστρούκας) θα την ασκούσε...
Τι λε, ρε μεγάλε!
Εχεις ιδέα τι θα πει είκοσι μήνες απλήρωτος;
Οπως οι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού που τις προάλλες έκλεισαν την Ακρόπολη και ξεσηκώθηκαν τα τηλε-ΜΜΕ για να τους ρίξει το ανάθεμα!
Μέχρι κι ο Παύλος Τσίμας τους έψεξε!
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι Δήμοι να τους υπερασπιστούν!
Ετσι, στα ξαφνικά!
Κι όχι μόνο αυτούς...
...αλλά και την πιανίστα Ντόρα Μπακοπούλου
...και την βιολονίστα Νέλλη Οικονομίδου
...και όλους τους απλήρωτους του Ωδείου Αθηνών
ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ!
Και αξίζει ΟΛΟΙ μας να τους υπερασπιστούμε και να ζητήσουμε από το υπουργείο να τους πληρώσει ΟΛΟΥΣ εδώ και τώρα!
Ομως...
Ομως, δεν κατάλαβα, ο άνεργος ναυτεργάτης πεινάει λιγότερο από τον απλήρωτο μουσικό;
Διότι αν πεινάει το ίδιο, τότε, ναι, να του πούμε να γράφει καμιά επιστολή στον Νίκο Δήμου αντί να τρέχει στις διαδηλώσεις και τις πορείες και να κλείνει τα λιμάνια.
Ο Νίκος Δήμου θα προτάξει τα στήθη του και γι αυτόν απέναντι στην άτιμη την εργοδοσία, δημόσια ή ιδιωτική...
Δεν χρειαζόταν να δούμε τον Νίκο Κωνσταντόπουλο πρόεδρο του ΠΑΟ και τον Νίκο Δήμου βομβιστή (πως λέμε: ο Καραγκιόζης μάγειρος;), για να καταλάβουμε οτι τα έχουμε χαμένα...
Λίγο ακόμη μ' αυτά τα "αριστερίστικα" και τον βλέπω να γίνεται συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, τον κυρ-Νίκο! Τον βομβιστή!
(Μην ταρακουλιάζεστε! Και ο Σημίτης έχει υπάρξει βομβιστής τα άγρια νιάτα του. Γιατί να μην γίνει ο άλλος στα ανήμερα γεράματά του;)
Η ελληνική "διανόηση" είναι, ούτως ή άλλως, εδώ και χρόνια, lost in space!
Το γράφει άλλωστε και ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, στο σημερινό τεύχος της Lifo, σε ένα ακόμη εύστοχο άρθρο του: εδώ οι διανοούμενοι ασχολούνται με τα άνθη του λωτού.
ΥΓ Μόνο, προσέχτε κυρ Δήμου μας, διότι έτσι αρχίζουν όλοι, με τα "μαλακά" και τις στρακαστρούκες και καταλήγουν Σέχτες! Αλλωστε η βία που τόσο αγαπήσατε στα γεράματα, φέρνει βία. Κώλος θα γίνουμε πάλι!
.
Πέμπτη, Ιούλιος 22, 2010
Η δημοσιογραφία της φέτας
Πριν λίγες ημέρες δημοσιεύτηκε αυτό το άρθρο: Εδώ είναι Ελλάδα...
Τι έλεγε;
Πως η ΑΤΕ έχει αγοράσει μεταξύ άλλων ζημιογόνων επιχειρήσεων και την "Δωδώνη" και οτι εξ' αυτής "μπαίνει μέσα", θέλοντας να στηρίξει έτσι την άποψη πως "τι δημόσιο τραπεζικό πυλώνα μας λέτε όταν γίνονται τέτοια αισχρά πράματα".
Γράφει ο συντάκτης:
ΕΧΟΥΜΕ, ΔΗΛΑΔΗ, μια έξοχη περίπτωση «δημόσιου τραπεζικού πυλώνα» με όλη τη φαυλότητα που η έννοια του «δημόσιου» περιέχει στην Ελλάδα: οι δραστηριότητες ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος εξυπηρετούν τη σκοπιμότητα της εκάστοτε κυβέρνησης, όταν δεν τελούν υπό τη διαμεσολάβηση ακόμη και των τοπικών βουλευτών.
ΑΛΛΑ Η ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ δεν εξαντλείται εκεί. Εχει και συνέχεια. Διότι οι ίδιοι που απαξιώνουν την τράπεζα με όλα αυτά τα τερτίπια, έρχονται μετά να μιλήσουν για «ευτελές τίμημα» όταν πρόκειται να πουληθεί.
ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ, δηλαδή, ένα τίμημα, το οποίο οι ίδιοι έχουν ξεφτιλίσει. Αμφιβάλλει κανείς πως αν η ΑΤΕ λειτουργούσε σαν κανονική τράπεζα, χωρίς κομματικά τσατσιλίκια, ίσως να μην είχε ζημιές και σίγουρα θα άξιζε σήμερα πολύ περισσότερο; ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ, λοιπόν, το ενδιαφέρον των τοπικών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για τη «Δωδώνη» μοιάζει εύλογο. Εντάσσεται στην τραγική κατάσταση που μόλις περιγράψαμε.
ΑΛΛΟ ΤΩΡΑ που το εύλογο ενδιαφέρον συγκρούεται με την απλή λογική. Μια λογική που λέει ότι μια τράπεζα δεν ανήκει στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ούτε στους ψηφοφόρους τους, ούτε καν στο σύνολο των ψηφοφόρων της Ηπείρου.
Τις επόμενες ημέρες βγήκαν οι εργαζόμενοι και είπαν οτι αυτά είναι μπούρδες αφού η "Δωδώνη" ουδέποτε υπήρξε ζημιογόνα. Ισα-ίσα!
- «Σε ανακοίνωσή τους κάνουν λόγο για πόλεμο λάσπης από μερίδα των ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένης και της κρατικής τηλεόρασης (...). Η "Δωδώνη" αποτελεί την καλύτερη "νύφη" της ΑΤΕ για πολλές ελληνικές και πολυεθνικές εταιρείες που θέλουν να την αποκτήσουν, ακριβώς λόγω της ηγετικής της θέσης στην αγορά της Φέτας". Η "Δωδώνη", με κύκλο εργασιών πάνω από 110 εκατ. ευρώ το 2008 απασχολεί 150 μόνιμους εργαζομένους, 250 εποχιακούς και 130 παραλήπτες γάλακτος».
- «Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι αυτή η επίθεση στην εικόνα της εταιρείας εξυπηρετεί συμφέροντα και σκοπιμότητες και καλούν τους κοινωνικούς φορείς και τους κτηνοτρόφους της Ηπείρου σε "πρωτοβουλίες για τη θωράκιση της βιομηχανίας μας, που χρόνια τώρα, με συνέπεια, στηρίζει τον μόχθο μιας ολόκληρης περιοχής"».
Σήμερα λοιπόν, ο συντάκτης κάνει την απίστευτη κωλοτούμπα:
ΔΕΧΘΗΚΑ µια ευγενική επιστολή από τον κ. Χρ. Γεωργίου, πρόεδρο του Σωµατείου Εργαζοµένων «ΔΩΔΩΝΗ» Α.Ε. ο οποίος µου επισηµαίνει ότι από το 1984 η «Δωδώνη» δεν έχει ζηµιές. Καµία αντίρρηση κι ούτε ισχυρίστηκα ποτέ το αντίθετο. ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΑ ΟΜΩΣ ότι η διαχρονική λειτουργία της ΑΤΕ µε τις παρεµβάσεις κυβερνήσεων, βουλευτών και λοιπών παραγόντων υπέρ του ενός ή του άλλου αποτυπώνει όλη τη φαυλότητα του ελληνικού πολιτικού συστήµατος. Κι αυτό ισχύει στο ακέραιο.
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ του αν η «Δωδώνη» έχει ή δεν έχει ζηµιές, η ΑΤΕ χάνει πάνω από 400 εκατοµµύρια ετησίως.
"Ανεξαρτήτως!"
Μάλιστα!
Το οτι μπορούσε να καταστρέψει μια επιχείρηση με αυτά που γράφει, δεν το σκέφτηκε...
Ούτε το Τρωκτικό τέτοια "δημοσιογραφία"!
Ούτε καν αυτό!
Είμαστε βαθιά μέσα στο λάκκο με τα σκατά!
(ή στον ντενεκέ με τη φέτα!)
Υ.Γ. Οχι τίποτα άλλο αλλά μέσα σ' αυτήν την περιρρέουσα, νοσηρή εποχή που ζούμε, με τα τρωκτικά και τις μαφιόζικες δολοφονίες, μπορεί να βγει κανένας ΚΑΚΟΗΘΕΣΤΑΤΟΣ, κανέναν γαϊδούρι ξέστρωτο να πει καμιά μπαρούφα του στυλ: "βρε μπας και ήταν ψιλοεκβιασμός της ΔΩΔΩΝΗΣ;" ή "μπας και καμιά άλλη φέτα από εκεί πάνω θέλει να ξεπουπουλιάσει την ΔΩΔΩΝΗ;". Ξέρετε τι κακοί άνθρωποι κυκλοφορούν στην πιάτσα;;;
Ευτυχώς όμως στην επώνυμη δημοσιογραφία δεν γίνονται τέτοια πράγμα!
Ποτέ!
Δεν φταίει ο πολίτης
Το θέμα δεν είναι οτι οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το ποιος ειναι δημοσιογράφος, ποιος είναι μπλόγκερ, ποιος είναι δημοσιογράφος-μπλόγκερ και το ποιος είναι τηλεοπτικός παρουσιαστής...
Αυτό τους δείξαμε, αυτά τα συμπεράσματα έβγαλαν!
Οταν ο κάθε μουρλοκακομοίρης και η κάθε ψωνιομουνίτσα χρήζονται μέσα σε μια ιδρωμένη νύχτα δημοσιογράφοι με τη βούλα, δεν φταίει ο πολίτης που κράζει συλλήβδην όλους μας...
Δεν φταίει ο πολίτης που νομίζει οτι όποιος γράφει δημόσια είναι και δημοσιογράφος ακόμη κι αν δεν έχει κάνει ποτέ του ούτε μισό ρεπορτάζ, ακόμη κι αν δεν έχει ...γράψει ούτε αράδα, στη ζωή του...
(Υπάρχουν, σήμερα που μιλάμε, δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν ξέρουν να γράφουν! Πόσοι το γνωρίζουν αυτό;)
Δεν φταίει ο πολίτης αν νομίζει οτι ο τηλεοπτικός θίασος που βλέπει καθημερινά στα "δελτία" των 8μμ έχει να κάνει στο ελάχιστο με τη δημοσιογραφία. 'Η οτι όλοι αυτοί έχουν μεγαλύτερη σχέση με τη δημοσιογραφία απ' ότι ένας κρεοπώλης με τη χειρουργική.
Δεν φταίει ο πολίτης αν νομίζει οτι επειδή ο ίδιος έγραψε ή είπε ή σχολίασε κάτι δημόσια, σε ένα έντυπο, σε ένα μικρόφωνο ή σε ένα μπλογκ, αυτό τον κάνει και δημοσιογράφο.
(Υπάρχουν, σήμερα που μιλάμε, δημοσιογράφοι που επειδή έμαθαν κάτι και πήγαν και το είπαν σε έναν διευθυντή κάποιου Μέσου, αυτός τους προσέλαβε ως δημοσιογράφους! Πόσοι το γνωρίζουν αυτό;)
Δεν φταίει ο πολίτης αν νομίζει οτι κάθε μπλόγκ που αντιγράφει ειδήσεις από άλλα Μέσα είναι δημοσιογραφικό μπλογκ.
Εμείς φταίμε!
Ας προσέχαμε!
----------------
Μέχρι πριν λίγο καιρό ήμουν (παράλογα, όπως αποδείχθηκε) υπέρ του "αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν".
Μαλακία!
Αυτό που άνθισε τελικά ήταν γαϊδουράγκαθα και σαρκοφάγα φυτά.
Εκτρώματα!
Παράσιτα που έπνιξαν όλα τα πραγματικά λουλουδάκια του μπλογκολίβαδου.
Ισως είναι πολύ αργά για να ξεριζωθούν.
Ομως ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
-----------------
Επίσης, μέχρι πριν λίγο καιρό, υποστήριζα οτι δεν θα πρέπει τα ενημερωτικά site που το περιεχόμενό τους παράγεται από δημοσιογράφους, να πάψουν να είναι ανοιχτά.
Μαλακία!
Τα ενημερωτικά site θα πρέπει να κλείσουν τις πόρτες τους και μάλιστα με τρόπους που να καθιστά δύσκολη την αντιγραφή τους.
Ολα μαζί!
Είναι ο μόνος τρόπος για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα!!!
Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τις δικές μας εμμονές!
Τετάρτη, Ιούλιος 21, 2010
Ἡ ἀπόφαση
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.
Μ. Αναγνωστάκης
Αριστοτελική επικαιρότητα
"Όταν ο τύραννος έχει απαλλαχθεί από εξωτερικούς εχθρούς είτε δια της κατάκτησης είτε δια της συνθήκης και δεν υπάρχει κάτι άλλο να φοβηθεί από αυτούς, τότε θα εφεύρει κάποιο πόλεμο η άλλου είδους απειλή, έτσι ώστε οι άνθρωποι να συνεχίσουν να απαιτούν την ύπαρξη κάποιου ηγέτη"
"Τότε είναι που αναδύεται ένας τύραννος, όταν εμφανίζεται αρχικά ως προστάτης"
"Μπορείς εύκολα να συγχωρήσεις ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι, η πραγματική τραγωδία είναι όταν οι μεγάλοι φοβούνται το Φως"
Οχι;
Σφαγείο
Εδώ και ένα 24ωρο ζούμε μια από τις κορυφώσεις της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας ή, αν προτιμάτε, ένα από τα πιο κρίσιμα επεισόδια της απόλυτης παρακμής της Μεταπολίτευσης η οποία βυθίζεται σε ένα λάκκο γεμάτο με σκατά, σπέρμα και αίμα...
Στον ίδιο ακριβώς λάκκο μέσα στον οποίο πνίγηκαν όλοι οι πολιτισμοί...
Παραδημοσιογράφοι, παρακρατικοί, παραπολιτικοί, παραδικαστικοί, παραεκκλησιαστικοί, παράφρονες και παράσιτα έχουν στήσει έναν τρελό χορό δαιμόνων που αφού έχουν διαλύσει τα πάντα και τους πάντες γύρω τους τώρα ξεσπούν ο ένας πάνω στον άλλον.
Στο Βαθύ Κράτος...
...θύτες, θύματα και θεατές εναλλάσσονται σε αυτόν τον χορό του θανάτου ο οποίος πλέον διεξάγεται πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε, έστω και στοιχειώδη κανόνα.
Το κακόηθες μελάνωμα έχει καλύψει ολόκληρη την επιδερμίδα της κοινωνίας και χτυπάει, το ένα μετά το άλλο, τα ζωτικά της όργανα. Ο όγκος έγινε το ίδιο της το σώμα.
Και τώρα το ένα καρκινικό κύτταρο καταπίνει το άλλο.
Πέρα από κάθε νόμο και πέρα από κάθε ηθική. Αφού προηγήθηκε η ηθικοποίηση του νόμιμου!
Μα γιατί να δολοφονήσουν κάποιον που αποκάλυπτε με ποιον καβαλιέται η Τζένιφερ Ανιστον κι αν έχει ραγάδες ο κώλος της Μαρίας της Πενταγιώτισσας, αναρωτιέται ένα μπλογκ...
Γιατί έτσι!!!
Δεν υπάρχει λόγος. Λογικός λόγος!
Ολα γίνονται για λόγους ανύπαρκτους.
Ετσι, για να σοκαριστούμε οι υπόλοιποι...
Για να πεισθούμε πως ήταν ένας από εμάς...
Για πλάκα!
Οπως σπάμε πλάκα με τον Λάκη, με τον Κανάκη, με την Ελληνοφρένεια!
Σπάμε πλάκα με τα χάλια μας;
Τώρα θα σπάμε πλάκα και με τον θάνατό μας!
Ολα είναι θέμα δόσης...
Περάσαμε στο overdose. Και προχωράμε! Στα πιο "σκληρά"!
Η μαφιόζικη δολοφονία σοκάρει όσους θέλουν να σοκαριστούν.
Σοκάρει για να πάψεις να σοκάρεσαι...
...με τον μετανάστη που τον λιντσάρουν σε μια πλατεία
...με τον άστεγο που κάνει βουτιά από την ταράτσα
...με τις δεκάδες αυτοκτονίες χρεοκοπημένων
...με τον 17χρονο που αυτοκτόνησε γιατί δεν έγραψε καλά
...με τον εργάτη που τον έλιωσε η μπουλντόζα
...με τη μάνα σου που θα πεθάνει στο ράντζο του Ιπποκράτειου
...με τον γιο σου που θα πεθάνει περιμένοντας το ασθενοφόρο
...με τον κατάδικο που θα κρεμαστεί στο κελί του
...με τον στρατιώτη που θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα
Ο θάνατος (άλλου) ενός εργάτη (σήμερα έξω από τα Ιωάννινα) δεν σοκάρει κανέναν.
Δεν αναφέρεται καν στις ειδήσεις.
Νόμιζες πως είναι εύκολο να σε κάνουν ζόμπι;
Θέλει προσπάθεια. Οργάνωση. Σχέδιο. Σωστή εκτέλεση.
Πως αλλιώς θα πάψεις να οργίζεσαι;
Τελειωμένοι κολοκυνθοκέφαλοι που εκστασιάζονται με το Zeitgeist στο YouTube χύνουν δάκρυα σε λάθος κηδείες.
Δημοσιομαφιόζοι αναγορεύονται σε Τσε Γκεβάρες της επικοινωνιακής, ανώνυμης απελευθέρωσης.
Μαλθακοί, καβουροθρεμμένοι βουτυρομπεμπέδες σείουν τα λάβαρα της εξαρχιώτικης απελευθέρωσης.
Παντού χυμένα έντερα, μυαλά, απανθρακωμένοι ανθρώπινοι ιστοί...
Οι νεκροί της Μαρφίν
Ο νεκρός Αφγανός
Ο νεκρός υπασπιστής του υπουργού
Ο νεκρός δημοσιογράφος
Και 11.000.000 ανώνυμα φαντάσματα!
Μια πανούκλα θα μας σώσει!
Από το λεύκωμα του Στάθη "Σσσσ...! Το φεγγάρι!" εκδόσεις Καστανιώτη
Τρίτη, Ιούλιος 20, 2010
Τι ΔΕΝ είναι δημοσιογραφία
Δημοσιογραφία ΔΕΝ είναι η συλλογή πληροφοριών και ειδήσεων... Μόνο!
ΕΙΔΗΣΗ είναι η αφήγηση ενός τρέχοντος γεγονότος ή ιδέας ή σκέψης ή μεταβολής που δεν ήσαν γνωστά από πριν και που ενδιαφέρει τον άνθρωπο και επηρεάζει τη ζωή του.
Για να απαντήσει σε αυτό το θεμελιώδες ερώτημα το ΤΙ είναι κάθε φορά είδηση, ο Δημοσιογράφος θα έπρεπε να βρει την απάντηση στα εξής επιμέρους ερωτήματα:
1. Τι έχει συμβεί;
2. Που έχει συμβεί;
3. Πόση σημασία έχει;
4. Πόσο κόσμο ενδιαφέρει;
5. Πόσο χρήσιμη είναι για τον κόσμο;
6. Ποια είναι η πηγή της πληροφορίας;
Δημοσιογραφία ΔΕΝ είναι η επεξεργασία πληροφοριών και ειδήσεων... Μόνο!
Δημοσιογραφία ΔΕΝ είναι ο σχολιασμός πληροφοριών και ειδήσεων... Μόνο!
Δημοσιογραφία είναι η συλλογή, η επεξεργασία, ο σχολιασμός και η διαμόρφωση πρωτογενών πληροφοριών και ειδήσεων οι οποίες παράγονται από τους ίδιους τους δημοσιογράφους!
Κι επειδή κάποιοι ίσως δεν ξέρουν τι είναι Είδηση:
ΕΙΔΗΣΗ είναι η αφήγηση ενός τρέχοντος γεγονότος ή ιδέας ή σκέψης ή μεταβολής που δεν ήσαν γνωστά από πριν και που ενδιαφέρει τον άνθρωπο και επηρεάζει τη ζωή του.
Για να απαντήσει σε αυτό το θεμελιώδες ερώτημα το ΤΙ είναι κάθε φορά είδηση, ο Δημοσιογράφος θα έπρεπε να βρει την απάντηση στα εξής επιμέρους ερωτήματα:
1. Τι έχει συμβεί;
2. Που έχει συμβεί;
3. Πόση σημασία έχει;
4. Πόσο κόσμο ενδιαφέρει;
5. Πόσο χρήσιμη είναι για τον κόσμο;
6. Ποια είναι η πηγή της πληροφορίας;
Λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω ούτε ΕΝΑ ελληνικό μπλογκ που να κάνει όλα από τα παραπάνω!
Η λογική είναι υπό διωγμό!
Μην τολμήσεις να πεις:
"Το οτι ο Γκιόλιας ήταν άθλιος ΔΕΝ κάνει τη Σέχτα λιγότερο κτηνώδη"
ή το αντίθετο:
"Το οτι επειδή η Σέχτα είναι κτηνώδης, ο Γκιόλιας ήταν ήρωας"
Ζούμε την εποχή της Αθλιότητας!
Δευτέρα, Ιούλιος 19, 2010
Μέτρα τώρα για την "ανωνυμία" των δημοσιογράφων
Τα συνδικαλιστικά σωματεία των δημοσιογράφων, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, θα πρέπει άμεσα να προσθέσουν στον Κώδικα Δεοντολογίας τους την μη συμβατότητα του επαγγελματία δημοσιογράφου με την ανωνυμογραφία (και ψευδωνυμογραφία).
Κανένας δημοσιογράφος δεν θα πρέπει να γράφει ανώνυμα και ψευδώνυμα σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ μέσο...
Αλλά και ΚΑΝΕΝΑ μέσο (παραδοσιακό ή διαδικτυακό) δεν θα πρέπει να "κυκλοφορεί" χωρίς ταυτότητα όπου να αναγράφονται οι υπεύθυνοι έκδοσης, οι διευθυντές σύνταξης και οι αρχισυντάκτες.
Είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί μέρος της χαμένης αξιοπιστίας και τιμής του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Ο μόνος τρόπος να μην γίνει η δημοσιογραφία εργαλείο εκβιασμών και διαπλοκής. Και -με βάση τη σημερινή δολοφονία-, ο μόνος τρόπος να προφυλαχθούν και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι!
Να τελειώνουμε με την Ανωνυμία των δημοσιογράφων και τα ενημερωτικά site αγνώστου ταυτότητας.
ΤΩΡΑ!
H ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ (ΚΑΙ τους δημοσιογράφους!)
Παρασκευή, Ιούλιος 16, 2010
Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας;
Ο κόσμος υποφέρει και πεινά...
...χάνει ο,τι έχει και δεν έχει
...διαλύει τις οικογένειές του
...ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ!
Κι εσείς τα ΙΔΙΑ παραμύθια!
Πέμπτη, Ιούλιος 15, 2010
Η Ευρώπη σε κρίση
(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΡΕΥΜΑ - Ιούλιος 2010)
«Αναμφίβολα, όλη η ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει την αλήθεια ότι ο άνθρωπος δε θα 'χε πετύχει το εφικτό αν δεν είχε ξανά και ξανά προσπαθήσει να φτάσει το ανέφικτο»
Μαξ Βέμπερ
Προσπαθώντας να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, το σύνολο, σχεδόν, των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αναλυτών και βέβαια η πλειονότητα των ΜΜΕ, συγκρίνουν την σημερινή κρίση με εκείνη του Μεγάλου Κραχ του 1929. Με βάση αυτή την, εκ προοιμίου, άστοχη σύγκριση, οι μεν αισιόδοξοι ευελπιστούν σε ένα νέο New Deal και μια δυναμική έξοδο από την κρίση, οι δε απαισιόδοξοι βλέπουν κάποιο είδος πολέμου που θα ξαναμοιράσει την ευρωπαϊκή τράπουλα.
Θα ήταν ευτύχημα αν η εξήγηση του παρόντος –πόσω δε μάλλον η πρόβλεψη του μέλλοντος- ήταν μια τόσο απλή υπόθεση όσο το να ανατρέξεις σε μια, φαινομενικά, παρόμοια σελίδα της ιστορίας και να την «βολέψεις» όπως-όπως μέσα σε ένα λογικοφανές πλαίσιο. Δυστυχώς ένα από τα χαρακτηριστικά της παρακμής του πολιτισμού μας είναι ακριβώς αυτή η ευκολία.
Για όσους αναζητούν «συνταγές» της Ιστορίας για τα «μαγειρία» του μέλλοντος, θα είχε, ίσως, μεγαλύτερο ενδιαφέρον να γυρίσουν όχι μερικές δεκαετίες, αλλά μερικούς αιώνες πίσω. Στον 14ο αιώνα, στην πρώτη πρώτη μεγάλη κρίση, αυτή που οδήγησε στη γέννηση της Ευρώπης όπως την ξέρουμε σήμερα: στη Μεγάλη Πείνα (1315-1322).
Η Μεγάλη Πείνα ξέσπασε ξαφνικά στην Ευρώπη μετά από μια μακρά περίοδο ευμάρειας, λόγω ενός καπρίτσιου της Φύσης, μια παρατεταμένη κακοκαιρία η οποία κατέστρεψε ολοκληρωτικά την αγροτική οικονομία της εποχής. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από την πείνα και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι από τις επιδημίες –κυρίως της πανούκλας και της χολέρας- που ακολούθησαν. Το μέγεθος του χαλασμού φαίνεται από τα εξής στοιχεία των Βρετανικών Αρχείων: το 1276 ο μέσος όρος ζωής στην Ευρώπη ήταν τα 35,28 χρόνια, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πείνας έπεσε στα 29,84 χρόνια και στη διάρκεια του Μαύρου Θανάτου (1338–1375) έφτασε στα 17,33.
Ακολούθησαν πράγματα αδιανόητα μέχρι τότε: το Μεγάλο Σχίσμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η έλευση του Προτεσταντισμού, και αργότερα ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648) με τον οποίο κλείνει, ουσιαστικά, και η περίοδος της Αναγέννησης.
Γιατί όμως η παραπομπή σε αυτή την ιστορική περίοδο και τι κέρδος μπορούμε να έχουμε μελετώντας την;
Διότι αυτή η ανθρωπιστική και οικονομική κρίση ήταν, ουσιαστικά, η πρώτη παγκοσμιοποιημένη κρίση, δεδομένου οτι η τότε η Ευρώπη ήταν το «κέντρο του κόσμου» και βέβαια, η πρώτη που έδειξε τα όρια του δυτικού πολιτισμού, των ευρωπαϊκών κοινωνιών και των θεσμών της. Βάζοντας σε δοκιμασία όρια της ίδιας της ανθρωπότητας.
Ηταν τότε που για πρώτη φορά, λίγο πριν την εξαφάνισή της από τον χάρτη, η Ευρώπη γυρίζει βίαια την σελίδα της ιστορίας, επαναπροσδιορίζοντας, όχι απλώς τα σύνορά της, αλλά και τα σύνορα της ίδιας της πραγματικότητας και της φαντασιακής θέσμισης (ας θυμηθούμε τον Κ. Καστοριάδη) της κοινωνίας.
Ηταν τότε που επανακαθορίστηκαν τα εσωτερικά και εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης αλλά και τα σύνορα της ανθρώπινης αντίληψης. Ατομικής και συλλογικής.
Ηταν τότε που μέσα από τον Προτεστατισμό γεννήθηκε το «πνεύμα του Καπιταλισμού» όπως έδειξε, τον 19ο αιώνα, ο Μαξ Βέμπερ. Για να σεισθούν οι θρόνοι Παπών και Βασιλέων. Αφού κανείς θεός δεν σπλαχνίσθηκε τους ανθρώπους στην εποχή της Μεγάλης Πείνας και του Μαύρου Θανάτου, τότε και κανείς ηγεμόνας δεν θα μπορούσε πλέον να βασιλεύει «ελέω Θεού».
Μπροστά σε όλα αυτά, το αγαπημένο παράδειγμα της εποχής μας, το Μεγάλο Κράχ του ’29, μοιάζει με μια απλή ρυτίδα στην επιφάνεια της Ιστορίας.
Και ΕΔΩ ακριβώς είναι το θέμα! Διότι τα παραδείγματα που χρησιμοποιούμε δεν είναι ουδετέρα. Αυτό που πάει να περάσει ως κυρίαρχη αντίληψη είναι οτι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμη «ρυτίδα» της ιστορίας και όχι στο τέλος ενός ολόκληρου ιστορικού κεφαλαίου. Πως η κρίση είναι μόνο οικονομική (τραπεζική, πιστωτική, δημοσιονομική, εν πάση περιπτώσει, ...λογιστική) και όχι κρίση συνολικά του πολιτισμού μας. Μπορούμε να φανταστούμε οτι το ίδιο λάθος θα έκαναν και οι αναλυτές του 14ου αιώνα όταν προσπαθούσαν να εξηγήσουν την Μεγάλη Πείνα ως κλιματολογικό φαινόμενο ή –το πιο πιθανό- ως «θεία τιμωρία» προσπαθώντας έτσι, αφ’ ενός να ισχυροποιήσουν τη θέση τους και αφ’ εταίρου να κρύψουν την αμηχανίας τους.
Παρόμοιες προσπάθειες καταβάλουν και οι οικονομικοί και πολιτικοί ηγέτες της σημερινής Ευρώπης αποφεύγοντας έτσι να απαντήσουν στο θεμελιώδες ερώτημα, έτσι όπως το διατύπωσε πρόσφατα ο Ετιέν Μπαλιμπάρ:
«Όλα όσα ζούμε είναι η αρχή του τέλους για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα οικοδόμημα που ξεκίνησε πριν από πενήντα χρόνια στη βάση μιας παλιάς ουτοπίας, αλλά τώρα αποδεικνύεται ανίκανη να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της;». (Και τολμώ να επανδιατυπώσω τη χρονική διάρκεια του οικοδομήματος από τα πενήντα στα 700 χρόνια, χωρίς αυτό να γίνεται περισσότερο ή λιγότερο αμείλικτο).
«Η απάντηση δυστυχώς είναι καταφατική» λέει ο Μπαλιμπάρ «αργά ή γρήγορα, αυτό θα είναι αναπόφευκτο, και πιθανότατα όχι χωρίς βίαιες αναταραχές. Αν δεν βρει τον δυναμισμό να επαναθεμελιωθεί σε ριζικά νέες βάσεις, η Ευρώπη θα καταστεί ένα εγχείρημα νεκρό πολιτικά. Όμως η διάλυση της Ε.Ε. αναπόφευκτα θα εξέθετε τους λαούς της στους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Δεν θα διαφέρουν πολύ από πτώματα που τα παρασύρει το ρεύμα στο ποτάμι… Αντιστρόφως, αν και μια επανίδρυση της Ευρώπης δεν εγγυάται σίγουρη επιτυχία, τουλάχιστον της δίνει τη δυνατότητα να κερδίσει κάποια γεωπολιτική ισχύ, προς το συμφέρον της και προς το συμφέρον άλλων. Με μια προϋπόθεση, βεβαίως: ότι η Ε.Ε. θα αντεπεξέλθει με θάρρος σε όλες τις προκλήσεις που εμπεριέχονται στην ιδέα μιας πρωτότυπης μορφής μεταεθνικής ομοσπονδίας, ενός νέου τύπου φεντεραλισμού. Και οι προκλήσεις αυτές θα είναι, βέβαια, τεράστιες: η δημιουργία μιας κοινής δημόσιας αρχής, που δεν θα αποτελεί ούτε κράτος ούτε απλώς «διακυβέρνηση» πολιτικών και ειδικών• η διασφάλιση γνήσιας ισότητας μεταξύ των εθνών, με την ταυτόχρονη πάλη ενάντια στον αντιδραστικό εθνικισμό, είτε αυτός βρίσκεται με τη μεριά των «ισχυρών» είτε με τη μεριά των «αδυνάτων»• και, πάνω απʼ όλα, η αναζωογόνηση της δημοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο, ενάντια στην τρέχουσα διαδικασία «απο-δημοκρατικοποίησης» ή «κρατισμού χωρίς κράτος», που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός και η αποικιοποίηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων από μια γραφειοκρατική κάστα, που αποτελεί επίσης, σε μεγάλο βαθμό, την πηγή της διαφθοράς στον δημόσιο χώρο».
Κι επειδή κάποιοι θα ρωτήσουν «μα, καλά, αν οι σημερινοί ηεγεμόνες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν την πραγματικότητα, η Αριστερά που βρίσκεται και γιατί δεν μπορεί να απαντήσει πειστικά στα ζητήματα που τίθενται;», θα ήθελα να αποπειραθώ, κλείνοντας, μια προσέγγιση:
Ο πρώτος λόγος που η Αριστερά αδυνατεί να παίξει τον πρωταγωνιστικό και ιστορικά προνομιακό της ρόλο, είναι οτι αυτή, στο σύνολό της και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, βρίσκεται ακόμη εγκλωβισμένη σε μια άλλη «ιστορική ρυτίδα», αυτή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ενωσης είτε υπερασπιζόμενη (ένα μέρος της) αυτιστικά ακόμη και τις κακοήθειες αυτού του επαναστατικού πειράματος (τον σταλινισμό, τον κρατικό-κομματικό καπιταλισμό) είτε φέροντας, νευρωτικά, όλες τις ενοχές αυτών των στρεβλώσεων.
Ο δεύτερος, έχει να κάνει ακριβώς με το βάθος και την ένταση της συστιμικής κρίσης από την οποία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει ούτε και η ίδια η Αριστερά, οι ιδέες, οι τακτικές και οι στρατηγικές της αφού ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο έχει μεταβληθεί σε κινούμενη άμμο.
Ολα τα μεγάλα ιστορικά προβλήματα επιλύονται με δύο τρόπους: είτε, συνηθέστερα, με Πόλεμο είτε με την ανάδυση νέων κοινωνικών δυνάμεων και ρευμάτων ικανών να αλλάξουν ριζικά την ροή των πραγμάτων. Κι εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα. Για να χρησιμοποιήσω και πάλι τα λόγια του Μπαλιμπάρ: « Η αποστολή των προοδευτικών διανοούμενων, είτε θεωρούν τους εαυτούς τους ρεφορμιστές είτε επαναστάτες, είναι να συζητήσουν αυτό το θέμα και να πάρουν ρίσκα. Εάν αποτύχουν σε αυτό, τότε είναι αδικαιολόγητοι».
Δεν έχω πολλές ελπίδες!
Τετάρτη, Ιούλιος 14, 2010
Αριστερά του φαιδρού...
Είναι επιλήψιμο να είσαι πρώην ηγέτης της αριστεράς και μετά να γίνεις πρόεδρος μιας ΠΑΕ;
Αντε καλέ! Γιατί να είναι;
Και νόμιμον είναι και ηθικόν είναι και πολιτικώς ορθόν είναι και ιδεολογικώς... ιδεολογικώς;;; και ιδεολογικώς συνεπές είναι...
Μα πάνω από όλα είναι μια θεμιτή φιλοδοξία (άρα και νόμιμη και ηθική και ορθή και συνεπής και ο,τι άλλο γουστάρεις, να 'ουμ!).
Πρόεδρος να 'μαι κι ό,τι να 'μαι, που λέει και ο λαός (τα συμφέροντα του οποίου προασπίζω)(ως συνήγορος βεβαίως, βεβαίως!)
Κάποτε η Αριστερά παρήγαγε -μεταξύ άλλων- ποιητές, πεζογράφους, διανοητές, φιλοσόφους, αγωνιστές!
Σήμερα παράγει προέδρους!
Πολλούς προέδρους!
Τι να κάνουμε; (Β.Ι.Λένιν)
Και όχι μόνο!
Εχει παράξει και μεγαλοτραπεζίτες και μεγαλοεκδότες και μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλομπαταριάδες και μεγαλομετόχους και μεγαλοδημοσιογράφους και μεγαλοπαρουσιαστές/τριες.
Μεγάλα πράγματα!
Φαντάζομαι οτι στο βάθος, βάθος, βάθος, βάθος, βάθος της ψυχούλας τους αντιλαλεί το σύνθημα: "Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος και ο σοσιαλισμός!"
Απλώς, μέχρι τότε, βρε σύντροφοι, το παρόν μας είναι ο καπιταλισμός, οπότε...
...Ορθόν, συνεπές, ηθικόν και νόμιμο το "μεγάλο-"!
Μετά βλέπουμε! Θα ενωθούμε με τους εργάτες, τους αγρότες και τους φοιτητές! Κάτι θα κάνουμε!
Αφ' ενός θα την γλιτώσουμε το κεφάλι μας μέσα στο επαναστατικό χάος και αφ' ετέρου θα επανδρώσουμε (και πάλι) το μετα-επαναστατικό λαϊκό (χμμμ!) κράτος!
Οχι;
Ναι;
Απαντήστε διότι έχω βαρεθεί να γράφω φαιδρότητες για τους φαιδρούς!
Κουράστηκα!
Εγκωσα!
Σιχάθηκα τους ψυχάκηδες της εξουσίας!
Τους εξουσιομανείς και προεδρολάγνους!
Τους σοσιαλ-γελωτοποιούς και τους ανανεωτικούς φασουλήδες...
Από τη μνήμη μου δεν θα σβήσει ΠΟΤΕ ο τρόπος που αποχώρησε η αγέλη της Τηλεοπτικής Αριστεράς από το Συνέδριο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ... Με τα σάλια να τους τρέχουν από τα σαγόνια...
Αλλά και η αναγόρευση του νέου προέδρου του ΠΑΟ, επίσης αξέχαστη!
Χρόνων πολλών επιβεβαίωση των όσων έλεγα και δεν με πίστευαν...
Ομως...
Αριστερά των Φαιδρών υπάρχει ακόμη κάτι που μένει!
Εμείς! Ολοι!
Οι μικροί!
Και έχει ο τροχός γυρίσματα!
Τρίτη, Ιούλιος 13, 2010
Βοηθήστε στη διάδοση της καμπάνιας του ΠΑΣΟΚ κατά της ακρίβειας
Η κατάσταση με την ακρίβεια έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η πολιτική της κυβέρνησης έχει εξαερώσει το εισόδημα των εργαζομένων, ενώ ακόμα και τα βασικά αγαθά έχουν γίνει απλησίαστα. Η κυβέρνηση παράγει συνεχώς ακρίβεια, ενισχύοντας την ανεξέλεγκτη πορεία των τιμών. Τα νοικοκυριά ασφυκτιούν ενώ την ίδια ώρα κάποιοι Θησαυρίζουν. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Η ίδια η κυβέρνηση παράγει την ακριβότερη …ακρίβεια στην Ευρώπη.
Στα πλαίσια αυτά το ΠΑΣΟΚ ξεκινά* μεγάλη καμπάνια καταγγελίας της κυβερνητικής πολιτικής και σας καλεί να συμβάλετε διαδίδοντας την.
Η ίδια αφίσα σε ασπρόμαυρο για να την τυπώσετε και να την κολλήσετε στη δουλειά, στη γειτονιά κλπ, ώστε να χτυπήσουμε όλοι μαζί την ακρίβεια.
Κατεβάστε σε PDF και διαβάστε τα φυλλάδια της καμπάνιας. [Φυλλάδιο 1] & [Φυλλάδιο 2]
ΠΑΣΟΚ: Tηλ. 210 3665000, Fax 210 3606958, pasok@pasok.gr, www.pasok.gr
Κρυφός Κυνηγός του Γιώργου Μαρκόπουλου
Σύλβια ΠλαθΜε χέρι στιβαρό και γενναία καρδιάαποκαλύπτει τη φθορά απ’ τις φόδρες της.Ο λόγος της πουλί μαύρο που χέρι απρόβλεπτοψάχνοντας για κάτι άλλο το ξεβόλεψε απ’ τη φωλιά του•αψύς και θερμός λόγος, νήπιο κλάμα μωρούκαι πρώτο δόντι βγαλμένο παιδιούσε πετσέτα λευκή βαπτίσεως, κόκκινο, ματωμένο.Φωνή λέαινας αλλά και παράπονο γυναίκαςπου ξεντύνεται στο άλλο δωμάτιούστερα από ματαίωση πολυπόθητης εξόδου.Ήχοι βημάτων ακαθόριστων, επισκέψεων θανάτου.Μουσική κλαγγή ξύλου, ομιλίες σιωπών, χάσματα κενώνκαι μπαρούτη λαχανιασμένη σε κοιλώματα βροχής.Προαίσθημα φόβου ακόμη και φθινόπωρο, θάλασσα,εξοχή, δάκρυα, παρελθόν, ενάργεια, μοναξιάκαι στο βάθος της λίμνηςτο δαχτυλίδι της μνήμης να λάμπει.
O Γιώργος Μαρκόπουλος γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1951 και από το 1965 ζει στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά.
Έχει κυκλοφορήσει επτά ποιητικές συλλογές, μία με πεζά, δύο τόμους με κείμενά του για το έργο άλλων ποιητών, δυο μονογραφίες (για το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση και για το έργο του Τάσου Λειβαδίτη), ενώ έχει επιμεληθεί βιβλία γύρω από την ποίηση.
Το 1966 του απονεμήθηκε το «Βραβείο Καβάφη» στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και το 1999 το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μη σκεπάζεις το ποτάμι (Κέδρος, 1998), ενώ σε μετάφραση Michael Volkovitch εκδόθηκε στα γαλλικά μια επιλογή από όλες τις ποιητικές συλλογές του με τον γενικό τίτλο Ne recouvre pas la rivière (Desmos / «Cahiers grecs» – Paris 2000).
"Ονομάζομαι Γιώργος Αποστολόπουλος και ζω, σήμερα, στον Έβρο"
Προς τον κ. Υπουργό Δικαιοσύνης, διαφάνειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Φέρες 10 Ιουνίου 2010
Κύριε Υπουργέ,
Ονομάζομαι Γιώργος Αποστολόπουλος και ζω, σήμερα, στον Έβρο.
Μέχρι πριν από επτά χρόνια ζούσα στην Κομοτηνή, όπου διατηρούσα και εργαζόμουν σκληρά σ΄αυτή, μια μικρή επιχείρηση παροχής υπηρεσιών ασφαλείας (security) η οποία βούλιαξε το 2003, κάτω από το βάρος μιας άσχημης συγκυρίας προσωπικών λαθών και λανθασμένων επιλογών, μιας άσχημης περιπέτειας με την υγεία μου, ψεύτικων υποσχέσεων εκ μέρους της πολιτείας και νόμων φτιαγμένων έτσι που να μη μ΄αφήσουν ν΄αναπτυχθώ παραπάνω από όσο χρειαζόταν για να μπορώ να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου προς το δημόσιο.
Το δημόσιο, που ήθελα δεν ήθελα, το είχα συνεταίρο στην, κατά τα άλλα «ατομική» επιχείρησή μου. Ένας συνεταίρος που μόνο έπαιρνε απ΄το ταμείο, χωρίς ποτέ να δώσει τίποτα, χωρίς ποτέ να δουλέψει δίπλα μου στα ατέλειωτα ξενύχτια των φυλάξεων, χωρίς ποτέ να τρέξει μαζί μου στον ψυχοφάγο αγώνα για την είσπραξη των οφειλόμενων. Δεν επιδοτήθηκα ποτέ, Υπουργέ μου. Ούτε το βοήθημα που δινότανε στους νέους επαγγελματίες πήρα, γιατί, λέει, το επάγγελμά μου δεν ήταν στη λίστα. Όποιος άνοιγε ένα ψιλικατζίδικο για να απασχοληθεί αυτός και η γυναίκα του, το έπαιρνε αυτό το βοήθημα. Εγώ που φύλαξα μια πόλη και τη βιομηχανική της περιοχή δεν πήρα ποτέ τίποτα!
Ήρθατε τότε, οι πολιτικοί, και μου μιλήσατε για ανάπτυξη της Θράκης. Υποσχεθήκατε νόμους που θα φέρνανε επενδύσεις και δουλειά στον τόπο. Και με γελάσατε, κύριε. Δώσατε άπειρα χρήματα σε ψευτοεπενδυτές για να επιχειρήσουν στον τόπο μου. Ήρθανε οι απατεώνες – φίλοι της εκάστοτε κυβέρνησης- και στήσανε εργοστάσια – φαντάσματα για να αναπτύξουνε τάχα την παραμεθόριο περιοχή. Υποσχεθήκανε εκατοντάδες θέσεις εργασίας, συμφωνήσανε μαζί σας να απασχολήσουν ντόπιους άνεργους και στην συνέχεια λειτουργούσανε με έξι – εφτά άτομα προσωπικό κι αυτούς ξένους.
Δεν ελέγξατε ποτέ αν τήρησαν τη συμφωνία οι φίλοι σας. Αντίθετα συνεχίσατε να τους χρηματοδοτείτε. Κι όταν αυτοί τα μάζεψαν κι έφυγαν αφήνοντας πίσω τους κι άλλους άνεργους, εσείς πάλι δεν κάνατε τίποτα. Δώσατε στους ανθρώπους αυτούς χρήματα, που δεν ήταν δικά σας, για να αναπτυχθεί η Θράκη. Κι εκείνοι πήγαν και επένδυσαν τα χρήματα αυτά στις γειτονικές χώρες και βοήθησαν την ανάπτυξή στη Βουλγαρία και τα Σκόπια, αφήνοντας στη Θράκη μόνο χρέη και ακάλυπτες επιταγές, βυθίζοντας μικρομάγαζα σαν το δικό μου. Κάντε μια βόλτα στη ΒΙ.ΠΕ. Κομοτηνής, δείτε τα κουφάρια των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, δικών σας και δικών τους και θα καταλάβετε τι λέω.
Σε μια κίνηση απελπισίας, τότε, πήρα μια στίβα ακάλυπτες επιταγές που με είχανε φορτώσει αυτοί τους οποίους είχατε χρυσοπληρώσει για να με «αναπτύξουν» και πήγα στον Εισαγγελέα της έδρας ζητώντας του βοήθεια. Μου απάντησε πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα, επειδή οι οφειλέτες μου ήταν ανώνυμες εταιρείες και πως θα πετούσα τα λεφτά μου αν προσπαθούσα να τους πιέσω να με πληρώσουν. Είχε δίκιο ο άνθρωπος και είναι ο μόνος που μου είπε την αλήθεια. Δεν τον άκουσα. Ξόδεψα εκατομμύρια σε δικηγόρους και κλητήρες, χωρίς ποτέ να πάρω κάτι απ΄τα χρωστούμενα. Σήμερα δεν έχω χρήματα να πληρώσω ένα δικηγόρο να μου παρασταθεί στη δύσκολη στιγμή μου. Το καλύτερο απ΄όλα; Το κράτος – συνεταίρος ήθελε το μερτικό του κι απ΄τα λεφτά που δεν εισπράχτηκαν ποτέ!
Με αδικήσατε Υπουργέ μου της δικαιοσύνης. Δεν φροντίσατε όταν τους δίνατε τα χρήματα, να φτιάξετε και τους κατάλληλους νόμους ώστε με τα χρήματα αυτά να κάνουν πράξεις τις υποσχέσεις. Μου τάξανε ανάπτυξη και μου δώσανε «πέτσινες» επιταγές. Μου τάξατε επιτυχία και μου φέρατε καταστροφή.
Τον καιρό της «δόξας» μου ήμουν απ΄τους αγαπημένους σας. Ένας πετυχημένος ντόπιος επιχειρηματίας, που έδινα δουλειά σε περισσότερο κόσμο απ΄όσο οι Χρυσοεπιχορηγούμενες Α.Ε.- πελάτες μου, πρόεδρος σε τρείς συλλόγους και μέλος του Δ.Σ. άλλων έξι, αγαπητός στην τοπική κοινωνία, απ΄τους πρώτους καλεσμένους στις διάφορες εκδηλώσεις και δεξιώσεις σας. Μέχρι που μου προτείνατε να γίνω δημοτικός σύμβουλος. Πιστεύατε, τότε, πως η παρουσία μου δίπλα σας θα τόνιζε τη λάμψη σας, νομίζατε πως θα μπορούσα να επηρεάσω ψηφοφόρους προς όφελός σας. Εκεί σας γέλασα, μια φορά κι εγώ. Ποτέ δεν είπα σε κανέναν, ούτε στη γυναίκα και τα παιδιά μου, ποιόν να ψηφίσει.
Με χειροκροτούσατε όταν, για χρόνια, με δικά μου έξοδα, επάνδρωνα το πυροφυλάκιο της Νυμφαίας, τη νύχτα, αφού η Πυροσβεστική Υπηρεσία δεν είχε το απαιτούμενο προσωπικό για να το κάνει. Με βραβεύσατε, γιατί ήμουν απ΄τους πρωτεργάτες που έστησαν το παράρτημα της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης στη Ροδόπη Με αποκαλούσατε ραχοκοκαλιά της οικονομίας τότε. Σήμερα, που δεν έχω να πληρώσω φυσικοθεραπευτή για τον διαλυμένο μου αυχένα, δε με θυμάται κανείς σας.
Ήμουν η καλύτερη παρέα, τότε, όπου βρισκόμουν γινόταν γλέντι.
Σήμερα, οι λίγοι φίλοι που μου απομείνανε, τις λίγες φορές που με επισκέπτονται, μου φέρνουν για δώρο τα αντικαταθλιπτικά μου, που ξέρουν πως δεν έχω τη δυνατότητα να αγοράσω. Το σπίτι μου ήταν πάντοτε γεμάτο κόσμο, τότε. Σήμερα ζω σ΄ένα καλύβι στο Δέλτα του Έβρου, ξεχορταριάζοντας αυλές, σκάβοντας μπαξέδες και ξεναγώντας τους επισκέπτες στο βάλτο για να επιβιώσω. Δεν παραπονιέμαι, πληρώνω τα λάθη μου. Πληρώνω όμως και τα δικά σας λάθη κι αυτό είναι αδικία κύριε Υπουργέ της δικαιοσύνης.
Κι εδώ ήρθατε και με βρήκατε κι εδώ με χειροκροτήσατε, γιατί ήμουν , λέει, ο ακρίτας και ο φύλακας των συνόρων. Και πάλι με γελάσατε. Λίγα χρόνια μετά, θελήσατε –στο όνομα κάποιας τάχα πράσινης ανάπτυξης και για λογαριασμό των συμφερόντων που θέλουνε να φτιάξουν bungalows στο Δέλτα- να με διώξετε κι από δω. Από ακρίτας έγινα καταπατητής απ΄τη μια μέρα στην άλλη!
Έτσι πήγε η ζωή μου, αυτή ήταν η επαφή μου με την πολιτεία και τους πολιτικούς της. Όπου ανταμώσαμε με πιάσατε κορόιδο, όποτε με ζυγώσατε ήταν για να με εκμεταλλευτείτε.
Με κοροϊδέψατε για χρόνια όταν οι δάσκαλοί μου στο σχολειό μου μαθαίνανε πως ο Τούρκος είναι ο εχθρός μου, όταν οι αξιωματικοί μου στο στρατό μου μιλάγανε για τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας ή με κοροϊδέψατε όταν είπατε πρόπερσι πως οι πρόγονοί μου πέθαναν λόγω συνωστισμού; Ποιο απ΄τα δύο είναι αλήθεια και ποιο ψέμα; Η γιαγιά μου πάντως που πέθανε δείχνοντας προς την Αίνο, μίλαγε για σφαγή.
Με κοροϊδέψατε όταν με κάνατε έφεδρο αξιωματικό, γιατί τάχα ήμουν καλύτερους απ΄τους άλλους. Μου πήρε χρόνια για να καταλάβω ότι απλά μου κλέψατε έξι επί πλέον μήνες απ΄τη ζωή μου και πως με θέλατε μόνο για να κάνω το άχαρο κομμάτι της δουλειάς και για να πληρώσω στο τέλος τα υλικά που είχανε χάσει οι επαγγελματίες του στρατού σας. Κανείς δε θα θυμάται σήμερα εκείνο το τρελό παιδί που το ΄87, χωρίς να του το ζητήσει κανείς, πέρασε νύχτα το ποτάμι, με το κουπί, για να δει αν οι Τούρκοι είχαν φέρει άρματα απέναντι. Κανείς, εκτός ίσως από κείνον τον συνταγματάρχη που με κοίταγε με γουρλωμένα μάτια, όταν του ΄λεγα πως στην άλλη όχθη δεν υπάρχει ψυχή.
Μα την έκφραση του προσώπου του, εγώ δε θα την ξεχάσω ποτέ. Ήταν το παράσημό μου εκείνο το βλέμμα. Κι ήταν καλύτερο απ΄οποιοδήποτε παράσημο θα μπορούσε να μου δώσει κάποιος από σας. Με κοροϊδέψατε όταν κάνατε πως δε βλέπατε τα 4 ένσημα που μου κόλλαγε ο εργοδότης μου, ενώ δούλευα 7 μέρες τη βδομάδα, 12 ώρες τη μέρα, για να μη χάσω τη δουλειά, να θρέψω τα παιδιά μου, να τα μεγαλώσω με αξιοπρέπεια, χωρίς να ζητώ ενίσχυση από γονείς και πεθερικά.
Με κοροϊδέψατε όταν μου τάξατε προκοπή κι ένα καλύτερο μέλλον αν έστηνα τη δική μου επιχείρηση και με εξαπατήσατε λέγοντάς μου πως είναι υποχρεωτικό να ασφαλιστώ, για να μου φυλάξετε τα χρήματα που πιθανόν δεν θα μπορούσα να αποταμιεύσω μόνος μου για την περίθαλψη και τα γεράματά μου. Με ξεγελάσατε όταν μου είπατε πως δεν μ΄αφήνετε να διαλέξω μόνος τον ασφαλιστικό μου φορέα, γιατί ο μόνος αξιόπιστος ήταν αυτός που διαλέξατε εσείς για λογαριασμό μου. Κι ύστερα πήρατε τα χρήματα αυτά και τα παίξατε, τα χάσατε στο τζόγο, στο χρηματιστήριο, στα δομημένα ομόλογα. Και συνεχίζετε να με κοροϊδεύετε κυνηγώντας τους απατεώνες με άσφαιρες επιτροπές και εξεταστικές του τύπου: «όσα κόμματα, τόσα πορίσματα», που δε θα στείλουν ποτέ κανένα κλέφτη στη φυλακή και το ξέρουμε όλοι.
Εγώ όμως θα πάω στη φυλακή Υπουργέ μου. Το δικαστήριο εξέδωσε απόφαση εξάμηνης φυλάκισης μου, επειδή δεν πλήρωσα τις εισφορές μου στο ΤΕΒΕ από το 2006 μέχρι το 2009. Μα η επιχείρησή μου βούλιαξε το 2003. Από τότε είμαι ανασφάλιστος. Τι μου προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια το ΤΕΒΕ; (μπορεί εσείς να το λέτε ΟΑΕΕ, αλλά ο λαός σας το λέει ΤΕΒΕ, κύριε, και είναι η πιο σφιχτή θηλιά στο λαιμό του κάθε επαγγελματία).
Τι τους χρωστάω; Γιατί να τους πληρώσω; Τι θα μου προσφέρουν; Το ταμείο το βουλιάξατε εσείς, όχι εγώ. Όλοι πια ξέρουν πως ο μεγαλύτερος οφειλέτης προς τα ταμεία, ο χειρότερος κακοπληρωτής είναι το κράτος. Πήγε κάποιος από σας φυλακή για να πάω κι εγώ;
Γιατί να φυλακιστώ; Μήπως εγώ δεν ήθελα να είμαι ασφαλισμένος; Τα λεφτά μου έχασα. Δεν έκλεψα, δεν εξαπάτησα κανέναν. Μαζί με την επένδυσή μου έχασα και τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Τόσος κόπος, τόσα όνειρα και τόσο μεράκι πήγαν χαμένα. Έχασα και την αξιοπρέπειά μου. Έγινα «αυτός που φαλίρισε», «αυτός που βάρεσε κανόνι». Επειδή είμαι φτωχός θα με φυλακίσετε; Τι θα κερδίσει το κράτος μ΄εμένα στη φυλακή; Τίποτα, αντίθετα θα επιβαρυνθεί με την διατροφή και την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη.
Ποιο έγκλημα διέπραξα ώστε να χρειάζομαι σωφρονισμό; Κανένα και το ξέρετε. Ποιος κινδυνεύει από μένα και μου πρέπει εγκλεισμός; Κανείς και το γνωρίζετε. Με κλείνετε μέσα, για να εκβιάσετε εμένα και μέσα από μένα τους δικούς μου ανθρώπους, να σφιχτούν, να βρουν λεφτά, να πληρώσουν για να με βγάλουν. Για να μπορέσετε να συντηρήσετε την απάτη που εσείς λέτε ΟΑΕΕ κι εγώ ΤΕΒΕ, με τους εκατονταπλάσιους απ΄όσους χρειάζεται υπαλλήλους και τις μισές παροχές σε σχέση με τις εισφορές, από οποιαδήποτε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία. Για να΄χετε κάπου να διορίζετε τους δικούς σας ανθρώπους, να μαζεύετε τους ψήφους.
Όμως όχι κύριε. Τούτη τη φορά δεν πιάνομαι κορόιδο. Ούτε εγώ ούτε οι δικοί μου έχουμε τα χρήματα, αλλά και να τα΄χα δεν τα΄δινα. Χίλιες φορές κρατούμενος, παρά ξανά κορόιδο. Το χρέος προς την πατρίδα μου το΄καμα. Το χρέος προς το κράτος, την πολιτεία σας –που καμιά σχέση δεν έχει με την πατρίδα μου έτσι πως την καταντήσατε- θα το πληρώσω στο κελί. Δεκάρα δε σας δίνω, γιατί δεν την αξίζετε, γιατί δε δουλέψατε για να την δικαιούστε.
Αλλάξατε πολλοί Υπουργοί δικαιοσύνης όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν είχε την τιμιότητα να πει: «αυτός ο νόμος που φυλακίζει νοικοκύρηδες γιατί φτωχύνανε, είναι άδικος, τον καταργώ». Μα αυτή η ανοησία πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Ξέρετε Υπουργέ μου ότι σήμερα στη χώρα μας χρειάζεται κανείς περισσότερα χρήματα για να κλείσει μια επιχείρηση από όσα για να την ανοίξει; Ξέρετε άραγε πόσες εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών είναι επιχειρηματίες μόνο στα χαρτιά και ψάχνουν μεροκάματο για να΄χουνε να φάνε; Επιχειρηματίες φαντάσματα, φορτωμένοι με νεκρές επιχειρήσεις που το μόνο που προσφέρουν πια είναι ποσοστιαίες μονάδες σε κάποιες κάλπικες στατιστικές. Σας βολεύει να λέτε πως είμαστε χώρα αυτοαπασχολούμενων;
Άνθρωποι σαν και μένα, σήμερα, δεν προσφέρουν τίποτα στην κοινωνία. Όχι γιατί δε θέλουν, αλλά γιατί δεν τους αφήνει το πτώμα που κουβαλούν στη ράχη τους. Γιατί δεν απλοποιείτε τα πράματα; Ίσως αν απαλλαγούμε απ΄το νεκρό βάρος να μπορέσουμε να προσφέρουμε κάτι στο σύνολο. Χρεοκοπημένοι είμαστε, όχι πεθαμένοι. Γιατί μας στερείτε το δικαίωμα της δεύτερης προσπάθειας; Εσείς αν δεν εκλεγείτε με την πρώτη, δε θα ξαναβάλετε υποψηφιότητα την επόμενη τετραετία; Αν δεν πάει καλά το εκλογικό σας ποσοστό, θα πάτε στη φυλακή;
Όλα αυτά βέβαια ισχύουν για μας τους μικρούς. Οι άλλοι οι μεγάλοι, οι φίλοι και σπόνσορες, όσες φορές χρεοκοπούν, άλλες τόσες επιδοτούνται. Κι αυτοί που πήραν τις επιδοτήσεις κι έφυγαν συνεχίζουν τη ζωή τους στη βίλλα τους στην Κούβα ή πάνε και ρίχνουν τη θαλαμηγό τους πάνω στις ξέρες του Αιγαίου. Εγώ ο εχθρός της έννομης τάξης πάω στη φυλακή, επειδή δεν είχα να πληρώσω για την ασφάλειά μου, για το γιατρό του παιδιού μου. Δικαιοσύνη Υπουργέ μου!
Αλλάξανε πολλοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης όλον αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν είχε τα κότσια να πει: «αυτός ο νόμος που κλείνει σπίτια είναι άτιμος. Δεν τον εφαρμόζω». Και πώς να το κάνετε; Κάτι τέτοιοι νόμοι είναι που γεμίζουν τα δικαστήρια με κατηγορούμενους, που δίνουν δουλειά στους συναδέλφους σας δικηγόρους. Κι αυτής της κυρίας με την παλάντζα, που χετε πάνω απ΄τα κεφάλια σας, δεν της βάλατε το πανί για να μη βλέπει ποιόν δικάζει, το βάλατε για να μη βλέπει ο κόσμος πως της τα΄χετε βγάλει τα μάτια από τη ρίζα. Και μάλλον την κουφάνατε κι όλας. Αλλιώς, δεν μπορεί, κάτι θ΄άκουγε απ΄το κλάμα ενός ολόκληρου λαού.
Ερήμην με δικάσανε, Υπουργέ μου. Δεν με ειδοποιήσανε να πάω στο δικαστήριο. Ίσως για να μην ακούσουνε αυτά που σου γράφω σήμερα. Δεν είναι που δε με βρήκανε, ξέρανε που μένω όταν ήταν να μου κοινοποιήσουν την απόφαση. Αυτή είναι η δικαιοσύνη, αυτή η διαφάνεια κι αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα που υπηρετείτε. Με κοροϊδέψατε όταν μου μιλήσατε για αλλαγή, με εξαπατήσατε όταν μου υποσχεθήκατε επανίδρυση του κράτους. Τίποτα δεν αλλάξατε, τίποτα δεν επανιδρύσατε. Ψέματα μου είπατε. Εκτός τόπου και χρόνου είσαστε όλοι σας. Έχετε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και το λαό σας.
Μετατρέψατε το κοινοβούλιο σε μια εισπρακτική Α.Ε. που το μόνο που κάνει είναι να ψάχνει τρόπους και να ψηφίζει νόμους για να πάρει όσο γίνεται περισσότερα χρήματα απ΄τον πολίτη. Οι πολίτες σας αποκαλούν κλέφτες εκεί έξω αλλά μάλλον δεν το ακούτε ή αν το ακούτε δεν φαίνεται να σας απασχολεί. Οι πολίτες δε νοιάζονται αν τα χρήματα που πήρατε ήταν μίζα ή προεκλογική χορηγία. Πως θα διαπραγματευτεί μετεκλογικά ο Υπουργός με τον επιχειρηματία που του ΄δωσε χρήματα προεκλογικά για να γίνει Υπουργός; Ίσως στη δικαιοσύνη να περνούν τέτοια τερτίπια και η διαφορετική ονοματοδότηση του «δώρου» να αθωώνει. Η κοινή γνώμη όμως δεν γελιέται πια. Για τον απλό πολίτη τα πράματα είναι απλά: ή πήρες χρήματα ή δεν πήρες.
Ο κόσμος εδώ έξω έχει σχεδόν πειστεί ότι η μεγαλύτερη περιπέτεια της δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν ήταν η χούντα αλλά η μεταπολίτευση. Το δίλλημα πλέον δεν είναι αν θα κυβερνήσει το ένα κόμμα ή το άλλο αλλά αν αυτός που θα μας απαλλάξει από σας θα είναι λοχίας, λόγιος ή επιχειρηματίας. Κι αυτό είναι ντροπή για κάθε δημοκράτη και για κάθε Έλληνα. Ξεφτιλίσατε τη δημοκρατία μέσα στο ναό της, το κοινοβούλιο. Ποιος μπορεί να μου εξηγήσει πως γίνεται σ΄ένα κοινοβούλιο που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, να υπάρχουν κομματικές γραμμές; Γιατί ο δημοκρατικά εκλεγμένος βουλευτής πρέπει να ψηφίσει ενάντια στη θέληση των ψηφοφόρων του και της περιοχής που τον εξέλεξε για να προασπίσει τα συμφέροντά της και γιατί αν δεν το κάνει ο αρχηγός τον διώχνει από το κόμμα; Δεν αντιπροσωπεύει εμένα εκεί; Για να στηρίζει τον αρχηγό του τον έστειλα;
Είναι δημοκρατικό να διορίζει ο αρχηγός υπουργούς που δεν έχουν εκλεγεί απ΄το λαό; Αν είναι τι τους θέλουμε τους βουλευτές; Μόνο για να τους πληρώνουμε; Ας ψηφίζουμε έναν αρχηγό, να διαλέγει ποιους θέλει για υπουργούς, να κάνει τα κουμάντα του όπως καταλαβαίνει. Βλέπετε; Μόνοι σας απαξιωθήκατε. Εσείς κάνατε τον κόσμο να πιστέψει πως δεν σας χρειαζόμαστε, πως ο βουλευτής το μόνο που κάνει είναι θεατρινίστικα ξεσπάσματα, άσκοποι λόγοι γεμάτοι βερμπαλισμούς και επίδειξη ρητορικής δεινότητας και στο πηλίκον ουδέν!
Γιατί η υπουργός παιδείας στέλνει το παιδί της σ ένα σχολειό (ΙΒ θαρρώ το λένε) από το οποίο δεν μπορεί να μπεί παρά μόνο σε πανεπιστήμια του εξωτερικού; Δεν της κάνουν τα Ελληνικά; Υπουργός παιδείας είναι, ας τα κάνει καλύτερα. Εμένα όταν οι κόρες μου παίρνανε το πτυχίο τους από τα ΙΕΚ καμάρωνα Και συγχρόνως έκλαιγα που δεν είχα τα λεφτά να τις στείλω κάπου ψηλότερα.
Έτσι όπως κλαίω και σήμερα, στη σκέψη πως το 3,5 χρονών παληκαράκι μου (ένα δώρο που μου΄στειλε ο Θεός στα 47 μου, τότε, να γλυκάνει τη δυστυχία μου, να διώξει απ΄το χέρι μου το όπλο που μέρα με τη μέρα ζύγωνα πιο κοντά στο κεφάλι μου, να μου ξαναδώσει δύναμη και θέληση για ζωή) που είναι κολλημένο πάνω μου σα βδέλλα, θα πρέπει να ζήσει μακρυά μου όσο καιρό θα είμαι κρατούμενος. Για μένα, βλέπετε, δεν είναι τίτλος τιμής να μεγαλώνει το παιδί μου χωρίς πατέρα.
Σήμερα θα τις έστελνα κι εγώ έξω γιατί θα θεωρούσα ντροπή να μάθουν τα παιδιά μου γράμματα στο εκπαιδευτικό σύστημα που έδιωξε τη Χαρά Νικοπούλου απ΄το Μεγάλο Δέρειο.
Αυτά κι άλλα πολλά τέτοια κουβεντιάζει ο λαός σας σήμερα, Υπουργέ μου. Αυτά ρωτάει κι απαντήσεις δεν παίρνει. Δεν ήταν αναρχικοί, ούτε αντιεξουσιαστές που φωνάζανε τις προάλλες να καεί η βουλή. Άνθρωποι σαν εμένα ήτανε και σαν το συχωρεμένο τον πατέρα μου. Άνθρωποι που πιθανόν να μην έχουν ξαναπάει σε συλλαλητήριο ποτέ τους. Και το «να καεί» δεν ήταν μίσος ούτε κακία. Η τελευταία, η απελπισμένη λύση είναι. Όταν δεν αποδίδει κανένα άλλο μέσο, βάζεις φωτιά στο χωράφι για να ξεφορτωθείς τα ζιζάνια. Αυτό σας φώναξε ο κόσμος. Μα ούτε κι αυτό τ΄ακούσατε. Τίποτα δεν ακούτε πια.
Αμπαρωμένοι σ΄ένα δικό σας κόσμο, πολύ μακριά απ΄το δικό μου κι ακόμη μακρύτερα απ΄τον πραγματικό, θωρακισμένοι, κυκλωμένοι από σωματοφύλακες μη σας πειράξει κανείς, από μυαλοφύλακες μη τυχόν κι αλλάξει η σκέψη σας, από ψυχοφύλακες, μήπως αγγίξει κανείς την ψυχή σας και ξεφύγει κάποιο ίχνος ανθρωπιάς, από διορισμένους κόλακες που σας γλύφουν λέγοντας πως ότι κάνετε είναι σωστό και φροντίζουν να μη δείτε ποτέ την πραγματικότητα, απόμακροι κι απρόσιτοι, άτολμοι και άβουλοι εκτελεστές των εντολών που σας δίνουν ξένοι, πειθήνια όργανα μιας θολής παγκόσμιας διακυβέρνησης, στην οποία κάποιοι λίγοι από σας θα είναι κάτι λίγο κι υπόλοιποι, μαζί με μας, απολύτως τίποτα.
Τέλειωσε η εποχή σας κύριε. Μόνοι σας την τελειώσατε. Δεν θα΄χει πιά λαοθάλασσες στις συγκεντρώσεις σας. Ούτε οι «βολεμένοι» θα΄ρχονται πια από φόβο μη τους πάρει κι αυτούς η μπάλα. Ήδη άρχισαν να σας «κράζουν» στο δρόμο. Ο λαός ψάχνει να βρει αλλού τη σωτηρία. Δεν πιστεύουμε πως θα δώσουν τη λύση οι ξενόφερτοι σωτήρες, όσα δανεικά κι αν φέρουν, ούτε οι ξενοσπουδαγμένοι μας πολιτικοί που τά ΄μαθαν όλα εκεί έξω, εκτός απ΄το πώς σκέφτεται και αντιδρά ο λαός που ήρθανε να κυβερνήσουν. Ούτε και στους παλιότερους έχουμε εμπιστοσύνη. Επί 36 χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι μας πήγαν απ΄το κακό στο χειρότερο, εξαφάνισαν τον όποιο πλούτο παρήγαγε η χώρα. Τι άλλαξε σήμερα και θα μας πάνε στο καλύτερο;
Και ούτε το: «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» περνάει πιά. Αν υπάρχουν καλοί και κακοί στο κοινοβούλιο, τότε τα πράματα είναι απλά. Αν οι καλοί είστε περισσότεροι διώξτε τους κακούς. Αν πάλι είναι οι κακοί περισσότεροι ας σηκωθούν να φύγουν οι καλοί, να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μα ούτε το ΄να θα γίνει ούτε τ΄άλλο. Η καρέκλα έχει κόλλα, έτσι δεν είναι; Ή μήπως είναι μέλι;
Έτσι είναι και το ξέρω, κύριε. Και, αντίθετα από σας, τις αποφάσεις μου τις έχω πάρει. Την ερχόμενη βδομάδα θα πάω στον κ. εισαγγελέα της Κομοτηνής για να εκτελέσει την ποινή που μου επέβαλε. Με το κεφάλι ψηλά θα πάω, να πληρώσω για τα λάθη μου, το μεγαλύτερο απ΄τα οποία είναι που πίστεψα σε σας και το νόμο σας και σας άφησα να με ξεγελάσετε τόσες φορές.
Κι αφού ξεχρεώσω ότι χρωστώ στην πολιτεία σας, θα περάσω στην απέναντι πλευρά του ποταμιού, να ζητήσω απ΄τους γειτόνους να με αφήσουν να στήσω εκεί το καλύβι μου. Είναι φιλόξενοι άνθρωποι, δε φαντάζομαι να μου αρνηθούν. Από κει και πέρα, όταν η χώρα που ζώ με πληγώνει, θα πονάει λιγότερο γιατί δεν θα είναι η πατρίδα μου. Δεν φεύγω χωρίς να πληρώσω το λογαριασμό, δεν με λένε Χριστοφοράκο και θέλω τα παιδιά μου να συνεχίσουν να φέρουν το όνομά μου με περηφάνια.
Θα φύγω για να ζήσει ο γιός μου μακριά από σας, μη μάθει πως φερθήκατε στον πατέρα του και γίνει αντιεξουσιαστής για να σας χτυπήσει. Γιατί εξουσία εξασκείτε όχι διακυβέρνηση. Γιατί εξουσιάζετε, δεν διοικείτε. Γιατί η εξουσία είναι βία και βία θα φέρει.
Δεν έγραψα για να ζητήσω χάρη, δε σας την κάνω τέτοια χάρη. Δε θέλω κάποιο ρουσφέτι, θέλησα να μιλήσω στον υπουργό της δικαιοσύνης, για τις αδικίες που, χρόνια τώρα, βασανίζουν τον τόπο μου και τους ανθρώπους του. Δεν έγραψα την ιστορία της ζωής μου, την ιστορία του Θρακιώτη μικρομεσαίου της γενιάς μου σας αφηγήθηκα και την ιστορία του πολιτικού της γενιάς σας έτσι όπως την είδαμε εμείς.Θέλησα να μοιραστώ την πίκρα μου με τον Υπουργό, γιατί είμαι σίγουρος πια πως τα βογγητά του λαού δεν φτάνουν στα υπουργεία και αυτό είναι αδικία κύριε Υπουργέ της δικαιοσύνης.
Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος
Δευτέρα, Ιούλιος 12, 2010
Οι "διανοούμενοι" ονειρεύονται Χούντες
Μετά τον δημοσιογράφο Τέλλογλου και τον (τι;) Νίκο Δήμου...
...ήλθε η σειρά του (καθηγητή, φιλόσοφου, μαϊντανού) Χρήστου Γιανναρά να μας πει το όνειρό του...
...όνειρο με δημοκρατικές ερπύστριες οι οποίες θα υπερασπιστούν τη ...δημοκρατία!
Θλιβεροί άνθρωποι, θλιβερές σκέψεις...
...που λιπαίνουν τους μαχτσέδες του Αδώνιδος! Που θερμαίνουν τα αυγά των φιδιών...
Ανατριχιάστε:
Οι "φύλακες"...
Να "πατάξουν"...
Οχι, για να μη νομίζει κανείς οτι ο Πάγκαλος είναι ένα μεμονωμένο, γραφικό φαινόμενο!
Οι νέοι Γεωργαλάδες είναι εδώ για να στελεχώσουν τις Εθνοσωτήριες!
Ετοιμοι από καιρό!
Ε, όχι και μικρό ΠΑΣΟΚ
Ο κ. Κουβέλης αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι, με τη δημιουργία του νέου κόμματος απειλείται με «ιταλοποίηση» και με διάσπαση η ελληνική αριστερά, είπε ότι η Δημοκρατική Αριστερά επιδιώκει την «πολιτική ευρυχωρία», ενώ επέκρινε όσους τη χαρακτηρίζουν «μικρό ΠΑΣΟΚ».ΠΗΓΗ: ΑΠΕ
Πρώτη ημέρα μ.Δ.
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Δεν θα γράψω για τον Πάγκαλο
Ούτε για τον Χρήστο Γιανναρά!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)