Ετσι ούτε γραμματέα νομαρχιακής δεν θα σε κάνουν, όχι υφυπουργό Δικαιοσύνης, που λαχταράς!
Μην τρελαθούμε κιόλας!
Τετάρτη, Ιούνιος 30, 2010
Μ' όλο το θάρρος Φώτη μ'
Αλλά η θέση σου είναι ακριβώς αυτή που θα είχε ένα μεσαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που κάνει "κριτική" στην κυβέρνηση για να... "βελτιωθεί"!
Μέρες και νύχτες της ΕΡΤ
Το έχω γράψει, το έχω ξαναγράψει και το ξαναγράφω:
Αυτό το πράγμα που λέγεται ΕΡΤ Α.Ε. πρέπει να κλείσει, πρέπει να γκρεμιστεί μέχρι τα θεμέλια, πρέπει να οργωθεί το χωράφι δεκαεφτά φορές και μετά να χτιστεί και να αρχίσει και πάλι να λειτουργεί με 300, άντε βαριά-βαριά 500 άτομα συνολικά και με καθαρά δημόσιο χαρακτήρα.
Ετσι όπως είναι σήμερα ούτε διορθώνεται ούτε αλλάζει. Ενα καρκίνωμα είναι, σκέτο!
Φυσικά αυτοί που θα πρέπει πρώτα από όλα να πληρώσουν είναι οι προηγούμενες διοικήσεις και κυρίως αυτή, η εγκληματική, του Χρήστου Παναγόπουλου και της υπόλοιπης συμμορίας.
Υστερα όλοι αυτοί με τη μία-δύο-τρεις-δεκαπέντε δουλειές και τις αργομισθίες! (Τη στιγμή μάλιστα που δεκάδες δημοσιογράφοι είναι άνεργοι ή βολοδέρνουν με μισή δουλειά!)
Ομως, δυστυχώς, θα την πληρώσουν και οι εργαζόμενοι, μόνιμοι ή με συμβάσεις, χλωροί και ξεροί.
Διαφορετικά δεν γίνεται!
Το μαγαζί πρέπει να κλείσει εδώ και τώρα και να ετοιμαστούν σχέδια για καινούργιο!
Πρέπει να σταματήσει τώρα η αθλιότητα να πληρώνουμε όλοι μας την Αννα Παναγιωταρέα, τον Γιάννη Πολίτη, τον Πουρουπουπού άσχετο των αθλητικών και δεκάδες άλλους μεγαλόσχημους και ακριβοπληρωμένους Καραγκιόζηδες!
Πρέπει να σταματήσει τώρα η αθλιότητα να πληρώνουμε τον Ολυμπιακό, την Ξάνθη και τον ΠΑΟΚ αλλά και την Ντίσνεϊ με εκατοντάδες εκατομμύρια!
Πρέπει να σταματήσει τώρα η αθλιότητα να χρυσώνουμε Ρουβάδες, Αλκαίους και Βαγιάννηδες για την Γιουροβίζιον!
Πρέπει όμως να σταματήσει η αθλιότητα της υπερ-υπεράσπισης των συμβασιούχων της ΕΡΤ. Είναι προκλητική. Δεκάδες, εκατοντάδες εργαζόμενοι στα ΜΜΕ έχουμε απολυθεί όλα αυτά τα χρόνια και θα απολυθούμε τους επόμενους μήνες χωρίς κανείς να μας έχει υπερασπιστεί στο ελάχιστο.
Μπάστα!
Αν θέλαμε ασφάλεια ας κάναμε άλλη δουλειά! Δεν μπορεί να υπάρχουν εργαζόμενοι δύο και τριών και εκατότριών ταχυτήτων στον ίδιο κλάδο!
Αρκετά προκαλέσαμε την κοινωνία ως συνάφι!
Φτάνει πια!
Η ΕΡΤ χρειάζεται ξεπάτωμα! Μπας και κάποτε υπάρξει δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση και πάλι!
Ο απόλυτος θρίαμβος του καναπέ
Ας μην κοροϊδευόμαστε πλέον.
Ο θρίαμβος του καναπέ είναι ολοκληρωτικός. Και μαζί του, ο θρίαμβος της κυβέρνησης, των συμμάχων της (ΛΑΟΣ και ΝΔ) και των προϊσταμένων της (ΔΝΤ και Ε.Ε.). Χωρίς το παραμικρό περιθώριο παρερμηνείας. Τα μέτρα -όλα τα μέτρα- και τα νομοσχέδια -όλα τα νομοσχέδια που στηρίζονται στο Μνημόνιο- περνούν "χωρίς να ανοίξει μύτη".
Ναι, ας μην κοροϊδευόμαστε, οι κινητοποιήσεις των οπαδών του "Ηρακλή" ήσαν μακράν πολυπληθέστερες, δυναμικότερες και, εν τέλει, αποτελεσματικότερες από τις χθεσινές διαδηλώσεις. Και αύριο μεθαύριο, η προσέλευση του Τέρα Βάϊμπ για το Ροκ Γουέιβ Φέστιβαλ θα είναι απείρως μαζικότερη.
Οσοι έβλεπαν να "καίγονται οι δρόμοι" και την "απάντηση να τη δίνουν οι εργαζόμενοι" μάλλον θα πρέπει να ανοίξουν λαγούμι να κρυφτούν ολόκληροι και όχι μόνο να διατηρήσουν κρυμμένο το κεφάλι τους, όπως κάνουν χρόνια τώρα.
Οι χθεσινές, άνευρες, υποτονικές, "βόλτες" στο κέντρο της Αθήνας δείχνουν την πλήρη και άνευ όρων παράδοσή μας.
Παράδοση που ούτε στα πιο τρελά όνειρά της δεν περίμενε η "Τρόικα", ο Παπακωνσταντίνου και ο Λοβέρδος.
Ποια "οργή" και ποιος "θυμός" και κουραφέξαλα!
Κανείς δεν αντιδρά ούτε καν από μέσα του. Ούτε κατάρα δεν ρίχνουμε..
Ακόμη και τα λαλίστατα blogs, το twitter και τα άλλα social media, ελάχιστα ασχολούνται. Οι χρήστες προτιμούν να ασχολούνται με το Μουντιάλ, τη Google, την Τζούλια και τον Ζαγορίτη, το που θα πάνε διακοπές (κι εγώ μέσα!), το μαλλί τους. Αφιερώνουν τραγουδάκια, επεκτείνουν τα περιβόλια του Farm Ville, κατακτούν τις γειτονιές της Μόσχας Και του Τόκιο στο Mafia Wars. Διασκεδάζουν την ακεφιά τους και τις βροχερές ημέρες του Ιουνίου, του 2010. Αντε το πολύ πολύ να ασχοληθούν και με το αγγελιόσημο στις διαφημίσεις στο διαδίκτυο...
Ποιος νόμος Γιαννίτση και ποιο άρθρο 16;;;
Αυτά κάποτε. Κάπου αλλού. Από κάποιους άλλους. Μακρινές αναμνήσεις...
Το άδικο γκολ της Αργεντινής ξεσήκωσε περισσότερη οργή από το πάγωμα των μισθών για τα επόμενα τρία χρόνια.
Και σίγουρα το θέμα των συμβασιούχων της ΕΡΤ παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τη σύνταξη στα 65 για τις γυναίκες... Καλώς; Κακώς; Ποιος θα απαντήσει όταν κανέναν δεν δείχνει να αφορά το θέμα;
Ολα καλώς καμωμένα!
Διότι "εμείς φταίμε, εμείς θα πληρώσουμε!". Το έχουμε αποδεχτεί πλήρως αυτό. Πιστεύοντας ίσως πως τις εναλλακτικές "καβάντζες" μας δεν πρόκειται να τις πειράξει κανείς.
Το παιχνίδι έχει λήξει.
Στο γήπεδο κατέβηκε μόνο η μία ομάδα. Και νίκησε. Ηδη κάνει το γύρο του θριάμβου και ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο.
...όσο κάποιοι -κι αυτοί ελάχιστοι- θα αναρωτιούνται αν θα πρέπει να υπερασπιστούν αυτά που χάνονται ή να διεκδικήσουν αυτά που πρέπει... Ή και τα δύο. Ή τίποτα. Ή δεν βαριέσαι τώρα!
Το πως και το γιατί δεν θα το ξαναγράψω. Τα γράφει καλύτερα ο Κώστας σε σχόλιό του, στο προηγούμενο ποστ:
Ο νεοέλληνας και η γοητεία του καναπέ.
Ποιοι είμαστε τελικά οι νεοέλληνες; Η Ελληνική κοινωνία, στην πλειοψηφία της, μερικές δεκαετίες τώρα (ο κάθε ένας με τον τρόπο του), έζησε μέσα σε ένα όνειρο καλοπέρασης, σπατάλης, ωχαδελφισμού, ατομικισμού και πολιτιστικής αποχαύνωσης.
Δεν θα αναφερθώ, για αυτονόητους λόγους, στους φτωχούς καταραμένους των άθλιων μισθών και συντάξεων, που αρκετοί συμπολίτες μας έχουν την ατυχία να παίρνουν.
Πολλοί Δημόσιοι Υπάλληλοι των Υπουργείων, της Εφορίας, των Πολεοδομιών, των ΔΕΚΟ, των Δήμων, των Νοσοκομείων κλπ δεν ζούνε μόνο από τον μισθό τους, αλλά και από επί πλέον αμοιβές (μίζες, φακελάκια, πλαστές υπερωρίες, αργομισθίες, υπέρογκους μισθούς, συμμετοχές σε επιτροπές μαϊμού και άλλα ανάλογα τυχερά του επαγγέλματος).
Πολλοί από τους δημοσίους υπαλλήλους ποτέ δεν έζησαν πραγματικά από τον τυπικό μισθό τους, αλλά δημιουργήσανε κομποδέματα ασφαλείας από παράπλευρες δραστηριότητες (π.χ. υπάλληλος της πολεοδομίας σε νησί με καταθέσεις 1,5 εκατομμύριο ευρώ).
Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών πολλοί κέρδισαν παράνομα πολλά χρήματα. (να είναι τυχαίο ότι στη χώρα μας έχουμε τα περισσότερα σε αναλογία πληθυσμού Τζιπ σε όλη την Ευρώπη;).
Σε τι θίγει αυτούς τους νεόπλουτους με τις μεγάλες καταθέσεις η αφαίρεση από τον μισθό τους ή αργότερα από την σύνταξή τους 400 ή 600 ευρώ;
Θα πρέπει να προσθέσει κανείς και την αγκύλωση του συνδικαλιστικού κινήματος, που από την μία μεριά έχει καταλήξει να είναι ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων των συντεχνιών και από την άλλη να εξυπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες.
Αλλά και οι ίδιοι οι ηγέτες του συνδικαλιστικού κινήματος υπηρετούν προσωπικές επιδιώξεις όταν π.χ. λαμβάνουν από τα κόμματα εξουσίας τη διαβεβαίωση ότι θα τους κάνουν βουλευτές (και έχουμε αρκετά τέτοια παραδείγματα).
Έπειτα είναι και το γεγονός ότι κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι μπορεί να γίνει κάτι. Συμπολίτευση και σύσσωμη η αντιπολίτευση βράζουν στο ζουμί της παρακμής των ιδεολογιών και κατά συνέπεια και των πολιτικών τους.
Δεν θα παραλείψω να προσθέσω και τον ρόλο των ΜΜΕ, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου πλύση εγκεφάλου των εργαζομένων για τον μονόδρομο των μέτρων της κυβέρνησης.
Έτσι έχουμε το περίεργο φαινόμενο να καταδικάζουν όλοι, σε μεγάλα ποσοστά, τα μέτρα και ταυτόχρονα να κινητοποιούνται ελάχιστοι για να αντιδράσουν. Πολλοί πάλι φαίνονται να έχουν δεχθεί τη μοίρα τους και αντιμετωπίζουν την κατάσταση με πεσμένο ηθικό.
Προ ημερών είχα συνομιλία με φίλο που εργάζεται σε Γερμανική Τράπεζα και μου έλεγε ότι σε συζητήσεις στελεχών της τράπεζας εκφράζεται η μεγάλη έκπληξη για τις λίγες και χλιαρές αντιδράσεις των Ελλήνων εργαζομένων. Πιστεύαμε, λένε, πως θα καιγότανε ο τόπος με πολυήμερες απεργίες και δυναμικές διαδηλώσεις.
Μήπως οι παραπάνω συλλογισμοί δίνουν μία απάντηση για το παράδοξο αυτό;
Τα γράφει και η Αλεξάνδρα, σε δικό της σχόλιο:
Ο καναπές ειναι δεύτερη φύση μας. Και δεν ειναι μια πρόχειρη διαπίστωση αυτή, αλλά αποτέλεσμα συμπεριφοράς, χαρακτήρα και ακρατης εγωπάθειας του λαού μας, εδω και πάρα πολλά χρόνια. Φυσικά και η πλειοψηφία ασχολείται με βιζιτούδες, φυσικά και η
πλειοψηφία ξελαρυγγιάζεται υστερικά βγάζοντας κορώνες πατριωτισμού οταν κάποιοι χορεύουν καρσιλαμάδες πάνω σε θωρηκτά (ασχετα αν η καθημερινότητά τους αντανακλά μη πατριωτικές πράξεις...) Εξάλλου η δραματοποιηση της ανυπαρξίας , ειναι το πλεόν εύκολο, γιατι δε θέλει κόπο για να το κάνεις. Αλλα πράγματα θέλουν κόπο, οπως το να αποτάξεις την προχειρότητα απο πανω σου, να κλεισεις την τηλεόραση, να σκεφτείς παραπάνω, να ανοιξεις τα μάτια σου ως εκ τουτου και το μυαλό σου, να παλέψεις για το καλύτερο και κυρίως...να τα κάνεις ολα αυτα προς οφελος του συνόλου πρωτίστως, έτσι ώστε να καρπωθείς κι εσυ μετα απο το σύνολο. Η κοινωνία μας σκέφτεται αντίθετα, βάζοντας πρώτα το 'εγω' μπροστά. Απορώ πώς περιμένουμε αλλαγες όταν καθημερινά τρέφουμε εμεις οι ιδιοι λοιπον αυτήν την ανυπαρξία. Μού μιλάς για την υποτονική χθεσινή πορεία, όταν καθημερινά εμεις οι ιδιοι δεν μπουκοτάρουμε προιόντα, δεν αντιδρούμε σε απλα καθημερινά πράγματα, δεν απαιτουμε το καλύτερο και ολα αυτα γιατι δε θέλουμε να αλλάξουμε τη συνήθεια καθώς απαιτεί μεγαλο κάματο... Πώς ξαφνικά απο την ανυπαρξία, θα βρεθούμε στην πορεία λοιπον? Οταν καθημερινά βλέπουμε μια ανακύκλωση απο πτώματα ιδεολογίας, πτωματα κομματικοποίησης, πτωματα δημοσιότητας, πτώματα τσαπατσουλιάς και αμορφωσιάς, πτωματα ακρατης λύσσας για εξουσία και το δεχομαστε? Τα ονόματα αλλάζουν, η ουσία παραμένει ομως η ίδια. Απο τα πτώματα δε θα βγάλεις νεο αιμα. Απο τα πτώματα, το πολύ πολύ να βγάλεις κανένα χρυσό δόντι να πουλήσεις τα δυσκολα χρόνια που έρχονται. Κατι άλλο δε θα βγάλεις...
Τα είπε και ο Μαζάουερ, προχθές, στο ΒΗΜΑ:
«Οι απόψεις που διατυπώνονται, στα διεθνή ΜΜΕ κυρίως, αντικατοπτρίζουν τα στερεότυπα τα οποία υπάρχουν σχετικά με την Ελλάδα και δεν νομίζω ότι εκφράζουν την κοινή γνώμη της χώρας. Εχω την αίσθηση ότι πρόκειται για σφάλμα. Νομίζω όμως ότι η κρίση αυτή προσφέρει και μια ευκαιρία που πρέπει η Ελλάδα να την εκμεταλλευθεί και να αναδιοργανώσει τις δομές της, τώρα που τα μέτρα μοιάζουν αποδεκτά. Θεωρώ το γεγονός εντυπωσιακό. Δεν ξέρω όμως πόσο θα διαρκέσει η αποδοχή αυτή. Φαντάζομαι όχι για πολύ»
Διαφωνώ!
Η αποδοχή θα διαρκέσει για πάντα και τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα που να μπορεί να την αλλάξει!
Τελειώσαμε!
Υ.Γ. Με αυτό το κλίμα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για μια δικτατορία και την αποδοχή της. Ολες εκτός από μία: Ποιος θα κατεβάσει τα τανκς στους δρόμους. Δεν θα αργήσει να φανεί κάποιοι ήδη τους δίνουν το πρόσχημα...
Δευτέρα, Ιούνιος 28, 2010
Παρασκευή, Ιούνιος 25, 2010
Από την απόλυτη τραγωδία στην απόλυτη κωμωδία...
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
Αθήνα, 25 Ιουνίου 2010
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Έκρηξη με θανάσιμο τραυματισμό στο Υπασπιστήριο του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη
Χθες (24.06.2010) και περί την 20:20΄ώρα, σημειώθηκε έκρηξη σε γραφείο του 7ου ορόφου του κτιρίου που στεγάζεται το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το υπουργικό γραφείο, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του Αστυνομικού Υποδιευθυντή και Υπασπιστή του Υπουργού, Γεωργίου Βασιλάκη. Από την έκρηξη υπήρξαν εκτεταμένες υλικές ζημιές.
Από τη μέχρι τώρα έρευνα προκύπτει ότι ο αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός ήταν τοποθετημένος μέσα σε φάκελο αλληλογραφίας, μεγέθους Α3, ο οποίος ταχυδρομήθηκε στις 18.06.2010 από κατάστημα των Ελληνικών Ταχυδρομείων, στην Αθήνα, προς το Πολιτικό Γραφείο του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Ο φάκελος, που έφερε την ένδειξη αποστολέα «Χρήστος Καράβελας», παρελήφθη με απόδειξη στις 21.06.2010 και αφού παρέμεινε δύο ημέρες στο πολιτικό γραφείο μεταφέρθηκε, χθες, μαζί με άλλα έγγραφα στο γραφείο του Υπασπιστή. Κατά τον χρόνο που επιχείρησε να τον ανοίξει εξερράγη ενώπιόν του με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εργαστηριακές εξετάσεις που διενεργήθηκαν σε αντικείμενα του γραφειακού εξοπλισμού δεν ανιχνεύθηκαν υπολείμματα εκρηκτικών υλών οργανικής σύστασης. Από την εξέταση των ευρημάτων εκτιμάται η πιθανή χρήση υλών πυροτεχνίας που είναι υπό περιορισμό.
Οι εργαστηριακές εξετάσεις των πειστηρίων συνεχίζονται.
Προανάκριση διενεργείται από τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας (Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία).
ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
Αθήνα, 25 Ιουνίου 2010
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Έκρηξη με θανάσιμο τραυματισμό στο Υπασπιστήριο του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη
Χθες (24.06.2010) και περί την 20:20΄ώρα, σημειώθηκε έκρηξη σε γραφείο του 7ου ορόφου του κτιρίου που στεγάζεται το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το υπουργικό γραφείο, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του Αστυνομικού Υποδιευθυντή και Υπασπιστή του Υπουργού, Γεωργίου Βασιλάκη. Από την έκρηξη υπήρξαν εκτεταμένες υλικές ζημιές.
Από τη μέχρι τώρα έρευνα προκύπτει ότι ο αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός ήταν τοποθετημένος μέσα σε φάκελο αλληλογραφίας, μεγέθους Α3, ο οποίος ταχυδρομήθηκε στις 18.06.2010 από κατάστημα των Ελληνικών Ταχυδρομείων, στην Αθήνα, προς το Πολιτικό Γραφείο του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Ο φάκελος, που έφερε την ένδειξη αποστολέα «Χρήστος Καράβελας», παρελήφθη με απόδειξη στις 21.06.2010 και αφού παρέμεινε δύο ημέρες στο πολιτικό γραφείο μεταφέρθηκε, χθες, μαζί με άλλα έγγραφα στο γραφείο του Υπασπιστή. Κατά τον χρόνο που επιχείρησε να τον ανοίξει εξερράγη ενώπιόν του με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εργαστηριακές εξετάσεις που διενεργήθηκαν σε αντικείμενα του γραφειακού εξοπλισμού δεν ανιχνεύθηκαν υπολείμματα εκρηκτικών υλών οργανικής σύστασης. Από την εξέταση των ευρημάτων εκτιμάται η πιθανή χρήση υλών πυροτεχνίας που είναι υπό περιορισμό.
Οι εργαστηριακές εξετάσεις των πειστηρίων συνεχίζονται.
Προανάκριση διενεργείται από τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας (Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία).
Με άλλα λόγια, την βόμβα την κουβάλησε μέσα στο Φρούριο-Υπουργείο ο ΙΔΙΟΣ ο Χρυσοχοΐδης ή έστω ο ίδιος ο υπασπιστής του ή έστω κάποιο δεξί τους χέρι!
(Αρα τι ψάχναν τάχα από χθες ΠΟΙΟΣ και ΠΩΣ την έβαλε μέσα;;; Μας δουλεύουν;;;)
Το δέμα γράφει επάνω ως αποστολέα τον Χρήστο Καραβέλα, καταζητούμενο για την υπόθεση Siemens!!!
Κι αυτό δεν έκανε εντύπωση σε ΚΑΝΕΝΑΝ!!!!!!!!!!!
Αν με όλα αυτά δεν έχετε πέσει τ' ανάσκελα στα γέλια είναι επειδή έχετε την στοιχειώδη ευαισθησία και σκεφτείτε δύο ορφανά παιδιά...
Αν όμως προσπαθήσετε να τα ξεχάσετε για μερικά λεπτά θα διαπιστώσετε πως ΟΥΤΕ ο Μελ Μπρουκς δεν θα μπορούσε να γράψει τέτοια κωμωδία!
Ναι,ε; Σοβαρά; ε;
Σοβαρότατα μάλιστα!
Διότι, βρε αδελφέ, έχει και ο φιλελευθερισμός τα όριά του.
Εχει και ο αντικρατισμός τις αντοχές του.
Κάποια στιγμή το Κράτος (αυτό το θεοκατάρατο!) θα πρέπει να ρίχνει ένα μπερντάχι!
Το έχει πει ο Βέμπερ!
Το είπε, μόλις, και ο Νίκος Δήμου!
Οταν λοιπόν το λένε τοιούτοι Γίγαντες του Δυτικού Πνεύματος ας ξεχάσουμε οτι το έχουν πει και ο Στάλιν και ο Χίτλερ και ο Πινοσέτ και ο Κάστρο (επίτηδες τους βάζω έναν αχταρμά όλους μαζί, διότι έναν αχταρμά όλους μαζί τους βάζουν οι "φιλελεύθεροι" κήνσορες).
"Ας νιώσει λοιπόν το ΠΑΜΕ την παρουσία του νόμου!"
Κι επειδή αυτοί του ΠΑΜΕ είναι αγύριστα κεφάλια, ας την νιώσει με τον παλιό καλό τρόπο...
Οπως τον Μάη του '36, ας πούμε... Ή τον Απρίλη του '67...
"Που 'σαι ρε Παπαδόπουλε!", ανακράζουν οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι!
Οι κομμουνιστοφάγοι!
Οι κοσμοδιορθωτές και τα δώρα τους
Πίσω από όλες τις ιδέες, ιδεολογίες, ιδεολογήματα, ιδεοληψίες, κοσμοθεωρίες, κοσμοαντιλήψεις, φιλοσοφίες, θρησκείες, θεολογίες, σοφίες και σοφιστείες κυλούν δύο "καθαρά" ρεύματα:
Το ένα πρεσβεύει οτι ο άνθρωπος είναι κατά βάση κακός (είτε ευθύς εξ' αρχής, γενετικά προσδιορισμένος είτε επειδή βαρύνεται από κάποιου είδους προπατορικό αμάρτημα, είτε...)
Το άλλο, οτι είναι κατά βάση και εν δυνάμει καλός (είτε ευθύς εξ' αρχής, γενετικά προσδιορισμένος είτε επειδή φέρει ως πλάσμα του θεού την ευλογία του δημιουργού του, είτε...)
Το πιο από τα δύο αυτά ρεύματα κυριαρχεί εδώ και 10.000 χρόνια είναι κάτι περισσότερο από φανερό!
(Οι εξαιρέσεις -όπου δηλαδή κυριάρχησε το ρεύμα του "κατά βάση καλού ανθρώπου"-, ελάχιστες και όχι πάντοτε ευτυχείς... Σε μια "κοινωνία αγγέλων", οι κακοί, τα μιάσματα, οι δαίμονες, οι μάγισσες, οι αιρετικοί, οι αντιφρονούντες θα πρέπει να αποβληθούν. Για το καλό των υπολοίπων. Των πολλών. Των καλών κ' αγαθών...)
"Ο κόσμος θα πρέπει να διορθωθεί!"
Με το μαλακό ή δια της βίας. Με το καλό ή με το άγριο. Με φωτιά και με τσεκούρι. Με φαλτσέτες ή με φλογοβόλα. Με Ιερές Εξετάσεις ή με Κεντρικές Επιτροπές. Με υγρό πυρ ή με υδρογονοβόμβες. Με μαστίγια και με καρότα. Με Καιάδα ή με ευγονική.
Με βόμβες που διαμελίζουν κορμιά!
Γιαπωνέζων, Γερμανών, Ιρακινών, Βιετναμέζων, Αμερικανών, Ισραηλινών, Παλαιστίνιων, Κούρδων, Τούρκων, Ελλήνων, Τουρκοκυπρίων, Ελληνοκυπρίων, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., Αφγανών μεταναστών, αστυνομικών!
Οι κοσμοδιορθωτές πιστεύουν οτι όλοι οι Εβραίοι είναι γουρούνια (ή/και) ολοι οι άραβες είναι δολοφόνοι (ή/και) όλοι οι ινδιάνοι είναι υπανάπτυκτοι (ή/και) όλοι οι Τούρκοι είναι μογγόλοι (ή/και) όλοι οι Αμερικάνοι είναι φονιάδες των λαών...
Και βέβαια πως...
...όλοι οι Μπάτσοι είναι Γουρούνια και Δολοφόνοι!
...όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι Τεμπελχανάδες και Κηφήνες!
...όλοι οι πολιτικοί διαπλεκόμενοι απατεώνες (και γι' αυτό να "καεί το μπουρδέλο η Βουλή με τους πολιτικούς μέσα!).
Η πιο ολοκληρωμένη (και ολοκληρωτική) έκφραση των κοσμοδιορθωτών είναι η ρήση/σύνθημα/δόγμα: "Στον Πόλεμο δεν υπάρχουν αθώοι!"
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην πράξη;
Πως είτε ο Χρυσοχοΐδης σκοτωθεί είτε ο υπασπιστής του είτε ένα αστυνομικός φρουρός είτε ένας υπάλληλος των ΕΛΤΑ είτε ένας περαστικός, επι της ουσίας είναι ένα και το αυτό πράγμα.
Ολοι οι προαναφερθένετες "είναι ένοχοι"! Ανεξαιρέτως!
Δεν τίθεται καν θέμα έστω και συνοπτικής δίκης!
Ο κοσμοδιορθωτής έχει αποφασίσει για όλους μας! Ενώνει τα καλώδια και "μπουμ"!
Αυτόματα, βεβαίως, τίθεται το ερώτημα: Αν όλοι σ' αυτόν τον γαμημένο πόλεμο είναι ένοχοι, στο όνομα τίνος γίνεται αυτός ο γαμημένος πόλεμος;
Κάπου πρέπει να υπάρχει ένας αθώος! Εστω ως εξαίρεση...
Υπάρχει;
Οι "θεολόγοι" βομβιστές δεν νομίζω οτι ασχολούνται με τέτοια θέματα!
Κανένας κοσμοδιορθωτής δεν ασχολείται με τέτοια θέματα.
Το "πίστευε και μη ερεύνα" ισχύει και εδώ όπως και σε κάθε θεολογία, άλλωστε. Κάθε θρησκεία λειτουργεί με τη σιγουράντζα του δόγματος.
Γιατί αν ασχοληθούν, έστω και προς στιγμή, θα αποκαλυφθεί στα μάτια όλων (ΚΑΙ στα δικά τους) ο θεοκρατισμός τους!
Κι ακόμη...
...το οτι δεν είναι απλώς συνομιλητές της Εξουσίας (που πολεμούν, υποτίθεται)
...αλλά το άλλο πρόσωπο της Εξουσίας
...δηλαδή η ίδια η Εξουσία!
Και το Θέαμα της Εξουσίας! Βεβαίως, βεβαίως!
Σε αυτή την περίπτωση, μπροστά στην ισχύ του "σε ένα Πόλεμο όλοι είναι ένοχοι", μικρή σημασία έχει αν χθεσινή βόμβα μπήκε ή βγήκε ή ήταν ήδη εκεί.
Ούτως ή άλλως στα χέρια μας έσκασε! Ολων!
Και το οτι ζούμε ακόμη δεν λέει τίποτα απολύτως!
Αύριο μεθαύριο ίσως έλθει η σειρά μας...
Μέχρι να μας "διορθώσουν" οριστικά!
Υ.Γ.: Προφανώς, το οτι ΟΥΤΕ σήμερα δεν βγήκαμε στους δρόμους δείχνει οτι έχουμε αποδεχτεί και τον κοσμοδιορθωτισμό και τις ενοχές μας. Χάιλ!!!
Επιτέλους!
Deite kai sta http://syspeirosi.wordpress.com/ kai http://www.activemedia.gr/
Στο ΕΤΑΠ – ΜΜΕ (ΤΣΠΕΑΘ) θα ασφαλίζονται και οι συνάδελφοί μας, εργαζόμενοι στα ενημερωτικά sites και portals
Την ασφάλιση του προσωπικού (δημοσιογράφοι και οι άλλοι εργαζόμενοι) των επιχειρήσεων ειδησεογραφικών sites που εδρεύουν στην Ελλάδα, στο Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Προσωπικού ΜΜΕ (ΕΤΑΠ- ΜΜΕ, λογαριασμός ΤΣΠΕΑΘ), προβλέπει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό (άρθρο 68) που κατέθεσε το υπουργείο εργασίας.
Παράλληλα, οι διαφημίσεις ή τα άλλα “πληρωμένα δημοσιεύματα” που προβάλλονται από τις ενημερωτικές ιστοσελίδες θα επιβαρύνονται με αγγελιόσημο, αντίστοιχο με αυτό που καταβάλλεται για την τηλεόραση (21,5%) . Το κόστος θα το πληρώνει αποκλειστικά και αμέσως ο διαφημιζόμενος ή ο διαφημιστής.
Επίσης για τους εργαζόμενους στα ενημερωτικά sites θα εφαρμόζονται υποχρεωτικά για τους εργοδότες οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ΕΣΗΕΑ – ΕΙΗΕΑ και ΕΠΗΕΑ – ΕΙΗΕΑ και συνεπώς οι αμοιβές των συναδέλφων δεν θα βρίσκονται στα επίπεδα του μαθητευόμενου ανειδίκευτου ιδιωτικού υπαλλήλου, όπως είναι σήμερα στα “μαγαζιά” τύπου Ζούγκλα, newsit κ.λπ.
Είναι φανερό ότι οι διοικήσεις της ΕΣΗΕΑ, της ΕΠΗΕΑ και των άλλων σωματείων των εργαζομένων στα ΜΜΕ με καθεστώς “αγγελιοσήμου”, δεν θα έχουν πια κανένα ρατσιστικό πρόσχημα για να συνεχίσουν να αφήνουν εκτός των Ενώσεων και εκτός ΕΔΟΕΑΠ τους συναδέλφους μας στα νέα ψηφιακά ΜΜΕ, δημοσιογράφους, διοικητικούς κ.λπ
Στο ΕΤΑΠ – ΜΜΕ (ΤΣΠΕΑΘ) θα ασφαλίζονται και οι συνάδελφοί μας, εργαζόμενοι στα ενημερωτικά sites και portals
Την ασφάλιση του προσωπικού (δημοσιογράφοι και οι άλλοι εργαζόμενοι) των επιχειρήσεων ειδησεογραφικών sites που εδρεύουν στην Ελλάδα, στο Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Προσωπικού ΜΜΕ (ΕΤΑΠ- ΜΜΕ, λογαριασμός ΤΣΠΕΑΘ), προβλέπει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό (άρθρο 68) που κατέθεσε το υπουργείο εργασίας.
Παράλληλα, οι διαφημίσεις ή τα άλλα “πληρωμένα δημοσιεύματα” που προβάλλονται από τις ενημερωτικές ιστοσελίδες θα επιβαρύνονται με αγγελιόσημο, αντίστοιχο με αυτό που καταβάλλεται για την τηλεόραση (21,5%) . Το κόστος θα το πληρώνει αποκλειστικά και αμέσως ο διαφημιζόμενος ή ο διαφημιστής.
Επίσης για τους εργαζόμενους στα ενημερωτικά sites θα εφαρμόζονται υποχρεωτικά για τους εργοδότες οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ΕΣΗΕΑ – ΕΙΗΕΑ και ΕΠΗΕΑ – ΕΙΗΕΑ και συνεπώς οι αμοιβές των συναδέλφων δεν θα βρίσκονται στα επίπεδα του μαθητευόμενου ανειδίκευτου ιδιωτικού υπαλλήλου, όπως είναι σήμερα στα “μαγαζιά” τύπου Ζούγκλα, newsit κ.λπ.
Είναι φανερό ότι οι διοικήσεις της ΕΣΗΕΑ, της ΕΠΗΕΑ και των άλλων σωματείων των εργαζομένων στα ΜΜΕ με καθεστώς “αγγελιοσήμου”, δεν θα έχουν πια κανένα ρατσιστικό πρόσχημα για να συνεχίσουν να αφήνουν εκτός των Ενώσεων και εκτός ΕΔΟΕΑΠ τους συναδέλφους μας στα νέα ψηφιακά ΜΜΕ, δημοσιογράφους, διοικητικούς κ.λπ
Εχω δει κι έχω δει...
...τρομοκρατικά χτυπήματα!
Εχω διαβάσει για δεκάδες άλλα!
Τέτοιο πράγμα ΠΟΤΕ!
Ούτε για προβοκάτσια θα γράψω ούτε για συνωμοσίες ούτε για οτιδήποτε! (Πέρα από ένα αυτονόητο: ΠΟΣΟ σίχαμα είσαι ρε δολοφόνε που κομματιάζεις κορμιά;)
Ομως πραγματικά σηκώνω τα χέρια ψηλά!
Μπήκε μια βόμβα σε ένα ΦΡΟΥΡΙΟ που δεν μπορεί να περάσει κουνούπι. Ανέβηκε εφτά ορόφους. Ανοίχτηκε. Και εξερράγη!
Μάλιστα!
Αυτό δηλαδή αν το δεις σε ταινία θα πεις "μπράβο ρε σεναριογράφε";;;
Ή θα την πετάξεις μαζί με την συσκευή;;;
Τετάρτη, Ιούνιος 23, 2010
Για όσους νομίζουν...
...οτι η εξήγηση αυτού του κόσμου είναι μια απλή υπόθεση άσπρου-μαύρου!
Ενας λαός κατακτημένος, βομβαρδισμένος, σφαγμένος, εδώ και χρόνια...
...με χιλιάδες νεκρούς!
...βγαίνει στους δρόμους (και έχει άλλους δύο νεκρούς) επειδή δεν έχει ηλεκτρισμό (άρα και κουζίνα, πλυντήριο, έρ-κοντίσιον, τηλεόραση)!
Κάποιοι ίσως ανατριχιάσουν σαν τις γεροντοκόρες... "Και τα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αυτονομίας;"...
Ελάχιστοι θα θυμηθούν τη φράση του ιδρυτή της Σοβιετικής Ενωσης: "Τα σοβιέτ είναι ο εξηλεκτρισμός!"
Ακόμη πιο λίγοι ΔΕΝ θα γελάσουν αν τους πεις οτι αύριο-μεθαύριο μπορεί να χύνεται αίμα αν κοπεί η πρόσβαση στο internet.
Μάλλον κάποιοι πρέπει να ξανανοίξουν (ακόμη καλύτερα: να ξαναγράψουν) τα κιτάπια της ιστορίας!
Τρίτη, Ιούνιος 22, 2010
Ηρακλής και μη χειρότερα
Πέρα από τη «σωτηρία του Ηρακλή»
ΖΗΣΗΣ Ι. ΚΑΡΑΒΑΣ | Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Διάβαζα τις προάλλες ένα εύστοχο σχόλιο με υπογραφή Δ.Χ. στην κυριακάτικη «Αυγή». Αντιγράφω: «Τσακώνονταν δύο συνάδελφοι για το πόσο κόσμο είχε η συγκέντρωση του “Μετώπου” στο Σπόρτιγκ με βασικό ομιλητή τον Αλέκο Αλαβάνο. Είχε 1.000 έλεγε ο ένας,όχι 1.500 αντέτεινε ο άλλος.Σοβαρή απόκλιση...». Και ο σχολιασμός του Δ.Χ. για το τι ουσιαστικότερο θα έπρεπε μάλλον να τους απασχολεί: «Καλύτερα που δεν ήξεραν για τη συγκέντρωση των οπαδών του Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη. Διότι θα μελαγχολούσαν και οι δύο αν μάθαιναν πως μαζεύτηκαν πάνω από 10.000 άτομα σε μια μαχητική διαδήλωση...».
Εξω και πέρα από την πράγματι εντυπωσιακή κινητοποίηση των... μυρίων του Ηρακλή εν συγκρίσει προς την πενιχρή (στην προαναφερθείσα κομματική εκδήλωση) για τον κόσμο και τις συνιστώσες της Ριζοσπαστικής, Ανανεωτικής κ.λπ. Αριστεράς, όλη αυτή η ιστορία με τη μαζική αντίδραση-αντίσταση χιλιάδων ανθρώπων υπέρ της «σωτηρίας του ιστορικού Γηραιού» προσφέρεται και για άλλες ενδιαφέρουσες (συγ)κριτικές παρατηρήσεις, παραλληλισμούς και ερωτήματα που δεν έχουν να κάνουν με την μπάλα και τα όποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φυλών του ποδοσφαίρου.
Οσον αφορά την αμιγώς ποδοσφαιρική διάσταση του πράγματος, απλώς πρέπει να υπογραμμιστεί το εξής παράδοξο: 10.000 κόσμος- οπαδοί του Ηρακλή- που συμμετείχε στο πρώτο συλλαλητήριο (Τρίτη 1/6 στη Θεσσαλονίκη) για τον μη υποβιβασμό της ομάδας, πόσες φορές αλήθεια έχουν πάει σε ματς στο «Καυτανζόγλειο» όταν παίζει ο Γηραιός γηπεδούχος, ακόμη και με αντίπαλο Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΑΕΚ ή τους συμπολίτες των Κυανολεύκων ΠΑΟΚ και Αρη; Τουτέστιν, στα λεγόμενα ντέρμπι ή ματς με «εμπορικό» αντίπαλο;
Πού προέκυψαν λοιπόν όλοι αυτοί οι χιλιάδες «Γενναίοι του Βορρά» που διαδήλωναν «η πόλη θα καεί αν ρίξετε τον Ηρακλή στη Β΄ Εθνική» και «κάτω τα χέρια από τον Ηρακλή» καθημερινά επί δέκα ημέρες, με αφετηρία το «Ιβανώφειο» και κατάληξη είτε στον Λευκό Πύργο είτε στα διόδια των Μαλγάρων; Αλλά μήπως ήταν και λίγοι όσοι κατέβηκαν με πάνω από 3.000 αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες και απέκλεισαν επί τρίωρο το πέρασμα των Τεμπών;
Ή εκείνοι που έσπευσαν στην κάθοδο-συγκέντρωση των Ηρακλειδέων στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην πορεία στη Βουλή και στο υπουργείο Πολιτισμού προκειμένου να διαμαρτυρηθούν και «στα κέντρα λήψης των αποφάσεων του αθηνοκεντρικού κράτους» ότι «η χώρα θα καεί τον Ηρακλή αν ρίξετε στη Β΄ Εθνική» όπως έγινε η εν Αθήναις παραλλαγή του συνθήματος που ρίχτηκε και με μορφή φέιγ βολάν στην αίθουσα της ΕΟΕ στο Χαλάνδρι όπου διεξαγόταν η γενική συνέλευσητης ΕΠΟ;
Πέραν όμως του όγκου των εν πολλοίς θεσσαλονικιών οπαδών και φίλων του Ηρακλή, είναι απορίας άξιον τι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Εννοώ, τι κάνουν, τι επαγγέλλονται, με τι ασχολούνται στην καθημερινή τους ζωή; Διότι δεν μπορεί όλοι, τόσες χιλιάδες άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, να είναι αργόσχολοι και άεργοι- δεν λέω άνεργοι γιατί θέλω να πιστεύω ότι αυτοί άλλα κεσάτια έχουν για τον άρτον τον επιούσιον- που (μας) προέκυψαν ξαφνικά υποστηρικτές του Γηραιού;
Πόσοι μπορεί να είναι π.χ. σπουδαστές και φοιτητές που άφησαν τις σχολές για να βγουν στον δρόμο φωνάζοντας «κάτω τα χέρια από τον Ηρακλή» ή συνταξιούχοι που δεν έχουν δουλειές (πιθανόν να μπερδεύτηκαν και με το... «Γηραιός»); Πόσοι ακόμη είναι ελεύθεροι επαγγελματίες που, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και πανθομολογούμενης αναδουλειάς, έκλεισαν τα μαγαζιά τους για τη σωτηρία του Ηρακλή; Για μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα πολύ χλωμό το βλέπω, ενώ και από τη συμπαθή στρατιά των δημοσίων υπαλλήλων, πόσοι τυχόν ρίσκαραν άδεια από τη σημαία προκειμένου να βροντοφωνάξουν να πάρει άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας ο ιστορικός Ηρακλής;
Για όλα τούτα τα παράδοξα- ου μην και παράλογα-, ομολογώ πως αδυνατώ να βρω απαντήσεις όχι που να αιτιολογούν, αλλά έστω να εξηγούν το εύρος της λαϊκής σταυροφορίας για τον μη υποβιβασμό του ποδοσφαιρικού Ηρακλή. Κάποιοι το ερμηνεύουν ως έκφραση ή και (εκ)τροπή της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ό,τι προσφέρεται για αντίδραση-εκτόνωση του κόσμου στη δύσκολη καθημερινότητα που τσακίζει κόκαλα...
Είναι μια άποψη, τη βρίσκω όμως πολύ απλοϊκή και διόλου πειστική, καθώς επί τούτου το πιο σημαντικό ερώτημά μου είναι: Ολοι αυτοί που επί τόσες ημέρες στρατεύθηκαν μαζικά και οργανωμένα διαδηλώνοντας με θυμό και οργή υπέρ του Ηρακλή, κατεβαίνουν έστω- και δη με την ίδια μαχητικότητα- και στις συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ όταν γίνονται πανελλαδικές απεργίες για τη μεγάλη σφαγή στο Ασφαλιστικό και τα άγρια μέτρα λιτότητας που επιβάλλει η περιβόητη τρόικα (ΔΝΤ- ΕΕ- ΕΚΤ) και υλοποιεί η ελληνική κυβέρνηση; Θα αστειεύομαι, θα πείτε, και έχετε δίκιο!
ΖΗΣΗΣ Ι. ΚΑΡΑΒΑΣ | Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Διάβαζα τις προάλλες ένα εύστοχο σχόλιο με υπογραφή Δ.Χ. στην κυριακάτικη «Αυγή». Αντιγράφω: «Τσακώνονταν δύο συνάδελφοι για το πόσο κόσμο είχε η συγκέντρωση του “Μετώπου” στο Σπόρτιγκ με βασικό ομιλητή τον Αλέκο Αλαβάνο. Είχε 1.000 έλεγε ο ένας,όχι 1.500 αντέτεινε ο άλλος.Σοβαρή απόκλιση...». Και ο σχολιασμός του Δ.Χ. για το τι ουσιαστικότερο θα έπρεπε μάλλον να τους απασχολεί: «Καλύτερα που δεν ήξεραν για τη συγκέντρωση των οπαδών του Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη. Διότι θα μελαγχολούσαν και οι δύο αν μάθαιναν πως μαζεύτηκαν πάνω από 10.000 άτομα σε μια μαχητική διαδήλωση...».
Εξω και πέρα από την πράγματι εντυπωσιακή κινητοποίηση των... μυρίων του Ηρακλή εν συγκρίσει προς την πενιχρή (στην προαναφερθείσα κομματική εκδήλωση) για τον κόσμο και τις συνιστώσες της Ριζοσπαστικής, Ανανεωτικής κ.λπ. Αριστεράς, όλη αυτή η ιστορία με τη μαζική αντίδραση-αντίσταση χιλιάδων ανθρώπων υπέρ της «σωτηρίας του ιστορικού Γηραιού» προσφέρεται και για άλλες ενδιαφέρουσες (συγ)κριτικές παρατηρήσεις, παραλληλισμούς και ερωτήματα που δεν έχουν να κάνουν με την μπάλα και τα όποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φυλών του ποδοσφαίρου.
Οσον αφορά την αμιγώς ποδοσφαιρική διάσταση του πράγματος, απλώς πρέπει να υπογραμμιστεί το εξής παράδοξο: 10.000 κόσμος- οπαδοί του Ηρακλή- που συμμετείχε στο πρώτο συλλαλητήριο (Τρίτη 1/6 στη Θεσσαλονίκη) για τον μη υποβιβασμό της ομάδας, πόσες φορές αλήθεια έχουν πάει σε ματς στο «Καυτανζόγλειο» όταν παίζει ο Γηραιός γηπεδούχος, ακόμη και με αντίπαλο Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΑΕΚ ή τους συμπολίτες των Κυανολεύκων ΠΑΟΚ και Αρη; Τουτέστιν, στα λεγόμενα ντέρμπι ή ματς με «εμπορικό» αντίπαλο;
Πού προέκυψαν λοιπόν όλοι αυτοί οι χιλιάδες «Γενναίοι του Βορρά» που διαδήλωναν «η πόλη θα καεί αν ρίξετε τον Ηρακλή στη Β΄ Εθνική» και «κάτω τα χέρια από τον Ηρακλή» καθημερινά επί δέκα ημέρες, με αφετηρία το «Ιβανώφειο» και κατάληξη είτε στον Λευκό Πύργο είτε στα διόδια των Μαλγάρων; Αλλά μήπως ήταν και λίγοι όσοι κατέβηκαν με πάνω από 3.000 αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες και απέκλεισαν επί τρίωρο το πέρασμα των Τεμπών;
Ή εκείνοι που έσπευσαν στην κάθοδο-συγκέντρωση των Ηρακλειδέων στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην πορεία στη Βουλή και στο υπουργείο Πολιτισμού προκειμένου να διαμαρτυρηθούν και «στα κέντρα λήψης των αποφάσεων του αθηνοκεντρικού κράτους» ότι «η χώρα θα καεί τον Ηρακλή αν ρίξετε στη Β΄ Εθνική» όπως έγινε η εν Αθήναις παραλλαγή του συνθήματος που ρίχτηκε και με μορφή φέιγ βολάν στην αίθουσα της ΕΟΕ στο Χαλάνδρι όπου διεξαγόταν η γενική συνέλευσητης ΕΠΟ;
Πέραν όμως του όγκου των εν πολλοίς θεσσαλονικιών οπαδών και φίλων του Ηρακλή, είναι απορίας άξιον τι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Εννοώ, τι κάνουν, τι επαγγέλλονται, με τι ασχολούνται στην καθημερινή τους ζωή; Διότι δεν μπορεί όλοι, τόσες χιλιάδες άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, να είναι αργόσχολοι και άεργοι- δεν λέω άνεργοι γιατί θέλω να πιστεύω ότι αυτοί άλλα κεσάτια έχουν για τον άρτον τον επιούσιον- που (μας) προέκυψαν ξαφνικά υποστηρικτές του Γηραιού;
Πόσοι μπορεί να είναι π.χ. σπουδαστές και φοιτητές που άφησαν τις σχολές για να βγουν στον δρόμο φωνάζοντας «κάτω τα χέρια από τον Ηρακλή» ή συνταξιούχοι που δεν έχουν δουλειές (πιθανόν να μπερδεύτηκαν και με το... «Γηραιός»); Πόσοι ακόμη είναι ελεύθεροι επαγγελματίες που, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και πανθομολογούμενης αναδουλειάς, έκλεισαν τα μαγαζιά τους για τη σωτηρία του Ηρακλή; Για μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα πολύ χλωμό το βλέπω, ενώ και από τη συμπαθή στρατιά των δημοσίων υπαλλήλων, πόσοι τυχόν ρίσκαραν άδεια από τη σημαία προκειμένου να βροντοφωνάξουν να πάρει άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας ο ιστορικός Ηρακλής;
Για όλα τούτα τα παράδοξα- ου μην και παράλογα-, ομολογώ πως αδυνατώ να βρω απαντήσεις όχι που να αιτιολογούν, αλλά έστω να εξηγούν το εύρος της λαϊκής σταυροφορίας για τον μη υποβιβασμό του ποδοσφαιρικού Ηρακλή. Κάποιοι το ερμηνεύουν ως έκφραση ή και (εκ)τροπή της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ό,τι προσφέρεται για αντίδραση-εκτόνωση του κόσμου στη δύσκολη καθημερινότητα που τσακίζει κόκαλα...
Είναι μια άποψη, τη βρίσκω όμως πολύ απλοϊκή και διόλου πειστική, καθώς επί τούτου το πιο σημαντικό ερώτημά μου είναι: Ολοι αυτοί που επί τόσες ημέρες στρατεύθηκαν μαζικά και οργανωμένα διαδηλώνοντας με θυμό και οργή υπέρ του Ηρακλή, κατεβαίνουν έστω- και δη με την ίδια μαχητικότητα- και στις συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ όταν γίνονται πανελλαδικές απεργίες για τη μεγάλη σφαγή στο Ασφαλιστικό και τα άγρια μέτρα λιτότητας που επιβάλλει η περιβόητη τρόικα (ΔΝΤ- ΕΕ- ΕΚΤ) και υλοποιεί η ελληνική κυβέρνηση; Θα αστειεύομαι, θα πείτε, και έχετε δίκιο!
Δευτέρα, Ιούνιος 21, 2010
H Google φέρνει το Newspass;;;
According to paidContent, which quotes a report in the Italian newspaper, La Repubblica, Google is contacting publishers about the likelihood of them signing up to a system called Newspass.
Though Google has not confirmed the Italian paper's report, Newspassappears to have many elements of a proposal the company made to theNewspaper Association of America in a document last September, as the Nieman Journalism Lab reported at the time.
Κάτω τα χέρια από την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη
Από το τετράδιο της Ελευθεροτυπίας
Σταματάει ο Γιάννης Πετρίδης τις εκπομπές του στην ΕΡΤ μετά από 35 συνεχόμενα χρόνια. Αναγκάζεται να σταματήσει δηλαδή. Απίστευτο και όμως αληθινό. Τον παίρνει και αυτόν η... μπάλα μαζί με όλους τουςσυμβασιούχους της ΕΡΤ που χάνουν τις δουλειές τους.
Από 1η Ιουλίου δεν θα τον ακούμε στη γνωστή ώρα που χώριζε την ημέρα σε δύο μέρη, ένα πριν τις 4 το απόγευμα και ένα μετά τις 5.
Τι λέει το σχέδιο που έχει και δεν έχει εκπονήσει το Υπουργείο Εσωτερικών (ως άλλο ΔΝΤ) και ακολουθεί πιστά η διοίκηση της ΕΡΤ; Οι παραγωγοί πρέπει να περάσουν από ΑΣΕΠ για να επαναπροσληφθούν μετά στην ΕΡΤ. Πότε σταματούν; Όλοι τους την1η Ιουλίου. Πότε (ξανα)ξεκινούν; Άγνωστον. Πότε θα γίνουν οι διαγωνισμοί του ΑΣΕΠ; Έλα μου ντε. Και τι θα γίνει μέχρι τότε με την ΕΡΤ που δεν θα έχει κόσμο να κάνει τη δουλειά της: Τίποτε. Η πλήρης απαξίωση της Δημόσιας Ραδιοφωνίας (και τηλεόρασης). Χορό θα στήσουν τα ιδιωτικά ραδιόφωνα, το βλέπω...
Και το σκέφτεστε το γελοίο του πράγματος; Να περάσει ο Πετρίδης από ΑΣΕΠ και να τον ρωτάει η... βαθμολογήτρια: "Μάλιστα κύριε Πετρίδη, θέλετε να έχετε εκπομπή. Για πείτε μου, γνωρίζετε ποιοι είναι οι Led Zeppelin;"...
Μιλάμε για ντροπή. Υπάρχουν και μερικά πράγματα που πρέπει να τα σκέφτονται ή, καλύτερα, που είναι υποχρεωμένοι να τα γνωρίζουν ακόμα και αυτοί οι ερασιτέχνες που μας κυβερνούν. Οι ολίγιστοι.
Ο κ.Γερουλάνος, ο Υπουργός Πολιτισμού, τι λέει αλήθεια για το ζήτημα; Ή περί άλλων τυρβάζει και αυτός...
Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με τον Γιάννη Πετρίδη μου περιέγραφε τα απίστευτα sms (λατρείας) που έλαβε σήμερα στην εκπομπή του μόλις ανακοίνωσε το τέλος.
* Ποιο ιδιωτικό ραδιόφωνο θα έχει την εξυπνάδα να πάρει τον Γιάννη Πετρίδη;
* Διαβάστε και αυτά που γράφει ο Άρης Καραμπεάζης για το λουκέτο σε έναν καλό ραδιοσταθμό της Θεσσαλονίκης, τον 88 μισό - εδώ.
* Ο Γιάννης Παπαευθυμίου, ο Metal On Metal του e-tetRadio, ετοιμάζεται ήδη για διαδήλωση διαμαρτυρίας έξω από την ΕΡΤ.
* Ανοιξε και group στο Facebook - εδώ. Αλλά και εδώ ή εδώ.
Σταματάει ο Γιάννης Πετρίδης τις εκπομπές του στην ΕΡΤ μετά από 35 συνεχόμενα χρόνια. Αναγκάζεται να σταματήσει δηλαδή. Απίστευτο και όμως αληθινό. Τον παίρνει και αυτόν η... μπάλα μαζί με όλους τουςσυμβασιούχους της ΕΡΤ που χάνουν τις δουλειές τους.
Τι λέει το σχέδιο που έχει και δεν έχει εκπονήσει το Υπουργείο Εσωτερικών (ως άλλο ΔΝΤ) και ακολουθεί πιστά η διοίκηση της ΕΡΤ; Οι παραγωγοί πρέπει να περάσουν από ΑΣΕΠ για να επαναπροσληφθούν μετά στην ΕΡΤ. Πότε σταματούν; Όλοι τους την1η Ιουλίου. Πότε (ξανα)ξεκινούν; Άγνωστον. Πότε θα γίνουν οι διαγωνισμοί του ΑΣΕΠ; Έλα μου ντε. Και τι θα γίνει μέχρι τότε με την ΕΡΤ που δεν θα έχει κόσμο να κάνει τη δουλειά της: Τίποτε. Η πλήρης απαξίωση της Δημόσιας Ραδιοφωνίας (και τηλεόρασης). Χορό θα στήσουν τα ιδιωτικά ραδιόφωνα, το βλέπω...
Και το σκέφτεστε το γελοίο του πράγματος; Να περάσει ο Πετρίδης από ΑΣΕΠ και να τον ρωτάει η... βαθμολογήτρια: "Μάλιστα κύριε Πετρίδη, θέλετε να έχετε εκπομπή. Για πείτε μου, γνωρίζετε ποιοι είναι οι Led Zeppelin;"...
Μιλάμε για ντροπή. Υπάρχουν και μερικά πράγματα που πρέπει να τα σκέφτονται ή, καλύτερα, που είναι υποχρεωμένοι να τα γνωρίζουν ακόμα και αυτοί οι ερασιτέχνες που μας κυβερνούν. Οι ολίγιστοι.
Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με τον Γιάννη Πετρίδη μου περιέγραφε τα απίστευτα sms (λατρείας) που έλαβε σήμερα στην εκπομπή του μόλις ανακοίνωσε το τέλος.
* Ποιο ιδιωτικό ραδιόφωνο θα έχει την εξυπνάδα να πάρει τον Γιάννη Πετρίδη;
* Διαβάστε και αυτά που γράφει ο Άρης Καραμπεάζης για το λουκέτο σε έναν καλό ραδιοσταθμό της Θεσσαλονίκης, τον 88 μισό - εδώ.
* Ο Γιάννης Παπαευθυμίου, ο Metal On Metal του e-tetRadio, ετοιμάζεται ήδη για διαδήλωση διαμαρτυρίας έξω από την ΕΡΤ.
* Ανοιξε και group στο Facebook - εδώ. Αλλά και εδώ ή εδώ.
Σάββατο, Ιούνιος 19, 2010
Για μια Ανοιχτή Αριστερά
Διαβάζοντας την εξαιρετική ανάλυση Η αριστερά ως δίκτυο στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ, σκέφτομαι τα λόγια του Νίκου Πουλαντζά... :
"Ο σοσιαλισμός, ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει"...
Και τολμώ να τα "πειράξω": "Η Αριστερά, ή θα είναι ανοιχτή ή θα πάψει να υπάρχει".
Σήμερα κλείνουν δύο εβδομάδες από την κωμικοτραγική διάσπαση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ με την αποχώρηση ενός κομματιού του μηχανισμού του. Διότι περί αυτού πρόκειται. Ενα κομμάτι του στελεχιακού της μηχανισμού βλέποντας τον κίνδυνο να μην μπορεί να αναπαραχθεί (άρα να συντηρήσει τις "κεκτημένες" θέσεις του) αποφάσισε να φύγει, να πάει αλλού... Το που αλλού είναι ένα θέμα, αλλά αυτό θα το δούμε πολύ σύντομα.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει οτι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ "εξυγιάνθηκε" έτσι και οτι άλλα κομμάτια των μηχανισμών δεν προσπαθούν να κάνουν το ίδιο δίνοντας μάχες για να διατηρήσουν τις "καρέκλες" τους. Ευτυχώς όμως, εδώ υπήρξε η απάντηση της βάσης του κόμματος όπως αυτή εκφράστηκε από το Συνέδριο που ουσιαστικά διαλύει τις τάσεις και τους μηχανισμούς τους μέσα από το ευαίσθητο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά για τον κόσμο της Αριστεράς;
Απολύτως καμία.
Αλλα είναι τα ζητούμενα τα άμεσα και τα μακροπρόθεσμα.
Και ας τολμήσουμε επιτέλους να το πούμε, μικρή σημασία έχει και ο ίδιος ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και το ΣΥΡΙΖΑ και κάθε άλλο μόρφωμα της Αριστεράς αν αυτά δεν επεξεργάζονται και δεν προτείνουν λύσεις, αν δεν εμπνέουν, αν δεν μπορούν να γυρίσουν τη σελίδα της ιστορίας.
Και η σελίδα της ιστορίας δεν πρόκειται να γυρίσει ούτε με τους παλιούς μηχανισμούς ούτε με τα παλιά οργανωτικά ή άλλα εργαλεία.
Ούτε φυσικά με ενδοσκοπήσεις και διυλίσεις των ...κουνουπιών (δεν πάει για σένα, σύντροφε, ΚΟΥΝΟΥΠΙ!)
Παρασκευή, Ιούνιος 18, 2010
Πάντα τέτοια, σύντροφε! Και εις άλλα με υγεία!
Ο Κουβέλης εκπρόσωπος ανεξάρτητων
Ηγουν, των 4 της Πτέρυγας, της Σ. Σακοράφα, του Β. Οικονόμου, του Γ. Δημαρά, της Ντ. Μπακογιάννη και του Κ. Κιλτίδη.
Και θα τους εκπροσωπεί στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής!!!
Πάντα τέτοια!
Αντε, σύντομα και το Κόμμα σας!
Οχι που θα καθόσουν να σκάσεις με το "κάθε καρυδιάς καρύδι" του ...ΣΥΡΙΖΑ!!!
Εδώ υπάρχει μια ομοιογένεια βρε αδελφέ!
Πέμπτη, Ιούνιος 17, 2010
ΒουβουζΕΛΛΑΔΑΡΑ! ΟΛΕ!
Μετά τη Μεγάλη Νίκης της Εθνικής μας ο Ανδρέας Λοβέρδος παίρνει πίσω ΟΛΑ τα αντεργατικά μέτρα και δίνει αυξήσεις!
Αυξήσεις στον Δημόσιο Τομέα και 150.000 προσλήψεις ανακοινώνει ο Παπακωνσταντίνου μετά την Ιστορική Νίκης της Ελλάδος!
Ο Φώτης Κουβέλης επιστρέφει στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ μετά τον Θρίαμβο της Ομάδας μας. Ανοιγμα στον ΣΥΡΙΖΑ και από την Αλέκα Παπαρήγα!
Δηλώσεις Κώστα Καραμανλή για τη Σπουδαία, Ιστορική, Επική Νίκης της Εθνικής μας!
Η νέα ελληνική τραγωδία και το μέγεθος της πολιτικής και προσωπικής ευθύνης
Τις χειρότερες συλλογικές μας μνήμες ως έθνους αναμένεται να αναμοχλεύσει από τα τρίσβαθα της ιστορίας μας η νέα ζοφερή πραγματικότητα του ΔΝΤ. Η χρεωκοπία επικρέμεται ως λαιμητόμος και οι πρώτες διαδηλώσεις ήδη βάφτηκαν στο αίμα. Δεν φτάσαμε όμως με αυτόματο πιλότο ώς εδώ.
Τις κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών ο ελληνικός λαός τις αναδείκνυε, τις ίδιες, ξανά και ξανά, φτυαρίζοντας με το ίδιο του το χέρι στάχτη στα μάτια του: για να μη βλέπει την τρισάθλια πραγματικότητα των σχολείων - φυτωρίων πειθήνιων εργαλείων του συστήματος και όχι πολιτών. Να μη βλέπει το σύστημα υγείας που έκλεινε σε φακελάκι τη ζωή ή τον θάνατό σου. Να μη βλέπει τις δυσθεώρητες μίζες και τα στέγαστρα του Καλατράβα που χόρευαν εν πλήρη διονυσιακή μέθη γύρω από τον στερημένο από κάθε είδος αυτοσεβασμό άνεργο, γύρω από τα «υπερήφανα γηρατειά» με τη σύνταξη των 400 ευρώ.
Να μη βλέπει τους ένστολους που ξυλοφόρτωναν με την ψευδαίσθηση της συνέχισης του μύθου των Ατρειδών τον μετανάστη και τον πρόσφυγα -κι ας γέμισαν τους δρόμους για την ξενιτειά οι Έλληνες στο παρελθόν· κι ας πρόκειται να τους ξαναγεμίσουν σύντομα... Να μη βλέπει την κατάργηση του συλλογικού χώρου. Και τα ελληνικά δάση που φλέγονταν, υπέρ μεγάλων συμφερόντων -δάκρυζε κάποτε, άλλοτε κατηγορούσε «ξένους πράκτορες», αλλά όλα τα ξέχναγε όταν λάδωνε για να χτίσει μια «παραγκούλα» συντηρώντας τη συναίνεση στην ανάρτηση του κηδειόχαρτου του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας...
«Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί./ Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε» έγραφε ο Σεφέρης. Στηρίξαμε τη διαιώνιση ενός συστήματος διακυβέρνησης σύμφυτου με τις πελατειακές σχέσεις και το ρουσφέτι. Υπήρξαμε υπηρέτες του ατομικού, νεκροθάφτες του συλλογικού (νομίζοντας ότι «βολευόμαστε»: σε μια «θεσούλα», με ένα «λάδωμα» κ.λπ.)...
Τώρα, μπροστά, το κενό.
Τραγικός, στην αρχαία δραματουργία, λέγεται ο ήρωας που αγνοεί γεγονότα που εξυφαίνουν μια οδυνηρή πραγματικότητα την οποία θα κληθεί να αντιμετωπίσει αργότερα. Εμείς όμως δεν είμαστε τραγικοί, σαν τον Οιδίποδα, που δεν γνώριζε ότι είχε νυμφευτεί τη μάνα του. Γνωρίζαμε. Απλώς δεν πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι -ίσως εξαιτίας της ψευδοευδαιμονίας της «γκλαμουριάς», που κοίμιζε σαν με χλωροφόρμιο τις όποιες ανησυχίες μας· μαζί και η τρομερή ψευδαίσθηση ότι ο «δαιμόνιος» Έλληνας θα τη βγάζει πάντα καθαρή.
Βαυκαλιζόμενοι ως απευθείας απόγονοι του Αχιλλέα και του Αλέξανδρου, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, αρκούμασταν στο να καταναλώνουμε νωθρά τον βολικό εθνικό μας μύθο, βουτώντας ταυτόχρονα στον απύθμενο βόθρο μιας εντελώς διαφορετικής νεοελληνικής πραγματικότητας, ενός μη πολιτισμού, που αναπαρήγαγε υπηκόους και πολιτικούς προορισμένους να διοικούν υπηκόους -και όχι πολίτες. Δεν είμαστε τραγικοί. Αλλά ζούμε μια τραγωδία. Μοιάζουμε με την «Εβραία» του Μπρεχτ, μια Γερμανίδα Εβραία μικροαστή που, αδιαφορώντας ηθελημένα για το τι συμβαίνει γύρω της επί χρόνια, δεν μπορεί να καταλάβει από πού της ήρθε η συμφορά του ναζισμού...
Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού όμως δεν μπορεί ούτε πρέπει να επωμιστεί ίσες ευθύνες με την πολιτικοοικονομική ολιγαρχία που διαφέντευε και διαφεντεύει τον τόπο. Και δεν πρέπει να έχει ενοχές που αξιώθηκε ένα αξιοπρεπέστερο επίπεδο διαβίωσης σε σχέση με παλαιότερα (και δεν εννοούμε την υπερβολική πολυτέλεια). Γιατί η συντριπτική πλειοψηφία δεν ήταν εκεί στο μεγάλο, χυδαίο φαγοπότι αυτής της ολιγαρχίας.
Τεράστια όμως είναι και η ευθύνη του Νεοέλληνα που βοήθησε στη γιγάντωση και τη διαρκή ανανέωση των κυττάρων ενός κράτους με θεσμούς πλήρως ανενεργούς. Τεράστια η ευθύνη του που αποδέχτηκε την υπόσταση του μη πολίτη.
Το ΔΝΤ μας συμπεριφέρεται σαν να είμαστε υπήκοοι μιας Μπανανίας, αλλά μάλλον συνιστά απλό συνεχιστή μιας συμπεριφοράς που προϋπήρχε, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει οι πολιτικοί ταγοί μας...
...και ας μην αναφερθούμε στην αριστερά που βυθιζόταν στην ομφαλοσκόπηση και τις αναλύσεις περί βαθμού και διαφορών αριστεροσύνης και που ασκούσε μεν κριτική αλλά απέτυχε παταγωδώς να παρέχει την εναλλακτική που θα κινητοποιούσε και θα συσπείρωνε το λαό -για να φέρει την πραγματική ανατροπή και να χτίσει ένα κράτος κοινωνικής δικαιοσύνης και εν τέλει μια κοινωνία πολιτών.
Προς υπέρβαση των εθνικών μύθων
Η ιστορία διδάσκει ότι η ελληνική κοινωνία δύσκολα διδάσκεται από τα λάθη της. Αυτή τελικά είναι η κοινωνία που έριξε στο μπουντρούμι τον Κολοκοτρώνη· που ανέθρεψε τον ένστολο που ψέκασε με χημικά τον Μανώλη Γλέζο.
Αυτή όμως είναι και η κοινωνία που ανέθρεψε και έναν Κολοκοτρώνη και έναν Μανώλη Γλέζο. Και ακόμα έναν Λαμπράκη, έναν Παναγούλη και τους 200 που έπεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής...
Είναι κρίσιμη ώρα για ενδοσκόπηση. Γιατί είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ποια είναι αυτή η φυγόκεντρος δύναμη που μας απομακρύνει από το να αναδείξουμε σε κυρίαρχες, πανανθρώπινες αξίες που κάποτε κάποτε έχουν βρει γόνιμο έδαφος σε αυτόν το τόπο. Να συνειδητοποιήσουμε γιατί όλοι μας, με μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ευθύνης, συντηρούμε μια κοινωνία που παρακολουθεί εν πλήρει αδρανεία να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι όλα αυτά για τα οποία θα μπορούσε να είναι υπερήφανη και αφήνει να επικρατούν αυτά που την ντροπιάζουν.
Προϋπόθεση, να υπερβούμε τους εθνικούς μας μύθους περί περιούσιου λαού που έδωσε τα φώτα στον πολιτισμό «όταν η υπόλοιπη ανθρωπότητα ήταν στα δέντρα» και να σηκώσουμε το βλέμμα, σε αυτό που φωτίζει μια σημαντική πλευρά τού γιατί φτάσαμε ώς εδώ: στην κυρίαρχη πραγματικότητα του μη πολιτισμού μας. Γιατί μόνο τότε θα αναδυθούμε από την άβυσσο της κρίσης: αναδυόμενοι -κυρίως- από την άβυσσο της ηθικής χρεωκοπίας.
* Η Δέσποινα Παπαγεωργίου είναι δημοσιογράφος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Καισαριανής
Ποιος άκουσε καταμεσήμερα
το σύρσιμο του μαχαιριού στην ακονόπετρα;
Ποιος καβαλάρης ήρθε
με το προσάναμμα και το δαυλό;
Καθένας νίβει τα χέρια του
και τα δροσίζει.
Και ποιος ξεκοίλιασε
τη γυναίκα το βρέφος και το σπίτι;
Ένοχος δεν υπάρχει, καπνός.
Ποιος έφυγε
χτυπώντας πέταλα στις πλάκες;
Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί.
Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε.
Ποιος καβαλάρης ήρθε
με το προσάναμμα και το δαυλό;
Καθένας νίβει τα χέρια του
και τα δροσίζει.
Και ποιος ξεκοίλιασε
τη γυναίκα το βρέφος και το σπίτι;
Ένοχος δεν υπάρχει, καπνός.
Ποιος έφυγε
χτυπώντας πέταλα στις πλάκες;
Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί.
Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε.
Γ. Σεφέρης
«Οδεύουμε σε νέο εργασιακό μεσαίωνα» λέει η Αλ. Παπαρήγα
Οδεύουμε? Τι πάει να πεί οδεύουμε? Έχουμε φτάσει και κατεβάζουμε βαλίτσες.
Καταλήψεις...
...σε ΟΛΕΣ τις επιχειρήσεις και εταιρείες που θα κάνουν χρήση των νέων αντιεργατικών νόμων!
(Σε πρώτη φάση!)
Πολιτικός Αμοραλισμός
(ήθελα να γράψω: "Αληταράδες!" αλλά αυτολογοκρίθηκα)
Η ΔΡΑΣΗ για τις νέες εργασιακές διατάξεις
Η Δράση, γενικώς, αντιμετωπίζει θετικά τις προβλέψεις για την προσαρμογή της εργατικής νομοθεσίας στα οριζόμενα στο Μνημόνιο στήριξης της ελληνικής οικονομίας από την ΕΕ και το ΔΝΤ.
Πολλές από τις προτεινόμενες ρυθμίσεις κινούνται στην ίδια αντίληψη που η Δράση έχει ήδη διατυπώσει για τα εργασιακά (www.drassi.gr).
Ωστόσο, υπάρχουν σημεία που αντιστρατεύονται το σκοπό της ρύθμισης ή είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Συγκεκριμένα:
1. Η προσφυγή στη Διαιτησία παραμένει υποχρεωτική, αφού εξακολουθεί να διατηρείται η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής της εργατικής πλευράς στην περίπτωση εργοδοτικής «άρνησης» της μεσολάβησης. Η «άρνηση» της μεσολάβησης είναι ένας ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος όρος, στον οποίο, η ακολουθούμενη πρακτική του Ο.ΜΕ.Δ., εντάσσει αυθαίρετα σχεδόν κάθε νομική και ουσιαστική αντίρρηση της εργοδοτικής πλευράς, με αποτέλεσμα ένας μεγάλος αριθμός διαιτητικών αποφάσεων να εκδίδονται με επίκληση του επιχειρήματος της «άρνησης» μεσολάβησης.
Η ΔΡΑΣΗ υποστηρίζει ότι η προσφυγή στη διαιτησία πρέπει να είναι επιτρεπτή μόνο κατόπιν συναινέσεως των ενδιαφερομένων μερών και ποτέ μονομερώς.
2. Θετική είναι η αύξηση των ορίων των απολύσεων.
3. Ως προς τη διαδικασία πραγματοποίησης των ατομικών απολύσεων, το σχέδιο περιέχει τη σωστή πρόβλεψη που μειώνει το χρόνο προειδοποίησης του εργαζομένου σε λογικά όρια. Θετική επίσης είναι και η καταβολή της αποζημίωσης σε διμηνιαίες δόσεις.
4. Σοβαρή έλλειψη του σχεδίου είναι η μη ρητή συμπερίληψη των κάθε είδους ΔΕΚΟ, έτσι ώστε να υπερισχύει των τυχόν διαφορετικών όρων σ.σ.ε. ή κανονισμών εργασίας ή αντίθετων πρακτικών.
5. Τέλος, υπέρ της ενίσχυσης της απασχόλησης θεωρούμε ότι θα λειτουργήσει η εκ μέρους των εργοδοτών καταβολή μειωμένων αποδοχών για τους νέους που εισέρχονται για πρώτη φορά στην εργασία. Διευκρινίζουμε, σε αντίθεση με όσα γράφει ο τύπος, ότι οι ίδιοι οι νέοι δεν θα λάβουν μειωμένους μισθούς, δεδομένου ότι το σχέδιο ορίζει ότι οι αποδοχές τους θα συμπληρώνονται μέχρι του πλήρους ύψους από τον ΟΑΕΔ. Πάντως, διατηρούμε σοβαρή αμφιβολία εάν το κράτος θα τηρήσει την υποχρέωσή του για συμπλήρωση των αποδοχών.
Πληροφορίες:
ΓραφείοΤύπου
Τηλ. 2107472530
mantoniadis@drassi.gr, mmpoutri@drassi.gr
Τετάρτη, Ιούνιος 16, 2010
3 ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΝΟ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Κι άλλες 6:
ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ!
Αλλες λέξεις δεν υπάρχουν!
Ερχονται Χούντες
«Γυρίζουμε στη δεκαετία του 1930», λέει ο Γ.Γ. των ευρωπαϊκών συνδικάτων
Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1286480/EU-chief-warns-democracy-disappear-Greece-Spain-Portugal.html#ixzz0r1S0giUYΕυρώ και «μπότες»...
Dictatorships: An end to democracy in Europe could see a return of figures ruling dictatorships. General Franco was dictator of Spain until 1975; Georgios Papadopoulos led a military junta until 1973; and Antonio de Oliveira Salazar ruled as Portugese president until 1968
Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1286480/EU-chief-warns-democracy-disappear-Greece-Spain-Portugal.html#ixzz0r1S0giUYΕυρώ και «μπότες»...
Κι όμως, υπάρχει κάτι χειρότερο...
...από μια χρεοκοπημένη χώρα...
Μια χρεοκοπημένη κοινωνία.
Τα αποτελέσματα της έρευνας ου Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) για την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας.
Μερικά στοιχεία:
Το 40,4% των Ελλήνων «δεν έχει καμία απολύτως εμπιστοσύνη στους πολιτικούς» (ο αντίστοιχος Ευρωπαϊκός Μέσος Ορος είναι 23,2%). Εξίσου, η «απόλυτη εμπιστοσύνη» προς το Ευρωκοινοβούλιο έχει πέσει από 4,8% το 2003 σε 1,4% το 2009. Η δυσπιστία απέναντι στους νόμους διπλασιάζεται σε διάστημα έξι χρόνων (2003 - 2009). Και αν αυτά τα ανησυχητικά στοιχεία αφορούν το 2009, οι σχολιαστές της έρευνας φοβούνται ότι η κατάσταση έχει περαιτέρω επιδεινωθεί το 2010 με τη λήψη των μέτρων.
Το 54,5% των Ελλήνων επιθυμεί λίγοι «ξένοι» να μένουν στη χώρα και το 49,5% θεωρεί ότι πρέπει να «επιτρέπεται σε λίγους να έρχονται και να ζουν εδώ», από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης. Το 48% πιστεύει ότι «η γυναίκα πρέπει να είναι έτοιμη να αφήσει την εργασία της για χάρη της οικογένειάς της». Το 77% συμφωνεί ότι «τα σχολεία πρέπει να διδάσκουν στα παιδιά να υπακούουν σε κανόνες και να πειθαρχούν». Την ίδια στιγμή, οι γενεές -20ρηδες, 40ρηδες, 70ρηδες- έχουν χάσει τον χαρακτήρα κοινωνικού κεφαλαίου που μπορεί ανάλογα με την ηλικία να προσφέρει στη χοάνη της καθημερινότητας και προσλαμβάνονται με όρους... ασφαλιστικού συστήματος.
Μόνο το 38,7% εμφανίζεται να ξεφυλλίζει εφημερίδα και απ' αυτούς το 22,2% δεν διαβάζει καθόλου πολιτικά θέματα ή πολιτική ειδησεογραφία, ενώ το 69,3% διαθέτει λιγότερο από μια ώρα (51,6% λιγότερο από μισή ώρα και 11,7% από μισή έως μια ώρα) για ανάγνωση εφημερίδας.
Είναι αρκετοί οι πατατοκέφαλοι που μπορούν να δουν κάτι θετικό πίσω από αυτά τα στοιχεία. Κι ανάμεσά τους πολλοί αυτοί που επιμένουν αυτιστικά στο ολοκληρωτικό σύνθημα "να καεί το μπουρδέλο η Βουλή" και στο "όλοι ίδιοι είναι".
Το χειρότερο όμως από ΟΛΑ τα παραπάνω στοιχεία είναι η χαμηλή εμπιστοσύνη στις διαπροσωπικές σχέσεις και ο έντονος ατομικισμός.
Αυτό είναι που μας εγκλωβίζει στην κατάσταση του θύματος. Του πειθήνιου πρόβατου για σφαγή. Που δεν μπορεί γιατί δεν θέλει γιατί δεν εμπιστεύεται κανέναν, να αντιδράσει...
Που αρνείται, εξ ίσου, να απλώσει αλλά και να πιάσει το χέρι του άλλου. Του διπλανού του. Του φίλου του. Του συγγενή του. Του συντρόφου του.
Προτιμά να τα χάσει όλα μόνος του, να πεθάνει μόνος του, στο σπιτάκι ή στο μικρομάγαζό του, παρά να ανοίξει το παράθυρό του στο δρόμο, στον απέναντι...
Κι όταν ακόμη αντιλαμβάνεται, υποτυπωδώς, την ανάγκη να περπατήσει μαζί με άλλους... Να βρει έναν κοινό δρόμο... Το κάνει κι αυτό μικρό... Σε ομαδούλες... Σε "συνιστώσες"... Σε "τάσεις"... Σε "λίστες"...
Ναι, για την Αριστερά των 29 συνιστωσών και τάσεων μιλάω... (διαβάστε εδώ). Δείτε το χάλι μας, σας, τους...
Ποιοι μισθοί και ποιες συντάξεις και ποια ανεργία;;;
Μπαρμπούτσαλα!
Αν νομίζουμε οτι το θέμα είναι μόνο οτι "δικαιώματα και καταχτήσεις έχουν χαθεί μέσα σε ένα χρόνο", είμαστε βαθύτατα νυχτωμένοι...
Αυτό που χάθηκε είναι η αμυδρή ελπίδα πως "πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι!".
Αλλά και να μην είναι... που ΔΕΝ είναι... αλήθεια αυτό...
...εκείνο που χάθηκε είναι η διάθεση να αλλάξουμε όλοι μαζί, κάνοντας πράγματα όλοι μαζί, επιβιώνοντας, έστω... Ολοι μαζί!
Εκείνο που θα συμβεί είναι οτι αργά ή γρήγορα, θα σφαχτούμε όλοι μαζί!
Και ο ένας από τον άλλον!
Ηδη νεκροί, ο καθένας στο "βαρκάκι" του, θα βουλιάξουμε ήσυχα-ήσυχα στα νερά της ανυπαρξίας. Με τη σημαία του ατομικισμού υψωμένη!
Θα έχει προηγηθεί η επικράτηση του Φασισμού!
Αν δεν έχει ήδη επικρατήσει χωρίς να τον έχουμε πάρει χαμπάρι...
Μέχρι τότε θα ασχολούμαστε εμμανώς με τις οικονομικές πλευρές της κρίσης και με την Μούντις!!!
Υ.Γ.1: Αντε μετά να μιλήσεις για ελεύθερους συνεταιρισμούς παραγωγών και κοινωνική αλληλεγγύη.
Υ.Γ. 2: Ααα! Δεν σας τα είπα! ΕΡΧΟΝΤΑΙ εκλογές!
Τρίτη, Ιούνιος 15, 2010
Η αμηχανία του Τέλους
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_13/06/2010_404399
Κερματισμένη και αμήχανη Αριστερά
Tου Νικου Γ. Ξυδακη
Η κρίση που διατρέχει τον Συνασπισμό της Αριστεράς συμπυκνώνει εν πολλοίς την κρίση που διατρέχει όλο το πολιτικό σύστημα σήμερα. Η διάσπαση που συνέβη στο πρόσφατο συνέδριο του Συνασπισμού δείχνει καταρχάς την κρίση ταυτότητας, την αδυναμία του να παραγάγει πρωτεγενώς πολιτική και να αφουγκραστεί την κοινωνία, ακόμη και τα μέλη του, αλλά και τις ισχυρές φυγόκεντρες δυνάμεις στο σώμα του, τον κερματισμό των δυνάμεών του.
Ο Συνασπισμός, στην αδυναμία του να έχει μια σαφή, διακριτή φυσιογνωμία και ένα συνεκτικό σχέδιο απαντήσεων στα ερωτήματα της ελληνικής κοινωνίας, έφτασε να θεσμοθετήσει τις τάσεις στο εσωτερικό του εν ονόματι του θεμιτού πλουραλισμού και να προβάλει την αδυναμία σύνθεσης ως δημοκρατική αρετή. Η αδυναμία αποσαφήνισης και συνοχής δεν έχει μόνο ιδεολογικές και γενεαλογικές αιτίες· σε μεγάλο βαθμό, ο κερματισμός του ΣΥΝ οφείλεται στη λυσσαλέα και ασίγαστη σύγκρουση των ομάδων για την επικράτησή τους, για την κυριαρχία, και στον διαρκή αγώνα των στελεχών του μηχανισμού για αυτοαναπαραγωγή τους.
Οι στιγμές κρίσης επέδρασαν καταλυτικά πάνω στον εύθραυστο Συνασπισμό, έδειξαν ακριβώς το έλλειμμα ιδεολογίας και πολιτικής μεθόδου, έδειξαν την παθολογική εσωστρέφειά του και την απώλεια αίσθησης του πραγματικού. Το πρώτο ρήγμα το προκάλεσε ο Δεκέμβρης ’08, αλλά τη θραύση την έφερε η μεγάλη οικονομική κρίση. Και στις δύο στιγμές ο πολυτασικός, εσωστρεφής, ενδοανταγωνιστικός ΣΥΝ δεν βρέθηκε σε θέση να απαντήσει στις προκλήσεις, να απευθυνθεί στην κοινωνία συνολικά και να προτείνει μια καθολική αφήγηση. Φυσικό: ο πολυκερματισμένος και απύρηνος αδυνατεί να αξιώσει τη σύνθεση και την καθολικότητα.
Είναι παράδοξο, αλλά έτσι συνέβη: όταν η πολυαναμενόμενη κρίση του καπιταλισμού έφτασε, και μάλιστα εξαιρετικά σφοδρή, η Αριστερά βρέθηκε ανέτοιμη και ομφαλοσκοπούσα, χωρίς εργαλεία, χωρίς αντανακλαστικά. Δεν μπόρεσε καν να καρπωθεί τη διάχυτη αμυντική ριζοσπαστικοποίηση σημαντικών τμημάτων του πληθυσμού.
Μια ομάδα εντός του ΣΥΝ αντελήφθη τις κρίσεις σαν ευκαιρίες για επίδειξη τακτικής ετοιμότητας, σαν πεδίο άγρας οπαδών, ευκαιρία να εκφράσει ο ΣΥΝ προνομιακά τη δυναμική των ταραγμένων υποκειμένων. Χωρίς όμως ανάλυση, χωρίς στρατηγική, χωρίς καν να αντιλαμβάνεται ότι τα νέα υποκείμενα του δύσθυμου 2007 και του φλεγόμενου 2008 θεωρούσαν εν πολλοίς και τον ίδιο τον ΣΥΝ μέρος της κρίσης, μέρος του παλιού κόσμου. Το καινοφανές, μηδενιστικό, υπαρξιακό «μη αίτημα» του Δεκέμβρη δεν μπορούσε να συναντηθεί με τον πατερναλισμό ή τον αμήχανο οπορτουνισμό αυτής της Αριστεράς.
Μια άλλη ομάδα, αυτή που αποχώρησε τελικά, θεώρησε τον Δεκέμβρη καθαρό μπάχαλο χωρίς πολιτικό ή κοινωνικό περιεχόμενο· δεν είχε τη διάθεση, αλλά ούτε τα εργαλεία, να προσεγγίσει την έκρηξη οργής και βίας ούτε καν για οπαδοθηρία.
Υπό την αφόρητη πίεση της δύσκολης πραγματικότητας, οι τάσεις εντός του ΣΥΝ συσπειρώθηκαν βάσει γενεαλογίας· θυμήθηκαν οι μεν την ευγενή καταγωγή εκ του ΚΚΕ-εσωτ. και της ΕΑΡ, οι δε την αριστερή καταγωγή εκ του ΚΚΕ, εκ του βολονταριστικά ενιαίου Συνασπισμού του ’89-’90, και εκ των κινημάτων. Οι ανανεωτές θυμήθηκαν τον ευρωπαϊσμό τους, οι άλλοι θυμήθηκαν τον αντικαπιταλισμό τους. Και οι δύο όμως, όταν εξερράγη η μεγάλη κρίση, δεν είχαν να πουν τίποτε.
Ενώπιον της κρίσης, και οι δύο τάσεις βρέθηκαν ανέτοιμες· ο τρεϊντγιουνισμός, ο ευρωσκεπτικισμός, η πλειοδοσία σε αιτήματα, η διαρκής καταγγελία δεν συνιστούν πλατφόρμα, δεν φτιάχνουν ατζέντα. Πώς απαντάς στο μνημόνιο της τρόικας και τον επαχθή δανεισμό; Πώς αποφεύγεις την ύφεση; Πώς χειρίζεσαι το εκρηκτικό χρέος; Πώς αμφισβητείς τη Συνθήκη του Μάαστριχτ όταν την έχεις υπερψηφίσει; Παρότι ορισμένοι αριστεροί οικονομολόγοι έσπευσαν να αναλύσουν και να προτείνουν, με τόλμη αλλά και υπευθυνότητα, ο ΣΥΝ δεν μπόρεσε ούτε αυτούς να συναρθρώσει σε ολοκληρωμένο λόγο. Αφλογιστία.
Πολύ περισσότερο οι ανανεωτές: αυτοί ουσιαστικά σιώπησαν, δεν είπαν τίποτε ουσιώδες για την κρίση, εγκλωβισμένοι σε έναν απολιθωμένο ευρωπαϊσμό του ’70-’80, ο οποίος σήμερα βάλλεται πανταχόθεν. Αντιθέτως, η πολιτική τους ζωτικότητα εξαντλήθηκε σε έναν ιδιότυπο Ανένδοτο για επιβολή της μειοψηφούσας άποψής τους, που έφτασε στα όρια του εκβιασμού: ή διαλύετε τον ΣΥΡΙΖΑ ή αποχωρούμε. Αποχώρησαν. Ωστόσο, κανείς δεν έχει καταλάβει ποια είναι η ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας και η σημερινή πλατφόρμα αυτής της ομάδας των media darlings, που αποσκιρτά κατηγορώντας τους άλλους για αριστερισμό και αντιευρωπαϊσμό. Η αποσκίρτηση των ανανεωτών τροφοδοτείται από πληγωμένο ναρκισσισμό, από ξεθυμασμένη αλαζονεία, από νοοτροπία νομενκλατούρας, χωρίς όμως καμία υλική προϋπόθεση: ηλικιακά και ποσοτικά οι ανανεωτές συνιστούν όμιλο στελεχών, όχι κόμμα. Η δε ατζέντα τους θα μπορούσε κάλλιστα να υλοποιηθεί από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου.
Στο εγγύς μέλλον, σε κλίμα πόλωσης και συγκρούσεων, οι ανανεωτές δεν θα βρουν χώρο στην πολιτική αρένα· θα εξατμιστούν ή θα απορροφηθούν από το ΠΑΣΟΚ. Οι Οικολόγοι με το ισχυρό brand name, αν διαθέτουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, δεν θα δεχτούν εκλογική συνεργασία, διότι οι ανανεωτές με τη στελεχική και κομματική τους εμπειρία θα αλώσουν εν μια νυκτί τους ερασιτέχνες Πράσινους.
Ο Συνασπισμός έχει μόνο μια επιλογή επιβίωσης: να καταλάβει μια θέση στα αριστερά του φάσματος καρπωνόμενος τη ριζοσπαστικοποίηση και την απόγνωση των συνθλιβόμενων μεσοστρωμάτων. Αν δεν το καταφέρει, θα συρρικνωθεί στο όριο-θρίλερ του 3% ή και παρακάτω. Σε κάθε περίπτωση, οι περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου (ή οι αιφνίδιες εθνικές) θα είναι κρίσιμη (ή και αποφασιστική) δοκιμασία για την εκτός ΚΚΕ αριστερά. Οπως άλλωστε και για το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και το ΚΚΕ. Για όλους.
Κρίση της Ευρώπης, τέλος της Ευρώπης; Έξι θέσεις
Του Ετιέν Μπαλιμπάρ
Από την ΑΥΓΗ, 13/6/2010
I. Αυτή είναι μόνο η αρχή της κρίσης
Μέσα σε ένα μόνο μήνα, είδαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου να δηλώνει την αδυναμία του δημόσιου ταμείου να αντιμετωπίσει τα δάνεια και τα τοκοχρεολύσια της χώρας του· την επιβολή ενός σχεδίου άγριας δημοσιονομικής λιτότητας, ως τίμημα για ένα ευρωπαϊκό δάνειο διάσωσης· τις «υποβαθμίσεις» της πιστοληπτικής ικανότητας της Πορτογαλίας και της Ισπανίας· να απειλείται η αξία, αλλά και η ίδια η ύπαρξη του ευρώ· τη δημιουργία (υπό την έντονη πίεση των ΗΠΑ) ενός ευρωπαϊκού ταμείου στήριξης αξίας 750 δισ. ευρώ· την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ενάντια στους κανονισμούς της) να εξαγοράσει τα χρέη των κυβερνήσεων· και, τέλος, την ανακοίνωση μέτρων λιτότητας σε αρκετά κράτη-μέλη της Ευρώπης.
Είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται μόνο για την αρχή, καθώς αυτά τα τελευταία επεισόδια της κρίσης, που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια με την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ, θα έχουν συνέχεια. Δείχνουν ότι ο κίνδυνος μιας οικονομικής κατάρρευσης είναι υπαρκτός περισσότερο από ποτέ και εντείνεται, καθώς προκαλείται από την τεράστια ποσότητα τοξικών ομολόγων, τα οποία συσσωρεύονταν κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών μέσω του συνδυασμού μη εγγυημένων δανείων και της μετατροπής των Credit Default Swaps σε επενδυτικά προϊόντα από τις τράπεζες. Ο «Black Peter», το συνολικό ποσό των μη καλύψιμων χρεών, καλπάζει με ρυθμούς που τα κράτη δεν μπορούν να παρακολουθήσουν. Η κερδοσκοπία, τώρα πια, θέτει στο στόχαστρό της τις ισοτιμίες και τα δημόσια χρέη. Αλλά το ευρώ είναι ο αδύναμος κρίκος, και μαζί του η ίδια η Ευρώπη. Δεν θα έπρεπε να έχουμε καμιά αμφιβολία για την καταστροφή που επέρχεται.
II. Οι Έλληνες διαμαρτύρονται: Καλά κάνουν!
Μια πρώτη άμεση συνέπεια της «θεραπείας» που εφαρμόστηκε στην ελληνική κρίση ήταν η οργή του ελληνικού πληθυσμού. Υπάρχει μια μεγάλη δημόσια συζήτηση επʼ αυτού: Έχουν άδικο οι Έλληνες που αρνούνται τις «ευθύνες» τους; Έχουν δίκιο που καταγγέλλουν τη «συλλογική τιμωρία»; Αφήνοντας κατά μέρος τα εγκληματικά επεισόδια που τις στιγμάτισαν, θεωρώ πως οι διαμαρτυρίες των Ελλήνων ήταν εντελώς δικαιολογημένες, για τρεις τουλάχιστον λόγους. Πρώτον, γίναμε μάρτυρες ενός ολοκληρωτικού στιγματισμού του ελληνικού λαού: η διαφθορά και τα ψεύδη των πολιτικών (οι ωφελούμενοι από τα οποία, όπως και παντού, είναι κυρίως οι πλουσιότεροι οι οποίοι επιδίδονται σε μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή), αποδόθηκαν συλλήβδην στον λαό. Δεύτερον, για ακόμα μία φορά (κι αυτή τη φορά μάλλον πολύ παραπάνω), η κυβέρνηση αθέτησε τις προεκλογικές της υποσχέσεις, χωρίς να παρεμβληθεί κανενός είδους δημοκρατική συζήτηση. Τέλος, η Ευρώπη δεν επέδειξε ουσιαστική αλληλεγγύη απέναντι σε ένα κράτος-μέλος της, αλλά του επέβαλε τους λεόντειους κανόνες του ΔΝΤ, οι οποίοι προστατεύουν όχι τα κράτη, αλλά τις τράπεζες και προαναγγέλλουν μια βαθιά ύφεση χωρίς ορατό τέλος. Οι περισσότεροι σοβαροί οικονομολόγοι συμφωνούν ότι αυτό θα οδηγήσει, με ακόμα πιο αναπόφευκτο τρόπο, στην «πτώχευση» της ελληνικής οικονομίας και θα εξαπλώσει την κρίση, αυξάνοντας τα ήδη υψηλά ποσοστά ανεργίας, ειδικά αν οι ίδιοι κανόνες επιβληθούν και σε άλλες χώρες των οποίων η «αξιολόγηση» στη χρηματοπιστωτική αγορά θα μπορούσε να υποβαθμιστεί ανά πάσα στιγμή: αυτό ακριβώς δηλαδή που αποζητά η «ορθόδοξη» πλευρά.
III. Η πολιτική που κρύβει το όνομά της
Οι Έλληνες υπήρξαν τα πρώτα θύματα –αλλά με δυσκολία θα είναι και τα τελευταία– μιας πολιτικής «διάσωσης του κοινού νομίσματος», οι στρατηγικοί διακανονισμοί της οποίας (επιβεβλημένοι κυρίως από τη Γερμανία) είναι,πρωτίστως, η γενίκευση της δημοσιονομικής «ακαμψίας» (ομολογουμένως, η Συνταγματική Συνθήκη συμπεριελάμβανε ένα όριο μέγιστου δημοσιονομικού ελλείμματος, το οποίο ποτέ δεν εφαρμόστηκε…), και,δευτερευόντως, η –κάπως ηπιότερη– «ρύθμιση» της κερδοσκοπίας και της ελεύθερης κίνησης των hedge funds και των παικτών του χρηματιστηρίου, που είχε ήδη ανακοινωθεί μετά την κρίση των subprimes και την πραγματική ή εικονική κατάρρευση των αμερικανικών τραπεζών το 2008. Σε αυτό το πλαίσιο, οι νεοκεϋνσιανοί οικονομολόγοι προσθέτουν ένα ακόμα ζήτημα: την προώθηση μιας ευρωπαϊκής «οικονομικής διακυβέρνησης» (ειδικά μέσω της ενοποίησης των φορολογικών πολιτικών), πιθανότατα ενσωματώνοντας και αυξάνοντας τις βιομηχανικές επενδύσεις. Χωρίς τέτοια μέτρα, υποστηρίζουν, ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα θα αποδειχτεί μη βιώσιμο.
Τίποτα απʼ όλα αυτά δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα: πρόκειται για καθαρά πολιτικά μέτρα, καθώς αποτελούν εναλλακτικές για τις οποίες όλοι οι πολίτες θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους, αφού όλοι τους θα επηρεαστούν από τα αποτελέσματά τους. Ωστόσο, στο βαθμό που υφίσταται αυτή τη στιγμή, η συζήτηση είναι βαθιά προκατειλημμένη, επειδή ουσιαστικές πτυχές του ζητήματος αποκρύπτονται ή απωθούνται:
* Κάθε πολιτική υπεράσπισης ή υποτίμησης ενός νομίσματος στο πλαίσιο μιας κρίσης οδηγεί σε μια ριζική εναλλακτική: είτε υποτάσσει τις οικονομικές και κοινωνικές αποφάσεις στην εξουσία των χρηματοπιστωτικών αγορών (συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων «αξιολόγησης», που λειτουργούν ως αυτοεκπληρούμενες προφητείες, και των υποκριτικών απόλυτων «κρίσεων», είτε ενισχύει, όσον αφορά τις αρμοδιότητες του κράτους(και γενικότερα των δημόσιων θεσμών), τον περιορισμό των ανισορροπιών της αγοράς και την παραχώρηση προτεραιότητας στις μακροχρόνιες οικονομικές επενδύσεις έναντι των μεσοπρόθεσμων κερδοσκοπικών κινήσεων.Δεν μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα!
* Στη σημερινή του μορφή, υπό την επιρροή των κυρίαρχων κοινωνικών δυνάμεων, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει πετύχει κάποιο βαθμό θεσμικής εναρμόνισης και έχει γενικεύσει κάποια θεμελιώδη δικαιώματα, κάτι το οποίο δεν πρέπει να αγνοούμε· ωστόσο, σε αντίθεση με τους διακηρυγμένους του στόχους, δεν έχει δημιουργήσει μια συγκλίνουσα εξέλιξη των εθνικών οικονομιών, απέχοντας πόρρω από μια ζώνη κοινής ευημερίας. Ορισμένες χώρες είναι κυρίαρχες, ενώ άλλες είναι κυριαρχούμενες, όσον αφορά το μερίδιό τους στην αγορά, τη συγκέντρωση κεφαλαίου, και τη βιομηχανική εξάρτηση/υποτέλεια. Οι λαοί μπορεί να μην έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα, όμως τα έθνη φαίνεται, όλο και περισσότερο, να έχουν.
* Κάθε «κεϋνσιανή» στρατηγική για τη δημιουργία δημόσιας «εμπιστοσύνης» στην οικονομία βασίζεται σε τρεις αλληλοεξαρτώμενους πυλώνες: μια σταθερή ισοτιμία, ένα ορθολογικό φορολογικό σύστημα, καθώς και μιακοινωνική πολιτική, με στόχο την πλήρη απασχόληση και την ενίσχυση της λαϊκής κατανάλωσης για τη συντήρηση της ζήτησης. Αυτή η τρίτη πτυχή αγνοείται συστηματικά στα περισσότερα επίκαιρα σχόλια, ακόμη και από τους ίδιους τους μεταρρυθμιστές, προφανώς όχι τυχαία.
IV. Προς τα πού τείνει η παγκοσμιοποίηση;
Όλη αυτή η συζήτηση αναφορικά με το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα (στο οποίο, ας μην ξεχνάμε, μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Βρετανίας, της Σουηδίας και της Πολωνίας) και το μέλλον της Ευρώπης θα παραμείνει εντελώς αφηρημένη, εκτός αν συναρθρωθεί με τις πραγματικές ροπές της παγκοσμιοποίησης — και ειδικά εκείνες που η οικονομική κρίση θα επιταχύνει εκπληκτικά, εκτός αν υπάρξει πολιτική απάντηση από τους λαούς και τις εμπλεκόμενες κυβερνήσεις. Πώς θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε; Πρώτον, γινόμαστε μάρτυρες μιας μετάβασης από έναν τύπο διεθνούς ανταγωνισμού σε έναν άλλο: δεν έχουμε να κάνουμε πλέον με έναν ανταγωνισμό (κυρίως) παραγωγικών κεφαλαίων, έναν καπιταλισμό της παραγωγής, αλλά με έναν ανταγωνισμό ανάμεσα σε εθνικές επικράτειες, οι οποίες χρησιμοποιούν φορολογικά προνόμια και τη μείωση του κόστους της εργασίας, για να προσελκύσουν περισσότερα κεφάλαια από τους γείτονές τους. Σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως είτε η Ευρώπη θα λειτουργήσει ωςμηχανισμός αλληλεγγύης και συλλογικής στήριξης ανάμεσα στα μέλη της για να τα προστατέψει από «συστημικά ρίσκα» είτε (πιεσμένη από κράτη που είναι προς στιγμήν πιο ισχυρά, και την κοινή τους γνώμη) απλώς θα θέσει ένα νομικό πλαίσιο για να εντείνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα μέλη της και ανάμεσα στους πολίτες τους — και αυτό θα καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Όμως υπάρχει και μια δεύτερη τάση: ένας μετασχηματισμός του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, ο οποίος αποσταθεροποιεί ριζικά την κατανομή της εργασίας στον κόσμο. Έχουμε να κάνουμε με μια νέα παγκόσμια δομή, όπου Βορράς και Νότος, Ανατολή και Δύση αλληλοανταλλάσσουν τώρα θέσεις. Για την Ευρώπη, ή έστω το μεγαλύτερο κομμάτι της, αυτό συνεπάγεται αυτομάτως μια βάναυση ένταση των ανισοτήτων: κατάρρευση των μεσαίων τάξεων, συρρίκνωση των εξειδικευμένων επαγγελμάτων, μετατόπιση των «μη προστατευόμενων» παραγωγικών δραστηριοτήτων, υποχώρηση του κράτους πρόνοιας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, καταστροφή της πολιτιστικής βιομηχανίας και γενικότερα των δημόσιων υπηρεσιών. Γιʼ αυτό και οι αντιστάσεις ενάντια στην υπερεθνική πολιτική ολοκλήρωση με τη λογική της προστασίας της εθνικής κυριαρχίας των κρατών θα έχουν, εν τέλει, ως αποτέλεσμα τη φθορά της άμυνας κάθε κράτους. Θα επισπεύσουν επίσης μια επιστροφή στις εθνικές διαμάχες, τις οποίες το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ήθελε να ξεπεράσει διά παντός. Ωστόσο, είναι επίσης ξεκάθαρο ότι ακόμα μεγαλύτερη πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης δεν μπορεί να προέλθει «από τα πάνω», με μια γραφειοκρατική απόφαση. Απαιτεί δημοκρατική συμμετοχή και προάγεται σε κάθε χώρα και σε όλη την ήπειρο συνολικά.
V. Λαϊκισμός: κίνδυνος ή διέξοδος;
Δεν μπορούμε επομένως παρά να θέσουμε την ερώτηση: Όλα όσα ζούμε είναι η αρχή του τέλους για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα οικοδόμημα που ξεκίνησε πριν από πενήντα χρόνια στη βάση μιας παλιάς ουτοπίας, αλλά τώρα αποδεικνύεται ανίκανη να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι καταφατική: αργά ή γρήγορα, αυτό θα είναι αναπόφευκτο, και πιθανότατα όχι χωρίς βίαιες αναταραχές. Αν δεν βρει τον δυναμισμό να επαναθεμελιωθεί σε ριζικά νέες βάσεις, η Ευρώπη θα καταστεί ένα εγχείρημα νεκρό πολιτικά. Όμως η διάλυση της Ε.Ε. αναπόφευκτα θα εξέθετε τους λαούς της στους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Δεν θα διαφέρουν πολύ από πτώματα που τα παρασύρει το ρεύμα στο ποτάμι… Αντιστρόφως, αν και μια επανίδρυση της Ευρώπης δεν εγγυάται σίγουρη επιτυχία, τουλάχιστον της δίνει τη δυνατότητα να κερδίσει κάποια γεωπολιτική ισχύ, προς το συμφέρον της και προς το συμφέρον άλλων. Με μια προϋπόθεση, βεβαίως: ότι η Ε.Ε. θα αντεπεξέλθει με θάρρος σε όλες τις προκλήσεις που εμπεριέχονται στην ιδέα μιας πρωτότυπης μορφής μεταεθνικής ομοσπονδίας, ενός νέου τύπου φεντεραλισμού. Και οι προκλήσεις αυτές θα είναι, βέβαια, τεράστιες: η δημιουργία μιας κοινής δημόσιας αρχής, που δεν θα αποτελεί ούτε κράτος ούτε απλώς «διακυβέρνηση» πολιτικών και ειδικών· η διασφάλιση γνήσιας ισότητας μεταξύ των εθνών, με την ταυτόχρονη πάλη ενάντια στον αντιδραστικό εθνικισμό, είτε αυτός βρίσκεται με τη μεριά των «ισχυρών» είτε με τη μεριά των «αδυνάτων»· και, πάνω απʼ όλα, η αναζωογόνηση της δημοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο, ενάντια στην τρέχουσα διαδικασία «απο-δημοκρατικοποίησης» ή «κρατισμού χωρίς κράτος», που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός και η αποικιοποίηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων από μια γραφειοκρατική κάστα, που αποτελεί επίσης, σε μεγάλο βαθμό, την πηγή της διαφθοράς στον δημόσιο χώρο.
Υπάρχει κάτι προφανές, που θα έπρεπε να έχει γίνει αντιληπτό εδώ και καιρό: δεν πρόκειται να υπάρξει πορεία προς τον φεντεραλισμό στην Ευρώπη (όπως τον υπερασπίζονται ορισμένοι, και ορθώς) αν η ίδια η δημοκρατία δεν υπερβεί τις υπάρχουσες δομές, ενισχύοντας την επιρροή του λαού στους υπερεθνικούς θεσμούς. Μήπως αυτό σημαίνει πως, για να αντιστρέψουμε την πορεία της τρέχουσας Ιστορίας, για να ταρακουνηθούμε από τον λήθαργο μιας αποσυντιθέμενης πολιτικής κατασκευής, θα χρειαζόμασταν ένα είδος ευρωπαϊκού λαϊκισμού, ένα συγκλίνον κίνημα ή μια ειρηνική εξέγερση των λαϊκών μαζών που θα εκφράζουν τον θυμό τους ως θύματα της κρίσης ενάντια στους δημιουργούς της και τους επωφελημένους, απαιτώντας έναν έλεγχο «από τα κάτω» ενάντια στα μυστικά πάρε-δώσε και τις κρυφές συμφωνίες που κάνουν οι αγορές, οι τράπεζες και τα κράτη; Βέβαια! Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα άλλος τρόπος για να ονομάσουμε την πολιτική δημιουργία του λαού. Συμφωνώ πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε άλλες καταστροφές, και γιʼ αυτό χρειαζόμαστε ισχυρούς θεσμικούς κανόνες και, πάνω απʼ όλα, την ανάδυση πολιτικών δυνάμεων στον ευρωπαϊκό στίβο, που θα εισαγάγουν μια κουλτούρα, ένα φαντασιακό, καθώς και ασυμβίβαστα δημοκρατικά ιδανικά σε αυτό τον «μετα-εθνικό» λαϊκισμό. Υπάρχει ένα ρίσκο, μικρότερο ωστόσο από ό,τι εάν επικρατήσει ο εθνικισμός σε οποιαδήποτε μορφή του.
VI. Πού είναι η ευρωπαϊκή Αριστερά;
Στην ευρωπαϊκή ήπειρο, τέτοιες πολιτικές δυνάμεις συνιστούσαν τον πολιτικό χώρο που παραδοσιακά αποκαλούσαμε «Αριστερά». Όμως η ευρωπαϊκή Αριστερά βρίσκεται κι αυτή σε κατάσταση πολιτικής χρεοκοπίας, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Στον ευρύτερο πολιτικό χώρο στον οποίο αναφερόμαστε και ο οποίος εκτείνεται πέρα από σύνορα, έχει χάσει κάθε δυνατότητα να εκπροσωπήσει κοινωνικούς αγώνες ή να οργανώσει χειραφετητικά κινήματα. Έχει παραδοθεί στα δόγματα και τη λογική του νεοφιλελευθερισμού. Συνεπώς, έχει αποσυντεθεί ιδεολογικά. Αποστερημένα από κάθε ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, τα κόμματα που κατʼ όνομα την ενσαρκώνουν αποτελούν τώρα ανίσχυρους θεατές και σχολιαστές της κρίσης, για την οποία δεν προσφέρουν κάποια συγκεκριμένη συλλογική απάντηση. Έχουν τηρήσει εντελώς παθητική στάση μετά το οικονομικό σοκ του 2008, και παρέμειναν παθητικά όταν οι συνταγές του ΔΝΤ (τις οποίες σε άλλους καιρούς και σε άλλες χώρες καταδίκαζαν με σθένος) επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, ενώ το ίδιο παθητικά αντέδρασαν όταν προτάθηκε η «διάσωση του ευρώ» με έξοδα των μισθωτών εργαζομένων και των απλών καταναλωτών. Και αποδείχτηκαν ανίκανα να προκαλέσουν έναν δημόσιο διάλογο σχετικά με τη δυνατότητα και τα μέσα μιας Ευρώπης της αλληλεγγύης…
Θα μπορούσαμε κάλλιστα να αναρωτηθούμε: Υπό τέτοιες συνθήκες, τι πρόκειται να συμβεί όταν η κρίση περάσει στην επόμενη φάση; Όταν οι εθνικές πολιτικές, όλο και περισσότερο καταπιεστικές, απολέσουν το κοινωνικότους περιεχόμενο ή τα εναπομείναντα κοινωνικά τους άλλοθι; Είναι σχεδόν βέβαια ότι θα έχουμε κινήματα διαμαρτυρίας, αλλά θα βρεθούν απομονωμένα, πιθανόν να εκτραπούν προς τη βία ή να περάσουν στον ρατσισμό και την ξενοφοβία (που ήδη καλπάζουν). Στο τέλος θα παραγάγουν περισσότερη ανημπόρια, περισσότερη απελπισία. Αυτό είναι τραγικό, εφόσον η καπιταλιστική και η ίδια η εθνικιστική Δεξιά, όντας σε θέση άμυνας, είναι στρατηγικά διχασμένη: ήταν ξεκάθαρο όταν η συγκράτηση των δημοσίων ελλειμμάτων αντιπαρατέθηκε στις επενδυτικές πολιτικές και θα γίνει ακόμα πιο εμφανές όταν θα κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξη των κοινών ευρωπαϊκών θεσμών (οι εξελίξεις στη Βρετανία προοιωνίζονται τι έπεται). Υπήρχε λοιπόν μια μεγάλη ευκαιρία που δεν έπρεπε να χαθεί, μια ευκαιρία για ξεκάθαρες κουβέντες. Το ερώτημα όμως αφορά και τους διανοούμενους: Τι θα έπρεπε και τι θα μπορούσε να αποτελέσει μια δημοκρατικά επεξεργασμένη πολιτική δράση ενάντια στην κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα συνδυάζει και τα δύο πεδία (οικονομική και κοινωνική πολιτική), αντιμετωπίζοντας τη διαφθορά και μειώνοντας τις ανισότητες που τη συντηρούν, αναδιαρθρώνοντας τα χρέη και ορίζοντας κοινούς στόχους, ούτως ώστε να καταστούν νόμιμες οι μεταφορές φορολογικών πόρων ανάμεσα σε αμοιβαία αλληλοεξαρτώμενα κράτη; Η αποστολή των προοδευτικών διανοούμενων, είτε θεωρούν τους εαυτούς τους ρεφορμιστές είτε επαναστάτες, είναι να συζητήσουν αυτό το θέμα και να πάρουν ρίσκα. Εάν αποτύχουν σε αυτό, τότε είναι αδικαιολόγητοι.
[Για σχόλιασμό και συζήτηση του άρθρου, στο ιστολόγιο των "Ενθεμάτων"]
Μετάφραση: Γιώργος Κατσαμπέκης
Το κείμενο του Ετιέν Μπαλιμπάρ γράφτηκε στις 21 Μαΐου και κυκλοφόρησε, στα γαλλικά και τα αγγλικά (με τίτλο: Europe: Crise et fin? και Europe: Final Crisis?) στο διαδίκτυο, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το μετέφρασε από τα αγγλικά ο Γιώργος Κατσαμπέκης και δημοσιεύτηκε αρχικά στο μπλογκ Radical Desire. Δημοσιεύουμε σήμερα τη μετάφραση με την άδεια του μεταφραστή, που τον ευχαριστούμε και από τη θέση αυτή. Έχουν γίνει μικρές αλλαγές από τον Ετιέν Μπαλιμπάρ και επίσης, στη μετάφραση, έχει ληφθεί υπόψη η γαλλική εκδοχή του κειμένου. Τέλος θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τη Χρυσάνθη Αυλάμη, που μας έφερε σε επαφή με τον Ετιέν Μπαλιμπάρ, καθώς και για την εν συνόλω βοήθειά της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)