Οχι, δηλαδή, σοβαρά τώρα...

Φαντάζεσαι να είχε βγει χθες κανένας Τσίπρας ή κανένας Αλαβάνος και να έλεγε "εμείς δεν αποδεχόμαστε το Σύνταγμα" τι θα είχε γίνει;;;

Ο Πρετεντέρης θα τους έβαζε τη σούβλα και η Ολγα θα τους γύριζε αργά μέχρι να κάνουν πέτσα!

Απάντηση στην επιστολή του Μίκη

Αγαπητέ μου Μίκη,

Με όλο τον σεβασμό που τρέφω στο πρόσωπό σου, διάβασα την επιστολή - παρέμβασή σου για όλα όσα γίνονται στη χώρα μας.

Συμφωνούμε στο ότι η όλη κατάσταση είναι «στριμόκωλη» και ότι όλα δείχνουν την "επέμβαση" των ΗΠΑ, όχι όμως στην Ελλάδα, όπως λες, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία καταρρέει -αυτή είναι ο στόχος των ΗΠΑ- που αφού δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την Κίνα, εφορμά και διεκδικεί την αγορά της Ευρώπης, με τη γνωστή εδώ και χρόνια τακτική πολέμου και κατάληψης ολόκληρων χωρών:

Ο "αεροπορικός βομβαρδισμός" των αγορών και των διάφορων οίκων αξιολόγησης και λίγο μετά οι χερσαίες δυνάμεις", το ΔΝΤ. Η αρχή γίνεται με τους πιο αδύναμους κρίκους, τώρα η Ελλάδα, σε λίγο η Πορτογαλία, σειρά έχει μάλλον η Αγγλία. Προηγήθηκε το πείραμα της Ιρλανδίας και τελειοποιήθηκε με την περίπτωση της Ισλανδίας (κάτι σαν δοκιμή όπλων και αντιδράσεων).

Και ξέρεις, αγαπητέ μου Μίκη, όλες οι παραπάνω χώρες καμιά σχέση δεν έχουν με την Τουρκία και τον επεκτατισμό της. Αν θα την βάλουν στον χορό αργότερα -εφ' όσον καταρρεύσει η Ε.Ε.- ή αν η ίδια η Τουρκία εκμεταλλευτεί τη συγκυρία, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο, που, ναι, να το δούμε και να προετοιμαστούμε...

Όλα αυτά σου τα γράφω επειδή κάνεις focus σε συνωμοσιολογίες που απέχουν πάρα πολύ από το πρόβλημα και δίνουν ψωμάκι στους Καρατζαφέρηδες και τω συν αυτώ βαρεμένων Ελληναράδων με απρόβλεπτες συνέπειες και πολύ πιο επικίνδυνες για τη χώρα μας που τόσο αγαπάς και νοιάζεσαι.

Εν κατακλείδι, ο πόλεμος που ζούμε είναι η οικονομική επικράτηση της άρχουσας τάξης στην Ευρώπη και ταυτόχρονα η εκ βάθρων εκθεμελίωση των εργασιακών σχέσεων και κοινωνικών παροχών.

Αυτός είναι ο πόλεμος, προς το παρόν, και θα πρέπει να τον σταματήσουμε τώρα, μαζί με όλους τους εργαζόμενους της Ευρώπης, βάζοντας και ταυτόχρονα τα θεμέλια για μια άλλη Ευρώπη, που δεν θα είναι έρμαιο των αγορών και των "ατλαντικών συμμάχων".

Προέχει η ενότητα των αριστερών δυνάμεων στη δράση και την αντίσταση, στη χώρα μας, ώστε να δώσει μια ελπίδα στον κόσμο ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και θα περίμενα από σένα, αγαπητέ μου Μίκη, ένα τέτοιο προσκλητήριο.

Με τιμή,

Στ. Παπαματθαίου

Τα "παπαγαλάκια" της τηλεόρασης σε νέο ρόλο:

Δοσίλογοι και συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής!

Η Δημοκρατία (ξανά) στο απόσπασμα

Στρώνουν το χαλί:

Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης "εθνικής ανάγκης" ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.

Από εδώ... (στα σχόλια, υπογραφή: Τ. Τέλλογλου)

Με Χρυσοχοΐδη "πρωθυπουργό" ίσως;;;

>>>Ενα εκπληκτικό κείμενο/ποιήμα του ΠΕΤΕΦΡΗ:

Η Δημοκρατία

Ποιοί έφαγαν αυτά τα λεφτά;

Ζημιές ύψους 18.225.447 ευρώ εμφάνισε και το 2009 η ΕΡΤ, έναντι ζημιών 4.838.713 ευρώ το 2008. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό πως και οι λειτουργικές ζημιές της περίοδου ανήλθαν σε 18 ,2 εκατ. ευρώ, προφανώς εξαιτίας των απαρχών της κρίσης, αν και το 2009 δεν υπήρχε η ενσωμάτωση στο κόστος της πρόωρης συνταξιοδότησης. Το 2008 τα λειτουργικά κέρδη ανήλθαν σε 572.661 ευρώ .

Με βάση αυτά τα αποτελέσματα , οι συνολικές ζημιές της εταιρείας αυξήθηκαν , το 2008 από 100.858.716 ευρώ, σε 119.084.184 ευρώ. Ο κύκλος εργασιών της ΕΡΤ το 2009, μειώθηκε σε 345.835.233 ευρώ , έναντι 366.595.833 ευρώ το 2008.

(Από http://www.paron.gr/typologies/ )

Ρε σεις, ξεχάσατε κάτι...

Είμαστε άνθρωποι!!!!

Τα καλά και τα κακά νέα...

Τα καλά νέα: η Μεταπολίτευση καταρρέει!!!

Τα κακά νέα: ...στα κεφάλια μας

Οικονομία και Δικαιοσύνη κατά Αλογοσκούφη

ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΣ δεν το έγραψε ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ.

Κι όμως, το βράδυ της Δευτέρας, στους Φακέλους του Αλέξη Παπαχελά, οι τρεις πρώην υπουργοί Οικονομίας, Γ. Αλογοσκούφης, Γ. Παπαντωνίου και Στ. Μάνος ρωτήθηκαν:

"Γιατί, κύριοι, κανείς φοροφυγάς δεν πήγε, επί των ημερών σας, φυλακή;"

Η απάντηση που έδωσε ο Γεώργιος Αλογοσκούφης ήταν:

"Διότι όλοι συμβιβάζονται με το κράτος πριν φθάσει η υπόθεσή τους στα δικαστήρια!"

"Και γιατί συμβιβάζονται -όπως συμβιβάζονται- και δεν πηγαίνει το θέμα στα δικαστήρια για να τιμωρηθούν, αν πρέπει να τιμωρηθούν;"

"Διότι ο θεσμός του συμβιβασμού υπάρχει παντού και γιατί αν τους πάμε στα δικαστήρια θα αδικηθούν!!!"

ΑΝ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΑ ΑΔΙΚΗΘΟΥΝ!

ΜΑΛΙΣΤΑ!

Αυτή είναι η πρακτική και η λογική της εξουσίας μας και όλων των κυβερνήσεων μας: Τα Δικαστήρια αδικούν!

Οπότε "τα βρίσκουμε κάτω από το τραπέζι"!

Το ηθικόν...

Το νόμιμον...

Το δίκαιον...

Η ανατομία της εθνικής μας ξεφτίλας!

Και τους έχουμε ακόμη και τους βγάζουμε στις τηλεοράσεις μας...

Η ιστορία της δραχμής (...για να μη νομίζουμε)

"Ολα αυτά είναι ρόλοι που έχουν παιχτεί και ξαναπαιχτεί χιλιάδες φορές"

Ανασύρω ένα άρθρο, από το αρχείο μου, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 31 Ιανουαρίου του 2000 στο ΒΗΜΑ. Εχει τίτλο "Η δραχμή στη Λατινική Νομισματική Ενωση" και το υπογράφει η Σοφία Λαζαρέτου είναι στέλεχος της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών στην Τράπεζα της Ελλάδος. Διετέλεσε λέκτορας Διεθνών Νομισματικών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (1994-1997):

Πυλώνες κάθε κρατικής οντότητας από την εποχή της Αναγέννησης, δηλαδή από την εποχή που δημιουργήθηκε το εθνικό αστικό κράτος όπως το εννοούμε σήμερα, είναι ο στρατός και το νόμισμα. Δώδεκα ευρωπαϊκές χώρες αποδέχθηκαν τον Φεβρουάριο του 1992, με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, να εκχωρήσουν το κυριαρχικό δικαίωμα του εκδοτικού προνομίου και την αυτονομία στην άσκηση εθνικής νομισματικής πολιτικής, σε όφελος ενός κοινού νομίσματος, του ευρώ, που θα επιτελεί τις τρεις βασικές λειτουργίες του χρήματος (μέσο πληρωμών, μονάδα μέτρησης αξιών και μέσο αποθεματοποίησης πλούτου). Το ευρώ γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999 και από την 1η Ιανουαρίου 2002 θα αποτελεί νόμιμο χρήμα (legal tender) στις χώρες της ζώνης του ευρώ.

Στη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που έγινε στη Φέιρα της Πορτογαλίας τον Ιούνιο, ελήφθη η απόφαση της πλήρους ένταξης της δραχμής στην οικονομία της ζώνης του ευρώ. Τούτο σημαίνει ότι τον Μάρτιο του 2002 η δραχμή θα αποτελεί πλέον παρελθόν, όπως άλλωστε και τα άλλα εθνικά νομίσματα των χωρών-μελών. Η 28η Φεβρουαρίου 2002 θα είναι η τελευταία ημέρα κυκλοφορίας της δραχμής σε φυσική μορφή.

Η νομισματική ενοποίηση της Ευρώπης δεν αποτελεί το μοναδικό εγχείρημα νομισματικής συνεργασίας στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Υπήρξαν πολλές προσπάθειες χωρών, άλλες επιτυχείς και άλλες όχι, να συνδέσουν τα νομίσματά τους με κάποιο πολύτιμο μέταλλο ή με το νόμισμα της πιο ισχυρής οικονομίας στη γεωγραφική περιοχή τους. Η πρόθεση συμμετοχής τους σε μια νομισματική ένωση υπαγορευόταν από την ανάγκη, πρώτον, της μείωσης του συναλλαγματικού κινδύνου στις μεταξύ τους εμπορικές συναλλαγές, δεύτερον, της μείωσης του πιστωτικού κινδύνου και, τρίτον, της εξασφάλισης αξιοπιστίας στην άσκηση αντιπληθωριστικής πολιτικής.

Για την Ελλάδα και τη δραχμή τα διδάγματα του παρελθόντος είναι πολύ σημαντικά. Από την εποχή της δημιουργίας του νεότερου ελληνικού κράτους, οι κυβερνήσεις κατέβαλαν προσπάθειες, πολλές φορές επώδυνες, να παρακολουθήσουν τις διεθνείς νομισματικές εξελίξεις. Και τούτο διότι κατανοούσαν ότι η συμμετοχή μιας φτωχής περιφερειακής χώρας, με ασθενές νόμισμα και υπανάπτυκτη χρηματαγορά, σε μια νομισματική λέσχη ισχυρών οικονομιών, όπως η Λατινική Νομισματική Ενωση (ΛΝΕ) του 19ου αιώνα, βελτίωνε σημαντικά τη διεθνή πιστοληπτική ικανότητα και απέφερε οφέλη σε όρους συναλλαγματικής και νομισματικής σταθερότητας.

Αλλά τι ήταν η ΛΝΕ; Για ποιον λόγο δημιουργήθηκε; Γιατί η δραχμή εισήλθε στην Ενωση; Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Η δημιουργία της Ενωσης

Στην Ευρώπη του 19ου αιώνα δύο χώρες ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για πολιτική και οικονομική κυριαρχία, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία. Η Μεγάλη Βρετανία από το 1717 ακολουθούσε de facto έναν κανόνα χρυσού. Η Γαλλία είχε υιοθετήσει τον διμεταλλισμό και το 1785 όρισε την αναλογία τιμής χρυσού-αργύρου στο 1:15,5, που παρέμεινε σταθερή ως την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η κυριαρχία του Ναπολέοντα στην Ευρώπη ανέδειξε το γαλλικό φράγκο σε διεθνές νόμισμα στην περιοχή και κατέδειξε την ανάγκη υιοθέτησης του διμεταλλικού συστήματος της Γαλλίας. Ακόμη και μετά τους ναπολεόντειους χρόνους, η Γαλλία ήταν για τις χώρες του γεωγραφικού της περίγυρου ο κύριος εισαγωγέας των προϊόντων τους και ο βασικός δανειστής τους.

Η ΛΝΕ θεωρείται από πολλούς ιστορικό ανάλογο του πρόσφατου εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ενωσης. Σχεδιάστηκε για τους ίδιους λόγους που στην αυγή της νέας χιλιετίας υιοθετείται το ευρώ, δηλαδή «τη δημιουργία μιας λίμνης νομισματικής σταθερότητας στη μέση ενός ταραγμένου ωκεανού» (de Cecco 1996, σελ. 56). Ηταν στην ουσία ένα μεταλλικό καθεστώς, στο οποίο τα δύο πολύτιμα μέταλλα, χρυσός και άργυρος, χρησιμοποιούνταν ως numeraire, δηλαδή ως μέτρο προσδιορισμού της αξίας όλων των υπολοίπων νομισμάτων. Το όφελος από τη δημιουργία της ΛΝΕ ήταν ο μετριασμός των διακυμάνσεων στην αγοραία τιμή χρυσού και αργύρου που προκαλούνταν από τις ανακαλύψεις νέων κοιτασμάτων του πολύτιμου μετάλλου.

Σημαντικές διαφορές

Υφίστανται ωστόσο σημαντικές διαφορές. Πρώτον, η ΛΝΕ ήταν μια λέσχη νομισματικής σταθερότητας στην οποία συμμετείχε ένας εξαιρετικά περιορισμένος αριθμός χωρών με στενούς γεωγραφικούς, ιστορικούς και εμπορικούς δεσμούς. Βασιζόταν στην κυκλοφορία μεταλλικών νομισμάτων και επέβαλε σταθερές ισοτιμίες. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ενωση αποτελεί μετεξέλιξη μιας ήδη υφιστάμενης κοινής αγοράς 15 χωρών. Δεύτερον, στη ΛΝΕ δεν υπήρχε ένα κοινό νόμισμα που να επιτελεί τις λειτουργίες του χρήματος. Αν και το γαλλικό φράγκο ήταν το διεθνές αποθεματικό μέσο, επιτρεπόταν η παράλληλη κυκλοφορία όλων των εθνικών νομισμάτων στις εγχώριες συναλλαγές. Τρίτον, στη ΛΝΕ δεν υπήρχε μια κεντρική νομισματική αρχή, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ο έλεγχος της προσφοράς χρήματος παρέμενε στις εθνικές νομισματικές αρχές. Δεν υπήρχε καμία συμφωνία για την έκδοση τραπεζογραμματίων από κάθε χώρα-μέλος. Η μόνη συμφωνία αφορούσε το εκδοτικό προνόμιο νομισμάτων χαμηλών υποδιαιρέσεων (6 φράγκα ανά κάτοικο) και ο μόνος νομισματικός περιορισμός ήταν το υφιστάμενο απόθεμα σε μεταλλικό. Τέταρτον, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί η ΛΝΕ προθάλαμος για τη δημιουργία πολιτικής ένωσης. Πέμπτον, η συμμετοχή στη ΛΝΕ απαιτούσε νομισματική πειθαρχία, αλλά αυτή δεν επιχειρήθηκε να εξασφαλιστεί μέσω ενός θεσμικού πλαισίου που να επιβάλλει αυστηρά κριτήρια στη δημοσιονομική διαχείριση εκ μέρους είτε των υποψηφίων χωρών (Συνθήκη Μάαστριχτ) είτε των συμμετεχουσών χωρών (Σύμφωνο Σταθερότητας).

Οι μεγάλες ανακαλύψεις χρυσού κατά τις δεκαετίες του 1850 και του 1860 μείωσαν την τιμή αγοράς του χρυσού σε σχέση με τον άργυρο, προκαλώντας εισροή χρυσού και εκροή αργύρου. Η εσωτερική αξία των αργυρών νομισμάτων, δηλαδή η τιμή του περιεχόμενου αργύρου, υπερέβαινε την ονομαστική αξία τους. Λιώνονταν λοιπόν για να πουληθούν ως μέταλλο. Η σπανιότητα των αργυρών νομισμάτων προκάλεσε σημαντικές δυσχέρειες στις συναλλαγές. Η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία και η Ελβετία αποφάσισαν να συνεργαστούν για τη διατήρηση του διμεταλλισμού. Στις 23 Δεκεμβρίου 1865 υπεγράφη στο Παρίσι η συνθήκη ίδρυσης της ΛΝΕ. Οι νομισματικές αρχές κάθε χώρας ήταν υποχρεωμένες να εκδίδουν χρυσά και αργυρά νομίσματα ίσου βάρους και βαθμού καθαρότητας στη σταθερή αναλογία 1:15,5. Το γαλλικό φράγκο (αργυρό και χρυσό πεντόφραγκο) αποτέλεσε την κοινή νομισματική μονάδα. Η τράπεζα της Γαλλίας διατηρούσε μεγάλα αποθέματα σε μεταλλικό (κυρίως σε άργυρο), ανταλλάσσοντας κατά το δοκούν τα τραπεζογραμμάτια είτε με χρυσό είτε με άργυρο, και λειτουργούσε ως «δανειστής ύστατης προσφυγής» για τις άλλες κεντρικές τράπεζες.

Η έναρξη του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-71) σηματοδότησε το τέλος του διμεταλλισμού. Η Γαλλία έχασε τον πόλεμο και η Γερμανία, με την τεράστια πολεμική αποζημίωση σε χρυσό που έλαβε από τη Γαλλία, χρηματοδότησε τη μετάβασή της στον κανόνα χρυσού. Οι μαζικές πωλήσεις αργύρου προκάλεσαν την απότομη υποτίμησή του, απειλώντας με έξαρση του πληθωρισμού τις χώρες σε κανόνα αργύρου. Το 1878 οι χώρες της ΛΝΕ ανέστειλαν οριστικά την κοπή αργυρών νομισμάτων, υιοθετώντας τον κανόνα χρυσού.

Η εμπειρία της δραχμής

Η Ελλάδα υιοθέτησε τον διμεταλλισμό το 1833 με την εισαγωγή της δραχμής του Οθωνα. Η δραχμή βασιζόταν στο δίστηλο, ένα κατ' εξοχήν αργυρό νόμισμα που χρησιμοποιούνταν στις εμπορικές συναλλαγές των ισπανικών αποικιών της Νότιας Αμερικής με κύριο χαρακτηριστικό την εύκολη παραχάραξή του. Για τη διευκόλυνση των συναλλαγών εξαιτίας της περιορισμένης ποσότητας δραχμών σε κυκλοφορία, επιτρεπόταν διά νόμου η ελεύθερη κυκλοφορία ξένων νομισμάτων. Στην πλειονότητά τους όμως ήταν φθαρμένα, με ονομαστική αξία πολύ μεγαλύτερη από την αγοραστική τους. Το «κακό» νόμισμα γρήγορα έδιωξε την ασημένια δραχμή. Οι κάτοχοί τους τα αντάλλασσαν με δραχμές, τις οποίες στη συνέχεια έλιωναν για να πάρουν το πολύτιμο μέταλλο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1860 η Ισπανία εγκατέλειψε το νομισματικό σύστημα του διστήλου. Την ίδια εποχή οι διεθνείς εμπορικές συναλλαγές γίνονταν σε νόμισμα ευθέως μετατρέψιμο σε πολύτιμο μέταλλο σε ορισμένη αναλογία. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προσδοκούσαν ότι με την ένταξη της χώρας στη ΛΝΕ θα επιλυόταν το νομισματικό πρόβλημα (Κεχαγιάς, 1875). Πρώτον, η χώρα δεν θα αντιμετώπιζε πλέον σπανιότητα χρήματος, αφού οι εγχώριες συναλλαγές θα διεξάγονταν και σε γαλλικά φράγκα. Δεύτερον, η σύνδεση της δραχμής με το γαλλικό φράγκο σε μια σταθερή τιμή θα μετρίαζε τις συναλλαγματικές διακυμάνσεις και, τρίτον, θα βελτιωνόταν η πρόσβαση στη διεθνή χρηματαγορά του Παρισιού.

Με τον νόμο Περί Νομισματικού Συστήματος (Απρίλιος, 1867) η Ελλάδα υπέγραψε τη συμφωνία της ΛΝΕ, αποδεχόμενη την αρχή του διμεταλλισμού και την ταύτιση της χρυσής δραχμής με το χρυσό γαλλικό φράγκο (ισοτιμία 1:1). Η επιβολή της αναγκαστικής κυκλοφορίας τον Δεκέμβριο του 1868 εν όψει των πολεμικών γεγονότων στην Κρήτη αφενός, και οι ανεπαρκείς εκδόσεις της νέας δραχμής αφετέρου, ανέβαλαν την εφαρμογή του συστήματος της ΛΝΕ. Η μετατρεψιμότητα επανήλθε το 1870 μετά τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Η προετοιμασία όμως για τη συμμετοχή στη ΛΝΕ καθυστέρησε. Νέες πολεμικές περιπέτειες με την Τουρκία υποχρέωσαν την Ελλάδα σε μονιμότερη αναστολή της μετατρεψιμότητας της δραχμής. Στο μεταξύ οι διεθνείς νομισματικές συνθήκες άλλαξαν με την κατάρρευση του διμεταλλισμού και τη σύνδεση των χωρών της ΛΝΕ με τον κανόνα χρυσού.

Συναλλαγματικές κρίσεις

Ωστόσο σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι κυβερνήσεις κατέβαλαν αξιόπιστες προσπάθειες επαναφοράς της μετατρεψιμότητας με απώτερο σκοπό τη βελτίωση της διεθνούς πιστοληπτικής ικανότητας. Η αντιπληθωριστική πολιτική μετά το τέλος των εχθροπραξιών το 1869 και το 1878, η υποτίμηση της δραχμής το 1882, η ολιγόμηνη (ανεπιτυχής όμως) σύνδεση με τον διεθνή κανόνα χρυσού το 1885, η αποφυγή της νομισματικής χρηματοδότησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων μετά το 1885 και η προσφυγή σε υπέρμετρο εξωτερικό δανεισμό αποτελούν ιστορικές διαπιστώσεις μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Υστερα από μια μακρόχρονη περίοδο (πάνω από 40 έτη), κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα είχε την εμπειρία μιας οξείας οικονομικής κρίσης που κορυφώθηκε με την πτώχευση του 1893, γνώρισε εθνικές περιπέτειες με τον πόλεμο του 1897 αλλά και αναγκάστηκε να δεχθεί την επιβολή πειθαρχίας στη δημοσιονομική και νομισματική διαχείριση μέσω της εγκαθίδρυσης του Διεθνούς Ελέγχου το 1898, η δραχμή επέτυχε εν τέλει την ένταξή της στη ΛΝΕ τον Μάρτιο του 1910. Η σύνδεσή της με το γαλλικό φράγκο έγινε στην αρχική ισοτιμία 1:1 (βλ. διάγραμμα), εγκαινιάζοντας τη «χρυσή εποχή» της δραχμής που διακόπηκε όμως βίαια το 1914. Με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου τερματίζεται η ειρηνική περίοδος στην Ευρώπη. Η παγκόσμια οικονομία εισήλθε σε μια περίοδο έντονων νομισματικών και συναλλαγματικών κρίσεων που διήρκεσε ως το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

1828 - Για πρώτη φορά θεσπίζεται εθνικό νομισματικό σύστημα βασισμένο στον άργυρο. Μέχρι τότε οι συναλλαγές γίνονταν με Τούρκικα και Ευρωπαϊκά χρήματα. Νομισματική μονάδα ορίζετε ο Φοίνικας.

1829 - Ίδρυση Εθνικής Χρηματιστηριακής Τράπεζας. Εγκατάσταση του πρώτου νομισματοκοπείου στην Αίγινα.

1831 - Δημοσιονομικά προβλήματα. Αναστέλλεται η εξαργύρωση των νομισμάτων σε άργυρο. Εκδίδονται τα πρώτα χαρτονομίσματα για την κάλυψη των αναγκών. Επιβάλλεται οι συναλλαγές να γίνονται κατά τα 2/3 σε νομίσματα και κατά το 1/3 σε χαρτονομίσματα.

1832 - Επιβάλλεται οι συναλλαγές να γίνονται αποκλειστικά σε χαρτονόμισμα.

1833 - Ο Όθωνας εισάγει την δραχμή σαν εθνικό νόμισμα και απαγορεύετε η αποδοχή Τουρκικών νομισμάτων στις συναλλαγές. Σύστημα διμεταλλισμού με αναλογία αργύρου - χρυσού 15,5 προς 1. Δέκα χρόνια αργότερα η χώρα αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες.

1834 - Διάλυση της Εθνικής Χρηματιστηριακής Τράπεζας.

1839 - Ίδρυση Ιονικής Τράπεζας.

1841 - Ιδρυτικός νόμος της Εθνικής Τράπεζες. Ένα χρόνο αργότερα το 1842 έχουμε έναρξη των εργασιών της τράπεζας. Διοικητής ορίζεται ο Γεώργιος Σταύρου.

1843 - Πρώτη Ιουλίου, κηρύσσεται η πρώτη πτώχευση του Ελληνικού κράτους.

1848 - Παύση της μετατρεψιμότητας του νομίσματος. Επαναφορά του διμεταλλισμού.

1862 - Ο Όθωνας πέφτει.

1863 - Βασιλιάς της Ελλάδας γίνεται ο Γεώργιος Α'.

1867 - Γίνονται προσπάθειες μείωσης του χρέους και άσκησης αντιπληθωριστικής πολιτικής. Η Ελλάδα υπογράφει την συμφωνία της Λατινικής νομισματικής ένωσης.

1868 - Μεγάλες ανάγκες λόγο πολέμου. Διετής παύση της εξαργύρωσης του νομίσματος. Αναγκαστική κυκλοφορία χαρτονομίσματος.

1869 - Θάνατος του Γεώργιου Σταύρου, Διοικητής της Εθνικής ορίζεται ο τότε υποδιοικητής Μάρκος Ρενιέρης.

1870 - Επαναφορά του διμεταλλισμού και άρση της αναγκαστικής κυκλοφορίας χαρτονομίσματος.

1874 - Φτάνουν από το Παρίσι τα πρώτα αργυρά νομίσματα για την εφαρμογή του νέου νομισματικού συστήματος.

1876 - Ίδρυση του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

1877 - Απαγόρευση κοπής αργυρών νομισμάτων. Παύση μετατρεψιμότητας και έκδοση χαρτονομίσματος.

1882 - Ίδρυση Προνομιούχου Τράπεζας Ηπειροθεσσαλίας. Αρχίζει ένας εκτεταμένος εξωτερικός δανεισμός. Εισάγετε η νέα δραχμή σαν νομισματική μονάδα με ισοτιμία νέας προς παλιά 0,89.

1885 - Παύση της μετατρεψιμότητας του νομίσματος. Καθεστώς αναγκαστικής κυκλοφορίας. Έκδοση χαρτονομίσματος.

1890 - Παραίτηση Ρενιέρη, διοικητής της Εθνικής ορίζεται ο Π. Καλλιγάς.

1893 - Τον Δεκέμβριο ο Χαρίλαος Τρικούπης ανακοινώνει την πτώχευση του κράτους, με την ιστορική φράση δυστυχώς επτωχεύσαμεν.

1896 - Νέος διοικητής της Εθνικής ο Στέφανος Στρέιτ.

1899 - Ίδρυση Τράπεζας Κρήτης. Συγχώνευση Τράπεζας Ηπειροθεσσαλίας και Εθνικής.

1904 - Η δραχμή δέχεται έντονες ανατιμητικές πιέσεις.

1909 - Επιτυγχάνεται η ισοτιμία της δραχμής με το Γαλλικό φράγκο.

1910 - Υιοθέτηση του κανόνα χρυσού.

1911 - Νέος διοικητής της Εθνικής ο Ιωάννης Βαλαωρίτης.

1912 - Αρχίζει ο πρώτος Βαλκανικός πόλεμος και όμως παράλληλα αρχίζει και η νομισματική επέκταση για την ανασυγκρότηση των νέων επαρχιών.

1913 - Δολοφονία Γεωργίου Α'. Νέος βασιλιάς ο Κωνσταντίνος Α'.

1914 - Κηρύσσεται ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Η Ελλάδα δεν συμμετέχει στις εμπόλεμες χώρες και διατηρεί σταθερές ισοτιμίες.

1915 - Σύνδεση της δραχμής με την στερλίνα.

1916 - Εγκατάλειψη της στερλίνας και σύνδεση της δραχμής με το δολάριο.

1917 - Η Ελλάδα εμπλέκεται στον πόλεμο και επιβάλλονται συναλλαγματικοί έλεγχοι. Οι απανωτοί πόλεμοι επιβάλουν και πολεμικές χρηματοδοτήσεις. Η κυβέρνηση καταφεύγει σε μέτρα απελπισίας για τις στρατιωτικές δαπάνες. Ακολουθεί νομισματική κρίση και με ευρείες συναλλαγματικές διακυμάνσεις.

1918 - Έκδοση Γραμματίων Εθνικής Ανάγκης.

1919 - Συγχώνευση της Τράπεζας Κρήτης με την Εθνική.

1920 - Η Ιονική Τράπεζα παραιτείται του εκδοτικού της δικαιώματος και γίνετε καθαρά εμπορική.

1922 - Αναγκαστικό εσωτερικό δάνειο με διχοτόμηση των χαρτονομισμάτων. Ανακήρυξη Γεωργίου Β' ως βασιλιά.

1923 - Νέος διοικητής της Εθνικής ο Αλέξανδρος Διομήδης.

1924 - Κήρυξη αβασίλευτης δημοκρατίας.

1927 - Ίδρυση της Εθνικής Κτηματικής Τράπεζας. Ίδρυση Κεντρικής Τράπεζας. Η Εθνική παραιτείται του εκδοτικού της προνομίου υπέρ της Κεντρικής.

1928 - Έναρξη εργασιών της Τραπέζης της Ελλάδος. Διοικητής ορίζεται ο Αλέξανδρος Διομήδης.

1929 - Ενώ το 1928 επιτυγχάνεται σταθεροποίηση του νομίσματος το 1929 αρχίζει η κατάρρευση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης και αρχίζει μια περίοδος μεγάλης ύφεσης που θα φτάσει μέχρι τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, με ένα μικρό διάλειμμα το 1933. Ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας.

1931 - Παραίτηση Διομήδη. Διοικητής της ΤΤΕ ορίζεται ο Εμμανουήλ Τσουδερός.

1932 - Κήρυξη πτώχευσης.

1933 - Σύνδεση της δραχμής με το Ελβετικό Φράγκο.

1935 - Κατάργηση της αβασίλευτης δημοκρατίας, επάνοδος του Γεωργίου Β'.

1936 - Υποτίμηση του Γαλλικού φράγκου. Η δραχμή συνδέεται με την στερλίνα.

1938 - Εγκαίνια του κτηρίου της ΤΤΕ στην Πανεπιστημίου.

1939 - Διοικητής της ΤΤΕ ορίζεται ο Ιωάννης Δροσόπουλος και μετά τον θάνατο του ο Κυριάκος Βαρβαρέσος.

1941 - Η Ελλάδα καταλαμβάνεται από τα γερμανοιταλικά στρατεύματα. Οι δαπάνες κατοχής φτάνουν τα 200 δισεκατομμύρια δραχμές μηνιαίως. Εκτός από τις Δραχμές, Μάρκο κατοχής και Βουλγαρικά Λέβα είναι τα νομίσματα που κυκλοφορούν στην χώρα μας από τις δυνάμεις κατοχής. Το 1943 η δραχμή χάνει εντελώς την αγοραστική της αξία.

1943 - Ο κόσμος εμπιστεύεται μόνο τον χρυσό σαν μέσω αποθησαυρισμού αλλά και στις συναλλαγές.

1944 - Τα Γερμανικά στρατεύματα αρχίζουν να αποχωρούν και η νέα κυβέρνηση του ελεύθερου κράτους επιχειρεί την οικονομική σταθεροποίηση, που τελικά αποτυγχάνει. Αρχίζει ο εμφύλιος και κάθε προσπάθεια σταθεροποίησης της οικονομίας εγκαταλείπετε την στιγμή που ασκούνται ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις. Διοικητής της ΤΤΕ ορίζεται ο Σπύρος Χατζηκυριάκος. Ιδρύεται θέση συνδιοικητή της ΤΤΕ και ορίζεται σαν συνδιοικητής ο Ξενοφών Ζολότας. Ο Χατζηκυριάκος παραιτείται. Σε κυκλοφορία τίθεται η νέα δραχμή που ισούται με 50 δισεκατομμύρια παλιές δραχμές.

1945 - Παραίτηση Ζολώτα και επιστροφή Βαρβαρέσου. Κατάργηση της θέσης συνδιοικητή. Παραίτηση Βαρβαρέσου. Περίοδος αστάθειας. Νέος διοικητής της ΤΤΕ ο Γεώργιος Μαντζαβίνος.

1947 - Νέος βασιλιάς ορίζεται ο Παύλος.

1949 - Υποτίμηση της δραχμής κατά 33,3% ως προς το δολάριο και 24,8% ως προς την στερλίνα.

1953 - Συγχώνευση Τράπεζας Αθηνών με την Εθνική. Στις 9 Απριλίου ο τότε υπουργός οικονομικών Σ. Μαρκεζίνης αποφασίζει την υποτίμηση της δραχμής προς το δολάριο κατά 50%. Η δραχμή συνδέεται με το σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς.

1954 - Σε κυκλοφορία τίθεται η νέα δραχμή που ισούται με 1.000 παλιές δραχμές.

1955 - Διοικητής της ΤΤΕ ορίζεται ο Ξενοφών Ζολότας.

1957 - Υπογράφεται η ίδρυση της ΕΟΚ.

1961 - Στις 9 Ιουλίου υπογράφετε στην Αθήνα η συμφωνία τελωνιακής ένωσης της Ελλάδα με την Ε.Ο.Κ.

1963 - Ιδρύεται η Εθνική Τράπεζα Επενδύσεων Βιομηχανικής Αναπτύξεως. Μεγάλη ζήτηση χρυσών λιρών λόγο αβεβαιότητας η οποία διαρκεί με διάφορες αυξομειώσεις μέχρι το 1965.

1964 - Ιδρύεται η Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως. Θάνατος Παύλου, νέος βασιλιάς ορίζεται ο Κωνσταντίνος Β'.

1967 - Στρατιωτικό πραξικόπημα. Διοικητής της ΤΤΕ ορίζεται ο Δημήτριος Γαλάνης.

1970 - Διακοπή των διαπραγματεύσεων με την ΕΟΚ έως ότου αποκατασταθεί η δημοκρατία.

1971 - Η δραχμή διατηρεί σταθερή ισοτιμία με το δολάριο το οποίο υποτιμάται κατά 8% και συνεπώς έχουμε και υποτίμηση της δραχμής.

1973 - Ύστερα από μια περίοδο διατήρησης του πληθωρισμού σε μονοψήφιο αριθμό, τον Δεκέμβρη επέρχεται η πετρελαϊκή κρίση. Ο πληθωρισμός φτάνει το 30%. Η δραχμή αποσυνδέεται από το δολάριο και ανατιμάται κατά 10%.

1974 - Η δραχμή επανέρχεται σετην ισοτιμία των 30 δραχμών το δολάριο. Διοικητής της ΤΤΕ ορίζεται ο Παναγιώτης Παπαληγούρας. Σχηματισμός μεταδικτατορικής κυβέρνησης, μετά από διεξαγωγή εκλογών, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δημοψήφισμα όπου ο λαός τάσσεται κατά της βασιλείας.

1975 - Η δραχμή αποσυνδέεται από το δολάριο. Επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΟΚ. Η ισοτιμία της δραχμής καθορίζεται βάση της ενός "καλαθιού" νομισμάτων.

1979 - Έρχεται δεύτερο πετρελαϊκό σοκ. Υπογραφή της συμφωνίας για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ.

1983 - Η δεκαετία του ογδόντα ξεκινά με έντονες πληθωριστικές πιέσεις. Το 1981 η Ελλάδα μπαίνει στην Ε.Ο.Κ. Την ίδια χρονιά έρχεται στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ και εφαρμόζει φιλολαϊκή πολιτική με αυξήσεις μισθών. Ακολουθεί περίοδος διαρκούς διολίσθησης του εθνικού νομίσματος. Το 1983 η δραχμή υποτιμάται.

2000 - Μονοψήφιος πληθωρισμός τον Απρίλιο του 1995 για πρώτη φορά ύστερα από 22 έτη. Τον Μάρτιο του 1998 υποτιμάτε η δραχμή έναντι του ευρώ για να κλειδώσει η ισοτιμία με την οποία θα μπει στην ευρωζώνη. Τον Ιανουάριο του 2000 η δραχμή ανατιμάται. Η νέα της ισοτιμία καθορίζετε στις 340,70 δραχμές ανά ευρώ.

2001- Την 01/01/2001, αρχίζει η παράλληλη κυκλοφορία δραχμής και ευρώ.

2002 - Την 01/03/2001, "Τέρμα τα δίφραγκα" για τη δραχμή.

2010 - ???

Η Ευρώπη φεύγει...

...η Δραχμή έρχεται!

(Σήμερα που το έγραψα αυτό είναι 27 Απριλίου 2010)

Ξέρω, ρε σύντροφε, οτι σε στεναχωρώ...

...αλλά αυτά τα ποσοστά είναι καλά για λιπαρά σε γιαούρτι και για πίσσα και νικοτίνη σε τσιγάρο.

Για κόμμα όμως δεν είναι και τόσο...

Ξέρω, σε στεναχώρησα πάλι, γμτ!

Κύριε Προβόπουλε, κάντε την έκπληξη!

Πείτε μας τον μισθό σας!

A lack of common sense - Crippled Black Phoenix

Δεν είναι στα καλά τους!

Νυχτερινή παρέλαση "πολιτικών αστέρων" χθες βράδυ. Σημειώστε ονόματα:

Αλογοσκούφης

Παπαντωνίου

Μάνος

...στο ένα κανάλι

Παπουτσής

Παναγιωτόπουλος

...στο άλλο κανάλι

Τους ακούω με προσοχή προσπαθώντας να παραμερίσω την οργή. Τους παρατηρώ.

Είναι κοινοί απατεώνες;

Οχι, δεν είναι!

Είναι άσχετοι; Είναι ανόητοι;

Οχι, ούτε αυτό είναι!

Ειλικρινέστατοι είναι...

Απλώς, το να έχεις τέτοιο απύθμενο θράσος, τέτοια έλλειψη συνείδησης, τέτοια αδυναμία του να κατανοήσεις το που πατάς, τι λες, σε ποιους το λες, δείχνει ένα πράγμα: Δεν είναι στα καλά τους!

Χρειάζονται ιατρική βοήθεια...

(Αλήθεια. Είμαστε σίγουροι οτι η αποασυλοποίηση είναι ενδεδειγμένη για τους πάσχοντες ψυχικά ασθενείς; Μήπως η ψυχιατρική κοινότητα πρέπει να το ξανασκεφτεί;)

Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι...

«Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι. Έλληνες, οι εισβολείς του ΔΝΤ ευρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών. Αδέλφια, κρατήστε καλά μέσα στην ψυχή σας το πνεύμα της Μεταπολίτευσης. Ο εισβολεύς εισέρχεται με όλας τας προφυλάξεις εις την έρημον πόλιν με τα κατάκλειστα σπίτια και τους ρημαγμένους ημιυπαίθριους, τις ξερές πισίνες.

Έλληνες, ψηλά τις καρδιές. Προσοχή, το Blog ΑΝεμος ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι της Eurobank και της Alpha και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μην τον ακούτε! Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχιστεί μέχρι της τελικής νίκης. Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!»

Γιορτάζουμε το τέλος της Μεταπολίτευσης!!!

Συλλαλητήριο στα Προπύλαια σήμερα στις 18.30!

Γιορτάζουμε το οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης, αντιστεκόμαστε στη μεταχούντα του ΔΝΤ!

Ε, ρε γλέντια!

YES! WE COULD'NT!!!

Ναι! ΔεΝ Τα καταφέραμε!

too old to rock n roll too young to die...

...σε μια συνέλευση!

Εχω να πω πάντως...

Ακούσθηκαν πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα από όσα ειπώθηκαν!!!

(Κι όποιος με καταλαβαίνει, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ που πατά αλλά ίσως να ξέρει που πηγαίνει!

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με όσους δεν έχουν ακόμη καταλάβει τι έγραψα παραπάνω...)

Επίσης, έχω να πω...

(...μπα! Μια άλλη φορά!)

...

χμ...

...

α!

...

Επίσης χάρηκα που ξαναείδα φίλους και συναδέλφους παλιούς, από άλλες μάχες... (Θερμοπύλες, Αγιοι Σαράντα, Εσκί Σεχίρ κτλ)

...και που ζούμε ακόμη! (έστω και ως πολυτραυματίες...)

....

Μετά με έπιασαν κρυάδες... πυρετός... βήχας... Αύριο πάω και στα Χανιά!

Ολα καλά!

Τι άλλα νέα;

Αυτάαααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!

ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΥΤΙΑ

Μια φορά ήταν ένα μεγάλο άδειο κουτί κι ένα μικρό, επίσης άδειο, που κατοικοέδρευαν στα ανεξερεύνητα βάθη μιας ντουλάπας. Το μεγάλο είχε πάνω του το διακριτικό ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ – που σήμαινε ότι ήταν διανοούμενο – το μικρό είχε τη φίρμα ενός μάλλον λαϊκού ζαχαροπλαστείου.
Ύστερα από ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα σιωπής, κάποιο πιθανόν βροχερό, πιθανόν απόγευμα (δεν μπορούσε να ξέρει κανείς εκεί μέσα πώς ήταν ή τι ήταν, γιατί επικρατούσε πάντα σκοτάδι και δεν έβρεχε ποτέ), το μικρό κουτί απηύθυνε το λόγο στο μεγάλο.
«Τι ώρα είναι;»
«Τι είναι η ώρα;» αντιγύρισε το μεγάλο κουτί με φιλοσοφική διάθεση.
«Δεν ξέρω! Είναι...χμ... μια Επινόηση. Για να περνά η ώρα...» απάντησε αιφνιδιασμένο το μικρό κουτί.
«Όλοι είμαστε Επινοήσεις. Σκοτεινές Επινοήσεις. Άδεια σχήματα λόγου...» αναστέναξε το μεγάλο κουτί.
«Καταλαβαίνω. Νιώθεις άδειο...» είπε με συμπάθεια το μικρό κουτί.
«Νιώθω ένα κενό...» μουρμούρισε υπόκωφα το μεγάλο κουτί, με το σχετικό ηχητικό εφέ.
Το μικρό κουτί, που, χωρίς να το ξέρει, φιλοξενούσε μια αποικία μυκήτων ζεν, σκέφτηκε λίγο.
«Μα η χρηστικότητά μας βρίσκεται ακριβώς στο κενό μας» παρατήρησε.
Το μεγάλο κουτί αναστέναξε πάλι.
«Αυτό είναι που με βασανίζει» είπε. «Το κενό. Ζητά συνεχώς πράξεις και πράγματα για να πληρωθεί.»
«Αγνόησέ το» του υπέδειξε το μικρό κουτί. «Γιατί να το πληρώσεις; Τι έκανε αυτό για σένα;»
«Τι έκανε; Παίρνοντας, στην περίπτωσή μου, το σχήμα λόγου της τετράγωνης λογικής, μου πρόσφερε άπειρες δυνατότητες – που, δυστυχώς, τις εκμεταλλεύτηκα όλες. Γι αυτό κατέληξα εδώ...»
«Δηλαδή;» ρώτησε αθώα το μικρό κουτί (που ήταν εξαγωνικό και ρηχό και άσχετο προς βαθείς, τετράγωνους συλλογισμούς).
«Ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου με μια σοβαρή αποστολή: ως σωματοφύλακας ενός VIP, ενός σπουδαίου PC. Ήμασταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Τον προστάτεψα όσο μπορούσα, αλλά κάποια μέρα τον απομάκρυναν βάναυσα από τη θέση του. Ποτέ δεν τον ξέχασα, κι ας γνώρισα από τότε δεκάδες ετερόκλητα, ανεπιθύμητα άτομα που τους πρόσφερα περιστασιακά άσυλο και καταφύγιο. Στην ωριμότητά μου, άρχισα να συγκεντρώνω αποδείξεις...»
«Αποδείξεις για ποιο πράγματα;»
«Δεν έχει σημασία. Αποδείξεις. Που θα αποδείκνυαν κάτι, κάπου. Έγινα λοιπόν επικίνδυνο για το Σύστημα. Έτσι, μου αφαίρεσαν όλες τις αποδείξεις και με φυλάκισαν σ’ αυτό το μπουντρούμι για πάντα.»
«Η έννοια ‘πάντα’ δεν έχει νόημα, είναι σχετική», άρχισε το μικρό κουτί.
Εκείνη τη στιγμή, η παραδουλεύτρα άνοιξε επιτέλους αυτή τη ντουλάπα, είπε: «Αχά!», έβγαλε έξω τα δυο κουτιά και τα πέταξε.

Ηθικό δίδαγμα: Μιλά σωστά όποιος μιλά προτελευταίος και τον διακόπτουν.


ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ, Κέδρος, 2001

Οταν δεν έχω απαντήσεις, συνήθως, έχω ερωτήσεις...

Ούτως ή άλλως από περιέργεια ζω!!!

(Και μάλλον λόγω περιέργειας θα πεθάνω, επίσης!)

1. Τι, είπαμε, είναι είδηση;
2. Οταν αναμεταδίδεις τις πληροφορίες της αστυνομίας, τι είπαμε οτι είσαι; "Παπαγαλάκι";
3. Θα υπήρχε η είδηση της "ζαρντινιέρας" αν κάποιος πολίτης δεν την βιντεοσκοπούσε* και αν βασιζόμασταν στις ανακοινώσεις της αστυνομίας;
4. Οταν ΔΕΝ τις αναμεταδίδεις, τι είπαμε οτι είσαι;
5. Οι πληροφορίες της αστυνομίας είναι είδηση;
6. Οι πληροφορίες της ΜΕΒΓΑΛ, της ΕΒΓΑ, της ΔΕΛΤΑ ή οποιασδήποτε άλλης επιχείρησης είναι ειδήσεις;
7. Οι πληροφορίες του ατζέντη της Τζούλιας είναι είδηση;
8. Επιτρέπεται σε μια εφημερίδα να μην γράψει μια είδηση που αφορά την Τζούλια;
9. Γιατί κανείς δεν διαμαρτύρεται όταν κάποια εφημερίδα δεν γράφει ειδήσεις για την Τζούλια;
10. Μπορεί αύριο να βγει μια εφημερίδα και να πει οτι εγώ δεν θέλω να έχω αθλητικό ρεπορτάζ; Καλλιτεχνικό; Για το χρηματιστήριο; Αστυνομικό; Επιτρέπεται;
11. Γιατί κάποιοι από όσους διαμαρτυρήθηκαν που δεν δημοσιεύτηκε μια είδηση, είχαν διαμαρτυρηθεί επίσης διότι είχε δημοσιευτεί μια άλλη είδηση μαζί με αποσπάσματα από το βίντεο (μια σεξουαλικής συνεύρεσης ενός κρατικού λειτουργού με μια υπάλληλο) πριν δύο χρόνια;
12. Τα τηλεοπτικά κανάλια μεταδίδουν όλες τις ειδήσεις;
13. Τα τηλεοπτικά κανάλια αποκρύπτουν ειδήσεις;
14. Γιατί κανείς δεν επικαλείται καθημερινά το 1ο Αρθρο του Κώδικα Δεοντολογίας για τις ειδήσεις των καναλιών τα οποία και διαστρεβλώνουν και αλλοιώνουν και αποκρύπτουν ειδήσεις;
15. Μήπως θυμάται κανείς ΤΙ έπαιζαν ως πρώτο θέμα τα κανάλια την ημέρα της μεγάλης συγκέντρωσης κατά του πολέμου στο Ιράκ;;;;;;;
16. Η α'λα'καρτ δεοντολογία είναι δεοντολογία;
17. Σε μία χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων με 400 εφημερίδες, 200 τηλεοπτικά και 800 ραδιοφωνικά κανάλια, έχει στερηθεί κανείς πολίτης την ενημέρωση για τη "γιάφκα";
18. Και ανάποδα, πόσο ενημερωμένος είναι ο μέσος πολίτης σήμερα;
19. Οταν καθημερινά καταναλώνεις δεκάδες σκουπιδο-ειδήσεις, το οτι δεν δημοσιεύτηκε μια είδηση σε βαρυστομάχιασε;
20. Τι είπαμε να κάνει ο αναμάρτητος;
21. Ποιος/ποια ή ποιοί διαμαρυρήθηκαν εμπράκτως για τα "παπαγαλάκια" της αστυνομίας;
22. Ποιος είπαμε οτι είναι ο ρόλος των Ενώσεων Συντακτών;
23. Δημοσιογραφία είναι να γράφω Ο,ΤΙ συμβαίνει, όποτε συμβαίνει;
24. Μήπως δημοσιογραφία σημαίνει και να ιεραρχώ ακόμη και να πετάω στα σκουπίδια ειδήσεις που θεωρώ ασήμαντες ή κατασκευασμένες ή επουσιώδεις;
25. Ξεσηκώθηκε ποτέ τέτοιο κύμα διαμαρτυριών για ειδήσεις που δημοσιεύτηκαν και που εξ' αιτίας τους αρκετοί δημοσιογράφοι διώκονται (με τον τυποκτόνο νόμο) μέχρι τελικής εξόντωσης;
26. Ξανά: τι είπαμε είναι είδηση;

Δεν ξέρω αν πρέπει να περιμένω απαντήσεις και από που. Ξέρω οτι δεν θα σταματήσω να αναρωτιέμαι...

*Να θυμίσω οτι κανένα αστυνομικό ρεπορτάζ δεν είχε βγάλει τότε την είδηση. Σωστά; Σωστά!

>>>Πιτσιρίκος έφα: Η τρομοκρατία δεν θα περάσει

Και για όσους δεν κατάλαβαν...

...ΝΑΙ, έχουμε Πόλεμο!

Και μάλιστα ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ!

And “giving no quarter.”

"Καλντέρα-καλντέρα να φύγει η χολέρα!"

Η Ισλανδία παίρνει την εκδίκησή της! Σαντορίνη, ΜΠΟΡΕΙΣ! Μπορείς να εκραγείς!

Τρα-λα-λά!

ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Η Ελλάδα κορδώνεται ότι στο έδαφός της γεννήθηκε η Δημοκρατία. Αν είχε μελετήσει την «Αθηναίων Πολιτεία» θα έπαυε να κορδώνεται. Οχι γιατί η Αθηναϊκή Πολιτεία δεν είχε δημοκρατική δομή. Αλλά γιατί η σημερινή ελληνική πολιτεία δεν έχει.

Οταν μιλάει κανείς για πολιτεία δεν αναφέρεται μόνο στην κρατική εξουσία. Πολιτεία είναι το σύνολο των κατοίκων, το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί να μην αρέσει στους Ελληνες να το ακούν, αλλά η νοοτροπία της μεγάλης πλειοψηφίας, που τεκμηριώνεται από την 24ωρη καθημερινή συμπεριφορά της, δεν μπορεί να περηφανεύεται για τη δημοκρατικότητά της. Ξεκινώντας από τον αυταρχισμό του πατέρα και πηγαίνοντας στον αυταρχισμό καθενός που κάθεται σε μια οποιαδήποτε καρέκλα ή κάθισμα, ακόμα κι αν αυτή η καρέκλα είναι του κλητήρα μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Φυσικά, τα σκήπτρα κρατάνε όσοι έχουν θέση πολιτικής, στρατιωτικής, δικαστικής, αστυνομικής, ιατρικής εξουσίας, που συμπεριφέρονται συνήθως λες και οι υπόλοιποι πολίτες είναι οι σκουπιδοντενεκέδες για να πετάνε μέσα τα απορρίμματα της ψυχής τους. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Ενώ, λοιπόν, η κοινωνία συζούσε με όλο αυτό το πλέγμα, πριν από περίπου 15 χρόνια εμφανίστηκε στο προσκήνιο και το επόμενο φρούτο εξουσιομανούς: ο τηλεδημοσιογράφος. Δειλά στην αρχή και αχαλίνωτος τα τελευταία χρόνια, αντλεί δύναμη από την επιπολαιότητα και τη μαζικότητα, με την οποία καταπίνει πληροφορίες ο τηλεθεατής. Κυρίως, από την αίγλη που του δίνει ο θαυμασμός του πολίτη - τηλεθεατή. Θαυμασμός, που αυτός ο πολίτης - τηλεθεατής αποδίδει σε καθ' έναν που είναι γνωστός. Κοινώς star. Εξ ου και οι ίδιοι πολίτες, που βρίζουν τους τηλεδημοσιογράφους, σπρώχουν ή ονειρεύονται να γίνουν τα παιδιά τους δημοσιογράφοι!

Η δημοσιογραφία στη χώρα δεν ήταν ποτέ καμιά ανεξάρτητη και αντιεξουσιαστική δύναμη όπως θα όφειλε. Πριν από τη χούντα ήταν δεμένη στο άρμα των κομμάτων εξουσίας και των κομματικών παρωπίδων. Μετά, με εξαίρεση συγκεκριμένες υπογραφές σε συγκεκριμένες εφημερίδες και μέσα, ακολούθησε την εξουσιολαγνεία, όπου οι δημοσιογράφοι θεωρούσαν και θεωρούν ότι τους τιμά περισσότερο να παπαγαλίζουν τις απόψεις του υπουργείου και του τομέα που καλύπτουν παρά να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του λαού και την αντικειμενική πληροφόρηση, όπως οφείλουν αν θέλουν να σέβονται τους εαυτούς τους και τον κώδικα δεοντολογίας της Ενωσής τους. Ψιλά γράμματα.

Στο πλαίσιο αυτής της κατάντιας της δημοσιογραφίας, αλλά και όσων την υπηρετούν μ' αυτό τον τρόπο -κι είναι πολλοί- τις τελευταίες μέρες τηλεοπτικοί -κυρίως- αστέρες, διάττοντες και υπό εκκόλαψη, αναπαρήγαν κατά κόρον αμάσητα τα στοιχεία και τις απόψεις της ΕΛ.ΑΣ. για τους συλληφθέντες ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, σε σημείο να γελάει κάθε σοβαρός άνθρωπος για ντοκουμέντα που δεν στέκουν ούτε σε πρωτάρη ειρηνοδίκη.

Εδώ δεν είναι να κρίνει κανείς αν η αστυνομία κάνει καλά τη δουλειά της και αν με τον τρόπο που σκέφτεται και δρα ωφελεί την κοινωνία και τη δημοκρατία. Η αστυνομία δεν είναι ξέχωρο κομμάτι από την αναρχοαυταρχική ελληνική κοινωνία για να είναι κάτι διαφορετικό.

Μ' αυτό το σκεπτικό, θα ρωτούσε κανείς γιατί να είναι κάτι διαφορετικό και η δημοσιογραφία. Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι κρατικοκίνητη. Γιατί η δημοσιογραφία είναι το μόνο καταφύγιο των αδύναμων. Των ανώνυμων. Των καταπιεσμένων. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Και τα μάτια αυτών που δεν βλέπουν. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η μόνη αντιεξουσία του συστήματος. Οταν γίνεται ένα με την εξουσία του συστήματος, γίνεται και συνυπεύθυνη για την αιχμαλωσία, την κατάντια, την αμορφωσιά, την εκμετάλλευση του πολίτη από την εξουσία. Και τελικά, για την εξάπλωση της αντιδημοκρατίας.

Η Ενωση Συντακτών έχει συντάξει εδώ και χρόνια έναν Κώδικα Δεοντολογίας, που όπως και όλοι οι κώδικες Δεοντολογίας σ' αυτή τη χώρα κοσμεί μόνο τα συρτάρια. Επιπλέον, έχει πειθαρχικά συμβούλια, που όπως και όλα τα πειθαρχικά συμβούλια της χώρας ασχολούνται περί όνου σκιάς, με προσωπικές αντεγκλήσεις και «συναδερφικές αλληλεγγύες».

Το χειρότερο, αντί να ξεσηκωθούν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και να απαιτήσουν να μη γελοιοποιείται το επάγγελμά τους, το κτίριο της Ενωσης κατέλαβαν 100, που με τη βίαιη αυτή κίνηση ήθελαν (;) να επιβάλουν (!) στη δημοσιογραφία να μην είναι μπατσοδημοσιογραφία!

Γι' αυτά τα χάλια, το σώμα των δημοσιογράφων έχει τεράστια ευθύνη. Και κάνει την πάπια. Η δημοσιογραφία πάνω απ' όλα είναι καλλιέργεια. Οπως και η δημοκρατία. Μαχητική καλλιέργεια, αλλά καλλιέργεια. Και δεν φυτρώνει καμιά τους με ίνδαλμα τη βία και την εξουσιομανία. Αλλά, δεν φυτρώνει και στη σιωπή της ντροπής. Ντροπή.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΤΡΟΜΟΣ και ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΩΝ 8

Με διαρκως αυξανομενη οργή παρακολουθούμε την κάλυψη της υπόθεσης των συλληφθέντων ως μέλη της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας». Η βιομηχανία του φόβου ενεργοποιήθηκε για μια ακόμα φορά. Δημοσιογράφοι παριστάνουν τους ντετέκτιβ, ρεπόρτερ λειτουργούν ως εκπρόσωποι Τύπου της Αστυνομίας ή ως παπαγαλάκια «διαρροών», παρουσιαστές των δελτιων ειδησεων μεταμορφώνονται σε δικαστές.

Για τα τηλεοπτικά κανάλια και ορισμένες εφημερίδες, οι κατηγορούμενοι είναι ήδη ένοχοι, τα δικαστήρια έχουν στην πράξη ακυρωθεί από τον τηλεοπτικό άμβωνα. Η απόπειρα εξευτελισμού των συλληφθέντων ξεφτιλίζει μαζί και κάθε έννοια δεοντολογίας και νομιμότητας. Στην πραγματικότητα, την ίδια τη δημοσιογραφία.
Συνάδελφοί μας, μέλη των Ενώσεών μας, παραβιάζουν συστηματικά το Σύνταγμα, τους νόμους, τον κώδικα δεοντολογίας υπό την ανοχή (και τη συμμετοχή σε κάποιες περιπτώσεις) της ΕΣΗΕΑ. Θυμίζουμε πως όλοι οι δημοσιογράφοι δεσμεύονται από τον Κώδικα Δεοντολογίας, η παραβίαση του οποίου μπορεί να επιφέρει μέχρι και την οριστική διαγραφή τους.

Tις τελευταίες μέρες βλέπουμε ότι:
* καταστρατηγείται ο σεβασμός στην προσωπικότητα των πολιτών και κανιβαλίζεται η ιδιωτική τους ζωή
* καταργείται το τεκμήριο αθωότητας
* δεν υπάρχει έλεγχος και τεκμηρίωση της πληροφορίας, αντιθέτως μεταδίδονται ρεπορτάζ διοχετευμένα από την πλευρά της αστυνομίας
* τα τηλεοπτικά συνεργεία μπαίνουν στις οικίες των συλληφθέντων και τα προσωπικά αντικείμενά τους επιδεικνύονται ως «πειστήρια»
* διαπομπεύονται συγγενείς και φίλοι των κατηγορουμένων, ποινικοποιούνται οι προσωπικές σχέσεις
* μεταδίδονται ψευδείς ειδήσεις (π.χ. υποτιθέμενος τηλεφωνικός διάλογος μεταξύ 2 κατηγορουμένων, όπου γελούν με το διαμελισμό του μικρού αγφανού) για τη δημιουργία κλίματος και δεν μεταδίδεται ποτέ η διάψευσή τους.

Διαχωρίζουμε πλήρως τη θέση μας από τους τηλεκανίβαλους των 8 και τα παπαγαλάκια της αστυνομίας στις εφημερίδες.

Καλούμε το Προεδρείο και το Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, τα Προεδρεία και τα Πειθαρχικά Συμβούλια όλων των Δημοσιογραφικών Ενώσεων και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την περιφρούρηση του κώδικα δεοντολογίας και του ίδιου του επαγγέλματός μας και να τοποθετηθούν άμεσα.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΤΟ teletromos@gmail.com

ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 18 / 4

Ελένη Γκρούη, δημοσιογράφος Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
Αλέξανδρος Παναγιωτάκης, δημοσιογράφος Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
Ντίνα Δασκαλοπούλου, δημοσιογράφος Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
Δημήτρης Αναστασόπουλος, δημοσιογράφος Ελευθεροτυπία
Μπάμπης Πολυχρονιάδης, δημοσιογράφος Ελευθεροτυπία

Η Στάχτη

Μιαρές ασήμαντες λεπτομέρειες που καθορίζουν σιγά σιγά τη ζωή σου.

Ποια ζωή σου;

Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές,
πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου.

Τι έμεινε;

Η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα,
θολώνει τα τσάμια, τους καθρέπτες
και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν.
Και άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς, να πηγαίνουν στην λήθη.

Οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια
Όλο ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε έναν δρόμο.

Για να πάμε που;

Λοιπόν, πού ζήσαμε;

Ούτε εδώ, ούτε εκεί.

Φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες
Με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες
Όπου πάνω τους ακούμπησαν και έκλαψαν ανύποπτοι ακόμα
μελλοντικοί δολοφόνοι, οι αυτόχειρες.

Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα, βγήκα από το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο.
Και όπως κοίταξα τον ουρανό, Θεέ μου! Τι απεραντοσύνη; Πόσα άστρα! Με έπιασε πανικός.

Από τότε ξέρω πως δεν θα προφτάσω

Ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη

Επίκαιρο: Το σπίτι της Bjork στην Ισλανδία

Μπράβο!

Ο διάσημος Αλβανός συγγραφέας Ισμαήλ Κανταρέ, ακύρωσε τη διάλεξη που επρόκειτο να δώσει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα ρατσιστικά συνθήματα κατά των Αλβανών που φώναξαν στη διάρκεια της παρέλασης της επετείου της 25ης Μαρτίου άνδρες των Ομάδων Υποβρύχιων Καταστροφών του Λιμενικού Σώματος.

"Λόγω των πολύ δυσάρεστων πρόσφατων γεγονότων που συνέβησαν στην Αθήνα και χαρακτηρίστηκαν από ρατσισμό κατά των Αλβανών, αποφάσισα να ματαιώσω την επίσκεψή μου στη χώρα σας. Γνωρίζετε καλά τον θαυμασμό που τρέφω για την ελληνική λογοτεχνία και τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά εκτιμώ ότι μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα, που στερείται κάθε ίχνος πολιτισμού, η επίσκεψή μου θα ήταν άκαιρη".

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΛΛΙΩΣ | ένα αστικό πείραμα για μία διαφορετική πόλη

Γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από τότε που εκδόθηκε η Parallaxi, οργανώνει στην πόλη ένα διήμερο παρέμβασης και προτάσεων, για το πως θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη του μέλλοντος.

Το διήμερο πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 5-6 Ιουνίου 2010 και συμπίπτει με την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος. Περιλαμβάνει δεκάδες διαφορετικές εκδηλώσεις σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης που έχουν ως άξονα την πράσινη ανάπτυξη, τις φιλικότερες δράσεις προς το περιβάλλον, αρχιτεκτονικές προτάσεις και παρεμβάσεις αλλά και happenings πολιτισμού σε αναπάντεχα μέρη της πόλης, όλα στο πλαίσιο μιας γιγάντιας συνέργιας και συνεργασίας ετερόκλητων δυνάμεων που υποδηλώνει τη διάθεση της πόλης για εξωστρέφεια και δημιουργία.

Από το Θερμαϊκό και την αποκατάσταση της σχέσης της πόλης με τη θάλασσα, μέχρι την ανακύκλωση και τα αρχιτεκτονικά projects του μέλλοντος, ξετυλίγεται για 48 ώρες ένας καταιγισμός δράσεων και γεγονότων. Στην ενέργεια θα συμμετάσχουν, με δράσεις ή με συνεργασίες δεκάδες φορείς της πόλης, ομάδες και εθελοντές. Οι δράσεις είναι απλωμένες χρονικά και χωροταξικά ολόκληρο το Σαββατοκύριακο, στο σύνολο του κέντρου της πόλης και περιλαμβάνουν παρεμβάσεις που θα μετατρέψουν την Θεσσαλονίκη σε ένα αληθινό φυτώριο ιδεών και προτάσεων, από τα πιο δημιουργικά μυαλά της πόλης.

Έναρξη:
Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010 στις 12:00 π.μ.
Λήξη:
Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010 στις 11:55 μ.μ.
Τοποθεσία:
Θεσσαλονίκη

Να καταδικάσει η ΕΣΗΕΑ τα “παπαγαλάκια” της Ασφάλειας

Αθήνα, 14/4/2010

Προς το Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας και το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ:

Τις τελευταίες μέρες γράφεται μια από ακόμα μελανή σελίδα της ελληνικής δημοσιογραφίας, καθώς εκτυλίσσεται μπροστά μας μια, συντονισμένη από την αστυνομία, όπως φαίνεται, επιχείρηση τρομοϋστερίας και ανθρωποφαγίας από μερίδα των ΜΜΕ εις βάρος των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας». Θεμελιώδεις αρχές δεοντολογίας του κλάδου μας, όπως ο σεβασμός στην προσωπικότητα και την ιδιωτική ζωή των πολιτών, ο σεβασμός του τεκμηρίου της αθωότητας, ο έλεγχος και η τεκμηρίωση της πληροφορίας που μεταδίδεται παραβιάζονται κατ’ εξακολούθηση από αρκετούς δημοσιογράφους, πιθανότατα με την παρότρυνση των “πηγών” τους και των ιεραρχικά ανωτέρων τους στα Μέσα Ενημέρωσης που εργάζονται.

Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε κάποια δείγματα αυτής της πραγματικότητας, όπως η αναφορά στους χαρακτηρισμούς «τρομοκράτες» ή «εγκληματίες» ήδη από το βράδυ του Σαββάτου και ενώ η ανακοίνωση της ΓΑΔΑ μιλούσε για προσαγωγές, προεξοφλώντας δικαστικές αποφάσεις, η οργανωμένη από την αστυνομία είσοδος των τηλεοπτικών συνεργείων στις οικείες των συλληφθέντων και η έκθεση του προσωπικού τους χώρου, η ενόχληση και διαπόμπευση του οικογενειακού και κοινωνικού τους περιβάλλοντος, η άκριτη υιοθέτηση και αναπαραγωγή χωρίς καμία τεκμηρίωση «διαρροών από την Αστυνομία», η απόκρυψη πληροφοριών που φωτίζουν από άλλες πλευρές την υπόθεση (όπως λ.χ. ο εμφανής τραυματισμός 2 εκ των συλληφθέντων) και βεβαίως τα σεξιστικά σχόλια που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα blog και sites, τα οποία ακόμα και αν δεν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της ΕΣΗΕΑ, η Ένωση οφείλει να ελέγξει αν οι διαχειριστές τους ή οι συντάκτες τους είναι μέλη της.

Αυτά τα φαινόμενα παραβιάζουν τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, υπονομεύουν το δικαίωμα της κοινωνίας στην αξιόπιστη πληροφόρηση και ασφαλώς ουδεμία σχέση έχουν με τη θεμελιώδη αρχή της ανεξαρτησίας της δημοσιογραφίας.

Ζητάμε άμεσα την παρέμβαση του Εποπτικού Οργάνου Δεοντολογίας και του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ προκειμένου να επανακατοχυρωθούν οι δεοντολογικές αρχές που οφείλουν να διέπουν το επάγγελμά μας.

Βαγγέλης Γέττος, ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο 105,5»

Σπύρος Γεράρδης, ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο 105,5»

Μαρία Καλυβιώτου, εφημερίδα «Αυγή»

Γιώργος Κυρίτσης, εφημερίδα «Αυγή»

Μαρία Λούκα, ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο 105,5»

Ιασωνας Παναγιωτόπουλος, ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο 105,5»

Ματίνα Παπαχριστούδη , εφημερίδα «Ισοτιμία»

Κώστας Ράπτης, ραδιοφωνικός σταθμός «Αθήνα 9,84»

Δημήτρης Τρίμης, εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»

Η ισοπέδωση της Παιδείας και τα ΑΕΙ των τενεκέδων

>Η Άννα, η «εκσυγχρονίστρια», επιλέγει την ισοπέδωση προς τα κάτω
Του Αγγελου Στάγκου

Απόσπασμα:

Τελικά «η εκσυγχρονίστρια» Άννα Διαμαντοπούλου, διάλεξε τον δρόμο της ντροπής και καταργεί την βάση του 10, προκειμένου να μπορεί να μπει και ο τελευταίος τενεκές στο πιο άχρηστο και αζήτητο ΑΕΙ ή ΤΕΙ. Φαίνεται όμως ότι και για την κυβέρνηση αναγκαιότητα διαρθρωτικών αλλαγών περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στον τομέα της οικονομίας και ίσως και στον τομέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς στον πρώτο πιεζόμαστε αφόρητα από τους εταίρους, τις αγορές και το ΔΝΤ, ενώ στον δεύτερο αναζητούνται και κομματικά οφέλη. Ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα για διαρθρωτικές αλλαγές στην κρατική μηχανή και όπως αποδεικνύεται δεν τολμάμε και στην Παιδεία…Ασχέτως αν είναι πασιφανές ότι η χώρα δεν βρίσκεται μόνο σε βαθιά οικονομική κρίση, αλλά και σε βαθιά και παρατεταμένη παρακμή, για την οποία η κατάσταση της Παιδείας έχει βαρύτατη ευθύνη.

Ντροπή!

"Σε ό,τι αφορά τη βάση του 10, χαιρετίζουμε το γεγονός ότι, έστω και μετά από πέντε χρονιά συνεχούς και έντονης ανάδειξης - δυστυχώς, μόνο από την πλευρά του Συνασπισμού-του αντιπαιδαγωγικού-αντιεκπαιδευτικού χαρακτήρα αυτού το μέτρου, η κυβέρνηση υποχρεώνεται να το καταργήσει".

Απόσπασμα από Ανακοίνωση του Τμήματος Παιδείας του ΣΥΝ σχετικά με το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας.

Ντροπή και αίσχος!

Δεν λέω περισσότερα γιατί θα εκτραπώ και θα στεναχωρήσω μερικούς φίλους και συντρόφους πάλι.

Y.Γ.: Και καλά, ρε σύντροφοι, δεν καταλαβαίνετε οτι κάποιος που παίρνει κάτω από δέκα δεν μπορεί, όχι στο πανεπιστήμιο να πάει, αλλά ούτε στο περίπτερο απέναντι...

...το οτι πολλοί από αυτούς θα γίνουν ..."δημοσιογράφοι", ούτε αυτό το καταλαβαίνετε;;;

Η ΜΟΝΗ λύση

[ Δρόμοι ]
Ο Ιβανς- Πρίτσαρντ έγραφε πέρυσι στην «Ντέιλι Τέλεγκραφ»:

«Η μοναδική διέξοδος από το παγκόσμιο χρέος ίσως να αποδειχτεί η άρνηση της πληρωμής του».

Και σήμερα, ο οικονομολόγος Μάικλ Χάντσον λέει:

«Η μόνη διέξοδος από την κρίση του ευρωπαϊκού χρέους είναι μια διαπραγματεύσιμη παραγραφή του. Οι τράπεζες δανείζουν εικονικό χρήμα που στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν, το οποίο "εγγυοδοτείται" με κεφάλαια που στην πραγματικότητα δεν έχουν, που κι αυτά υποστηρίζονται από τις κεντρικές τράπεζες που τυπώνουν χρήμα από αέρα κοπανιστό. Ομως όποτε οι οφειλέτες δυσκολεύονται να ξεπληρώσουν τα επαχθή δάνειά τους, οι τραπεζίτες προχωρούν σε κατάσχεση πραγματικών περιουσιακών στοιχείων».

ΕΣΗΕΑ ακούς;

ΕΣΗΕΑ ακούς;

Η μπατσοδημοσιογραφία, που παπαγαλίζει ό,τι της υπαγορεύει η Ασφάλεια αντί να κάνει ρεπορτάζ και να τηρεί τους στοιχειώδεις κανόνες της δημοσιογραφίας, θα απασχολήσει τα πειθαρχικά της ΕΣΗΕΑ;

Υπάρχει ΕΣΗΕΑ; Εχει τέλος η γελοιοποίηση του επαγγέλματος;

ΠΑΠ-ΤΕΤΡ

«Δύο εποχές σε μία τρίτη»

Την Τρίτη 13 Απριλίου, στις 8.30 μ.μ., θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Μιχάλη Μεϊμάρη «Δύο εποχές σε μία τρίτη» στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24). Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο κριτικός λογοτεχνίας Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ο ζωγράφος Χρόνης Μπότσογλου και ο καθηγητής Γλωσσολογίας Χριστόφορος Χαραλαμπάκης.

Αλήθεια...;

...σύμφωνα με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο...

...οι γιάφκες αποτελούν τεκμήριο;;;

Επίσης...

...δύο από τα βιβλία που βρέθηκαν στις γιάφκες!!!

Με το ένα κατανοείς τον Καπιταλισμό...

...και με το δεύτερο, τον πλακώνεις στις μπάτσες!

Ετούτο το μαχαίρι εδώ

Το παρακάτω κείμενο υπάρχει στο τεύχος Απριλίου της Parallaxi. Το αφιερώνω σε όσους αντέχουν ακόμη. Εγώ δεν τα κατάφερα...

Ηταν τέτοιες ημέρες , Απρίλιος του 2003, όταν το φορτηγό πάρκαρε έξω από το σπίτι μας στου Παπάγου. Είχαμε πακετάρει τα πράγματα μας από τις προηγούμενες. Μια εβδομάδα πριν είχα παραιτηθεί από τη δουλειά μου και είχα δηλώσει πως «εγώ παιδιά δεν μεγαλώνω σε αυτή την πόλη». Ο πρώτος μου γιος που σε λίγο θα έκλεινε τα δύο του χρόνια κοιμόταν αμέριμνος στο άδειο του δωμάτιο. Ο δεύτερος ήταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του. Φορτώσαμε ο,τι είχαμε και δεν είχαμε και εγκαταλείψαμε την Αθήνα.
Η πόλη, που τότε μετρούσε αντίστροφα ένα χρόνο για το καρναβάλι των Ολυμπιακών αγώνων, μου φαινόταν πλέον αποτρόπαιη έχοντας αποκτήσει ένα Μετρό αλλά χάσει εντελώς κάθε μέτρο. Η απόφαση πάρθηκε μέσα σε μία μέρα: «Ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη με βάση μας τη Χαλκιδική». Πίστευα πως όταν θα τελείωνε το πανηγύρι της Αθήνας θα ερχόταν η σειρά της Βόρειας Ελλάδας να την προσέξει κάποιος. Να γίνουν πράγματα. Πως η Θεσσαλονίκη, αν μη τι άλλο, είναι πιο ανθρώπινη. Κι ας με προειδοποιούσαν οι φίλοι που ζούσαν εκεί πως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Πως υπάρχει μια μιζέρια. Πως δεν κουνιέται τίποτα.
Εγώ από την άλλη, όποτε την επισκεπτόμουν έβλεπα μια πόλη με ανοιχτούς ορίζοντες, με χαμογελαστά πρόσωπα, με προσδοκίες, με όρεξη. Ένα κουκούλι που από στιγμή σε στιγμή θα άνοιγε και από μέσα του θα ξεπηδούσε μια πανέμορφη πεταλούδα, θα ξεπηδούσαν ιδέες, καινοτομίες, έργα πνοής, καλλιτεχνικά γεγονότα και ρεύματα. Εβλεπα μια Βαρκελώνη του Αίμου να κυοφορείται που να μοσχοβολάει τσουρέκι και Angel του Mugler.
Στην πραγματικότητα δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά την παιδική μου ηλικία, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου στην Ολγας και στην Ευζώνων. Εβλεπα τη μάνα μου, τη γιαγιά μου, τον παππού μου που δούλευε στον «Ελληνικό Βορρά». Κι ήθελα να χαρίσω τις ίδιες εικόνες στα παιδιά μου.
Πήγαμε κι αμέσως άρχισα να χτίζω πάνω στις ψευδαισθήσεις μου. Με το «καλημέρα σας» έβγαλα ένα περιοδικό. Εκεί γνώρισα έναν πολύτιμο φίλο και συνεργάτη. Τον Νάσο Κυρατζόγλου, ίσως τον σπουδαιότερο web designer του μέλλοντός μας. Είχαμε πέσει όμως σε απατεώνα. Το στήσαμε, το τρέξαμε, μας έριξε «κανόνι» και μας έφαγε τους μισθούς. Πάνω που γεννήθηκε ο Τάσος μου έμεινα για πρώτη φορά στη ζωή μου άνεργος. Όμως δεν καταλάβαινα τίποτα. Εκανα έφοδο καβάλα στο όνειρο. Επιμέλειες βιβλίων, κειμενογραφήσεις και πρόταση για δεύτερο περιοδικό. Ενθετο σε «μεγάλη» εφημερίδα της πόλης. Βγάλαμε έξι τεύχη. Τόσα άντεξε το στομάχι τους. Κι όμως είναι από τα καλύτερα πράγματα –μετά τα παιδιά μου- που έχω κάνει στη ζωή μου.
Κι ύστερα έπεσα στα «σκληρά». Τραγελαφικές καταστάσεις για γέλια και για κλάματα. Ο,τι όμως έχανα με τις ανοησίες, το κέρδιζα με τους ανθρώπους. Νέα παιδιά τα περισσότερα, δημοσιογράφοι που σε άλλες εποχές, σε άλλες συνθήκες θα ήσαν στην πρώτη γραμμή περιοδικών, ραδιοφώνων, εφημερίδων: ο Ακης, η Δήμητρα, η Σόνια, η Βάγια, η Χάιδω, η Παυλίνα, ο Αλέξανδρος, η Χριστίνα, ο Γιάννης, ο Θανάσης. Ομάδα μου στα δύσκολα. «Πλήρωμα» στα χάρτινα «καράβια» μας. Και μαζί με αυτά τα παιδιά –τα «παιδιά» μου- οι βετεράνοι «καπετάνιοι»: ο Κλέαρχος, ο Ηλίας, ο Λάζαρος. Και μαζί μ’ αυτούς ο Γιώργος Τούλας, Γιάννης Κοτσιφός, ο Πάνος Θεοδωρίδης, ο Θανάσης Τριαρίδης, ο Σπύρος Πέγκας, ο Γιώργος Αλισσάνογλου, η Ντέμυ Παπαδοπούλου και πολύ πρόσφατα, η Μαρία Τζελέπη. Φίλοι καρδιάς. Που επιμένουν και υπομένουν. Κι αυτό με κρατούσε. Και η θάλασσα.
Επτά χρόνια. Τέσσερα περιοδικά και συνεργασία με άλλα δύο. Not bad! Όμως η Θεσσαλονίκη βυθιζόταν χρόνο με χρόνο, μήνα με μήνα στο τίποτα. Και μαζί έχανε και ο,τι της είχε απομείνει. Το μέτρο και την ανθρωπιά της. Εγινε σκιά του εαυτού της σαν το πρώτο θύμα αυτής της κρίσης πριν η κρίση εμφανιστεί στα κανάλια. Η Θεσσαλονίκη και σιγά-σιγά ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα ήταν το πρώτο κομμάτι από το «πειραματόζωο» Ελλάς που άρχισε να νεκρώνει. Η προ-Νύμφη πέθανε μέσα στο κουκούλι της.
Εζησα μια παράλογη «σφαγή» μέσα στη δουλειά μου. Πρώτο πιάτο ήμουν εγώ και ύστερα –για μένα αυτό μου στοίχισε περισσότερο- η ομάδα μου. Τους αφάνισαν. Σκόρπισαν στους πέντε ανέμους. Αντεξα δύο χρόνια. Χάρη στο Γιώργο, τη Νανώ και την Ντέμυ. Πριν ένα μήνα πήρα τον ναυτικό μου σάκο και έφυγα αφήνοντας πίσω τους «αιχμαλώτους» μου, σύντροφο, παιδιά και φίλους, και επέστρεψα στην Αθήνα.
Η προσωπική ήττα είναι μεγάλη. Μεγαλύτερη όμως είναι η ήττα της πόλης κι ακόμη πιο μεγάλη η ήττα του ονείρου μιας γενιάς. Από το παράθυρο του αεροπλάνου αποχαιρέτισα μια πόλη με όρθια κτίρια αλλά ισοπεδωμένες ψυχές. Τους υπεύθυνους είτε τους βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση είτε δεν τους βλέπουμε καθόλου.
Και σε όποιον με ξαναρωτήσει τι σημαίνει αυτό το τατού στο δεξί μου χέρι θα του απαντήσω: «είναι το μαχαίρι που θέλω να κρατούν τα όνειρά μας όταν θα πάρουν την εκδίκησή τους».

Γιατί θα την πάρουν!

You're All I Have

Το καρδιογράφημα της οικονομίας...

Ζει δεν ζει!

Shoot Me Down

An old sentimental night
you roll me at your sides
you shot me down
Though I had no enemy here
you get me very near and shoot me down
shoot me down

Ολα όσα θα έπρεπε να ξέρουμε για την κρίση

Συνέντευξη στο Ρ/Σ «105,5 Στο Κόκκινο» και στο δημοσιογράφο Μπ. Αγρολάμπο παραχώρησε ο Γιάννης Δραγασάκης, σχολιάζοντας τις τρέχουσες εξελίξεις στην οικονομία. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης:

-Μια ανάγνωση αυτών που συνέβησαν με τις δηλώσεις του κυβερνητικού ανώνυμου αξιωματούχου.

Γ. Δραγασάκης: Δεν μου είναι πειστική η ερμηνεία του όλου σκηνικού. Δηλαδή μια δήλωση του κυβερνητικού αξιωματούχου που προκάλεσε μια νέα έκθεση ανοδική στα επιτόκια δανεισμού του ελληνικού δημοσίου και στα ασφάλιστρα κινδύνου σε περίπτωση χρεοκοπίας. Μου φαίνεται πειστικό το γεγονός ότι πρώτον επιβεβαιώνεται ότι ο περιβόητος μηχανισμός που έγινε από την ΕΕ δεν πείθει κανέναν ότι είναι μηχανισμός υποστήριξης και θωράκισης του κοινού νομίσματος. Εδώ πρέπει να εξηγήσουμε ότι κάθε νόμισμα, είτε κοινό όπως το ευρώ είτε εθνικό όπως είναι το δολάριο ή η στερλίνα, έχει ανάγκη από ορισμένους θεσμούς υποστήριξής του στην περίπτωση που χρειάζεται αυτή η υποστήριξη για διάφορους λόγους, όπως εθνικών καταστροφών, πολέμων στους οποίους μπορεί να εμπλακεί μια χώρα ή του σημερινού πολέμου με τις αγορές.

Αυτή τη στιγμή, η Κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας αγοράζει κρατικά ομόλογα της χώρας όταν οι αγορές ζητούν υψηλά επιτόκια. Η Κεντρική Τράπεζα της Αμερικής αγοράζει ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου για να ρυθμίζει τις τιμές, το κόστος του δανεισμού. Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα ευρώ – που δεν θα κουραστώ να λέω- ότι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε δεν του εξασφαλίζει την βιωσιμότητά του. Δημιουργήθηκε από δυνάμεις συντηρητικές, νεοφιλελεύθερες αλλά δημιουργήθηκε και με υποθέσεις οι οποίες διαψεύστηκαν. Αυτοί που δημιούργησαν το ευρώ πίστευαν ότι δεν θα υπάρξει μια τόσο μεγάλη κρίση όπως αυτή που ζούμε ή και αν υπάρξει κάποια κρίση με μείωση των μισθών και συμπίεση των κοινωνικών δαπανών μπορεί να ξεπεραστεί.

Άρα, το πρώτο που ζούμε είναι η αποτυχία, αδυναμία, χρεοκοπία του μηχανισμού που στήθηκε να ικανοποιήσει τους σκοπούς για τους οποίους υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε. Για να γίνει πιο κατανοητό, πρώτον ο περιβόητος αυτός μηχανισμός δεν λέει πότε ενεργοποιείται. Αναφέρει ότι πρέπει μια χώρα να δηλώσει στην ουσία στάση πληρωμών, να δηλώσει αδυναμία δανεισμού για να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός. Δεύτερον, δεν είναι βέβαιο ότι θα ενεργοποιηθεί διότι απαιτείται ομόφωνη απόφαση των 16 χωρών. Τρίτον, δεν υπάρχει κεφάλαιο, δεν υπάρχει δηλαδή αποθεματικό, το οποίο στην περίπτωση αυτή θα ενεργοποιηθεί, αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουν σε διμερή βάση η Ελλάδα με τις διάφορες χώρες. Τέλος, το επιτόκιο με το οποίο θα δανειστεί η Ελλάδα, αν πιστέψουμε δημοσιογραφικές πληροφορίες που προέρχονται από την Γερμανία, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι πρέπει να είναι το επιτόκιο της αγοράς. Άρα, αυτό δίνει ένα κίνητρο στις αγορές να ανεβάσουν περισσότερο το επιτόκιο ώστε να κερδοσκοπήσουν.

Επομένως, το ένα που ζούμε είναι αυτό και το δεύτερο είναι ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης της κυβέρνησης δεν είναι πειστικό. Διότι λέει μεν ότι θα μειώσει το έλλειμμα κατά 4% και σε ορίζοντα 3ετίας κατά 10% αλλά αυτοί που ξέρουν λίγα οικονομικά λένε ότι αυτό θα σημαίνει ύφεση της τάξης περίπου του 10%. Αν λοιπόν έχουμε ύφεση 10%, που σημαίνει δηλαδή ότι το εθνικό εισόδημα θα μειωθεί από 240 δις που ήταν πέρυσι στα 220 δις και παρακάτω, τότε ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ θα επιδεινωθεί.

Επομένως, έχουμε δυο προβλήματα που είναι βούτυρο στο ψωμί των λεγόμενων κερδοσκόπων οι οποίοι ακριβώς θεωρούν ότι υπάρχει έδαφος να εκμεταλλευτούν. Άρα, αυτά τα δυο προβλήματα έχουμε και όλα τα άλλα είναι είτε επικοινωνιακά τρικ, κατά την άποψή μου, είτε είναι εκ του πονηρού για να δικαιολογηθούν και νέες δέσμες μέτρων. Βλέπω να αναπτύσσεται μια εντελώς ανεύθυνη και ιδιοτελής φιλολογία η οποία λέει ότι αφού είναι έτσι τα πράγματα να ιδιωτικοποιήσουμε. Αντί να απολογηθούν για το τι έγιναν τα χρήματα που εισπράχθηκαν από τις μέχρι τώρα ιδιωτικοποιήσεις, αντί να απολογηθούν και να διερευνηθεί έστω και εκ των υστέρων τι στοίχησαν στο ελληνικό δημόσιο οι ιδιωτικοποιήσεις-διότι πριν ιδιωτικοποιηθούν οι επιχειρήσεις φορτώθηκαν του κόσμου τα χρέη και οι ζημιές στο κράτος- έχουμε μια επιθετικότητα από κερδοσκόπους οι οποίοι θέλουν να βάλουν στο χέρι ότι έχει απομείνει στον έλεγχο του δημοσίου.

-Ουσιαστικά η ελληνική οικονομία μπαίνει σε μια διολίσθηση πλέον, υποτιμώνται οι αξίες της και σε λίγο θα βγούμε στο σφυρί όλοι μαζί.

Γ. Δραγασάκης: Αυτό λένε. Όμως δεν είναι έτσι. Διότι όταν πουλάς ένα περιουσιακό σου στοιχείο, ακόμα και αν το αντίτιμο που εισπράξεις το διαθέσεις για να μειώσεις το χρέος, η θέση σου επιδεινώνεται επειδή είναι αυτό που λένε οι οικονομολόγοι η «καθαρή θέση». Αυτό δηλαδή που κοιτάν είναι τι χρωστάς αλλά και τι περιουσιακό στοιχείο διαθέτεις. Μπορεί να χρωστά ως ιδιώτης 100.000 ευρώ αλλά να έχει ένα ακίνητο που κάνει 200.000 ευρώ και σ’ αυτή την περίπτωση δεν κινδυνεύεις. Μπορεί να χρωστά μόνο 1000 ευρώ και να μπεις φυλακή γιατί δεν έχεις τίποτα άλλο.

-Πρακτικά το επόμενο διάστημα μέχρι τα τέλη Μαΐου η κυβέρνηση λέει ότι έχει να δανειστεί 12 με 13 δις με τις καλύτερες εκτιμήσεις να είναι γύρω στα 10 δις. Και βγαίνει και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών στις ΗΠΑ για να ζητήσει δάνεια. Αυτό από μόνο δεν δημιουργεί προβλήματα; Όλα τα πρακτορεία έβγαλαν πόσο κοστίζει ένα δάνειο σε ρήτρα δολαρίου. Για την Ελλάδα το υπολογίζουν στο 6,5% και σ’ αυτή την περίπτωση πάλι υπάρχουν και διπλοί κίνδυνοι και μας έχουν κατατάξει πιο κάτω και από την Κολομβία.

Γ. Δραγασάκης: Το πρόβλημα που έχουμε δεν είναι απλώς πώς να δανειστούμε. Ας υποθέσουμε ότι δανειστήκαμε αυτά τα 10 δις με τους καλύτερους όρους. Ποιες είναι οι αναπτυξιακές προοπτικές στην Ελλάδα; Το κόστος δανεισμού που έχουμε αυτή τη στιγμή που πλησιάζει το 7% είναι το υψηλότερο που είχαμε όσο είμαστε στο ευρώ. Παραμένει το χαμηλότερο επιτόκιο με το οποίο δανειζόταν η Ελλάδα όταν ήταν εκτός ευρώ. Δεν πρέπει δηλαδή να σιγοντάρουμε άθελά μας ένα πανικό ο οποίος έχει και κερδοσκοπικά κριτήρια. Η διαφορά δεν είναι ότι σήμερα έχουμε ένα πολύ υψηλό επιτόκιο δανεισμού. Η διαφορά είναι ότι ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’90 που δανειζόμασταν με ακόμα υψηλότερα επιτόκια υπήρχε μια θετική προοπτική στο βάθος. Ξέρανε όλοι ότι θα μπούμε στο ευρώ, θα πέσουν τα επιτόκια και άρα αναπτύσσεται μια θετική προοπτική. Το πρόβλημα που έχουμε σήμερα είναι ότι η προοπτική είναι αρνητική.

-Περίπου το μισό χρέος που έχουμε είναι μέσα σ’ ένα διάστημα τριών ετών. Υπάρχει τεχνική αναδιάταξης αυτού του χρέους;

Γ. Δραγασάκης: Υπάρχουν διαδικασίες με τις οποίες μπορεί να υπάρξει μια μερική αναδιαπραγμάτευση μέρους του χρέους. Επαναλαμβάνω όμως στερεότυπα την βασική μου θέση. Εάν η χώρα που λέγεται Ελλάδα δεν έχει να επιδείξει ένα αναπτυξιακό σχέδιο το οποίο να υπόσχεται ότι σε βάθος χρόνου θα επιτύχει ρυθμό αύξησης του εθνικού της εισοδήματος μεγαλύτερο από το επιτόκιο δηλαδή εάν το επιτόκιο είναι 6% ο ρυθμός ανάπτυξης να είναι τουλάχιστον 7%. Εάν αυτό δεν μπορεί να το αποδείξει πειστικά, το πρόβλημα θα αναπαράγεται και θα διευρύνεται. Αυτό είναι το ένα και το δεύτερο είναι ότι ένα δεν υπάρξει από την Ευρώπη ένα αποτελεσματικό σύστημα στήριξης του ευρώ και των χωρών που συμμετέχουν στο ευρώ, πάλι το πρόβλημα θα αναπαράγεται.

-Σχετικά με την τεχνική επαναδιαπραγμάτευσης των όρων και το εάν το πολιτικό σύστημα αυτό που έχει συσσωρεύσει τόσα αρνητικά στην οικονομία να δώσει εγγυήσεις ότι σε 4 ή 5 χρόνια μπορεί να επιτύχει αυτούς τους ρυθμούς ανάπτυξης.

Γ. Δραγασάκης: Μα δεν το υποστηρίζει αυτό και ούτε το υποστηρίζει με πειστικό τρόπο. Επομένως δεν μπορούμε να δείξουμε καμιά εμπιστοσύνη σε κυβερνήσεις οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να διαβεβαιώνουν, με τον τρόπο που διαβεβαιώνουν, τις αγορές ότι θα κάνουν ότι απαιτηθεί. Έχουμε μια κυβέρνηση χωρίς σχέδιο, χωρίς διαπραγματευτική τακτική και χωρίς γραμμή άμυνας. Ακόμα και σήμερα δεν έχουμε ακούσει μια γραμμή άμυνας.

Και για να επιστρέψουμε στο ερώτημά σας για το δολάριο. Δεν μπορώ να πιστέψω στους χειρισμούς που όμως είναι σημαντικοί δηλαδή τι προετοιμασία έχει κάνει η κυβέρνηση; Έχει εξασφαλίσει κάποιους οίκους που είναι διατεθειμένοι να αγοράσουν τα ελληνικά ομόλογα ή πάει στα τυφλά;

Δεν είναι αρνητικό να επιδιωχθεί σε βάθος χρόνου όμως μια διαφοροποίηση του ελληνικού χρέους πρώτον σε διαφορετικά νομίσματα αφού ζούμε σ’ ένα πολυκεντρικό κόσμο. Υπάρχει η Αμερική, η Κίνα, ο αραβικός κόσμος, η Ρωσία. Εφ’ όσον είμαστε σ’ αυτή την κατάσταση θα πρέπει να αξιοποιηθούν όλοι οι δρόμοι και όλες οι δυνατότητες εάν υπάρχουν. Αυτό δεν είναι κάτι που αντιμετωπίζεται ως ένα στιγμιαίο γεγονός αλλά σε βάθος χρόνου θα πρέπει να επιδιωχθεί μια τέτοια διαφοροποίηση του χρέους.

Το δεύτερο είναι ότι θα πρέπει να γίνει μια ανάλογη διαφοροποίηση του χρέους ανάμεσα εξωτερικό και εσωτερικό. Αυτό βέβαια για να γίνει απαιτεί και άλλα πράγματα, όπως το αν αναπτύσσεται η οικονομία και να υπάρχει εσωτερική αποταμίευση, αλλά έστω και αυτή η κατεύθυνση θα ήταν θετική.

-Τι θα κάνει η Eurostat με τα στοιχεία που έχει συλλέξει γιατί μέχρι τις 22 Απριλίου πρέπει να δώσει τις δικές της εκτιμήσεις και απ’ ότι φαίνεται υπάρχει μια μεγάλη απόκλιση σε σχέση με το 12% και το 7% του ελλείμματος που παρουσιάζουμε για 2009.

Γ. Δραγασάκης: Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι συνεχίζεται αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο γύρω από τα στατιστικά στοιχεία όπου δεν υπάρχει έγκυρη και έγκαιρη πληροφόρηση. Υπενθυμίζω την πρότασή μας προ δεκαετίας που είχαμε ζητήσει να δημιουργηθεί στη Βουλή ένα γραφείο για τον προϋπολογισμό, με την ανάλογη τεχνοκρατική υποδομή και τουλάχιστον σε επίπεδο κοινοβουλίου να υπάρχει προσβασιμότητα σ’ όλα τα στοιχεία. Δυστυχώς εξακολουθούμε να ζούμε στο σκοτάδι και να περιμένουμε πότε θα έρθει κάποια Eurostat με τις δικές της σκοπιμότητες να πει κάτι. Εγώ εκφράζω την διαφωνία για τον εξής λόγο. Αυτό που γνωρίζαμε ως τώρα ήταν ότι η Έκθεση που συνέταξαν οι έλληνες εμπειρογνώμονες αναφέρει το στοιχείο ότι η Eurostat άσκησε κριτική ότι κακώς η κυβέρνηση φόρτωσε στο έλλειμμα του 2009 το χρέος των νοσοκομείων των προηγούμενων ετών. Δηλαδή κανονικά έλεγε η Eurostat ότι το χρέος θα έπρεπε να επιμεριστεί και ένα μέρος να πάει το 2009, ένα μέρος το 2008 και ένα μέρος στο 2007. Και μάλιστα δόθηκε και μια ερμηνεία ότι η κυβέρνηση το έκανε αυτό δηλαδή φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 για να δείξει μια ευκολία το 2010. Τώρα ακούω ότι έρχεται η Eurostat και λέει διαφορετικά πράγματα. Θα περιμένουμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει αλλά νομίζω ότι οι βουλευτές μας θα πρέπει να ζητήσουν σε επίπεδο βουλής μια πάρα πολύ ουσιαστική ενημέρωση για τελειώνει αυτό το οποίο γίνεται και μπορεί να κρύβει διάφορα παιχνίδια.

Να υπενθυμίσω ότι όταν μιλάμε για έλλειμμα αμέσως μετά πρέπει να αναφερόμαστε και στο ημιδείκτιο στην ύφεση. Δηλαδή το πόσο θα μειώσεις το έλλειμμα – αν θεωρείται θετικό- είναι άνευ αντικρίσματος εάν η επίπτωση είναι να έχει πτώση του εισοδήματος και αύξηση της ανεργίας. Εάν έχεις πτώση του εισοδήματος και αύξηση της ανεργίας μπορεί τη μείωση του ελλείμματος που έχεις φέτος να την χάσεις του χρόνου λόγω υστέρησης των εσόδων. Και αυτό είναι που φοβούνται.

Οι σοβαροί οικονομολόγοι που ασχολούνται με την ελληνική περίπτωση σχολιάζουν το πώς θα μπορέσει μια χώρα με φθίνουσα οικονομική δραστηριότητα να εξυπηρετήσει μελλοντικά το χρέος της ή και να το μειώσει.

-Όλη αυτή η κινητικότητα της κυβέρνησης στο εξωτερικό το προηγούμενο διάστημα έγινε ακριβώς για να κερδίσουμε μέρος της χαμένης μας αξιοπιστίας αν όχι όλη την αξιοπιστία μας. Είναι δυνατόν αυτή η αξιοπιστία να έχει ανακτηθεί τη στιγμή που μια φημολογία ή μια οποιαδήποτε δήλωση μπορεί να δημιουργήσει κατόπιν πάλι ντόμινο ανατιμήσεων στα spreads;

Γ. Δραγασάκης: Επαναλαμβάνω την δική μου επιφύλαξη σε ότι αφορά αυτή την ερμηνεία και ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι το αλεξικέραυνο για όλη την Ευρώπη. Θα παρατηρήσετε ότι μαζί με την άνοδο των ελληνικών spread είχαμε και πτώση του ευρώ. Αυτή τη στιγμή μέσω των ελληνικών επιτοκίων δοκιμάζεται η αντοχή του περιβόητου μηχανισμού που υποτίθεται ότι είναι ο μηχανισμός θωράκισης του ευρώ και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Και υπό αυτή την έννοια δοκιμάζεται και η αντοχή του ευρώ και η συνοχή της ΕΕ. Ακριβώς για αυτό όσο είναι λάθος το δικό μας πρόβλημα δηλαδή ότι έχουμε πρόβλημα εμείς ως ελληνική οικονομία, ως αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, άλλο τόσο λάθος είναι το να αγνοείται ότι συμμετέχουμε σ’ ένα κοινό νόμισμα και άρα αν το κοινό νόμισμα δεν λειτουργεί σωστά, δεν έχει τους αναγκαίους θεσμούς του δανεισμού τελευταίας καταφυγής θωράκισης τότε εμείς θα πληρώνουμε, λόγω του ότι είμαστε και πιο αδύνατη οικονομία, τις αδυναμίες του ευρώ, όπως θα τις πληρώσουν και αύριο ενδεχομένως οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, ίσως οι Ιταλοί. Ακριβώς γι’ αυτό η δυνατότητα που έχουμε είναι η διεθνοποίηση του προβλήματος μας και όχι η εθνικοποίησή του, η ευρωποίησή του κατά κάποιον τρόπο, να αξιοποιήσουμε το γεγονός ότι η πολιτική της Γερμανίας διχάζει την Ευρώπη, να αξιοποιήσουμε τη δυνατότητα ότι η πολιτική αυτή έχει αντιδράσεις και μέσα στη Γερμανία πια και όχι μόνο από το κόμμα της Αριστεράς, το οποίο κάνει μια πάρα πολύ σημαντική προσπάθεια στο γερμανικό κοινοβούλιο..

-Και από τους πράσινους και από πολλούς άλλους βουλευτές στην τελευταία συνεδρίαση, βεβαίως...

Γ. Δραγασάκης: Το τελευταίο διάστημα δείχνει ότι μπορούμε να επενδύσουμε σε έναν αγώνα, ο οποίος θα στηρίζεται και θα αφορά όχι κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα ή κάποια ανάγκη βοήθειας αποκλειστικά της Ελλάδας, αλλά την ανάγκη να προχωρήσει η Ε.Ε. σε μεγαλύτερη συνοχή και όχι σε καταστάσεις διάλυσης.

-Να ‘ρθούμε τώρα στο ΔΝΤ. Ήρθαν σήμερα οι εκπρόσωποι, αυτό το 10μελές κλιμάκιο απ΄ ότι λένε, και θα κάνουν για 10 ημέρες ξεσκόνισμα σε όλα τα στοιχεία. Θεωρείτε εσείς ότι αυτός ο δρόμος πρέπει να παραμείνει ως έχει, έτσι, με τον τρόπο που άνοιξε από δική μας πρωτοβουλία ή αβλεψία να έχει ως έχει ή να επαναφέρουμε το θέμα στην Ε.Ε.;

Γ. Δραγασάκης: Η άποψή μου είναι ότι μετά από τις εξελίξεις που έχουμε , δηλαδή το γεγονός ότι η δημιουργία του μηχανισμού δεν οδήγησε σε πτώση των επιτοκίων, όπως έλεγαν ότι θα συμβεί, αντίθετα, έχουμε έκτασή του, η ενέργεια που πρέπει να γίνει είναι το αίτημα, η πίεση μαζί και με άλλες χώρες για την επανεξέταση όλου αυτού του θεσμού που δημιουργήθηκε, την ακύρωσή του ως αναποτελεσματικού και την επανεξέτασή του σε νέες βάσεις.

-Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι τον Μάιο θα δανειστούμε με επιτόκια αγοράς που διαμορφώνονται πάνω από το 7% τα επόμενα 10 δις.

Γ. Δραγασάκης: Το θέμα του δανεισμού του Μαΐου αποτελεί ένα γεγονός το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί με βάση τις υφιστάμενες δυνατότητες, εξαντλώντας τις υφιστάμενες δυνατότητες, είναι ένα θέμα διαχείρισης του πράγματος. Πρέπει η κυβέρνηση να δει τι δυνατότητες εσωτερικού δανεισμού υπάρχουν, τι δυνατότητες υπάρχουν διεθνούς δανεισμού και με ιδιωτικές τοποθετήσεις. Εφόσον λένε ότι θέλουνε τις αγορές, ε, ας απευθυνθούν στις αγορές. Η αγορά δεν είναι μία, είναι πολλές.

-Γιατί θα ήταν τόσο καταστροφικό το ενδεχόμενο προσφυγής ή καταφυγής στο ΔΝΤ κάτω από αυτές τις συνθήκες;

Γ. Δραγασάκης: Ο πρώτος λόγος είναι ότι απονομιμοποιεί τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε.

-Που σημαίνει ότι κάποια στιγμή μπορεί να πιεστούμε να βγούμε και από το ευρώ;

Γ. Δραγασάκης: Όταν λες στην Ε.Ε., μάλλον στην ΟΝΕ ότι συμμετέχω σ’ αυτή τη ζώνη, δεν είναι απλώς μια απόφαση. Είναι μια απόφαση που συνοδεύεται από τα εξής γεγονότα: Πρώτον, παραχωρείς σε αυτόν τον θεσμό που λέγεται ευρώ τη νομισματική και συναλλαγματική σου πολιτική, παραχωρείς τα όποια συναλλαγματικά αποθέματα έχεις ως χώρα. Παραχωρείς, επομένως, ένα σημαντικό μέρος της κυριαρχίας σου. Άρα, ή φεύγεις μετά από αυτόν τον θεσμό και πας αλλού, διαφορετικά το να μένεις μέρος αυτού του θεσμού, αλλά να ζητάς την έκτακτη βοήθεια από έναν άλλο θεσμό, όπως είναι το ΔΝΤ, δεν έχει λογική. Δεύτερον, αν το δικό μας πρόβλημα ήταν στιγμιαίο, δηλαδή να δεχτούμε μια βοήθεια, έναν φτηνό δανεισμό ας πούμε, μια στιγμή και μετά τα πράγματα θα δρομολογηθούν, θα μπορούσε να πει κανείς ότι θα το εξετάσω και αυτό. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι μεσομακροχρόνιο. Δηλαδή, για να μιλήσω με όρους αγοράς, η αβεβαιότητα των αγορών έχει να κάνει όχι με το αν θα μπορέσουμε να δανειστούμε τα 10δις τον Μάιο, αλλά με το αν η Ελλάδα και αν η ελληνική οικονομία θα μπορέσει στο μέλλον να έχει τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης που να εξασφαλίζεται η ομαλή αποπληρωμή του χρέους. Άρα το πρόβλημά μας είναι μεσομακροχρόνιο, είναι αναπτυξιακό και όχι δημοσιονομικό. Και τρίτον, το ΔΝΤ άφησε να γίνει σαφές ότι θα θέσει τους δικούς του όρους. Άρα και αυτή η διαβεβαίωση που έδινε ο κ. Παπακωνσταντίνου μέχρι πρόσφατα ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ δεν σημαίνει νέοι όροι, ούτε αυτό είναι δεδομένο. Εγώ επιμένω ότι άλλο είναι το πρόβλημα και αλλού ψάχνουμε τη λύση του. Το πρόβλημα το δικό μας είναι ότι πρέπει, από τη στιγμή που βρισκόμαστε στο ευρώ, αξιοποιώντας το γεγονός ότι είμαστε οι πρώτοι στη λίστα των χωρών που θα έχουν τέτοια προγνωστικά, όπως αυτά που έχουμε εμείς, να κάνουμε αυτό που δεν έγινε όλα αυτά τα χρόνια, δηλαδή να οικοδομήσουμε συμμαχίες με όρους κοινωνίας, με όρους κοινών αναγκών και κοινών συμφερόντων και να διεκδικήσουμε αυτό το οποίο χρειάζεται το ευρώ και για τη δική του βιωσιμότητα.

-Τώρα, να ρωτήσω πώς γίνεται αυτό, γιατί έχουν περάσει 6 μήνες, έχουν γίνει 2 συνεδριάσεις στη βουλή, η κυβέρνηση φαίνεται να ακολουθεί το δικό της δρόμο, δεν ξέρω για πόσο ακόμη. Υπάρχουν, βεβαίως, και κάποια δημοσκοπικά ευρήματα στις δύο τελευταίες δημοσκοπήσεις, τα οποία είναι ενδιαφέροντα και δείχνουν ότι η αγωνία, η ανησυχία του κόσμου αρχίζει πια να μεγεθύνεται με ραγδαίο ρυθμό, 75-80% αγωνιούν πως έρχονται τα χειρότερα και δεύτερον, αρχίζει να κλονίζεται και η εμπιστοσύνη που υπήρχε προς αυτούς τους χειρισμούς. Τι βλέπετε εσείς ως πολιτική επίπτωση μέσα από αυτή τη διαδικασία;

Γ. Δραγασάκης: Ο κόσμος κρατάει την υπομονή του σε μια κλωστή. Δεν είναι απλό αυτή τη στιγμή να έχεις απέναντί σου ένα μέλλον το οποίο είναι τόσο ζοφερό. Δηλαδή, αν έχεις δουλειά, να μην ξέρεις αν τη δουλειά σου θα την έχεις και αύριο, αν είσαι άνεργος να μην ξέρεις αν θα βρεις ποτέ δουλειά, αν έχεις μια μικρή επιχείρηση, να μην ξέρεις αν μπορείς να τη διατηρήσεις, κ.λ.π. Η κατάσταση είναι σε οριακά σημεία. Και οι προσεγγίσεις, για να έρθουμε στο δια ταύτα, είναι νομίζω δύο. Η μία προσέγγιση είναι να διαμορφώσουμε ένα διεθνές πλαίσιο, το οποίο να υποστηρίξει ένα σχέδιο ανάπτυξης και δημοσιονομικής προσαρμογής, και το δεύτερο είναι να έχεις ένα σχέδιο ανάπτυξης και δημοσιονομικής προσαρμογής, το οποίο θα διαπραγματευτείς με διεθνείς παράγοντες. Αρχίζοντας από το πρώτο, νομίζω ότι πρέπει να αξιοποιήσουμε… Πρέπει να το κάνει η κυβέρνηση και ας διαφωνεί. Αυτό που δεν κάνει η κυβέρνηση, το κάνουν οι αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη, δηλαδή, πριν από λίγες ημέρες το κόμμα της Αριστεράς στη Γερμανία πρότεινε να βγει ένα ψήφισμα από το γερμανικό κοινοβούλιο. Αυτά που λέει το ψήφισμα είναι προτάσεις που πρέπει να υιοθετηθούν.

• Το πρώτο είναι να ανασταλεί η απαγόρευση που υπάρχει σήμερα στις συνθήκες, το οποίο απαγορεύει την παροχή βοήθειας προς κράτη-μέλη της Ε.Ε. Έκτακτες συνθήκες λέμε ότι έχουμε, άρα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν και αυτό.

• Το δεύτερο είναι η έκδοση ευρωομολόγου από τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από αυτόν τον στόχο, όταν αυτός ο στόχος ήταν στόχος και των ιδρυτών, δηλαδή μέχρι και ο Ντελόρ το έλεγε το ευρωομόλογο, μέχρι που η σοσιαλδημοκρατία τα παράτησε και έκανε τη γνωστή στροφή.

• Το τρίτο είναι να μπορεί η ΕΚΤ να κάνει αυτό που κάνει η Κεντρική Τράπεζα της Αμερικής, της Αγγλίας, της Ιαπωνίας, αυτό που σας έλεγα πριν, δηλαδή, να μπορεί να αγοράζει. Όχι να πηγαίνουν οι τράπεζες με το κρατικό ομόλογο να παίρνουν χρήμα με 1% και μετά να το δανείζουν στο κράτος με 6% και 7%. Αυτό είναι σκάνδαλο. Να μπορεί η κεντρική τράπεζα να αγοράζει κατευθείαν κρατικά ομόλογα, όχι μόνο ελληνικά αλλά και άλλων χωρών, κατά μία αναλογία βεβαίως μπορεί να γίνει αυτό, να απαγορευθεί το κερδοσκοπικό παιχνίδι που παίζεται στις αγορές των λεγόμενων ασφαλίστρων κινδύνου, κ.λ.π.

Επίσης, είναι μια ευκαιρία να μπει ένα κατώτατο όριο στους οικονομικούς συντελεστές. Να σταματήσει, δηλαδή, το φορολογικό τάμπινγκ. Αυτό διαλύει τα δημόσια οικονομικά των χωρών, διαλύει το κοινωνικό κράτος. Επίσης, να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας με τη μορφή που έχει σήμερα. Να υπάρξει ένα κοινό ταμείο, πέρα από τον θεσμό έκτακτης υποστήριξης. Πρέπει να υπάρχει ένα κοινό ταμείο. Αν θυμάστε, όταν έκανε ο Πόλσον στην Αμερική την παρέμβασή του για τις τράπεζες, εμφάνισε ένα μεγάλο ποσό 750εκ. ευρώ. Όταν τον ρώτησαν γιατί τόσο μεγάλο ποσό θα χρειαστεί, είπε ότι πρέπει να δουν οι αγορές την αποφασιστικότητά μας, ότι ό,τι παιχνίδι κι αν παιχτεί, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Λέω, λοιπόν, ότι υπάρχουν αυτά τα μέτρα, τα οποία συζητούνται στην Ευρώπη και τα οποία απαντούν στο πρώτο ερώτημα, δηλαδή μπορεί να υπάρξει ένα διεθνές πλαίσιο, το οποίο να υποστηρίξει μια δική μας προσπάθεια ή μια προσπάθεια της Ισπανίας αύριο ή μιας άλλης χώρας, να εξασφαλίσει τη δημοσιονομική προσαρμογή και την ανάπτυξη. Και το δεύτερο σκέλος μιας τέτοιας στρατηγικής βεβαίως, παράλληλα, είναι να έχεις εσύ ένα τέτοιο σχέδιο. Εμείς ως χώρα, ακόμα και τώρα η κυβέρνηση αυτή δεν έχει ένα τέτοιο σχέδιο. Έχει ένα σχέδιο περικοπών μισθών, περικοπών δαπανών, αύξησης των φόρων, έχει ένα σχέδιο, δηλαδή, του οποίου το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα είναι μια βαθιά και απροσδιορίστου έκτασης ύφεση. Και αυτό δεν μπορεί να πείσει ούτε τον ελληνικό λαό, να του δώσει ελπίδα και προοπτική, ούτε βέβαια και διεθνώς.

-Και πάμε στο ερώτημα που έχει προκύψει και έχει θολώσει ενδεχομένως την κατάσταση. Την πρωτοβουλία της Γερμανίας αναφορικά με τη διαμόρφωση ενός ταμείου εγγυοδοσίας για τις τράπεζες, ένα ταμείο που θα μπορεί την επόμενη ημέρα να διαχειριστεί ζητήματα που αφορούν στη επιθετικότητα των χρηματαγορών. Θεωρείτε...

Γ. Δραγασάκης: Γιατί να μην γίνει αυτό και για τα κράτη; Δηλαδή, τι να τις κάνουμε τις τράπεζες αν χρεοκοπήσουν τα κράτη και αν βουλιάξει το ευρώ;

-Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, υποθέτω. Ωστόσο, η Γερμανία έχει πάρει τις αποφάσεις της επ’ αυτού: Θα στηρίζει τράπεζες και όχι κράτη.

Γ. Δραγασάκης: Αυτό είναι μια πρόταση που έγινε και από το ΔΝΤ και το νόημά της, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι το εξής: Επειδή προκάλεσε μεγάλη κοινωνική αντίδραση το γεγονός ότι οι φορολογούμενοι, μέσω των κρατών, βοηθούν τις τράπεζες, το σχέδιο τώρα είναι να γίνει το ίδιο, αλλά με λιγότερο κοινωνικά προκλητικό τρόπο. Δηλαδή, θα εμφανιστεί το πράγμα ότι το ταμείο αυτό θα χρηματοδοτείται από τις ίδιες τις τράπεζες, στην πραγματικότητα βέβαια θα χρηματοδοτείται από τους πελάτες των τραπεζών, δηλαδή, από τις κοινωνίες. Και με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να αμβλύνουν τις κοινωνικές αντιδράσεις. Γι’ αυτό εγώ λέω, όποια μορφή και αν πάρει το ταμείο για τη στήριξη των τραπεζών, είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα για να δείξει κανείς τον παραλογισμό της πολιτικής που ασκείται, όπου ψάχνουν τρόπο να διασώσουν τις τράπεζες, ενώ δεν έχουν διασφαλίσει τη διάσωση ούτε των κρατών ούτε του ευρώ, ως νομίσματος.

Και τελειώνοντας να πω ότι επειδή όλα αυτά που λέμε δεν εξαρτώνται και δεν μπορούν να ελεγχθούν από έναν απλό εργαζόμενο ή έναν απλό πολίτη, νομίζω ότι ο επίλογος πρέπει να είναι πώς θα δυναμώσει η συνοχή της Αριστεράς, πώς θα μπορέσει και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη συνεκτική δύναμη για να γίνουν πιο αποτελεσματικοί στην προσπάθειά τους να συσπειρώσουν τον κόσμο, να ανοίξει ένας ευρύς διάλογος μέσα στον λαό, πέρα από κομματικές εντάξεις και ιδεολογικές παρωπίδες, διότι τα προβλήματα που περιγράφουμε μόνο η κοινή δράση των εργαζομένων μπορεί να τα φρενάρει και τελικά και να τα επιλύσει.