ANemos

Ron Mueck

Επιτέλους ξυπνάμε ακόμη και στα ΜΜΕ

Καιρός να ασχοληθούν τώρα και με τα ένοπλα τάγματα θανάτου της Ακροδεξιάς και των νεοναζί που χτύπησαν και το Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, αλλά και τη διάβρωση μέρους της ΕΛΑΣ από τη Χρυσή Αυγή.

>http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_29/11/2009_381340
>Ποιοι «γαζώνουν» στο σκοτάδι
>Η βία των άκρων έχει γίνει πραγματική απειλή

Σάββατο, Νοέμβριος 28, 2009

Πάει η το γάλα, πάει και η καρδάρα! (Αντε γειά παιδιά!)

8 ΣΧΟΛΙΑ

"Με το ψηλό τους τέμπο, κι οι δυο Σοφία Βέμπο τραγούδαγαν εκεί!"

Ο μεν «να μπει ένα τέλος στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ» και να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ...
Ο δε(ν) σε ρητορική σύγκρουσης ... Δηλαδή να διαλυθεί ο ΣΥΝ...

Γύρω-γύρω όλοι...

Στη μέση η Αριστερά...

Για να το πω και με πολιτικούς όρους: το γαμήσαμε και ψόφησε!

Και με προσωπικούς όρους: εδώ έχω ξανάλθει, το έργο το έχω ξαναδεί ξανά και ξανά... Βα-ρέ-θη-κα!

Δεκαπέντε χρόνια ανένταχτος, θα αντέξω άλλα τριάντα!

Διότι ούτε ΠΑΣΟΚ θέλω να γίνω... Ούτε να καταλάβω τα Χειμερινά Ανάκτορα...
Δεν έχω ούτε τα αειθαλή νιάτα του Λεωνίδα ούτε την όψιμη εφηβεία του Αλέκου!

Σόρρυ δηλαδή αλλά σε λίγο θα κάνει δήλωση για το μέλλον της Αριστερά και η Αννα Καλουτά! Να μη σου πω και η Ζωζώ Σαπουντζάκη!

Θα τα πούμε και πάλι κάπου άλλου... Κάποτε άλλοτε...

Καλά ταξίδια...
Καλή χρονιά...
Καλά κρασιά...

Ψυχή Βαθιά...

(Που θα έλεγε και ο Παντελής για να πουλήσει κανένα DVD...)

Να μου φιλήσετε τους δικούς σας!

Αλλαξε τον τρόπο που ψάχνεις στο Google

1. Πήγαινε στο Google.com.
2. Οταν "φορτώσει" κόλλησε στο URL address field:

javascript:void(document.cookie="PREF=ID=20b6e4c2f44943bb:U=4bf292d46faad806:TM=1249677602:LM=1257919388:S=odm0Ys-53ZueXfZG;path=/; domain=.google.com");

Ούτε http://google.com ούτε τίποτα. Μόνο την επάνω σειρά!

3. Πάτα enter.
4. Reload ή άνοιξε το Google.com με μια οποιαδήποτε αναζήτηση και ...καλώς ήλθες στο νέο user interface !

Τι είναι η ζωή;

(via: i will set the world on fire )

Phresh-κο πράγμα!

Phresh is a collaboration blog, made by 5ive greek creatives. An experimental daily soul soup, mixed with links, photos, videos and texts that we liked. Από τα πιο όμορφα project των τελευταίων μηνών...

http://phresh.gr/

(Οχι τίποτα άλλο αλλά γεμίσαμε παλιά κρασιά και παλιά βαρέλια με site κουρελούδες!)

Παρασκευή, Νοέμβριος 27, 2009

Αννα Δαμιανίδη: Πολιτική βία, φόβος, ελπίδες και απελπισίες

21 ΣΧΟΛΙΑ

Οχι για απλή ανάγνωση...
Για ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ!!!

Τετάρτη βράδυ πήγα να ακούσω τις ομιλίες των Μανδραβέλη, Ψυχογιού και Δαφέρμου στη Νομική Σχολή. Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω Μόλις μπήκα στο αμφιθέατρο, μετάνιωσα. Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.
Το θέμα ήταν η πολιτική βία. Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία. Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.
Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες. Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν.
Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.
Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες; Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία.–ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο. Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.
Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος. Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο.
Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα. Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.
Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.
Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας.. Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι…
Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα.
Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές. Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα; Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ’ αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή. Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα. Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.
Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.
Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει. Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;
Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια…
Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο...
Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.
Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους; Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν. Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.
Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.
Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα. Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.
Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος… Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.
Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια; Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν. Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε. Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.
Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.

Δημοσιεύτηκε από την Άννα Δαμιανίδη σαν "Σημείωση" στο facebook

Πέμπτη, Νοέμβριος 26, 2009

Το καημένο το Dubai

Κατάρρευση τραπεζών στο Χρηματιστήριο Αθηνών

Αυτό βρε δεν είναι το Dubai;
Αυτό δεν είναι το χαϊδεμένο της Δύσης;
Αυτό δεν είναι το καμάρι των πετρελαιάδων;

Πάει το Dubai! Πάει!

Τελικά, ο καπιταλισμός εκτός από τραγικά δάκρυα φέρνει και δάκρυα από τα γέλια!

Σχετικά:
"Αλυσιδωτές" απώλειες λόγω Dubai

Capital.gr - ‎πριν από 2 ώρες‎

Στον απόηχο της είδησης ότι η Dubai World θα επιδιώξει το "πάγωμα" των πληρωμών των χρεών της, προς όλους του δανειστές της, οι ευρωπαϊκοί δείκτες δέχτηκαν ...

Σεισμικές δονήσεις στις αγορές από την «αναβολή» αποπληρωμής των ... In.gr

«Περίοδο χάριτος» ζητά το Ντουμπάι από τις τράπεζες Nαυτεμπορικη

Αναβολή αποπληρωμής χρεών ζητά η Dubai World Τρίτη Όψη // News Online

Γρίπη... Ντουμπάι στις διεθνείς αγορές

«Μαύρη Πέμπτη» για τις ευρωπαϊκές αγορές

Google Wave Developer Preview

Πριν λίγες ώρες έλαβα κι εγώ την πρόσκλησή μου για μια ακόμη επανάσταση στην επικοινωνία...
Είχα ακούσει πολλά, είχα διαβάσει λίγα και περίμενα υπομονετικά τη στιγμή...
Οι πρώτες εντυπώσεις;
Δεν έχω καταλάβει και πολλά από τις δυνατότητες του νέου εργαλείου.
Προσπαθώ...
Οπως προσπαθώ πάντα, εδώ και δεκαπέντε χρόνια να καταλάβω κάθε νέο εργαλείο που εμφανίζεται στο διαδίκτυο...
Κάθε φορά χρειάζεται κόπος και χρόνος. Σπάνια είπα οτι δεν άξιζε. Πολλές φορές όμως έζησα την αρχή και το σύντομο, σχετικά, τέλος του...
Ηταν το Yahoo... Ηταν το ICQ... Ηταν το Pow-Wow... Ηταν το Yahoo messenger... Ηταν το Google... Ηταν το FaceBook... Ηταν το Twitter... Ηταν δεκάδες, εκατοντάδες άλλα...
Και τώρα ήλθε η σειρά του Google Wave!
Μόνο που αυτή τη φορά, αυτό το Κύμα ήλθε για να μείνει!!!
Αυτό λέει το ένστικτό μου και η εμπειρία μου. Ακόμη δεν είδαμε τίποτα -όσοι είχαμε την ευκαιρία να "παίξουμε" έστω και λίγο μαζί του.
...
Εδώ και χρόνια και πολύ περισσότερο τους τελευταίους μήνες ασχολούμαι συστηματικά με το τέλος των εφημερίδων και την μετεξέλιξη της Δημοσιογραφίας.
Αυτή τη στιγμή που γράφω τούτες της γραμμές έχω μια αίσθηση ματαιότητας.
Πως τζάμπα ασχολούμαι. Τζάμπα ασχολούμαστε.
Χαμένος χρόνος.
Ποια μετεξέλιξη, ποια σωτηρία και ποια νέα σχέδια!
Ας τους κάνουμε την κηδεία να τελειώνουμε!

Update: Πρόβλημα! Το Google Wave θέλει και κόσμο για να μπορείς να το δοκιμάσεις. Οσοι περίεργοι θέλουν μια πρόσκληση ας μου γράψουν anemosnaftilos@gmail.com. Εχω 3-4 διαθέσιμες!

(συνεχίζεται)

"Συλλογική" Καφρίλα

4 ΣΧΟΛΙΑ

Το (πρώην)-ιντμίντια αποδεικνύει οτι έχει καταληφθεί από κάφρους...
Αυτοί που υπεραμύνονται της ελεύθερης έκφρασης και ενημέρωσης σβήνουν τα κείμενα που δεν "γουστάρουν". Οπως αυτά που επιχείρησαν να γράψουν κάποιοι ως απάντηση στις επιθέσεις των αναρχοφασιστών με αυγά!

Κάπου μάλιστα γράφει ένας "στο δικό μας κόσμο δεν θα έχετε βήμα"...

Κατάντια!

Οι ΑΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΕΣ ξαναχτύπησαν

23 ΣΧΟΛΙΑ

Τα φασιστοειδή του Τζουράσικ των Εξαρχείων, αυτό το "περίεργο" μείγμα "αντιεξουσιαστών" και χρυσαυγιτών, ξαναχτύπησε!
Η κτηνώδης αγραμματοσύνη τους και η απολιτική βία τους δίνει τη χαριστική βολή στο άσυλο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών.
Διαβρωμένοι από τους νεοναζιστές και τους ασφαλήτες συνεχίζουν να χτυπούν. εξαπολύοντας ένα μπαράζ επιθέσεων σε όσους τολμούν να αντιστέκονται.

Αυτό θα πει διάλογος και ελευθερία της σκέψης.
Για πολλοστή φορά μια εκδήλωση μέσα στο πανεπιστήμιο για την κουλτούρα της πολιτικής βίας, που οργάνωνε ένας όμιλος φοιτητών της Νομικής, κατέληξε στην εισβολή των γνωστών αγνώστων, που αντί για επιχειρήματα εκσφενδόνιζαν αυγά στο πάνελ των ομιλητών. Τι κι αν ανάμεσά τους ήταν ο Ολύμπιος Δαφέρμος, μέλος της συντονιστικής επιτροπής του Πολυτεχνείου το 1973, γνωστοί καθηγητές για την αντιστασιακή δράση τους όπως ο Ν. Αλιβιζάτος ή ο Δ. Ψυχογιός και ο δημοσιογράφος Π. Μανδραβέλης. Κατά τα άλλα, το άσυλο, που προάγει την ελευθερία διακίνησης των ιδεών, κινδυνεύει μόνο από την αστυνομία...

Σ.Π.

Απομονώστε τους!
Φράξτε τους το δρόμο!

Το Τέλος των εφημερίδων (Σημειώσεις)

Vin Crosbie
2008
Digital Deliverance

"Περισσότερες από τις μισές από τις 1.439 εφημερίδες που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ δεν θα υπάρχουν ως το τέλος της επόμενης δεκαετίας, ούτε στο χαρτί, ούτε στο διαδίκτυο ούτε σε e-paper, το ηλεκτρονικό χαρτί"

Ο Κήπος

> Κλείνει γραφεία για να μην κατεβάσει ρολά η Washington Post

"Ενας κήπος έχει πια ολοκληρωθεί όταν δεν έχει απομείνει τίποτα να αφαιρέσεις"

Οι τελευταίες μάχες πριν την τελική ήττα των εφημερίδων

6 ΣΧΟΛΙΑ

Τετάρτη, Νοέμβριος 25, 2009

The Swine flu Revolution: Απέραντη Μπουρδολογία

4 ΣΧΟΛΙΑ

Ισως οι τελευταίες τυπωμένες σελίδες...

3 ΣΧΟΛΙΑ

Το ότι το τέλος των εφημερίδων -μαζί με το τέλος πολλών άλλων πραγμάτων- πλησιάζει είναι κάτι που μόνο ελάχιστοι εκδότες δεν αντιλαμβάνονται.
Το οτι ακόμη κάποιοι το συζητάμε το πράγμα (Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης και Η συζήτηση για τα Νέα Μέσα και τη Δημοσιογραφία) μοιάζει σαν να είμαστε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τα πρώτα Ford να κυκλοφορούν στους δρόμους το Σικάγο και εμείς να κουβεντιάζουμε για το μέλλον της ιππήλατης άμαξας...

Παρ' όλα αυτά το κάθε τι, θεσμός, άνθρωπος, ιδέα, εφεύρεση, τεχνολογία δικαιούται ένα όμορφο τέλος. Ενα τέλος αντάξιο της ιστορίας και της προσφοράς του. Μπορεί ακόμη και να δικαιούται μια τελευταία ευκαιρία. Την ευκαιρία να βρει τη χαμένη του λειτουργικότητα και αισθητική. Αυτά που η φθορά του χρόνου και η αλλαγή των εποχών αλλοίωσαν...

Μια τέτοια ευκαιρία είναι και αυτή που περιγράφει ο Nassos εδώ: Το μέλλον του design εφημερίδας —

Αν μπορούμε να σώσουμε μια εφημερίδα;
Οχι! Δεν το νομίζω...
Μπορούμε όμως να της δώσουμε μια μικρή παράταση ζωής ή έστω ένα ένδοξο και λαμπερό, σαν πυροτέχνημα, τέλος!

Διαβάστε το!

Σχετικά>>> Κλείνει γραφεία η «Ουάσινγκτον Ποστ»

Τρίτη, Νοέμβριος 24, 2009

Divisadero

Δευτέρα, Νοέμβριος 23, 2009

Κλείνει η ΕΡΤ;

10 ΣΧΟΛΙΑ

Ζούμε σε καιρούς μυστήριους, καιρούς που έχουν όλα φτάσει στα όριά τους ή που τα έχουν προ πολλού ξεπεράσει. Ζούμε ανάμεσα σε "ζωντανά πτώματα" και σε μηχανισμούς FUBAR (fucked up beyond all repair). Σε τέτοιο βαθμό που ούτε ανάπλαση σηκώνουν ούτε ανακατασκευή ούτε επανίδρυση. Μόνο γκρέμισμα και ξεθεμελίωμα. Ενα από αυτά τα "ζωντανά πτώματα" είναι η ΕΡΤ, η κρατική ραδιοτηλεόραση. Ενα σύστημα σάπιο από τον κορυφή (κυρίως εκεί) μέχρι και τα υπόγειά της.

Διαβάζω πως η ΕΙΤΗΣΕΕ (Ένωση Ιδιοκτητών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας) ζητάει να καταργηθεί η διαφήμιση στην κρατική τηλεόραση δεδομένου ότι η ΕΡΤ ήδη χρηματοδοτείται μέσω του ανταποδοτικού τέλους, οπότε θα πρέπει να εξαιρεθεί από τον ανταγωνισμό για τη διαφήμιση. Και δεν έχει και άδικο, από την πλευρά της! Πολλοί μάλιστα είναι εκείνοι που θα συμφωνήσουν μαζί της...
Διότι δεν μπορείς να τα παίρνεις και από τις δυο μεριές και μάλιστα να έχεις τόσο κακό αποτέλεσμα συν όλα τα σκανδαλώδη που αν και ο κόσμος τα έχει τούμπανο, τα ξαναμαθαίνουμε αυτές τις ημέρες.

Η δημόσια τηλεόραση ή θα στηρίζεται στα 50 ευρώ/έτος που δίνουμε ΟΛΟΙ μας είτε την βλέπουμε είτε δεν την βλέπουμε, όπως γίνεται με το BBC και τελευταία στη γαλλική και ισπανική κρατική τηλεόραση...(Σχετικά δες εδώ: ΕΡΤ: Γκρεμός ή ρέμα;)

Υπήρξα από εκείνους που μέσα από αυτό το μπλόγκ, πρωτοστάτησαν, πριν 5 χρόνια στην κίνηση "Δεν Θέλω να Πληρώνω" το χαράτσι της ΕΡΤ μέσω ΔΕΗ! Ηταν η εποχή της μεγάλης πτώσης και των απίστευτων οργίων. Της "φραπελιάς" και της Γιουροβίζιον... Το αρχικό μου κείμενο κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι και από οutlook σε gmail για χρόνια...

Σήμερα τα πράγματα είναι στο μη παρέκει...

Ομως τελικά, ίσως και αυτό να είναι ψευτοδίλημμα. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει η ΕΡΤ δεν σώζεται ούτε πέφτοντας στον γκρεμό ούτε επιλέγοντας το ρέμα διότι έχει προ πολλού κατακρημνιστεί στα τάρταρα... Ετσι ίσως να πρέπει να συζητηθεί πολύ σοβαρά το κλείσιμό της. Και μάλλον ήδη συζητιέται...

Το θέμα είναι αν θα χτιστεί κάτι άλλο στη θέση της και με ποιους όρους! Κάποιοι λένε πως θα "πτωχεύσει" και μετά θα δημιουργηθεί κάτι σαν το αγγλικό BBC... Αλλοι μιλούν για το "πετυχημένο" παράδειγμα της Ολυμπιακής: πώληση του τίτλου και δημιουργία ενός ακόμη ιδιωτικού ΜΜΕ...

Οι εξελίξεις τρέχουν... Για να δούμε...

Αυτή ήταν, είναι και παραμένει (;) η Αστυνομία (Ενημέρωση)

6 ΣΧΟΛΙΑ

Γρήγορα απάντησε ο Υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ στο θέμα Αυτή ήταν, είναι και παραμένει η Αστυνομία
με την την κτηνώδη συμπεριφορά δύο αστυνομικών απέναντι σε μια γυναίκα...
Μιλώντας σήμερα στη συνέντευξη τύπου που έδωσε είπε σχετικά:

Και θέλω να αναφερθώ με την ευκαιρία αυτή στο προχθεσινό περιστατικό δύο Ειδικών Φρουρών του Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα που επέδειξαν απαράδεκτη συμπεριφορά και άσκησαν βία σε μία γυναίκα με ένα παιδί. Οι δύο αυτοί κύριοι δεν έχουν καμία θέση στο Αστυνομικό Σώμα. Έδωσα εντολή από το πρωί μαζί με τον Αρχηγό της Αστυνομίας να προβούν στα νόμιμα οι αρμόδιοι και θα γίνουν όλες οι ενέργειες ούτως ώστε να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά στο Σώμα οι δύο συγκεκριμένοι Ειδικοί Φρουροί. Δεν θέλουμε αστυνομικούς, άνδρες και γυναίκες στα Σώματα Ασφαλείας, οι οποίοι δεν σέβονται το Σύνταγμα, τους νόμους, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη υπόσταση. Και αυτή είναι η πρακτική μας. Δεν απολογούμαστε για κανέναν, ιδιαιτέρως για αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των Πολιτών. Επίσης, με εγκύκλιο, η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες, όλοι οι Αστυνομικοί συμπεριλαμβομένων και των ΜΑΤ, θα φορούν διακριτικά, έτσι ώστε θα δίνεται η δυνατότητα σε κάθε καταγγέλλοντα, σε κάθε πολίτη που θέλει να καταγγείλει συγκεκριμένο περιστατικό να ξέρει σε ποιον Αστυνομικό αναφέρεται. Ο κάθε Αστυνομικός δεν είναι ανώνυμος, είναι επώνυμος, έχει διακριτικά, είναι υπάλληλος του ελληνικού κράτους και της ελληνικής δημοκρατίας και υπηρετεί τις υποχρεώσεις, για τις οποίες έχει πάρει όρκο να υπηρετεί.

Για να δούμε λοιπόν αν μπορεί όντως να αλλάξει κάτι...

Πολύ-Ντορας!

>Με τη Ντόρα ο Β. Πολύδωρας

Κι επίσης:

Στον Αδη! Στον Αδη! Με τον Ψωμιάδη!

Αυτή ήταν, είναι και παραμένει η Αστυνομία

Κτηνώδης!

Του ΣΤΡΑΤΗ ΜΠΑΛΑΣΚΑ

Θύμα χωρίς προηγούμενο ρατσιστικής βίας από δύο αστυνομικούς του γνωστού τμήματος του Αγίου Παντελεήμονος Αθηνών έπεσε την περασμένη Πέμπτη το μεσημέρι η Σ.Α., μια 35χρονη γυναίκα από την Αρμενία, παντρεμένη με γνωστό Ελληνα μουσικό.

Αυτόπτης μάρτυρας στον ξυλοδαρμό και τη σύλληψή της, το ηλικίας δύο χρόνων παιδί της, το οποίο μάλιστα παρέμενε και αυτό υπό σύλληψη στο Αστυνομικό Τμήμα της οδού Θήρας στην Κυψέλη επί τετράωρο! Εκεί της δηλώθηκε ότι οι δύο αστυνομικοί που τη συνέλαβαν και τη χτύπησαν ανήκουν στο Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, ενώ επέβαιναν και σε αυτοκίνητο του ίδιου τμήματος με συμβατικές πινακίδες.

Το γεγονός σημειώθηκε στις 11 το πρωί της περασμένης Πέμπτης, στη συμβολή των οδών Κεφαλληνίας και Επτανήσου στην Κυψέλη, όταν η 35χρονη, έχοντας βγει από σουπερμάρκετ της περιοχής, προσπαθούσε να περάσει τον δρόμο με το καροτσάκι στο οποίο είχε το παιδί της, ενώ κρατούσε και δύο σακούλες με ψώνια. Δυο γυναίκες που περπατούσαν στο πεζοδρόμιο μαζί με την 35χρονη, σχολίασαν το γεγονός ότι κανένα αυτοκίνητο δεν σταματούσε, αποκαλώντας δυνατά «ζώα» τους οδηγούς των περαστικών αυτοκινήτων.

Τότε από ένα αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες που σταμάτησε, πετάχτηκαν δυο άνδρες, και απευθυνόμενοι προς τη γυναίκα με το καροτσάκι ζήτησαν εξηγήσεις «γιατί τους είπε ζώα». Η εκφορά των εξηγήσεων «δεν σας είπα εγώ ζώα» προκάλεσαν το ενδιαφέρον των δύο αγνώστων, οι οποίοι τη ρώτησαν «αν είσαι Ρουμάνα», προσθέτοντας «αυτά να πας να τα κάνεις στη χώρα σου». Η 35χρονη, θεωρώντας ότι μιλά με κάποιους απλούς περαστικούς, τους είπε «πως δεν είναι Ρουμάνα, αν και θα μπορούσε να είναι» και πως «είναι Αρμένισσα και αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα».

«Από εκείνη τη στιγμή», λέει η Σ.Α., «άρχισε ένας απίστευτος εφιάλτης. Μου έδειξαν μια ταυτότητα δηλώνοντας αστυνομικοί, μου ζήτησαν τα χαρτιά μου και όταν εγώ τους είπα πως δεν τα έχω μαζί μου, μου είπαν ότι με συλλαμβάνουν. Μια προσπάθεια να πιάσω το καροτσάκι, τη στιγμή που μου έβαζαν χειροπέδες, είχε σαν αποτέλεσμα να πέσω κάτω. Με χτύπησαν γιατί θεώρησαν πως αντιστεκόμουν. Με ποδοπάτησαν και με χτύπησαν όταν προσπάθησα να δω πού είναι το καροτσάκι με το παιδί μου, μου γύρισαν τα χέρια στην πλάτη και τα έδεσαν με χειροπέδες, ενώ κάλεσαν και περιπολικό αυτοκίνητο, το οποίο και ήλθε μισή ώρα μετά και με μετέφερε τόσο εμένα δεμένη πισθάγκωνα όσο και το παιδί μου στο Αστυνομικό Τμήμα της οδού Θήρας. Από εκεί και αφού κάποιος γνωστός μου, που ειδοποιήθηκε, έφερε τα χαρτιά μου, αφέθηκα ελεύθερη με την προτροπή «να ξεχάσω ό,τι συνέβη μια και ήταν αποτέλεσμα της κακιάς ώρας. Ηταν περίπου 3.30 το απόγευμα όταν με άφησαν ελεύθερη. Πήγα στο σπίτι κι άρχισα να παίρνω τηλέφωνο παντού...».

Οπως λέει η Σ.Α., τηλεφώνησε ακόμη και στο γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδ,η από το οποίο την παρέπεμψαν στη ΓΑΔΑ. Και με τη ΓΑΔΑ επικοινώνησε απ' όπου τη ρώτησαν ...«τι μπορούν να κάνουν».

Την περασμένη Παρασκευή το πρωί και μετά την κατάθεση μήνυσης στην οδό Ευελπίδων και την με εντολή του Εισαγγελέα εξέτασή της από ιατροδικαστή, χωρίς φυσικά ποτέ να ενεργοποιηθεί η διαδικασία της αυτόφωρης σύλληψης των δύο αστυνομικών του Αστυνομικού Τμήματος Αγίου Παντελεήμονα, η Σ.Α. επικοινώνησε και με το Γραφείο Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ. από το οποίο και ζήτησε προστασία. Από εκεί της δηλώθηκε ότι «θα εξετάσουν την καταγγελία της»! *

Κυριακή, Νοέμβριος 22, 2009

Ριχάρδος Σωμερίτης για Ιντιμιντια

13 ΣΧΟΛΙΑ

>Οι δουλείες ενός σέρβερ

Περιμένεις... περιμένεις... περιμένεις... Λες, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα ακουστεί και μια άλλη άποψη που δεν θα είναι ούτε ακροφασιστοναζιστική ούτε και αριστερο-α-πολιτική όπως αυτές που έχουμε βαρεθεί να ακούσουμε...
Περιμένεις μια άποψη που να θέτει το θέμα του ΙΝΤΙΜΙΝΤΙΑ στην πολιτική του βάση...

Κάποιον που δεν θα θεωρεί θέμα-ταμπού το διάσημο (!) site και τη φιλοξενία του στον σέρβερ του Πολυτεχνείου.
Διότι όπου υπάρχουν ταμπού, υπάρχει και ΦΟΒΟΣ. Μη μιλήσεις και κάνεις "εχθρούς", και σε πουν "δεξιό", "αντιδραστικό" ή ο,τι άλλο έλθει στο μυαλό της κάθε μουρλοκακομοίρας...
Ειδικά όταν αυτό το ταμπού έχει εκφυλιστεί σε κάτι που ουδεμία σχέση έχει με τις αρχικές του προθέσεις και καταβολές...

Ευτυχώς μια τέτοια άποψη διάβασα σήμερα:

Το αθηναϊκό ιντιμίντια εκπέμπει από τον «σέρβερ» του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο έχει έναν ισχυρό σέρβερ για τις εκπαιδευτικές, διοικητικές και ερευνητικές ανάγκες του. Παλαιότερα (ή πάντα, δεν γνωρίζω) μια μικρή καθημερινή εφημερίδα, με μεγάλη όμως επιρροή στο Πανεπιστήμιο,τον σέρβερ αυτόν χρησιμοποιούσε επίσης. Και για να είναι τα πράγματα σαφή: ο σέρβερ είναι στο Διαδίκτυο ό,τι το ταχυπιεστήριο στον Τύπο. Δεν νομίζω ότι το Εθνικό Τυπογραφείο θα τύπωνε δωρεάν κάποια εφημερίδα στο όνομα της ελευθερίας του λόγου.

Αλλά το Πολυτεχνείο «τυπώνει» το Ιντιμίντια. Αυτό σημαίνει ότι όποιος το επιθυμεί μπορεί να αξιώσει από το Πολυτεχνείο την ίδια εξυπηρέτηση; Με βάση ποιο σκεπτικό οι πρυτανικές αρχές (και οι μόνιμοι καταληψίες του) θα πουν ναι ή όχι; Πώς θα αντιμετώπιζαν τις νομικές συνέπειες των διακινούμενων κειμένων αν εμπίπτουν στις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα: δεν είναι οι αρχές αυτές συνεργοί των ανωνύμων; Είναι αυτονόητο ότι δεν θέτω θέμα απαγόρευσης του Ιντιμίντια. Αλλά ένα διπλό ερώτημα: α) αν το κράτος οφείλει (παρά το θλιβερό σοβιετικό προηγούμενο) να παρέχει τα τεχνικά μέσα της δημόσιας έκφρασης και αν ναι, γιατί μόνο στο Διαδίκτυο και όχι στη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και τον Τύπο- και πού θα μπορούσα να καταθέσω τη σχετική αίτηση; Και β) ως πότε τα μπλογκ του «ελεύθερου λόγου» θα έχουν, χωρίς κυρώσεις, τα απεχθή χαρακτηριστικά των ανώνυμων επιστολών, με την αμέριστη τεχνική συμπαράσταση της Πολιτείας;

Αυτό είναι (π.χ. κυρία Διαμαντοπούλου) το πολιτικό ζήτημα και όχι φυσικά οι καθυστερημένες και μονόπλευρες καταγγελίες μερικών ακροδεξιών (που τα φιλικά τους μπλογκ- το γνωρίζετε- οργιάζουν βρίζοντας και συκοφαντώντας) μήτε η αιφνίδια μονόπλευρη αφύπνιση μιας Δικαιοσύνης που γνωρίζει το θέμα από χρόνια.

Και επίσης:
H ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ακορντεόν: υπάρχει μόνο όταν ο λόγος δεν ενοχλεί, ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_22/11/2009_362390

«δικό μας Βιετνάμ»

Το 1917 οι νευρολόγοι το έλεγαν «σοκ του βομβαρδισμού» (Shell-Shock). Το 1945 μετονομάστηκε από τους ψυχιάτρους σε «κόπωση της μάχης» (Battle fatigue). Μετά το Βιετνάμ έλαβε τη σημερινή του ονομασία: Μετατραυματικό Σύνδρομο Αγχους (PTSD). Κοινώς, τα ψυχικά προβλήματα που συχνά συνοδεύουν τον άνθρωπο μετά μία ακραία εμπειρία, π.χ., κακοποίηση ή πόλεμο. Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Βασίλη Γκουρογιάννη «Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή», όλοι σχεδόν οι ήρωες πάσχουν από αυτό το σύνδρομο. Γιατί; Διότι είναι βετεράνοι των μαχών της Κύπρου, τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1974. Οπως διαβάζουμε στο βιβλίο: «Μυστήρια υπόθεση ο πόλεμος· αρχίζει πραγματικά όταν τελειώσουν οι μάχες», όταν οι βετεράνοι «ξεχνούν ό,τι θυμούνταν και θυμούνται ό,τι είχαν ξεχάσει». Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που διερευνά αυτή την οδυνηρή, αποσιωπημένη πτυχή του Κυπριακού. Ο Ηπειρώτης πεζογράφος μιλά για το σύνδρομο μιας ολόκληρης κοινωνίας, που εμφανίζεται με το συλλογικό προσωπείο της άρνησης, της λήθης. Πρόκειται για το ένατο βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη, πιθανώς το πιο ώριμο, το πιο δυνατό πεζογραφικό του έργο. Υπενθυμίζω τα εξαιρετικά αφηγήματα «Διηγήσεις παραφυσικών φαινομένων» (Καστανιώτης, 1990) και το «αιρετικό» μυθιστόρημα «Το ασημόχορτο ανθίζει» (Καστανιώτης, 1992).

Aκροδεξιοί ματαίωσαν παρουσίαση βιβλίου Γκουρογιάννη |freecity

Σάββατο, Νοέμβριος 21, 2009

Εντυπος Εμετός

12 ΣΧΟΛΙΑ

Κυριακάτικα ξεράσματα...

Και οι θερμοί τους αναγνώστες!

Να τον χαιρόμαστε τον βόρβορο των μεν και των δε...

100 things newspapers should not do

November 17, 2009

Poynter is using Twitter to publish a list of the 100 things journalists should never do (inspired by a New York Times list about restaurants). I think it’s a great, interactive idea. I challenged myself over the last couple of days to compile my own list of things newspapers and staff should not do. I didn’t use the word “never,” because a wise Jedi once said that only the Sith deal in absolutes.

100 things newspapers should not do

1. Newspapers should not forget what they do is for their communities.

2. Newspapers should not sit idle as circulation numbers decline. Do something!

3. Newspapers should not bash social media. Embrace it or remain out of touch.

4. Newspapers should not use social media sites to dump links to stories.

5. Newspapers should not just tease to the Web site. Use the Web to tease to the newspaper.

6. Newspapers should not consider themselves newspapers, but news organizations.

7. Newspapers should not publish print stories online for free.

8. Newspapers should not feel stale. Stories should be focused on what’s next.

9. Newspapers should not view wire copy as filler. People buy newspapers for the package.

10. Newspapers should not yell at customers over the phone.

11. Newspapers should not patronize readers. They realize budget cuts and staff reductions don’t improve the newspaper.

12. Newspapers should not expect readers to understand journalism. Explain it to them in small doses. Viva transparency!

13. Newspapers should not refuse to promote from within.

14. Newspapers should not make decisions on whims, but become data-driven organizations.

15. Newspapers should not endorse candidates. Yep, I said it.

16. Newspapers should not use valuable space above the masthead for “Happy Holidays” messages. Save your glee for the people who buy the newspaper by stuffing those messages inside.

17. Newspapers should not let staff buy coffee (OK, this one is personal).

18. Reporters should not come to work without a daily game plan.

19. Reporters should not focus merely on the day ahead. Plan weekend and enterprise stories well in advance.

20. Reporters should not work alone on enterprise stories. They should work with editors and representatives from the copy desk, design team and Web site.

21. Reporters should not keep editors in the dark about stories. Bringing them in early helps flesh out ideas.

22. Reporters should not go anywhere without toting a pen and notepad.

23. Reporters should not wait for stories to come to them. They have to find them.

24. Reporters should not rely on the same sources for stories.

25. Reporters should not forget to think visually.

26. Reporters should not cover games or meetings without doing their homework.

27. Reporters should not assume.

28. Reporters should not deceive sources.

29. Reporters should not engage in gossip with sources.

30. Reporters should not bed or wed sources.

31. Reporters should not accept gifts — only feedback.

32. Reporters should not settle for “no comment” without asking the question a different way.

33. Reporters should not lead sources on. Say no if you can’t get to something.

34. Reporters should not make promises to sources. A lot of things are out of your control.

35. Reporters should not assume the math is correct.

36. Reporters should not end interviews without asking people to spell their names.

37. Reporters should not end an interview without asking who else would be good to talk to.

38. Reporters should not use only one source.

39. Reporters should not fib.

40. Reporters should not plagiarize.

41. Reporters should not generalize. No, not everyone feels the same way.

42. Reporters should not use the word “seemed.” Just give us the facts.

43. Reporters should not use the word “plethora.” Keep it simple.

44. Reporters should not use the word “essentially.” If what you’re writing is not essential, then stop wasting time.

45. Reporters should not write in passive voice.

46. Reporters should not overuse quotes.

47. Reporters should not stack quotes unless they’re writing a narrative.

48. Reporters should not let jargon from their beats trickle into their writing.

49. Reporters should not bog readers down with process when it’s not necessary. The judges’ scoring criteria in the town’s Little Miss Cupcake Pageant is not really important.

50. Reporters should not overstuff leads. Introductions of 35-plus words tend to make eyes bleed.

51. Reporters should not turn in a story without double-checking the spelling of proper nouns.

52. Reporters should not turn in copy without reading it aloud.

53. Reporters should not rely on editors to catch mistakes.

54. Reporters should not shortchange themselves by allowing little time to write.

55. Reporters should not be late.

56. Reporters should not go through the motions, turning in half-assed work.

57. Reporters should not expect feedback. They should demand it.

58. Reporters should not lash out at editors who try to help strengthen their work.

59. Reporters should not leave anonymous comments on their online stories.

60. Reporters should not rely on management for training opportunities.

61. Reporters should not use awards as incentive for pursuing stories.

62. Reporters should not pursue the same stories the same way every year.

63. Reporters should not take the same way home. Going outside the routine leads to great stories.

64. Reporters should not go a day without reading a newspaper.

65. Reporters should not let their desks become unmanageable.

66. Editors should not view themselves as executives, but people.

67. Editors should not avoid conflict or confrontation.

68. Editors should not keep their doors closed all day.

69. Editors should not let e-mail serve as their primary means of communication.

70. Editors should not hold in feedback until the annual performance appraisal.

71. Editors should not interrupt. Listen.

72. Editors should not restrict anyone on staff from contributing ideas.

73. Editors should not let an opportunity pass without reinforcing their vision for the newsroom.

74. Editors should not throw staff under the bus. Own up to mistakes.

75. Editors should not complain in front of subordinates.

76. Editors should not introduce new initiatives as corporate mandates. That kills buy-in.

77. Editors should not let the holidays arrive without having a plan to fill space.

78. Editors should not let key people go on vacation without delegating some of their workload.

79. Editors should not let key people leave the newspaper without absorbing as many of their contacts and as much of their knowledge as possible.

80. Editors should not let standards slip, even when the newsroom is undergoing change or cutbacks.

81. Editors should not ignore calendars and listings when it comes to consistency.

82. Editors should not go into a story with the goal of rewriting it.

83. Editors should not go a day without reading the competition.

84. Editors should not let their coverage be overtaken by press releases.

85. Editors should not let reporters forget to follow up on great leads.

86. Editors should not leave social media or technology up to staff.

87. Copy editors should not be afraid to take design and style risks.

88. Copy editors should not steal a reporter’s thunder by having the headline echo a well-written lead.

89. Copy editors should not butt headlines.

90. Copy editors should not send a page to the printer before performing a spell check.

91. Copy editors should not use the same headlines for stories that appear online and in the newspaper.

92. Photographers should not stage action shots.

93. Photographers should not go to an assignment without the expectation of talking to people.

94. Photographers should not take photos from the back of the room. Get in there!

95. Photographers should not manipulate images.

96. Photographers should not use the same caption on multiple photos.

97. Photographers should not leave designers with just one photograph to use.

98. Clerical staff should not bother news staff with walk-ins. Instead, give walk-ins business cards and request they call or e-mail to set up an appointment.

99. Clerical staff should not give callers more information than they need to know. Avoid making promises or giving bad information.

100. Columnists should not make pop culture references that are several decades old. That confuses people under 40.

Το σκίτσο της Χρονιάς! Μην πω της δεκαετίας...

Το 'παν (το 1962) και το 'καναν!!!

Αυτό θα πει συνέπεια!
Κάθε μέρα μπορούν να λιώνουν 7.000.000 τόνους πάγου!
Διαφημιστική καταχώρηση της Humble Oil (σημερινή Exxon-Mobil) στο περιοδικό Life Magazine πριν 48 χρόνια!

(Via Grist)

Πέμπτη, Νοέμβριος 19, 2009

Ο Τύπος Καίγεται!

Ο Πάσχος Μανδραβέλης γράφει για το μακροσκελές δοκίμιο του Bernard Poulet "Το Τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης" - με τόνο που συχνά θυμίζει επικήδειο

Τετάρτη, Νοέμβριος 18, 2009

Κι άλλες ΜΕΓΚΑλακίες;

4 ΣΧΟΛΙΑ

Απόψε δεν είδα ειδήσεις, έλαβα όμως ένα Mail που λέει τα εξής και το δημοσιεύω:

Φίλε aneme-naftile

Eπειδή μας αποδεικνύεις επανειλημμένα ότι σέβεσαι το ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ που έχεις επιλέξει να κάνεις,
σου γνωστοποιώ τα εξής...

Στο κεντρικό δελτίο πριν λίγο, για το Indymedia:

Πήρε τις δηλώσεις κάποιου (δυστυχώς δε θυμάμαι το πρόσωπο, ίσως του Γρυσπολλάκη; δε θυμάμαι) ο οποίος μιλούσε τη Δευτέρα για την εφαρμογή του νόμου για το ΑΣΥΛΟ και ΟΧΙ για το indy και είπε: "και οι Πρυτάνεις είναι άνθρωποι. Φοβούνται να εφαρμόσουν το νόμο"... Σήμερα η Διαμαντοπούλου δηλωσε "υπέρ" του indymedia και κατέληξε: ..."Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αλίμονο αν βάλουμε μπροστά το θέμα του φόβου" (εννοώντας το "φόβο" του idy)...

To ΜΕGA λοιπόν τί έκανε στο ρεπορτάζ για το indy;;;
Eπαιξε ΜΟΝΟ τα παρακάτω κομμάτια από τις δηλώσεις:

"και οι Πρυτάνεις είναι άνθρωποι. Φοβούνται να εφαρμόσουν το νόμο"

+

"Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αλίμονο αν βάλουμε μπροστά το θέμα του φόβου"...

=

"ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ Indymedia" εκτός απ' τον Μουτζούρη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μιλάμε γαι κανονική παραποίηση των δηλώσεων, δηλ. της πραγματικότητας!
Μετά το παραποιημένο βίντεο με το θάνατο του Αλέξανδρου τώρα αυτό...
Στόχος; "Και η Πολιτεία ενάντια στο indymedia"... Κάτι που -έστω και τυπικά-
δεν ισχύει... Μεγάλη μαϊμουδιά! Μιλάμε για μια συρραφή δήλωσης για άλλο θέμα και μίας δήλωσης
κομμένης... που μας δίνουν το ΠΟΘΗΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥΣ...

Η ΑΝΑΘΕΣΗ

Η Εταιρεία Θεάτρου Τελεία ανεβάζει μια ανατρεπτική και βαθιά ανθρώπινη παράσταση με αφετηρία το έργο του σπουδαίου έλληνα συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη Η Ανάθεση από το βιβλίο Ανθρωπωδία Η Ανάθεση (Προοίμιο σε μια χιλιετία).

Το δίπολο ζωής – θανάτου, αρσενικού – θηλυκού, φωτός – σκότους, εξουσίας – υποταγής, η μάχη μεταξύ αντίρροπων δυνάμεων, οι αιώνιες αναζητήσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, τα αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μόνος και απογυμνωμένος από κάθε προστατευτικό ψέμα ή σύμβαση, εκτεθειμένος και ταυτόχρονα απόλυτα απελευθερωμένος.

Μια δηκτική παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό. Μια παράσταση που κλείνει πονηρά το μάτι στη ζωή.

Και δεν έχεις παρά μόνον το χέρι σου. Πέντε δάχτυλα. Σάρκα νωπή ευπαθής γυμνή ανάμεσα στην ζέστη και στο κρύο της, κόκκαλα φλέβες ραβδώσεις, νύχια μασημένα, άκρες δαχτύλων ερεθισμένες πονεμένες, τρίχωμα λείο αραιό ασθενικό, μία παλάμη ιδρωμένη ούτε πολύ δυνατή ούτε πολύ επιτήδεια, κλειδώσεις συσπάσεις κλειδώσεων, δάχτυλα απλωμένα κοντά μαζεμένα σφιγμένα βασανισμένα από μια νευραλγία που τα τινάζει και πάλι ηρεμούν και πάλι τα τινάζει με πόνο, αυτά τα πέντε δάχτυλα, δεν έχεις άλλα. Αυτό το χέρι, δεν έχεις άλλο. Ένα χέρι που έρχονται ώρες όπου δεν μπορεί να σηκώσει ούτε το ίδιο του το χέρι. Χέρι που έρχονται ώρες όπου δεν μπορεί να έχει ούτε το ίδιο του το χέρι.

Δημήτρης Δημητριάδης

Η ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία: Μανώλης Ιωνάς

Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Κασαπάκης

Κίνηση – Χορογραφία: Μπέτυ Δραμισιώτη

Σχεδιασμός κοστουμιών: Ιωάννα Μαθοπούλου - Αφροδίτη Δήμα - Αθηνά Σοφού

Φωτισμοί: Θωμάς Χαρέλας

Χτενίσματα – Μακιγιάζ: Πέτρος Πρίντεζης

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κλουκίνας

Γραφίστας: Νίκος Παντελίδης

Παίζουν: Νίκος Μαυρουδής, Γιάννης Μυτιληνός, Δώρα Αθανασοπούλου, Βασιλική Καραγιαννάκη

Θέατρο Άκης Δαβής (Αλκμήνη)

Διεύθυνση: Αλκμήνης 8 Γκάζι (πλησίον μετρό, στάση Κεραμεικός)

Τηλέφωνο: 210 3428650

Ημέρες και ώρα παραστάσεων: Δευτέρα – Τρίτη στις 21.30

Πρεμιέρα: Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2009

Τιμή εισιτηρίου: Φοιτητικό 10 ευρώ, Κανονικό 15 ευρώ

	Θέατρο Άκης Δαβής-Αλκμήνη
Οδός:	Αλκμήνης 8, Στάση Μετρο Κεραμεικός

Στην άκρα δεξιά οι πυρήνες τους!

6 ΣΧΟΛΙΑ

Το έχω γράψει και θα το γράφω μέχρι να βγει στο φως όλη η αλήθεια: Στην άκρα δεξιά είναι οι ρίζες της νέας τρομοκρατίας.
Το δείχνει ο τρόπος δράσης τους...
Ομως κυρίως το δείχνουν οι στόχοι τους: Γιαννάκου, Ανδρουλάκης, ΣΥΡΙΖΑ...
Κομμάτι του παρακράτους και μακρύ χέρι των νεοφασιστών.

Παρακάτω η επιστολή/απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη στους ακροδεξιούς μιλιταριστές:

Λεβέντες μου σας καμαρώνω! Είστε οι συνεχιστές του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου και του Άρη σε σύγχρονη εκδοχή. Και γι' αυτό η τελευταία ελπίδα του προδομένου λαού μας. Με τη γενναία σας δημόσια αποκήρυξή μου, μου ανοίξατε τα μάτια. Ομολογώ, έστω και καθυστερημένα, ότι υπήρξα ένας ελεεινός και σιχαμερός προδότης-συνεργάτης της χούντας και της αντιλαϊκής δεξιάς και τώρα μετανοιωμένος αποζητώ τη δίκαιη τιμωρία μου. Το σπίτι μου βρίσκεται σε μικρή πάροδο της οδού Γαριβάλδη, στην Επιφανους 1, και καθώς είμαι ξαπλωμένος έχω απέναντί μου την πλαγιά του Φιλοπάππου, απ' όπου σας είναι πανεύκολο να με κάψετε ζωντανό, για να με λυτρώσετε από τις τύψεις που με ζώνουν. Προς τούτο, έχω ορθάνοιχτα τα παράθυρα μου για να σας διευκολύνω, με κίνδυνο να πάθω γρίπη. Όμως, ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες όταν έχει να κάνει με terroristes-τιμωρούς όπως εσείς;...

Je vous remercie

ΥΓ Καημένε Παπαδόπουλε, πού είσαι να καμαρώσεις τη σπορά σου.....

Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης

Το Διαδίκτυο ενισχύεται, το νεανικό κοινό απομακρύνεται από το γραπτό κείμενο, επεκτείνεται η κουλτούρα τού δωρεάν, γενικεύεται η πειρατεία. Ο γραπτός Τύπος εγκαταλείπεται από τους αναγνώστες και τους διαφημιστές. Όλοι μιλούν, και δικαίως, για κρίση του Τύπου. Οι ζημίες συσσωρεύονται, η βιωσιμότητα των εφημερίδων απειλείται, οι απολύσεις είναι πλέον μαζικές. Η «ελευθεριακή» ιδεολογία του Internet μας έκανε να ονειρευτούμε έναν άλλο τρόπο επικοινωνίας. Ο Bernard Poulet αποδεικνύει ότι, πίσω από την πρόσοψη της ελεύθερης επικοινωνίας, οικοδομούνται πανίσχυρα οικονομικά μονοπώλια τα οποία αντιμετωπίζουν την πληροφόρηση ως ένα προϊόν σαν όλα τα άλλα. Η ψηφιακή επανάσταση μάς κρύβει μια πολύ σημαντική ανατροπή που ξεκίνησε πριν από το Internet,αλλά γενικεύτηκε μετά: το ενδιαφέρον των σύγχρονων κοινωνιών για την πληροφόρηση διαβρώνεται χωρίς καμία αντίσταση. Ο κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι προφανής.

* * *

Το τέλος των εφημερίδων είχε αναγγελθεί από τη δεκαετία του ’90, τότε που είχε αναγγελθεί και το τέλος των βιβλίων καθώς και όλου του έντυπου πολιτισμού. Τόσα χρόνια μετά οι εφημερίδες δεν έχουν (ακόμη) πεθάνει, μολονότι κάποιοι το εύχονται, ίσως γιατί το όπλο τους, που είναι το know-how της παραγωγής, της ταξινόμησης και της ιεράρχησης αξιόπιστων πληροφοριών, παραμένει πολύ ισχυρό. Ίσως πάλι γιατί οι υλικές ιδιότητές τους, που τις συνδέουν με βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες, τις κάνουν αναντικατάστατες. Ναι, το χαρτί φθίνει, αν και υπάρχει μεγάλος προβληματισμός κατά πόσον οι άνθρωποι, τουλάχιστον στο άμεσα ορατό μέλλον, θα μπορέσουν να απομακρυνθούν από την υλικότητα και την πεπερασμένη φύση της χάρτινης, της έντυπης εφημερίδας.Το ξεφύλλισμα της εφημερίδας έχει ένα στοιχείο καταγωγικής ηδονής.

Από το επίμετρο του Νίκου Μπακουνάκη

Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης
Συγγραφείς: Bernard Poulet

Θέμα: Πληροφορική & Μ.Μ.Ε.
Εκδότης: Πόλις
Μετάφραση: Γιάννης Αγγελόπουλος
Σελίδες: 279
Ημ. Έκδοσης: 10/11/2009

Ζήστε την πόλη χωρίς πορτοφόλι!

http://www.forfree.gr
http://thess.forfree.gr

O πρώτος ολοκληρωμένος online οδηγός για τις δωρεάν εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης. Eκθέσεις, κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες, εξορμήσεις στη φύση, θεατρικές παραστάσεις, πάρτι, βιβλιοπαρουσιάσεις, διαλέξεις είναι μόνο ένα μικρό δείγμα όσων διοργανώνονται καθημερινά εντελώς δωρεάν στην πόλη μας και πολύ συχνά χωρίς να τα παίρνουμε είδηση. Στην κατηγορία forless θα βρείτε πολλές ενδιαφέρουσες προτάσεις για διαφορετικά θέματα.

Το forfree αποδεικνύει ότι τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν! Μπείτε λοιπόν στον κόσμο του και δείτε «πράματα, θάματα και…θεάματα», με μοναδικό αντίτιμο την καλή σας διάθεση και ένα φωτεινό χαμόγελο! Καλές βόλτες!

Τρίτη, Νοέμβριος 17, 2009

H δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, ζητάει από το radiobubble τα στοιχεία (ip adresss) του Πάνου Μιχαήλ

Η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με έγγραφό της, μου ζητάει, ως διαχειριστή του ιστοτόπου radiobubble.gr, και μετά από σχετική εισαγγελική παραγγελία, να της γνωστοποιήσω “τα στοιχεία (ip address) του κατόχου του προφίλ Panos_Michail κατά τις ημερομηνίες 1 Νοεμβρίου και 9 Νοεμβρίου".

--->

1) Το radiobubble δε διατηρεί τις IP του χρηστών του. Οι IP θα μπορούσαν πιθανά να ανασυρθούν μέσω των log files του server μας, όμως

2) Θεωρούμε εκτός των ορίων της δεοντολογίας μας, του νόμου και του Συντάγματος της Ελλάδας, την παροχή προσωπικών στοιχείων των χρηστών μας.

3 ) Ο χρήστης με user name Panos_Michail... είναι ο Πάνος Μιχαήλ.

Ποτέ δεν το κρύψαμε, και ποτέ δεν το έκρυψε.

Το ζωντανό πρόγραμμα, αυτό που εκπέμπεται από το στούντιο μας, αποτελείται εξ ολοκλήρου από ανθρώπους επώνυμους που με την ιδιότητα του δημοσιογράφου, του συγγραφέα, του σκηνοθέτη, του ποιητή, του λάτρη της μουσικής, του blogger, του ενεργού πολίτη εν γένει, δημιουργούν και εκπέμπουν ραδιοφωνικές εκπομπές.

Εκπομπές (επιτρέψτε μας) υψηλού επιπέδου, που τιμούν και το radiobubble και εν γένει τις έννοιες “δημόσιος λόγος”, “δημοσιογραφία”, “τέχνη”, “ραδιόφωνο” και "νέα μέσα”.

Ακόμη και οι bloggers που εκπέμπουν τις εκπομπές τους μέσω του radiobubble χρησιμοποιώντας μόνο το διαδικτυακό τους ψευδώνυμο, είναι πρόσωπα ιδιαιτέρως γνωστά στη διαδικτυακή κοινότητα και την ελληνική κοινωνία...
Όσα βγαίνουν στον αέρα από τα μικρόφωνά μας, ακολουθούν πιστά όχι μόνο τους νόμους, αλλά και -με δική μας πρωτοβουλία- τον κώδικα δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, της οποίας άλλωστε αρκετά μέλη της κοινότητάς μας είναι μέλη.

Εγώ προσωπικά, ως διαχειριστής του ιστοτόπου, αναλαμβάνω με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση την ευθύνη όσων εκπέμπονται από το ζωντανό μας πρόγραμμα.

Επίσης, μαζί με τον Πάνο, θα γνωστοποιήσουμε και τυπικά στις αρχές... τα ήδη γνωστά σε όλους στοιχεία του.

Και θα περιμένουμε τις εξελίξεις, ώστε να απαντήσουμε αναλόγως.

Μέχρι τότε, καλούμε κάθε νοήμονα ενεργό πολίτη αυτής της χώρας και ιδιαίτερα τη διαδικτυακή κοινότητα να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί για το θέμα.

Σας προτείνουμε, καταρχάς, να ακούσετε την εκπομπή του Πάνου της 1/11/2009 την οποία θα βρείτε εδώ, καθώς και την εκπομπή της 9/11/2009 που θα βρείτε εδώ ώστε να αποκτήσετε προσωπική άποψη για το περί τίνος πρόκειται.

Μόνο να εικάσω θα μπορούσα αυτή τη στιγμή ποιός ή ποιοί, λανθασμένα θα μπορούσαν να θεωρήσουν εαυτόν θιγόμενο...

Eάν σήμερα ξεκινάει μια νέα εποχή για το ελληνικό διαδίκτυο και για αυτό που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ως δημόσιο λόγο, είναι κάτι που θα το διαπιστώσουμε παρέα το επόμενο διάστημα.

Το σίγουρο είναι, ότι όποια κι αν είναι αυτή η “νέα εποχή”, θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να φέρει ως συστατικά στοιχεία της, όλα εκείνα για τα οποία επί χρόνια δουλεύουμε σκληρά και έχουν να κάνουν με την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης.

Όλα αυτά που μας έφεραν κοντά με χιλιάδες ανθρώπους και έκαναν κάτι παραπάνω από ευανάγνωστο το ποιός είναι ο λόγος ύπαρξης και η προσφορά του διαδικτύου και των νέων μέσων.

Τα οποία νέα μέσα, όσο περνάει από το χέρι μας, δε θα γίνουν παλιά.

Με την ελπίδα να κερδίσει η λογική...

Για την ανοικτή ραδιοφωνική κοινότητα radiobubble.gr

Αποστόλης Καπαρουδάκης
με user name Αποστόλης Καπαρουδάκης
και επίσης διαδικτυακό όνομα Eυριπίδης Αγγελόπουλος

(ως τραγική ειρωνία σήμερα…) 17 Νοεμβρίου του 2009

* Όλες οι εκπομπές του Πάνου Μιχαήλ βρίσκονται εδώ. Και το blog του εδώ http://greek-lolita.blogspot.com/

*Για το νομικό μέρος της υπόθεσης θα μιλήσουν πιο ειδικοί από εμένα. Αναμένουμε το άρθρο του elawyer Βασίλη Σωτηρόπουλου ο οποίος έχουμε τη χαρά να χειρίζεται νομικά την υπόθεση. Να επισημάνω μόνο την ανάγκη να υπάρξει σύντομα ένα ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο σε σχέση με το ποια είναι στο διαδίκτυο προσωπικά δεδομένα και ποια όχι, ώστε να ξέρουμε κι εμείς πως θα πορευτούμε. Τις θέσεις μας επ’ αυτού, τις ακούτε έτσι κι αλλιώς στις εκπομπές μας εδώ και πολύ καιρό.

*Εάν υπάρξουν εξελίξεις θα πραγματοποιήσουμε άμεσα έκτακτες ενημερωτικές εκπομπές και νέες δημοσιεύσεις, μείνετε συντονισμένοι στο liveradio και στην ιστοσελίδα...

* H εικόνα του post είναι του Πάνου Μιχαήλ.

* Για το twitter προτείνουμε ως tag το #spfr (εννοώντας speech freedom)

Διαδρομές στην Ιστορία της Τέχνης

Τον φετινό μυκονιάτικο χειμώνα η Scala Shop Gallery κρατάει μια σπίθα αναμμένη στο Ματογιάννι. Τα βράδια της Πέμπτης θα μας κάνουν συντροφιά: ο Σεζάν, ο Ρέμπραντ, o Καραβάτζιο, ο Μοντιλιάνι, ο Κλέε, ο Πικάσο, ο Pollock…

Με οδηγό τον Μάκη Μωράκη, ξεκινά μέσα στον Νοέμβριο μια περιδιάβαση στο χώρο των κινημάτων, στα μεγάλα μουσεία, το χτες και το σήμερα της Τέχνης. Με τσάι, σούμα και κρασί, με ανοιχτό διάλογο, προβολή ντοκυμαντέρ και παρεΐστικη διάθεση, μια σειρά συναντήσεων, για κάθε ενδιαφερόμενο.

Στον πρώτο κύκλο: Από την Αναγέννηση στον Μοντερνισμό

-Ημέρα πρώτη - Πέμπτη 26 Νοεμβρίου: Ιμπρεσιονισμός, ο προθάλαμος του Μοντερνισμού

-Ημέρα δεύτερη - Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου: Αναγέννηση, το ιταλικό θαύμα

-Ημέρα τρίτη - Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου: Πωλ Σεζάν, ο πατέρας της μοντέρνας τέχνης …………………..

Θα ακολουθήσουν κύκλοι αφιερωμένοι σε πρόσωπα και κινήματα, στον Σουρεαλισμό, στο Dada, στην Pop Art κ.ά. Πέρα από το εικαστικό, θα δοθεί ιδιαίτερο βάρος τόσο στο κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έζησαν οι καλλιτέχνες, όσο και στις προσωπικότητές τους που σημάδεψαν την εποχή τους.

Ώρα έναρξης: 19.00 - Ματογιάννι 48, Scala Shop Gallery

πληροφορίες scala@otenet.gr

6944393323 Δημήτρης Ρουσουνέλος

6942545627 Μάκης Μωράκης –δάσκαλος τμήματος ζωγραφικής ΚΔΕΠΑΜ

Scala Shop Gallery
Rousounelos Dimitris
48 Matoyianni str
84600 Mykonos

Tel / fax (+30) 2289026992
www.scalagallery.gr

Μη παρακαλώ σας, μη...

Κυριακή, Νοέμβριος 15, 2009

Μπλα, μπλα, μπλα δημοκρατία αλλά είναι ...φίλοι μας!