Ανεμομαζώματα 31/5/09

>Μέχρι και οι Ιρανοί υποψήφιοι απαντούν στους blogger κι εμείς κάνουμε ακόμη Debate με την Τρέμη (η οποία "φτύνει" τα blogs)! http://tinyurl.com/lqw6n8


>Chatting with Kevin McAdams

>«Εφτασα στα άκρα και το απόλαυσα»

>«Παραμυθιασμένοι ήταν κι οι άνθρωποι…»

>deb8 - Πολιτες Επικεφαλής

>Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού

Οι Πολίτες του Διαδικτύου διοργάνωσαν εθελοντικά το πρώτο διαδικτυακό Debate Πολιτών με σύνθημα: «Πολίτες Επικεφαλής».

Οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν τις ερωτήσεις τους και να ψηφίζουν εκείνες που προτιμούν στο

http://live.vote.deb8.gr

>Η επόμενη μέρα και τι σημαίνει «μικρή» ή μεγάλη παράταξη

>Παρελθόν για την εφ. “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” ο Δ. Γουσίδης

Μά(λ)στα!

Θου κύριε!

>Better Days: The Golden Age of Newspapers

Ω! Οι Ωραίες Ημέρες!

>Τα site των κομμάτων

Σύριζα
ΚΚΕ
Οικολόγοι Πράσινοι
ΔΡΑΣΗ
ΠΑΣΟΚ
ΝΔ
ΛΑΟΣ
Κυνηγοί
Λεβέντης Ένωση Κεντρώων
Παπαθεμελής ΠΑΜΕΤ (μπλογκ)

Οχι, που θα το παραδεχόταν!

>Αρνείται ο Γ.Σανιδάς την ύπαρξη εγγράφου για τη Mayo στη δικογραφία


Πόση βρομιά, πόση μπόχα, πόσο δικομματισμό θα αντέξουμε ακόμα;

The New Socialism: Global Collectivist Society Is Coming Online

When masses of people who own the means of production work toward a common goal and share their products in common, when they contribute labor without wages and enjoy the fruits free of charge, it's not unreasonable to call that socialism.

ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ

>Ακτιβισμός ενάντια στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες >Επιστολή μιας μάνας που της δολοφόνησαν το παιδί >Πρόταση για μποϋκοτάζ των κομμάτων που διαφημίζονται στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες

Αχ η Λόξα Ρόζεμπεργκ…

Η συζήτηση για το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα». (Τι άλλο;)

Στο ίδιο στούντιο που έγινε το Debate, στη ΝΕΤ. (Που αλλού;)

-«Τελικά η φράση ανήκε στον Ενγκελς, όπως μας είπε και το ΚΚΕ»

…είπε ο συντονιστής κ. Πολίτης. (Ποιος άλλος;)

-«Α, μπα; Δεν ήταν δηλαδή της Ρόζεμπεργκ;»

…αναρωτήθηκε φωναχτά και χασκογελώντας η δημοσιογράφος και υποψήφια καθηγήτρια ΜΜΕ! (Ποια άλλη;)

Όχι, βρε κουτό. Δεν ήταν της Ρόζεμπεργκ! Ούτε καν του Σκιουριάδη!

ΕΛΕΟΣ!

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΙΑΝΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ.

Ενώ η καρεκλομαχία στην ΕΣΗΕΑ έχει αρχίσει με άγνωστες συνέπειες, εκατοντάδες συνάδελφοι εντός αλλά κυρίως εκτός των ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ της χώρας κάνουν τη βρώμικη δύσκολη δουλειά της ενημέρωσης παράγοντας το πρωτογενές ρεπορταζιακό και άλλο υλικό στα μεγάλα και στα μικρότερα μαγαζιά των ΜΜΕ, κάνοντας μάγκες τους τηλε-αστέρες, τους εργοδότες και τους ιδιοκτήτες τους. Με το πρόσχημα της “πρακτικής” των νέων δημοσιογράφων, εκατοντάδες παιδιά αγωνιούν για το χαοτικό τους μέλλον στο χώρο της… ενημέρωσης των πολιτών. Με ψίχουλα και κοροϊδία τους αμοίβουν για εκατοντάδες ρεπορτάζ, χωρίς ασφάλιση, χωρίς περίθαλψη, ενώ ΚΑΙ ΜΕΛΗ των ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ προσφέρουν σκληρή δουλειά για πενταροδεκάρες χωρίς πρόσληψη και χωρίς δώρα, επιδόματα και νόμιμες απολαβές. Για όλους αυτούς και αυτές τους συναδέλφους/συναδέλφισες ΔΕ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ γιατί ΔΕ ΨΗΦΙΖΟΥΝ στις εκλογές των ΕΝΩΣΕΩΝ! Για τους περισσότερους επαγγελματίες δημοσιογράφους συνδικαλιστές, εκατοντάδες συνάδελφοί μας, είναι ανύπαρκτοι!

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΙΑΝΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους συναδέλφους οι οποίοι έχουν δίκιο όταν απευθύνουν προς όλους μας τα ερωτήματά τους, στην αφίσα που κυκλοφόρησαν ως Συνέλευση έμμισθων, άμισθων “μπλοκάκηδων”, “μαύρων”, ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ και που δημοσιεύουμε (πάνω αριστερά).

ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΣ ΤΥΠΟΣ

Η οθόνη βούλιαξε…

…το πλήθος θα σαλέψει;

Ανευρο, άγευστο, ανούσιο το χθεσινό τηλετσίρκο.

Απαξιωμένο από τους ίδιους τους συντελεστές του πριν καν αρχίσει. Μετά βίας διασώθηκαν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι από τους «πολιτικούς» και «δημοσιογράφους» τσιρκολάνους.

Στο θολό «καθρέφτη» η αντανάκλαση ενός συστήματος που έχει ξεθωριάσει εδώ και χρόνια. Θολούρα αλλά καμιά ρωγμή προς το παρόν. Τουλάχιστον όχι εμφανής.

Όμως αν δεν το πάρουμε με τις «πέτρες» δεν πρόκειται να σπάσει ποτέ. Και θα τους δείχνει «όλους ίδιους». Γιατί έτσι θέλει να τους δείχνει.

Οσοι θέλουν να επιβιώσουν καλά θα κάνουν να απομακρυνθούν από το «κατεδαφιστέο». Πριν καταντήσουν οικοδομικά υλικά. Σε κάποια χωματερή της ιστορίας.

Back In Black

Bon Scott, θα είσαι ΕΚΕΙ!

Να μην ξεχνάμε το ρόλο του ΚΚΕ- ΔΕΚEΜΒΡΗΣ 2008

Υπάρχει πάντα χρόνος να ψηφίσεις

Είναι θέμα προγραμματισμού

Αλλο ήθελε να πει ο Κρόγιας κι άλλο είπε:




>>>Και του την είπε, και σωστά, ο Καλτσόβρακος: Συγνώμη κιόλας ρε Κρόγια, αλλά δεν γίνεται να μη σχολιάσω…

Τίποτε δεν συνέβη;

Tου Παντελή Μπουκάλα, από την Καθημερινή

Yποτονική έως μηδενική ήταν η παρουσίαση από τον Τύπο, πρωτίστως τον γυάλινο, της εμπρηστικής επίθεσης σε υπόγειο της πλατείας Αττικής, που χρησιμοποιείται σαν χώρος λατρείας, αφού το τζαμί που έχει «υποσχεθεί» η ελληνική πολιτεία αποδεικνύεται πιο βασανισμένο και από το γεφύρι της Αρτας. Οσοι μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με «πρωτοφανή» και «συγκλονιστικά», κάνοντας συνήθως τριχιά την τρίχα, δεν βρήκαν τίποτα το πρωτοφανές και το συγκλονιστικό στην απόπειρα μαζικής πυρπόλησης ανθρώπων που, αν έχει καμία σημασία αυτό, σε τίποτα δεν έχουν φταίξει· μοναδικό τους έγκλημα, η ξενότητα, ό,τι βαρύτερο. Φυσικά και δεν πήραν γραμμή από την κυβέρνηση, την αστυνομία ή τα κόμματα οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αυθορμήτως λειτούργησαν και αυθορμήτως ομονόησαν. Απλώς το ξέρουμε πια ότι ο αυθορμητισμός τους είναι ιδεολογικότατος, έχει τα πρότυπα και τις «αξίες» του: Οταν κάτι «πλήττει την εικόνα της Ελλάδας», κι ας φταίμε εμείς οι ίδιοι και κανένας άλλος, τότε επιλέγουμε την αποσιώπηση ή την υποπληροφόρηση. Οταν, βέβαια, ο στόχος είναι να δείξουμε πόσο κακοί είναι οι ξένοι και πόσο φυσική η αντίδραση των Ελλήνων, ακόμα κι αν είναι ακραία, τότε βάζουμε μπροστά τη μηχανή της υπερπροβολής, της διόγκωσης, της προπαγάνδας.

Σάββατο ξημερώματα, λοιπόν, κι ύστερα από μια μέρα με τους μετανάστες στους δρόμους λόγω της καταστροφής του Κορανίου από αστυνομικό, πέντε μαυροφόροι πέταξαν βενζίνη στο υπόγειο που χρησιμοποιείται σαν τζαμί κι έβαλαν φωτιά. Ο στόχος τους ήταν ο θάνατος, το αίμα, ίδιος με τον στόχο των ομοϊδεατών τους που είχαν πετάξει προ μηνών χειροβομβίδα στο Στέκι των Μεταναστών στα Εξάρχεια (και τότε, μικρή έως ασήμαντη ήταν η δημοσιογραφική κάλυψη). Η τύχη ή οι διανυκτερεύοντες θεοί, κατά την πίστη του καθενός, έσωσαν τους ανθρώπους που κοιμούνταν εκεί, οι οποίοι και κατάφεραν να απεγκλωβιστούν. Διαφορετικά η Ελλάδα θα είχε ήδη μπει στον κατάλογο των χωρών όπου έχουν πυρποληθεί μετανάστες, και Ελληνες ανάμεσά τους, όπως στη Γερμανία.

Ναι, ναι, πυρπόληση ξένων από αποφασισμένους ξενοφάγους στη «φιλόξενη Ελλάδα», σύμφωνα με την αυτοκολακευτική κοινοτοπία που έσπευσαν να αναμασήσουν στο υπουργείο Εσωτερικών (όχι ο κ. Παυλόπουλος, τη δική του φωνή δεν θυμάμαι να την έχω ακούσει ποτέ στα δύσκολα). Αν δεν ήταν ζαλισμένοι από το κομματικό τους άγχος για τις εκλογές, τη μόνη δική τους «αξία», ίσως κατάφερναν να συναισθανθούν πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, πολύ πιο σοβαρά από την τηλεοπτική «ανάπλασή» τους. Ισως κατάφερναν να κατανοήσουν ότι την αρχική ύβρι, το σκίσιμο του Κορανίου από έναν αστυνομικό χριστιανάρα και Ελληνάρα που, όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί του, έχει συνηθίσει να περιφρονεί, να αυθαιρετεί, να τσαλαπατάει, την ακολούθησε μια απόπειρα μαζικής δολοφονίας. Και αν το κατανοούσαν, όχι μόνο θα διενεργούσαν έρευνες διαφορετικές από αυτές που συνήθως τερματίζονται άμα τη εξαγγελία τους, αλλά θα ζητούσαν και συγγνώμη. Επίσημα.

...

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Τι θα έλεγε ένας δυτικός σε ένα μουσουλμάνο για το σχίσιμο του Κορανίου και δεν μπορεί να πει ο Έλληνας...
Mετά τη διαμαρτυρία των μουσουλμάνων μεταναστών την Παρασκευή, ένας από τους εκπροσώπους των (από εκείνους που δεν ξέρουμε ούτε ποιους, ούτε πόσους εκπροσωπούν) δήλωσε εμφανώς αγανακτισμένος ότι «μπορεί να μας σκοτώσεις και να μην αντιδράσουμε, αλλά μην μας πειράξεις το Κοράνι! Είναι για εμάς ιερό».

Η σωστή απάντηση γι' αυτό σε μια δυτική χώρα είναι: «σκασίλα μας». Για άλλους ανθρώπους ο Ολυμπιακός θεωρείται ιερός, αλλά αυτό για το οποίο όλοι συμφωνούμε στη Δύση είναι ότι οι άνθρωποι είναι ιεροί. Ο σεβασμός στα σύμβολα δείχνει καλούς τρόπους, αλλά η έλλειψή του δεν είναι αξιόποινη πράξη. Μόνο η έλλειψη σεβασμού στον άνθρωπο -ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας ή ποδοσφαιρικών πεποιθήσεων- είναι κάτι που πρέπει να να τιμωρείται.

Αφού, λοιπόν, υπήρξε αυθαιρεσία ενός αστυνομικού στο συμβάν του Κορανίου, αυτός κανονικά θα έπρεπε να τιμωρηθεί για καταστροφή ξένης περιουσίας, όχι για το αν έσχισε ένα χαρτί που κάποιοι θεωρούν ότι είχε θεόπνευστα λόγια γραμμένα. Θα έπρεπε να τιμωρηθεί γιατί αυθαιρέτησε εναντίον του ατόμου -άσχετα αν αυτός είναι μετανάστης- και όχι για το αν προσέβαλε τις πεποιθήσεις του, ακόμη κι αν αυτός τις θεωρεί ιερές.

«Στη Δύση, επειδή ψάχνουμε το βέλτιστο, η προσβολή των πεποιθήσεων είναι κάτι που επιζητούμε», θα έλεγε ο δυτικός πολίτης. «Αποτελεί ένα από τα θεμέλια του δικού μας πολιτισμού, ο οποίος απέδειξε τα τελευταία 300 χρόνια ότι τα πάει μια χαρά, ή έστω καλύτερα από άλλους πολιτισμούς που σέβονται περισσότερο τα ιερά από τους ανθρώπους. Απόδειξη αυτού είναι ότι οι άνθρωποι εκείνων των πολιτισμών έρχονται εδώ για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Δεν μπορεί να θέλουν να επιβάλλουν στη "γη της επαγγελίας" τις πεποιθήσεις της "κόλασης" που άφησαν πίσω τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν κάποιοι θεωρούν μετανάστες "φιλοξενούμενους". Εχει να κάνει με την ιστορική εμπειρία και την απλή λογική. Αν θες καλύτερα αποτελέσματα, από εκείνα που σε οδήγησαν στον "γολγοθά" της ξενιτιάς, δες τι κάνουν οι άλλοι και αντίγραψέ τα ή έστω σεβάσου τα. Οχι ως ιερά, αλλά ως αποδεδειγμένα αποτελεσματικά.»

Στη Δύση δημιουργείται διαρκώς μια σύγχυση μεταξύ θρησκευτικής ανοχής και θρησκευτικής επιβολής. Ενώ κατακτάμε το πρώτο, αρχίζουμε να απειλούμαστε από το δεύτερο. Η καταπίεση των θρησκευτικών συναισθημάτων οποιουδήποτε ανθρώπου δείχνει δυσανεξία. Την ίδια, όμως και χειρότερη δυσανεξία, δείχνει η απαίτηση οποιουδήποτε θρησκευόμενου για σεβασμό των συμβόλων του ή μη κριτική του δόγματός του. Οι απόψεις, ακόμη κι αν είναι θρησκευτικές, κρίνονται και τα σύμβολα συμβολίζουν· άλλες φορές την πίστη, κι άλλες τον χλευασμό προς την πίστη.

Αυτά θα έλεγε ο κάτοικος κάποιας δυτικής χώρας. Ενας κάτοικος της Ελλάδος, όμως, δεν μπορεί να πει το ίδιο. Οχι, μόνο, διότι δεν είναι αμιγώς δυτικός, αλλά κυρίως επειδή στη χώρα του είναι ποινικό αδίκημα η προσβολή θρησκευτικών συμβόλων. Κατά συνέπεια θα είναι μέγιστη υποκρισία να μην τιμωρείται κάποιος για το σχίσιμο του Κορανίου. Θα αποδείξει ότι και στα στο ζήτημα του θρησκευτικού προστατευτισμού, η δημοκρατία μας είναι αλά καρτ...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 27.5.2009

ΕΣΗΕΑ Τα τελικά αποτελέσματα

Πρώτη για άλλη μια φορά η παράταξη του Πάνου Σόμπολου, με 1210 ψήφους και 4 έδρες (την τέταρτη την κέρδισε για 17 ψήφους) παρότι δεν αύξησε σχεδόν καθόλου τη δύναμη του, παρά την αύξηση των ψηφισάντων.

Αντίθετα η Συσπείρωση παρά την αύξηση της δύναμης της σε απόλυτους αριθμούς δεν κατάφερε να περάσει τον Σόμπολο, ούτε να εκλέξει τέταρτη έδρα, ενώ και οι Financial Crimes παρότι διπλασίασαν τους ψηφοφόρους τους δεν κατάφεραν να μπουν στο Δ.Σ. αν και ήταν η παράταξη με την πιο οργανωμένη δράση όλη τη διετία. Τέλος εντυπωσιακή είναι και η αντοχή της ΚΕΔ, που παρά την έλλειψη υποστήριξης από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και την εμφάνιση δεύτερου ΠΑΣΟΚικού ψηφοδελτίου στάθηκαν στα ίδια ποσοστά.

Βέβαια η Δημ. Ενότητα του Κουμπιά κατάφερε να τους αφαιρέσει μια έδρα. Για άλλη μια φορά η μάχη θα γίνει τις επόμενες εβδομάδες, καθώς οι παρατάξεις θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν συμμαχίες για την εκλογή των μελών του διοικητικού συμβουλίου.

Τα τελικά αποτελέσματα από τις εκλογές της ΕΣΗΕΑ, σε σύνολο 3758 έγκυρων ψηφοδελτίων έχουν ως εξής:

Συνδυασμός «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ» - Σόμπολος: 1210 - 4 έδρες

Συνδυασμός «ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ – ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ» - Τρίμμης: 920 - 3 έδρες

Συνδυασμός «ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ» - Ράμμος : 601 - 2 έδρες

Συνδυασμός «ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ (ΚΕΔ)» - Τσαλαπάτης: 425 - 1 έδρα

Συνδυασμός «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» - Κουμπιάς: 320 - 1 έδρα

Συνδυασμός «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ - FINANCIAL CRIMES: 282 - 0 έδρες

—————-

Στις εκλογές του 2007, από τους 4.597 εγγεγραμμένους δημοσιογράφους, είχαν ψηφίσει 3.496 και τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 3.248.

Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα οι συνδυασμοί που συμμετείχαν “έλαβον”:

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ: 1181 ΨΗΦΟΙ - 4 ΕΔΡΕΣ

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ-ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ: 867 ΨΗΦΟΙ - 3 ΕΔΡΕΣ

ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ: 611 ΨΗΦΟΙ - 2 ΕΔΡΕΣ

ΚINHΣΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΔΗΜ/ΦΩΝ: 448 ΨΗΦΟΙ - 2 ΕΔΡΕΣ

FINANCIAL CRIMES: 141 ΨΗΦΟΙ - 0 ΕΔΡΕΣ

Πηγή: MediaBlog

Θα αλλάξουμε ή θα βουλιάξουμε;

ΝΔ: Εμείς δεν αλλάζουμε, μαζί σας θα βουλιάζουμε

ΠΑΣΟΚ: Πρώτα αλλάζουμε και μετά βουλιάζουμε

ΚΚΕ: Τι Αλλαγή – Τι Βούλιαγμα!

ΣΥΡΙΖΑ: Αλλάζουμε βουλιάζοντας!

ΛΑΟΣ: Θα σας αλλάξουμε τα φώτα ή θα σας βουλιάξουμε

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ: Εμείς επιπλέουμε, εσείς βουλιάζετε. Ας αλλάξουμε τις παλιές λάμπες!

ΔΡΑΣΗ: Αλλάζουμε κόμματα, βουλιάζουμε διαρκώς

ΑΠΟΧΗ: Είτε αλλάξετε είτε βουλιάξετε, στα π@π@ρι@ μας!

Ο γιός του υφασματέμπορα (ημιτελές)

Του ενός…
Του έμεινε η περιουσία. Και το μαγαζί. Με την πρώτη έκανε κάτι ψιλοεπενδύσεις. Ένα σπίτι δικό του. Ένα γραφείο. Το δεύτερο το πούλησε και με τα λεφτά πήρε μερίδιο από μια επιχείρηση «πάρκινγκ». Εισοδηματίας.
Μια χαρά για τεμπελχανά άνθρωπο.
Ευφράδεια απόκτησε. Την αποκτούν εύκολα οι τεμπέληδες κι ας μην την έχουν από γεννησιμιού τους. Την έχουν ανάγκη άλλωστε για να καλύπτουν με λόγια τα όσα δεν έχουν όρεξη να κάνουν.
Α! Ειχε και το όνομα. Αυτό που το βάζεις; Πάνω από τα πτυχία, αυτό σίγουρα. Και σιγά τα πτυχία δηλαδή, τέλος πάντων…
Η οικογένεια έκανε εμπόριο υφασμάτων. Από τη δεκαετία του ’50. Εκοβαν κι έραβαν. Εκοβαν κι έραβαν. Μεγάλοι Προμηθευτές της Αυλής για πολλά χρόνια. Αδυναμία τους είχε η βασιλομήτωρ. Τι κουρτίνες, τι οργάντζες, τι καλύματα για τα 48 σαλονάκι σε Ηρώδου του Αττικού και Τατόι, τι φούστες, τι μπλούζες, τι ταγιέρ, τι κυλόττες! Όχι ότι ήταν και τίποτα της προκοπής τα υφάσματα. Φτηνιάρικα ήταν. Όμως της άρεσε το μαγαζί. Και ο μαγαζάτορας ακόμη περισσότερο. Κομψότατος ήταν. Και νταβραντισμένος. Και είχε τις χάρες όλες. Και κυρίως εκείνο το μπρουτάλ που δεν είχε ο φλούφλης, ο δικός της. Μέχρι και τα τούλια για τα νυφικά και τις μπομπονιέρες από αυτούς τα αγόραζε. Το Μεγάλο Αφεντικό ήταν άξιο στη δουλειά του. Είχε κι ένα κόλλημα με τις «καρφίτσες». Πολύ του άρεσαν. Φετίχ τις είχε. Το ήξεραν οι φίλοι του και τις φορούσαν στο πέτο. Καμαρωτά. Ειδικά στις εκλογές. Και τα δέντρα τα αγαπούσε πολύ ο Μεγάλος. Κι άλλα πράγματα πιο απαγορευμένα αγαπούσε αλλά αυτά τα έκρυβε. Στην τσέπη.
Τι λέγαμε;
Α! Ναι!
Νίκησε η Μπαρτσελόνα τελικά!

6 μήνες μετά...

Βάρβαροι όμως πάνω από όλους εμείς…που 6 μήνες μετά, πίνουμε μπύρες και ερωτευόμαστε, σαν να είναι αυτό μόνο που μας έμεινε πια στη ζωή, αφού πετύχαμε πλέον να παρασταθούμε στην εξέγερση που θα αναφέρουμε με δέος και στόμφο στα εγγόνια μας. Και τελικά…περιμένοντας να φύγουν οι βάρβαροι…διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχουν καθόλου…ότι είναι μία λύση…είναι ο φόβος ότι θα έρθουν ενώ είναι ήδη εδώ…είναι η ταυτόχρονη ηρεμία που προσδίδει η εναπόθεση των σημαντικών σε άλλους…η αποποίηση του χρέους μας απέναντι στους εαυτούς μας και την κοινωνία μας…η δικαιολογία ότι δεν μπορούμε, διότι δεν μπορούμε…

Κι ύστερα μου λες οτι τα ιστολόγια έπαψαν να έχουν τη δύναμη που είχαν εξ' αρχής!

http://arxediamedia.blogspot.com/2009/05/socialism-ou-barbarie.html

Γυρίζουμε σελίδα!

Στις 26 και 27 Μαϊου ψηφίζουμε «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος» στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ

Kατεβάστε το 5ο τεύχος της «Ανοιχτής Γραμμής»

Η Δίκη του Σωλήνα Α.Π.Α.Σ.

Αύριο εκδικάζεται η μήνυση του "αγίου" Πειραιώς κατά του δημοσιογράφου και blogger Γιάνη Χάρη.

Μπήκαμε στην Εβδομάδα του Σωλήνα Α.Π.Α.Σ. Την ερχόμενη Πέμπτη, 28 Μαΐου, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών θα κρίνει την τύχη του Σωλήνα Αποβολής των Περιττωμάτων του Ανθρωπίνου Σώματος (ΣΑΠΑΣ). Μάλλον, για την ακρίβεια, θα κρίνει αν το να μιλάει κανείς για σωλήνα αποβολής των περιττωμάτων του ανθρωπίνου σώματος είναι ή δεν είναι διατύπωση νοσηρή, αρμοδιότητας ψυχιάτρου.



διαβάστε τη συνέχεια...

Εγραψαν σχετικά:

>Ο άγιος δέκα εκατομμύρια θέλει…
>Ο Σεραφείμ Πειραιώς κατά Γ.Χάρη και Ελευθερίας του Λόγου

Να ΜΗΝ πας να ψηφίσεις!!!

Αν καθημερινά παλεύεις μαζί με τα παιδιά σου για καλύτερο σχολείο…
Αν κάθε μέρα ανακυκλώνεις τα σκουπίδια σου…
Αν έχεις πάψει να καταναλώνεις περισσότερα από όσα χρειάζεσαι…
Αν έχεις καταφέρει να μην είσαι «δούλος» καμιάς τράπεζας…
Αν κάθε μέρα ποτίζεις το δεντράκι μπροστά από το σπίτι σου…
Αν δεν κλείνεις τις διαβάσεις και τα πεζοδρόμια με το αυτοκίνητό σου…
Αν έχεις κλείσει οριστικά την τηλεόρασή σου…
Αν προσφέρεις έστω κι ένα τόσο δα λιθαράκι στον πολιτισμό της χώρας σου…
Αν διαβάζεις πάνω από 20 βιβλία, βλέπεις πάνω από 10 θεατρικές παραστάσεις και πάνω από 50 ταινίας, το χρόνο…
Αν συμμετέχεις στις απεργίες και στους αγώνες για καλύτερες συνθήκες στη δουλειά σου…
Αν συμμετέχεις στη ζωή της πόλης σου ή της γειτονιάς σου…
Αν έχεις προσλάβει μετανάστη, πρώην κατάδικο, πρώην ναρκομανή στη δουλειά σου…
Αν πιστεύεις και κάνεις πράξη πως ο άνθρωπος είναι πάνω από τα κέρδη…
Αν είσαι εθελοντής στη Λωρίδα της Γάζα ή στο Νταρφούρ…
Αν όλα τα παιδιά του κόσμου τα θεωρείς παιδιά σου…

Να ΜΗΝ πας να ψηφίσεις!!!
Ψηφίζεις κάθε μέρα!!!
Αποφασίζεις κάθε μέρα!!!

Αν όμως κάτι από όλα αυτά ΔΕΝ το κάνεις, έχεις υποχρέωση να πας!

Αντίο σύντροφε

Και να λοιπόν που δεν είναι "όλοι ίδιοι"!
Και να λοιπόν που από ανθρώπους σαν τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήρεμα κι απλά...

Και να αδελφέ μου!

Ηταν μακρύς ο δρομος ως εδώ! Πολυ μακρύς αδελφέ μου.

Οι χειροπέδες βαραιναν τα χερια.

Τα βράδια που ο μικρός γλόμπος κουνουσε το κεφαλι του λεγοντας “περασε η ωρα” εμεις διαβαζαμε την ιστορια του κοσμου σε μικρα ονοματα σε καποιες χρονολογιες σκαλισμενες με το νυχι στους τοιχους των φυλακων, σε κατι παιδιαστικα σχεδια των μελλοθανατων – μια καρδια, ενα τοξο, ενα καραβι που ‘σκιζε σιγουρα το χρονο, σε καποιους στιχους που εμειναν στη μεση για να τους τελειωσουμε, σε καποιους στιχους που τελειωσαν για να μην τελειωσουμε.

Ηταν μακρυς ο δρομος ως εδω -δυσκολος δρομος. Τωρα ειναι δικος σου αυτος ο δρομος. Τον κρατας οπως κρατας το χερι του φιλου σου, και μετρας το σφυγμο του, πανου σε τουτο το σημαδι που αφησαν οι χειροπεδες. Κανονικος σφιγμος. Σιγουρο χερι. Κανονικος σφυγμος. Σιγουρος δρομος.

Διπλα σου, αυτος ο αναπηρος πριν κοιμηθει, βγαζει το ποδι του, τ’ αφηνει στην γωνια, ενα κουφιο ξυλινο ποδι, πρεπει να το γεμισεις, οπως γεμιζεις τη γλαστρα με χωμα, να φυτεψεις τα λουλουδια, οπως γεμιζει το σκοταδι με αστερια, οπως γεμιζει λιγο-λιγο η φτωχεια, στοχασμο κι αγαπη. Τοχουμε αποφαση, μια μερα ολοι οι ανθρωποι ναχουνε δυο ποδια, ενα χαρουμενο γεφυρι απο ματια σε ματια, απο καρδια σε καρδια.

Γι αυτο οπου καθησεις, αναμεσα στα τσουβαλια του καταστρωματος, φευγοντας για την εξορια πισω απο τα σιδερα του τμηματος μεταγωγων, κοντα στο θανατο που δε λεει “αυριο”, αναμεσα σε χιλιαδες δεκανικια, απο πικρα σακατεμενα χρονια, εσυ λες “αυριο”, και καθεσαι ησυχος και βεβαιος, οπως καθεται ενας δικαιος ανθρωπος αντικρυ στους ανθρωπους. Αυτα τα κοκκινα σημαδια στους τοιχους,μπορει ναναι κι απο αιμα. ολο το κοκκινο στις μερες μας ειναι αιμα, μπορει ναναι κι απ’ το λιογερμα, που χτυπαει στον απεναντι τοιχο.

Καθε δειλι τα πραγματα κοκκινιζουν πριν σβησουν και ο θανατος ειναι πιο κοντα.

Εξω απ’ τα καγκελα, ειναι οι φωνες των παιδιων, και το σφυριγμα του τραινου. Τοτε τα κελλια γινονται πιο στενα, και πρεπει να σκεφτεις το φως σ’ εναν καμπο με σταχυα, και το ψωμι στο τραπεζι των φτωχων, και τις μητερες να χαμογελανε στα παραθυα, για να βρεις λιγο χωρο να απλωσεις τα ποδια σου.

Κεινες τις ωρες, σφιγγεις το χερι του συντροφου σου, γινεται μια σιωπη γεματη δεντρα, το τσιγαρο κομμενο στη μεση, γυριζει απο στομα σε στομα, οπως ενα φαναρι που ψαχνει το δασος,- βρισκουμε τη φλεβα που φτανει στην καρδια της ανοιξης, Χαμογελαμε. Χαμογελαμε κατα μεσα. Αυτο το χαμογελο, το κρυβουμε τωρα.

Παρανομο χαμογελο-οπως παρανομος εγινε κι ο ηλιος, παρανομη και η αληθεια.

Κρυβουμε το χαμογελο, οπως κρυβουμε στην τσεπη μας, τη φωτογραφια της αγαπημενης μας, οπως κρυβουμε την ιδεα της λευτεριας, αναμεσα στα δυο φυλλα της καρδιας μας.

Ολοι εδω περα εχουμε εναν ουρανο και το ιδιο χαμογελο. Αυριο μπορει να μας σκοτωσουν. Αυτο το χαμογελο, κι αυτον τον ουρανο, δεν μπορουν να μας τα παρουν. Ξερουμε πως ο ισκιος μας, θα μεινει πανου στα χωραφια, πανω στην πλιθινη μαντρα του φτωχοσπιτου, πανω στους τοιχους των μεγαλων σπιτιων που θα χτιζονται αυριο, πανου στην ποδια της μητερας, που καθαριζει φρεσκα φασολακια, στη δροσερη αυλοπορτα. Το ξερουμε. Ευλογημενη ας ειναι η πικρα μας. Ευλογημενη η αδελφοσυνη μας.

Ευλογημενος ο κοσμος που γεννιεται. Καποτες, ειμαστε πολυ περηφανοι αδελφε μου, γιατι δεν ειμαστε καθολου σιγουροι. Μεγαλα λογια λεγαμε, πολλα χρυσα γαλονια βαζαμε στα μπρατσα του στιχου μας, ενα ψηλο λοφιο ανεμιζε στο μετωπο του τραγουδιου μας, καναμε θορυβο-φοβομαστε, γι αυτο καναμε θορυβο, σκεπαζαμε το φοβο μας με τη φωνη μας, χτυπουσαμε τα τακουνια μας στο πεζοδρομιο, ανοιχτες δρασκελιες, καμπανιστες, οπως εκεινες οι παρελασεις, με τα αδεια κανονια, που τις κοιταν οι ανθρωποι απ’ τα πορτοπαραθυρα, και που κανεις δεν τις χειροκροταει.

Τοτες βγαζαν λογους στις ξυλινες εξεδρες, στα μπαλκονια, φωναζαν τα ραδιοφωνα, ξαναλεγαν τους λογους, πισω απ’ τις σημαιες κρυβοταν ο φοβος, μεσα στα τυμπανα αγρυπνουσαν οι σκοτωμενοι, κανεις δεν καταλαβαινε τι γινοταν, οι σαλπιγγες μπορει να διναν το ρυθμο στα βηματα, δε διναν το ρυθμο στην καρδια.

Ψαχναμε το ρυθμο. Οι αντιφεγγιες απ’ τα οπλα, και τα τζαμια, κατι διναν στα ματια, μια στιγμη – τιποτα αλλο, υστερα κανενας δεν θυμοταν λεξη, δεν θυμοταν προσωπο και ηχο. Το βραδι, οταν σβηναν τα φωτα, κι εσερνε ο αγερας στους δρομους τις χαρτινες σημαιουλες, κι η βαρεια σκια ενος οδοστρωτηρα εμενε στην πορτα, εμεις αγρυπνουσαμε, μαζευαμε τη σκορπια βουη των δρομων, μαζευαμε τα σκορπια βηματα, βρισκαμε το ρυθμο, την καρδια, τη σημαια.

Και να αδελφε μου, που μαθαμε να κουβεντιαζουμε, ησυχα-ησυχα κι απλα. Καταλαβαινομαστε τωρα-δε χρειαζονται περισσοτερα.

Κι αυριο λεω θα γινουμε ακομα πιο απλοι, θα βρουμε αυτα τα λογια, που παιρνουν το ιδιο βαρος, σ’ ολες τις καρδιες, σ’ ολα τα χειλη, ετσι να λεμε πια τα συκα: συκα, και τη σκαφη: σκαφη, κι ετσι που να χαμογελανε οι αλλοι και να λενε:”τετοια ποιηματα, σου φτιαχνουμε εκατο την ωρα”. Αυτο θελουμε και εμεις.

Γιατι εμεις,δεν τραγουδαμε για να ξεχωρισουμε, αδελφε μου απ’ τον κοσμο. Εμεις τραγουδαμε, για να σμιξουμε τον κοσμο. Λοιπον, δεν ειναι αναγκη να φωναξω για να με πιστεψουν, να πουν:”οποιος φωναζει εχει δικιο”.

Εμεις το δικιο τοχουμε μαζι μας, και το ξερουμε, κι οσο σιγα κι αν σου μιλησω, ξερω πως θα με πιστεψεις- συνηθισαμε στη σιγανη κουβεντα στα κρατητηρια, στις συνεδριασεις, στη συνωμοτικη δουλεια της κατοχης, συνηθισαμε στα μικρα σταρατα λογια, πανου απ’ το φοβο, και πανου απ’ τον πονο, ημερα, ωρα, συνθημα στις τρομερες μουγγες γωνιες της νυχτας, στις διασταυρωσεις του χρονου, που μια στιγμη τις φωτιζε ο προβολεας του μελλοντος- βιαστικα λογια, μια μικρη περιληψη της ζωης, τα κυρια σημεια μοναχα, γραμμενα στο κουτι των τσιγαρων, η σ’ ενα τοσο δα χαρτι, κρυμμενο στο παπουτσι, η στο στριφωμα του σακκακιου μας, ενα μικρο χαρτι, σαν ενα μεγαλο γεφυρι, πανου απ’ το θανατο.

ΑΥΤΗ είναι η ΑΡΙΣΤΕΡΑ...

ΑΥΤΟΙ και οι άνθρωποί της!!!

Και ΟΧΙ, δεν είμαστε όλοι ίδιοι!

>Μιχάλης Παπαγιαννάκης

- Η τελευταία του συνέντευξη στην Αυγή πριν από λίγες ημέρες...

Χάσε ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους

Συγγραφέας : Νίκος Νεφέλικας

Δεν απέχω, συμμετέχω: 10 επιχειρήματα κατά της αποχής

1. Όλοι ίδιοι είναι και σιγά μην αλλάξει τίποτα.

Άρα ας ακολουθήσουμε το δρόμο της μοιρολατρίας κι ας ανεχθούμε τη διαφθορά, την ασυδοσία και την κοινωνική αδικία που μας ταλαιπωρούν τόσες δεκαετίες. Ας μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτα, γιατί είμαστε αδύναμοι, φοβισμένοι και απογοητευμένοι. Ας περιμένουμε παθητικά το επόμενο σκάνδαλο, το επόμενο ξεπούλημα, το επόμενο θύμα. Κι ας αρκεστούμε στο να γκρινιάζουμε μεταξύ μας, κατηγορώντας όλους τους άλλους που σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ποτέ.

2. Δεν θέλω να στηρίξω αυτό το πολιτικό σύστημα.

Η δυνατότητα ψήφου δεν στηρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, εκτός κι αν σκοπεύεις να επιλέξεις ένα από τα δύο κόμματα που παραδοσιακά εναλλάσσονται στην εξουσία. Αντιθέτως, η αποχή συντηρεί τις μέχρι τώρα ισορροπίες και ευνοεί τις παρατάξεις που έχουν χτίσει τη δύναμη τους στην πελατειακή λογική και την οπαδική νοοτροπία. Αν θέλεις λοιπόν να δεις τον δικομματισμό να θριαμβεύει για άλλη μια φορά, πήγαινε για μπάνιο. Διαφορετικά, κάνε την παρουσία σου αισθητή με την ψήφο σου και άλλαξε το πολιτικό τοπίο. Με λίγη καλή τύχη, ίσως καταφέρουμε να δούμε κάποια στιγμή και απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές. Η ευκαιρία υπάρχει, στο χέρι μας είναι αν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη.

3. Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα.

Υπάρχουν δεκάδες πολιτικά κόμματα που καλύπτουν ένα τεράστιο εύρος ιδεολογίας και μεθοδολογίας. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποιο που να θεωρείς ιδανικό, σίγουρα υπάρχει κάποιο με το οποίο συμφωνείς περισσότερο. Μπες στον κόπο να ψάξεις τις θέσεις τους αναλυτικά, ιδίως αυτές που αναφέρονται σε θέματα που σε αφορούν άμεσα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να επιλέξεις να ανήκεις κάπου, ούτε ότι θα πρέπει να εμπιστευτείς τα πάντα σε πρόσωπα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Συμμετέχοντας σε εσωκομματικές διαδικασίες ή απλά ασκώντας πιέσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, έχεις τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσεις το κόμμα της επιλογής σου προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Και φυσικά, έχεις κάθε δικαίωμα να το απορρίψεις στις επόμενες εκλογές και να προτιμήσεις κάποιο άλλο.

4. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να συμμετέχεις πέρα από το να επισκέπτεσαι την κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.

Και ποιος είπε ότι το ένα αναιρεί το άλλο; Από πού κι ως πού η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία αποκλείει τη συμμετοχή σε άλλου είδους δράσεις; Ή μήπως αν κάποιος πάει και ψηφίσει γίνεται αυτομάτως κομματικό στρατιωτάκι και του απαγορεύεται να στηρίζει δραστηριότητες που δεν εγκρίνει η ηγεσία της παράταξης του; Αυτά είναι αστεία πράγματα, όπως αστείο είναι και να νομίζει κανείς ότι όλες οι πορείες, όλες οι συνελεύσεις και όλες οι συλλογικές διεκδικήσεις μαζί μπορούν να υποκαταστήσουν το δημοκρατικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Το να αφιερώνει κάποιος χρόνο και ενέργεια από τη ζωή του για να ασχοληθεί με την πολιτική και μετά να φοβάται να πάει στις εκλογές να ψηφίσει ισοδυναμεί με κλωτσιά σε μία καρδάρα γεμάτη γάλα.

5. Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση.

Αόριστη και αόρατη, στο ίδιο ακριβώς τσουβάλι με την αποχή της άγνοιας και της αδιαφορίας. Χωρίς δυνατότητα να εκφράσει δημόσιο λόγο στο ευρύ κοινό. Χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση να προβεί σε αποτελεσματικές κοινωνικές δράσεις. Χωρίς εκπροσώπηση στη Βουλή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα μέσα και στα θεσμικά όργανα. Και χωρίς πιθανότητα να παρέμβει στο εσωτερικό των πολιτικών παρατάξεων για να αλλάξει τις δομές και τη νοοτροπία τους. Ουσιαστικά, η “συνειδητή” αποχή το μόνο που κάνει είναι να φιμώνει την ιδεολογία από την οποία προέρχεται, επιτρέποντας να διαιωνίζονται τα αρνητικά στερεότυπα που προσάπτουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο όλοι όσοι έχουν συμφέρον από τη δαιμονοποίηση του.

6. Είμαι οπαδός της αμεσοδημοκρατίας και δεν πιστεύω σε εκπροσώπους.

Ωραία, και πώς ακριβώς θα φτάσουμε κάποια στιγμή στην ουτοπία της αμεσοδημοκρατίας; Με επανάσταση; Ας είμαστε σοβαροί… Μέχρι να το επιτρέψουν οι τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις θα είμαστε αναγκασμένοι να συμβιβαζόμαστε σε εκδοχές του σημερινού μοντέλου. Με εκπροσώπους που – σε έναν ιδανικό κόσμο – θα έχουν τις ικανότητες και το ήθος να διαχειριστούν περίπλοκα ζητήματα που καμία μαζική συνέλευση δεν μπορεί να λύσει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την κλίμακα για την οποία συζητάμε. Η Ελλάδα έχει κάπου έντεκα εκατομμύρια πολίτες, η Ευρωπαϊκή Ένωση μισό δισεκατομμύριο. Χωρίς εκπροσώπους και φορείς δεν είναι εφικτό να λειτουργήσει το σύστημα. Και για να γίνει το σύστημα πιο δίκαιο και πιο αποτελεσματικό είναι απαραίτητες οι εκλογές. Η προοπτική να μην υπάρχει καθόλου σύστημα είναι απλά αφελής, εκτός αν κάποιος ονειρεύεται μία Ευρώπη που θα αποτελείται από εκατομμύρια ολιγομελή και αυτόνομα κοινόβια. Τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο πάντως ήταν λίγο μετά την εποχή των παγετώνων.

7. Καλύτερα να κάνουμε εκλογική απεργία για να ρίξουμε το σύστημα.

Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ και πουθενά, κι ούτε πρόκειται. Μάλιστα, όσες φορές επιχειρήθηκε συντονισμένα είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Όπως και να ‘χει, είτε το ποσοστό αποχής στις ευρωεκλογές φτάσει το 30% είτε το ξεπεράσει, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φτάσει στο σημείο να ακυρώσει την όλη διαδικασία. Ακόμα κι αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον όμως, το μόνο που θα συνέβαινε θα ήταν να εκλείψει ο κοινοβουλευτισμός, ανοίγοντας το δρόμο σε αυτόκλητους “σωτήρες” να αντικαταστήσουν το δημοκρατικό πολίτευμα με τη δικτατορία της αρεσκείας τους. Θέλεις να συμβάλλεις σε μία τέτοια προοπτική;

8. Αν υπήρχε ενωμένη και ισχυρή αριστερά θα πήγαινα να ψηφίσω.

Και πώς ακριβώς περιμένεις να υπάρξει όσο δεν ψηφίζεις; Σα να μην έφτανε το ανοιχτό τραύμα της μακρόχρονης διάσπασης, από τη στιγμή που αποφασίζεις να απέχεις συντηρείς τα μικροπολιτικά παιχνίδια, την ηττοπάθεια, την οπισθοδρόμηση, την πόλωση, τον παλαιοκομματισμό και τη μίζερη καθαρολογία των ευκαιριακών μικρομάγαζων. Το χειρότερο όμως είναι ότι άθελα σου ενισχύεις όλα τα κόμματα που βρίσκονται στον ιδεολογικό αντίποδα όσων πιστεύεις. Αν θέλεις μια καλύτερη και ενωμένη αριστερά λοιπόν, δεν έχεις παρά να ψηφίσεις το κομμάτι που θεωρείς περισσότερο υγιές και να βοηθήσεις να αναδειχτούν τα πρόσωπα που εμπιστεύεσαι περισσότερο. Κι αν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποια αριστερά θέλεις, τουλάχιστον ψήφισε κάποιο μικρό και ανώδυνο κομμάτι της ώστε να αυξήσεις τη συνολική δυναμική της.

9. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.

Κι αν η αποχή μπορούσε να απειλήσει το κατεστημένο δεν θα την συνιστούσαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Από την Αυριανή μέχρι τον Πρετεντέρη, κι από τον Παπαχελά μέχρι το Άλτερ, η καθεστωτική προπαγάνδα επιμένει να προωθεί την αποχή ως μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος. “Πηγαίνετε για μπάνιο”, “εκμεταλλευτείτε το τριήμερο”, “μαυρίστε τους κάνοντας ηλιοθεραπεία”. Οι στυλοβάτες της διαπλοκής γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάθε χαμένη ψήφος συντηρεί τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα τους κάνεις τη χάρη;

10. Δεν πιστεύω στην δημοκρατία.

Το μόνο σύστημα στο οποίο δεν έχουν οι πολίτες δικαίωμα ψήφου είναι η δικτατορία – του χουντικού, του μονάρχη ή του προλεταριάτου. Ακόμα και στην αναρχία, η έννοια της αμεσοδημοκρατίας στηρίζεται στις ομόφωνες αποφάσεις ενός συνόλου. Λυπάμαι που σου το λέω λοιπόν, αλλά αν δεν πιστεύεις στη δημοκρατία, όποια λέξη και να χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τον εαυτό σου, είναι καιρός να παραδεχτείς ότι είσαι απλά άλλος ένας φασίστας.

Δολοφονεί το Ονειρο του Παναθηναϊκού Λαού

Αγνοώντας τα αγνά (πως είχα ξεχάσει να το γράψω πριν;) αισθήματα του Μεγάλου Παναθηναϊκού Λαού, τα όνειρα και τις ελπίδες του Κόσμου που πιστεύει στη Μεγάλη Ομάδα του Παναθηναϊκού, ο Μπάμπης Βωβός αποκάλυψε οτι

αν η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι αρνητική για την κατασκευή του εμπορικού κέντρου που σχεδιάζει ο ίδιος να κατασκευάσει στον Βοτανικό, τότε θα καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα κατά του νόμου «Διπλής Ανάπλασης» προκειμένου να μην προχωρήσουν ούτε τα έργα ανέγερσης του νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού στην ίδια περιοχή.

«Θα κάνω οτιδήποτε περνάει από το χέρι μου και της οικογένειας Βωβού για να μην προχωρήσει η κατασκευή του γηπέδου του Παναθηναϊκού» τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Βωβός.

Μπροστά σε αυτή την ακραία πρόκληση οφείλουμε ΟΛΟΙ να σταθούμε δίπλα στους Φίλους, στους Φιλάθλους και στους Οπαδούς του ΠΑΟ!!!

Φίλοι του ΠΑΟ ξεσηκωθείτε όπως είχατε ξεσηκωθεί και κατά του ΣΥΡΙΖΑ πριν από μήνες όταν νομίζατε οτι εκείνος φταίει που δεν χτίζετε το Γήπεδό σας!

Η τρομοκρατία κατά του Τριφυλλιού ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

ΠΑΟ μαζί σου για την Ανάπλασή σου!

(Σφίξαν οι ζέστες! Σφίξανε!!!)

Η τιμή, τιμή δεν έχει

Θα ΘΕΛΑΜΕ σ' αυτές τις εκλογές...

...να πείτε το μεγάλο "ΟΧΙ"!

...να αρχίσετε να λέτε τα μεγάλα "ΟΧΙ".

Και δεν είμαστε λίγοι αυτοί που το θέλουμε!

Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι: Θα ήθελα σ’ αυτές τις εκλογές…, πριν δύο ημέρες!

Και να που τώρα, θέλουμε να φυσήξει κόντρα στο τηλεοπτικό τσίρκο, οι:

>

• busy bee
• To Κουνούπι
  
• Μετα την εφημεριδα
• Ευρωεκλογές 2009
• πιτσιρίκος

• Πεντανοστιμη
• Rodia Mixer
• >>> ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
• naxios
• apneagr
• "Οι στιγματισμένοι"
• ΚΕΝΤΡΙ
• ΛΗΜΕΡΙ
  

• KOSMOSNEWS
• i-Reporter

• POLITIKO SAFARI
• Press-gr
  
• Media Κουφάλες
• NewsBlog
  
• Citypress-gr
• Ανεργοι Δημοσιογράφοι
  

Ετσι! Για να μην ξεχνάμε και να μην ξεχνιόμαστε!

Joseph Martin "Joschka" Fischer (born April 12, 1948) was German foreign minister and Vice Chancellor in the government of Gerhard Schröder from 1998 to 2005. He was a leading figure in the German Green Party and according to opinion polls,^[1] he was the most popular politician in Germany for most of the government's duration.

Και τα Πράσινα Εργα του:

Η Κρίση στα ΜΜΕ (who's killing newspapers)

>More on Google, Craigslist, and who's killing newspapers

Φυσικά και υπάρχουν λύσεις. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας. Είναι μπροστά μας:

It's not at all about blame-casting. It's about proper diagnosis for treatment and recovery. If papers are critically ill from classified revenue woes (Craigslist, eBay, informal email, ...) but they falsely self-diagnose as being sick from over exposure in Google News, then they'll end up closing their borders by withdrawing from news aggregation sites at Google, Yahoo, MSN, and elsewhere. That won't hurt Internet companies [like Google] at all, but it will leave publishers with fewer new visitors, less online monetization opportunities, and still obliviously infected with disappearing classified revenues. They will get sick faster, and journalism as democracy's conscience will weaken. That will hurt every other company, every citizen, and nearly every country.

The only blame belongs to the publishers. Craigslist, like all startups, was originally funded with pennies on the dollar compared with what media empires spend. It still is! Craigslist has not been bought/co-opted/copied by any of the major publishers even though doing so would have been a natural idea. Readers are moving online but publishers act as though they will go there only if dragged rather than racing to their only life saving destination. News is valuable, but you can no longer get it in printed form as it is hours old by the time you get your paper -- CNN and online news sites had it hours ago! Analysis is worth waiting for, but that is what magazines like The Atlantic are all about. Newspapers will never be about selling your old BBQ again. Ads at random, scattered between unrelated stories, are not part of the future of shopping.

These are the issues for papers to agonize about; to wring their hands about; and maybe even to beg money to solve. Unfortunately, they've been copying the ideas and technologies invented and introduced by William Randolph Hearst for so long that they forgot his example of how to innovate for the modern day. Hearst, were he living as a 'Rupert Murdoch' of today, would own Craigslist by now, would have an industrywide micropayment system, would have recruited legions of readers as hyper-local bloggers, and otherwise employed the tools and resources of our day to advance his cause just as he brought cartoons, drawings, and later photographs and color to his readers in his.

.

Η Κρίση στα ΜΜΕ (κουταμάρες!) 1

>Η κουλαμάρα της Ημέρας: ΑΓΓΕΛΙΟΣΗΜΟ Μπαίνει και στο ίντερνετ;

Το δρόμο της υποχρεωτικής καταβολής αγγελιοσήμου από τους υπόχρεους για την προβολή τους στο ίντερνετ δείχνει ο νομικός σύμβουλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) Τάσος Πετρόπουλος.

Η γνωμοδότηση δόθηκε από τον νομικό σύμβουλο στο πλαίσιο του διαλόγου που έχει ανοίξει η ΠΟΕΣΥ εάν η κείμενη νομοθεσία επιβάλλει την καταβολή αγγελιοσήμου επί των διαφημίσεων και των δημοσιεύσεων που καταχωρούνται στα μέσα ενημέρωσης του διαδικτύου (ενημερωτικές ιστοσελίδες, iptv κτλ.) Εν τω μεταξύ, η ΠΟΕΣΥ έχει συγκροτήσει επιτροπή για τη μελέτη και την παρακολούθηση των εξελίξεων στα διαδικτυακά μέσα, ώστε να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις στο πλαίσιο της προεργασίας για το νέο καταστατικό και της ραγδαίας μεταβολής του τοπίου στα ελληνικά ΜΜΕ, που παίρνουν πλέον ψηφιακό χαρακτήρα. Η ΠΟΕΣΥ δηλώνει ότι θα συνεχίσει μαζί με τις ενώσεις μέλη της και τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να δίνει την καθημερινή μάχη ωσότου το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ ξεκινήσει να εισπράττει το αγγελιόσημο, όπως σαφέστατα προβλέπουν οι νόμοι του κράτους, και οι απασχολούμενοι στα new media εγγραφούν στο φορέα ασφάλισης των δημοσιογράφων και γίνουν μέλη της οικείας ένωσης.
Με βάση τη γνωμοδότηση, με τον όρο New Media νοούνται “οι οικείοι ηλεκτρονικοί τόποι που εμφανίζονται και λειτουργούν ήδη στο δικτυακό χώρο και που αποβλέπουν στην παροχή ειδήσεων και πληροφοριών ενημέρωσης στο ευρύ κοινό”.

Ανοησίες!
Ανοησίες!
Ανοησίες!

Επικίνδυνες Ανοησίες!

Θα ήθελα σ’ αυτές τις εκλογές…

Κάποιοι να πουν ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στα παραδοσιακά ΜΜΕ και κυρίως στην τηλεόραση.
Να πουν ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στους παρουσιαστές και εκπομπάρχες της τηλεοπτικής αλητείας.
Να αρνηθούν κάθε πρόσκληση στα τηλεοπτικά στούντιο κρατικών και ιδιωτικών καναλιών.
Να τους δείξουν την απόλυτη περιφρόνησή τους. Να «φτύσουν» το γυαλί και τις κάμερες. Να τους δείξουν πως αυτό το ΤΣΙΡΚΟ δεν μπορεί να συνεχίσει να δίνει παραστάσεις και να μετατρέπει σαν την Κίρκη τους πάντες σε «νούμερα». Τουλάχιστον όχι με εκείνους.
Να καταλάβουν πως όσο συνεπής και αν είσαι, όσες προτάσεις και θέσεις αν έχεις, όσο κι αν δεν θέλεις να γίνεις καραγκιόζης και μαριονέτα, είσαι χαμένος από χέρι όταν βρεθείς στην Αρένα των ΜΜΕ. Πίθηκοι και ύαινες θα σε καταπιούν αμάσητο.
Θα ήθελα κάποιοι να τολμήσουν να πουν «ΟΧΙ» σε αυτή την θηριώδη εξουσία. Να τολμήσουν να αμφισβητήσουν τους επικοινωνιολόγους, τους ίματζ-μέικερς και τους θηριοδαμαστές των πολιτών που λένε, χρόνια τώρα, πως «αν δεν βγεις στο γυαλί δεν θα σε ψηφίσει ούτε η μάνα σου».
Λένε ψέματα.
Θα ήθελα να πουν «ΟΧΙ», όχι σνομπάροντας αλλά ως ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ!
Μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ που θα λέει «δεν συμμετέχω στο παιχνίδι σας γιατί εσείς κινείτε τα νήματα. Διότι εσείς κυβερνάτε!». Κι ΑΥΤΟ πρέπει να σταματήσει!
Και στο κάτω-κάτω μη σώσει και σε ψηφίσει καμιά μάνα σου αν περιμένει να την πείσεις μέσα από μια εκπομπή ή ένα τηλεοπτικό σποτ!
Θα ήθελα να κάνουν κι ένα ακόμη βήμα: Να απαγορέψουν στους δημοσκόπους να τους μετράνε! Μπορεί να γίνει! Κι ακόμη…
Να ζητήσουν από τον κόσμο να μην συμμετέχει σε καμιά δημοσκόπηση!

Προφανώς, μάταια περίμενα το μεγάλο «ΟΧΙ» και σε αυτές τις εκλογές και μάταια θα το περιμένω και στις επόμενες.
Οσο όμως αυτό το «ΟΧΙ» δεν ακούγεται, τόσο θα βουλιάζουμε. Τόσο θα επικρατεί η άποψη του «όλοι ίδιοι είναι».
Γιατί όσο παίρνεις μέρος στο στημένο παιχνίδι, τόσο γίνεσαι μέρος του προβλήματος!



Υ.Γ. Υπάρχουν κι άλλα Μέσα, πλέον, διάβολε!
Παλιά και Νέα!

Η πολιτική ανυπακοή στα κανάλια ΔΕΝ είναι φυγοδικία

«Συζητάμε για το περίφημο debate. Ειλικρινά, αν δεν σκεφτόμαστε ότι θα θεωρηθεί από το λαό ότι φυγοδικούμε, θα άξιζε και να μην πάμε. Παράλληλοι μονόλογοι! Εμείς ζητήσαμε να κάνουν την ίδια ερώτηση σε όλους. Τι λέτε για το φορολογικό, τι λέτε για εκείνο, για το άλλο, ούτως ώστε να συγκρίνει ο κόσμος απαντήσεις, έστω αυτές τις μονόλεπτες. Τώρα θα έχουμε διαφορετικές ερωτήσεις».

Αλέκα Παπαρήγα

Οχι! ΔΕΝ είναι ΦΥΓΟΔΙΚΙΑ το να μην συμμετέχεις στο ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΤΣΙΡΚΟ.
Είναι πράξη ευθύνης.
Είναι μια υπεύθυνη πολιτική θέση.
Είναι αυτό που περιμένουμε από ένα κόμμα της Αριστεράς που μπορεί να αντιληφθεί τους καιρούς.

Αλέκα Παπαρήγα, έκανες το μισό δρόμο. Κανείς δεν πρόκειται να κατηγορήσει για φυγοδικία ή ηττοπάθεια ένα κόμμα που αρνείται να μπει στη μηχανή του κιμά. Που αρνείται να συμπράξει στην τηλεοπτική δικτατορία.

Τολμήστε!

Η νέα διαφήμιση της Ν.Δ - εναλλακτικά παπαγαλάκια!

Wums! Der TV-Spot zur Europawahl von Bündnis 90/Die Grünen

Archive - Sleep

Archive - You make me feel

Archive - Clones

Archive - Controlling Crowds

Το αρχιπαπαγαλάκι

…βρίσκει ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ την πιο αποτυχημένη διαφημιστική καμπάνια μετά το «παπάκι του Μητσοτάκη».

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ- ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ



Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΑΣ


Εκλογές στην ΕΣΗΕΑ, 26 και 27 Μαΐου 2009:

Λίγα πράγματα που πρέπει
να ξέρετε γι’ αυτές

Η κρίση.
Η λέξη προστέθηκε εδώ και
μήνες στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Την περιγράφουμε στα ρεπορτάζ που
μεταδίδουμε και στις ειδήσεις που γράφουμε, όσο μας επιτρέπουν τα φίλτρα της
ελεγχόμενης ενημέρωσης. Αλλά τη ζούμε κιόλας, σαν εκλεκτά θύματά της. Μικρά και
μεγάλα κύματα απολύσεων στα ΜΜΕ, μειώσεις μισθών, μη εφαρμογή των υπογεγραμμένων
συμβάσεων, «λουκέτα» ή «εξυγιάνσεις» σε μαγαζιά ήρθαν να απορρυθμίσουν ακόμη
περισσότερο ένα ήδη αποσταθεροποιημένο εργασιακό τοπίο. Η κρίση χρησιμοποιείται
από την εργοδοσία σαν ξεδιάντροπο πρόσχημα για να αποψιλωθούν στοιχειώδη
εργασιακά, ασφαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Και κυρίως για να εδραιωθεί
ψυχολογία φόβου, ηττοπάθειας και παραίτησης από κάθε απόπειρα άμυνας και
διεκδίκησης.

Τι ζητάμε;
Τα στοιχειώδη. Δουλειά,
συμβάσεις, ασφάλιση, επαγγελματική αξιοπρέπεια για όλους. Καθώς η αυταπάτη της
ενημερωτικής ευημερίας διαλύεται και ο θρόνος της «4ης Εξουσίας» τρίζει, αυτά τα
αυτονόητα αμφισβητούνται. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι τα χαϊδεμένα παιδιά της
εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, επιχειρηματικής) που θα τη γλιτώσουν. Οι
εργοδότες ζητούν ολική επαναδιαπραγμάτευση. «Μπλοκάκια» και «συμβάσεις έργου»
στη θέση των συλλογικών συμβάσεων. Ατομική διαπραγμάτευση και αμοιβή με βάση την
«απόδοση», τη θέση στο “star system” ή τα «κολλητιλίκια». Ριζική αμφισβήτηση του
αγγελιόσημου, του βασικού ασφαλιστικού μας πόρου. Κατάργηση θέσεων εργασίας και
εντατικοποίηση επ’ απειλή απόλυσης. Και ταυτόχρονα, η διαρκής επιχείρηση
εκμαυλισμού και εξαγοράς συνειδήσεων, με τους μηχανισμούς της διαπλοκής, της
κρατικής ή ιδιωτικής αργομισθίας, των pay roll και της πολυθεσίας. Καταλήγουμε,
λοιπόν, ως κλάδος και «κερατάδες και δαρμένοι». Θέλουμε, λοιπόν, ν’ αποτινάξουμε
από πάνω μας τη ρετσινιά του «αλήτη, ρουφιάνου…» Να αποδώσουμε στην κοινωνία την
ενημέρωση που δικαιούται. Και να κατακτήσουμε αξιοπρεπείς όρους παραγωγής του
δημόσιου αγαθού που υπηρετούμε.

Το σωματείο.

Ξέρουμε πως νιώθει ο μέσος δημοσιογράφος.
Συμμεριζόμαστε την ενδόμυχη αποστροφή του στις προσκλήσεις, τα SMS και τα
μηνύματα που κατακλύζουν αυτές τις μέρες το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο και το
κινητό του. Η γραφική παρέλαση υποψηφίων που θυμίζουν τον πολιτευτή που έρχεται
παραμονές εκλογών στο χωριό, εκτός από αντιαισθητική είναι και εξοργιστική. Και
προκαλεί το ερώτημα: Τι έκανε η ΕΣΗΕΑ την τελευταία διετία; Τίποτα, είναι ο
επιεικέστερος απολογισμός. Ήταν μια χαμένη διετία. Για την ακρίβεια, δυο χαμένες
διετίες. Η συγκυβέρνηση των 6, η πλειοψηφία Σόμπολου- Τσαλαπάτη, όχι μόνο
κατέστειλε κάθε διάθεση αντίστασης των δημοσιογράφων, αλλά οδήγησε την ΕΣΗΕΑ σε
κατάσταση ανυποληψίας. Την κατέστησε παρελκόμενο της κυβέρνησης και της
εργοδοσίας. Στο ασφαλιστικό, στις ανάπηρες συμβάσεις που υπέγραψε, στις
απολύσεις που παρακολούθησε άβουλη, στο μεγάλο κόλπο των «ομολόγων» και στην
απόπειρα ληστείας του Ταμείου μας που έμαθε από… τις εφημερίδες, στις απεργίες
που είτε απέτρεψε είτε εξευτέλισε, συρρικνώνοντάς τις σε εθιμοτυπικές στάσεις
εργασίας.

Η συντεχνία.
Η ανεκδιήγητη «κοινοπραξία»
Σόμπολου- Τσαλαπάτη υπονόμευσε με κάθε τρόπο τους όρους ενότητας μέσα στο
σωματείο μας. Όχι μόνο αγνόησε κυνικά τις προτάσεις της «Συσπείρωσης
Δημοσιογράφων- Δούρειος Τύπος» και των άλλων συναδέλφων της αντιπολίτευσης στο
Διοικητικό Συμβούλιο, αλλά, καταλύοντας και αυτό το ανάπηρο Καταστατικό της
ΕΣΗΕΑ, κατάργησε στην πράξη και πάλι το Μικτό Συμβούλιο των εκλεγμένων
εκπροσώπων, έναν ζωτικό πυρήνα δημοκρατίας στη δυσκίνητη Ένωσή μας. Ακόμη
περισσότερο, υπονόμευσε κάθε προσπάθεια συντονισμού με τις άλλες ενώσεις και
σωματεία του Τύπου. Αντιμετώπισε το Διασωματειακό των Ενώσεων του Τύπου και ΜΜΕ
σαν μίασμα που απειλεί τα ανύπαρκτα «προνόμιά» μας. Καλλιέργησε συστηματικά μια
αλαζονική αντίληψη «περιούσιου λαού» των ΜΜΕ που δεν έχει κανένα λόγο κοινής
δράσης με τους τυπογράφους, τους τεχνικούς της ραδιοτηλεόρασης, τους
διοικητικούς υπαλλήλους. Αντιπολιτεύτηκε άλλοτε φωναχτά κι άλλοτε δια της σιωπής
της ακόμη και την ομοσπονδία της οποίας η ΕΣΗΕΑ είναι μέλος, την ΠΟΕΣΥ. Δεν
χρειάζεται πια ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να υπερασπίσει κανείς την ενότητα
δράσης των ανθρώπων που υπηρετούν από κοινού το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης.
Χρειάζεται απλώς να αναδείξουμε ανθρώπους που πιστεύουν στην ενότητα αυτή.


Το
συνδικάτο.
Η εργοδοσία αλλά και η κυβέρνηση έχουν δείξει με
κάθε τρόπο ότι τάσσονται υπέρ του συνδικαλιστικού «πληθωρισμού» στα ΜΜΕ.
Επιθυμούν να διαπραγματεύονται ξεχωριστά με κάθε μία από τις δέκα και πλέον
ενώσεις που εκπροσωπούν τους χιλιάδες δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς
εργαζομένους του χώρου. Δεν θέλει σοφία για να καταλάβει κανείς το γιατί. Ο
συντεχνιακός απομονωτισμός, που με τόσο ζήλο υπηρέτησε και η απερχόμενη
πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, αντισταθμίζει τα προβλήματα συνοχής και ενότητας
που έχει έτσι κι αλλιώς η εργοδοσία στα ΜΜΕ. Η πλειοψηφία των σωματείων του
χώρου έχει αντιληφθεί την ανάγκη της συνδικαλιστικής σύνθεσης. Με τον ένα ή τον
άλλο τρόπο, όλοι μιλούν για το «Συνδικάτο Τύπου», τον μετέωρο στόχο τριών
δεκαετιών. Η ΕΣΗΕΑ, με την πλειοψηφία «Δημοσιογράφων για τον εαυτό τους» και
«Επαγγελματιών Δημοσιογράφων» που την συγκυβέρνησε, αποτελεί την ατιμωτική
εξαίρεση σ’ αυτόν τον στόχο. Αποτελεί όρο επιβίωσης για τον κλάδο μια νέα
πλειοψηφία στην ΕΣΗΕΑ που θα περπατήσει με ειλικρίνεια στον μονόδρομο της
αλληλεγγύης και του «Συνδικάτου Τύπου».

Η ανατροπή.

Εδώ
και τώρα, πρέπει να μπει ένα τέλος στην περίοδο της «μεσοβασιλείας», στην
γραφικότητα που μας εκθέτει και ως δημοσιογράφους και ως μέλη της Ένωσης. Οι
εκλογές στις 26 και 27 Μάη στην ΕΣΗΕΑ δεν είναι ένα ακόμη άχαρο τυπικό καθήκον
για να διατηρούμε την εθιμοτυπική επαφή με τους «πολιτευτές» του συνδικάτου.
Κανείς μας δεν αισθάνεται ωραία ψηφίζοντας στην ίδια κάλπη με τους εργοδότες
μας, με τα golden boys των media, με βουλευτές, υπουργούς και «γκρι κοστούμια»
της εξουσίας. Κι αυτό την ίδια ώρα που η Ένωση αφήνει εκτός νυμφώνος εκατοντάδες
συναδέλφους μας στα ειδησεογραφικά portal ή αφανείς εργαζόμενους, κρυμμένους
πίσω από «δελτία παροχής υπηρεσιών». Αλλά, η αποχή δεν είναι αποτελεσματική
διαμαρτυρία. Ίσα-ίσα, αποτελεί παράδοση της συνδικαλιστικής «εξουσίας» στον
θίασο σκιών που διοίκησε την ΕΣΗΕΑ τη χαμένη διετία. Η λύση είναι μια νέα
πλειοψηφία στην Ένωσή μας. Η «Συσπείρωση Δημοσιογράφων- Δούρειος Τύπος»
φιλοδοξεί να αποτελέσει τον κορμό αυτής της ανατροπής.


Εμείς κι οι άλλοι.
Το σύνθημα της «ανατροπής»,
της αλλαγής σελίδας στην ΕΣΗΕΑ, έχει γίνει κοινός τόπος και στη ρητορεία όλων
των παρατάξεων, πέρα από το απερχόμενο πλειοψηφικό «μπλοκ» της αποτυχίας. Αυτό
μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Η παραταξιακή μικροψυχία είναι το τελευταίο που
χρειάζεται η υπόθεση της αγωνιστικής ενότητας των δημοσιογράφων. Ωστόσο, και η
δημόσια ρητορική κρίνεται στην πράξη. Οι δυνάμεις που ομνύουν στην «ανατροπή»
είχαν τις ευκαιρίες τους να αποδείξουν πώς την εννοούν. Είτε με τη θητεία τους
στο διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης, είτε με τον τρόπο που απέρριψαν εν ονόματι
του κομματικού πατριωτισμού προτάσεις προγραμματικής συνεργασίας που διατύπωσε η
«Συσπείρωση». Ελπίζουμε το εγγύς μέλλον να τους δώσει κι άλλες ευκαιρίες να
υπερβούν τους μικροηγεμονισμούς, τις ασκήσεις αριστερής καθαρότητας ή την κατοχή
του μονοπωλίου στον ριζοσπαστισμό.

Η λάσπη.

Γιατί,
λοιπόν, «Συσπείρωση»; Η επιλογή στήριξης του προγράμματος και του ψηφοδελτίου
μας φαίνεται ακανθώδης αν υπολογίσει κανείς τον ανοικτό ή τον σιωπηλό πόλεμο
λάσπης, κάθε είδους και από πολλά κυβερνητικά, εργοδοτικά και παρακρατικά
κέντρα, που δεχόμαστε εν μέσω προεκλογικού παροξυσμού, αλλά και πριν απ’ αυτόν.
Δεν έχουμε ωστόσο τη διάθεση και την πολυτέλεια να ασχοληθούμε με αθλιότητες
«αντιπάλων» και άσπονδων φίλων, ούτε θα μετατρέψουμε αυτή την αναμέτρηση σε
άθλιο κακέκτυπο της «μεγάλης πολιτικής». Η θητεία μας στο διοικητικό συμβούλιο
είναι καθαρή και καταγεγραμμένη, οι προτάσεις μας τυπωμένες στο χαρτί και στο
Internet και το ψηφοδέλτιό μας καθρέφτης του καθαρού, του συλλογικού μας
προσώπου.

Η αλήθεια.
Οι αγωνίες μας δεν
εξαντλούνται στο να ανακτήσουμε την εργασιακή, επαγγελματική και συνδικαλιστική
μας οντότητα. Γνωρίζουμε ότι διαχειριζόμαστε το απόλυτο εμπόρευμα της ψηφιακής
εποχής, την πληροφορία. Και ζούμε καθημερινά τη δυσκολία να την αποδώσουμε στην
κοινωνία μέσα από τα φίλτρα της λογοκρισίας, της αυτολογοκρισίας, της
κατευθυνόμενης παραπληροφόρησης, του κιτρινισμού, των «ριάλιτι σόου», των
ελεγχόμενων διαρροών, της ακατάσχετης φλυαρίας των «τοκ σόου», των αυταρχικών
«μικρών θεών» της ενημέρωσης, της τηλεόρασης των «ομιλουσών κεφαλών», της
παραβίασης της ιδιωτικότητας, του κανιβαλισμού πάνω στην δυστυχία των άλλων.
Στην κουλτούρα της «ενημεροδιασκέδασης» και των προσφορών η αναζήτηση της
αλήθειας, η χαρά της είδησης και της αποκάλυψης, η ρεαλιστική αποτύπωση των
γεγονότων, η ικανότητα ιχνογράφησης της ρευστής πραγματικότητας γίνονται περιττή
πολυτέλεια για τους εμπόρους της πληροφορίας. Ωστόσο, δεν είναι μοιραία η
υποβάθμιση των δημοσιογράφων σε «υπηρέτες της στιγμής». Το γραφείο της σύνταξης,
το ρεπορτάζ, το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό στούντιο είναι τα καθημερινά πεδία
«πολέμου» στα οποία πρέπει να αποδείξουμε ότι υπάρχει άλλο μοντέλο ενημέρωσης,
άλλο πρότυπο στάσης και αντίστασης του δημοσιογράφου που θα τον φέρνουν σε επαφή
με τους φυσικούς του συμμάχους: τον κόσμο της εργασίας, την επιστημονική
κοινότητα, τις ζωντανές συλλογικότητες της κοινωνίας που αρνούνται να αλεσθούν
στην κρεατομηχανή της παραπληροφόρησης.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια
ΕΣΗΕΑ που θα βρίσκεται καθημερινά σ’ αυτά τα πεδία του ακήρυκτου «πολέμου» της
ενημέρωσης. Και προφανώς όχι με πρόεδρο που θα περιγράφει με άγρια χαρά τα τοπία
της ανθρώπινης συμφοράς.

Γυρίζουμε σελίδα
Ανασυγκροτούμε την ΕΣΗΕΑ

Χτίζουμε το Συνδικάτο Τύπου


Ψηφίζουμε ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ


ΔΟΥΛΕΙΑ – ΑΣΦΑΛΙΣΗ και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ για
ΟΛΟΥΣ

http://syspeirosi.files.wordpress.com/2009/05/doureios-typos-ekloges-09.pdf

Περισσότερα στο http://syspeirosi.wordpress.com/ και στο http://activemedia.gr

Te queremos Abuela

A Spanish grandmother who became an Internet sensation after dubbing herself the "world's oldest blogger" has died aged 97.

Maria Amelia Lopez, who died Wednesday, began blogging from her home in Galicia two years ago, winning a raft of fans with her eclectic mix of commentary and nostalgia infused with a sharp wit.

She was introduced to the Internet when her grandson set up the blog as a gift to mark her 95th birthday.

It proved a great escape, Lopez later writing: "On December 23rd 2006, my grandson gave me a present, this blog when I was 95 years old ... and my life changed ... now, I can communicate and interact with the world."

She wrote and video blogged about her experiences opposing Franco's regime, modern politics -- covering topics ranging from the Basque separatist threat to Iran's nuclear ambitions -- and poignantly discussed what it was like to grow old.

Her fame even saw Spanish Prime Minister Jose Luis Rodriguez Zapatero drop in for a chat. Visit Maria Amelia Lopez's blog

In one of her last postings in February she said: "When I'm on the Internet, I forget about my illness. The distraction is good for you -- being able to communicate with people. It wakes up the brain, and gives you great strength."

Her family have left one final post, thanking readers for their support.

"[There were] 880 days when her blog made her happy... the support she needed to enjoy her last days of life," they wrote.

"When somebody leaves after 97 years, living with joy from the beginning to the end, we can't be sad.

"Wherever you are, grandmother, you will read these comments, all of them without doubt. She will laugh at some, will learn with others, she might get annoyed at the specific 'language' used in some ... but she will be happy reading all of them."

A mis 95 años / 95 years old blogger

Ε όχι λοιπόν, ΔΕΝ είναι βάρβαροι

...ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ είναι!

Πρώτη φορά άκουσαν το "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα"...

Βλέπετε, τα μέλη της ΔΕΞΙΑΣ (του Κυρίου!) συμμορίας τη δεκαετία του 60, του 70, του 80, διάβαζε μόνο τα μαθήματά της!

Ο "Εθνάρχης", ο 5ος εκ των ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (μη χέσω!) αν και έζησε "αυτοεξόριστος" (γελοίοι!) στο Παρίσι, δεν είχε πάρει χαμπάρι το "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα"...

Πως να πάρει ο ανιψιός;

Από τα DVD που παρακολουθεί νυχθημερόν;

Πως να ξέρουν πράγματα που ειπώθηκαν πριν από 5 δεκαετίες οι άνθρωποι που δεν έχουν προσφέρει μισή αράδα στο ελληνικό αλλά και το ευρωπαϊκό πνεύμα;

"Ο Θίασος"

Παρίσι - Προχθές

Τορίνο - Χθες

donate radiobubble

Επειδή οι διαφημιζόμενοι αγχώνονται υπέρμετρα με τα Νέα Μέσα

Επειδή οι διαφημιστές αργούν να ξυπνήσουν...

Eπειδή οι καιροί είναι δύσκολοι...

Επειδή δε θα το βάλουμε κάτω έτσι εύκολα..

Επειδή η ανοικτή κοινότητα του radiobubble, οφείλει να μείνει ανοικτή σε πείσμα της κρίσης...

Επειδή τα έσοδα είναι μηδενικά...

Επειδή τα έξοδα είναι πολλά...

Επειδή τις πιο ωραίες εκπομπές μας δεν τις έχουμε κάνει ακόμη...

Επειδή δεν πρόκειται να αλλάξουμε μυαλά...

Επειδή μας ερωτευτήκατε με την πρώτη ακρόαση...

Επειδή δε μας χρηματοδότησε κανένας που δεν θα κάνατε παρέα...

Επειδή απορείτε που βρέθηκαν τόσοι άνθρωποι που κάνουν ακόμη ραδιόφωνο...

Επειδή με το radiobubble βρήκατε την υγειά σας...

Επειδή δεν έχουμε κάνει ακόμη ούτε το ένα δέκατο απ' όσα σκεφτόμαστε...

Επειδή μας αγαπάτε...

Επειδή καταλαβαίνετε χωρίς να χρειαστεί να λέμε πολλά...

Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας

ACCOUNT: 11451275058

IBAN: GR6601101140000011451275058

*στο IBAN αν επιμένει να σας ζητάει όνομα διακαιούχου, γράψτε KALLIOPI TAKAKI

*στις συναλλαγές του είδους internet banking επιλέξτε να βάλετε το IBAN κι όχι το απλό νούμερο λογαριασμού

PAYPAL ACCOUNT

• Δεν παίζει ρόλο το ποσό, έτσι κι αλλιώς αν είχαμε πλούσιους φίλους δε θα 'μασταν αυτοί που είμαστε.

• Μη μασάτε, καλύτερα λίγα χρήματα και κάθε μήνα, παρά ένα δισ (που λέει ο λόγος) για μια φορά.

• 
  

• Σε περίπτωση που τα χρήματα που θα μαζευτούν κάποιο μήνα αρκούν για να πάνε όλοι όσοι βρίσκονται στη σελίδα των συνεργατών ένα μηνιαίο ταξίδι στη γη του πυρός, δεν αναλαμβάνουμε καμία απολύτως δέσμευση.

Enet Community: ένα στοίχημα!

Εδώ και αρκετούς μήνες σχεδιάζουμε και υλοποιούμε το community site του Enet. Είναι το επόμενο βήμα, μετά τον ανασχεδιασμό του Enet, της online έκδοσης της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ. Το στοίχημα μεγάλο και ο πήχης ψηλά. Αντίστοιχα site έχουν δημιουργηθεί εδώ και χρόνια σε μεγάλες εφημερίδες, σε όλο τον κόσμο. Φυσικά, δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό. Υπάρχει η εμπειρία και τα παραδείγματα. Αυτό όμως δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Πως όμως θα προσαρμόσεις τα διεθνή υψηλά standard στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής μπλογκόσφαιρας; Πως επίσης θα «παντρέψεις» μια μεγάλη εφημερίδα με μια interactive κοινότητα; Ποιοι οι περιορισμοί και ποιες οι νέες δυνατότητες που μπορούν να αξιοποιηθούν;
Εδώ είναι τα δύσκολα…
Σε λίγες ημέρες το Enet/Διάλογοι θα είναι στον αέρα στην ΒΕΤΑ μορφή του…
Πολλά θα αλλάξουν σε αυτή τη φάση… Που είναι και η πιο κρίσιμη…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω την ομάδα, «παλιά» και νέα, για τα μέχρι τώρα ξενύχτια τους (θα ακολουθήσουν και άλλα!) αλλά και όσους από εσάς βοηθάτε από το παρασκήνιο με τις παρατηρήσεις και τα σχόλιά σας!
Θα τα ξαναπούμε σε λίγο…

Γιατί δεν στέλνουμε του χρόνου στη Γιουροβίζιον τον Μέγα Αλέξανδρο;;;;;;

Με τη FYROM όμως για να μπορούμε να τον ψηφίσουμε από Ελλάδα!!!

Nα ξαναδώσουν στους δημοσιογράφους τη χαμένη τους τιμή

Του Βασίλη Μουλόπουλου, πρόεδρου ΠΟΕΣΥ

Συνάδελφοι, το καλό των διαδηλώσεων είναι ότι λένε πάντα την αλήθεια. Οταν βρίσκεσαι στους δρόμους με άλλον κόσμο η μιντιακή διαστρέβλωση είναι αδύνατη, όπως είναι αδύνατες οι αναγνώσεις που ταυτίζουν την πραγματικότητα με την ιδεολογία αυτού που την ερμηνεύει. Φτάνει μια ματιά για να καταλάβεις αν μια διαδήλωση εκφράζει κάτι το αληθινό, το αυθόρμητο, ή αν είναι κατασκευασμένη. Αν μιλάει σε όποιον συμμετέχει και σε όποιον την παρατηρεί ή αν είναι μουγκή.

Η διαδήλωση της 2ας Απριλίου είπε πολλές αλήθειες για τους δημοσιογράφους και στους δημοσιογράφους. Οτι η εποχή της ευδαιμονίας, της συναλλαγής με τις εξουσίες, η εποχή που όποιος δημοσιογράφος «σεβότανε τον εαυτό του» συμμετείχε σε κάποιο κύκλωμα οικονομικοπολιτικής παρτούζας έχει τελειώσει.

Οι δημοσιογράφοι που απέργησαν στις 2 Απριλίου, που κατέβηκαν στους δρόμους, δεν γνωρίζουν αν αύριο θα δουλεύουν για τον ίδιο εργοδότη, ή θα έχουν πουληθεί σε άλλο αφεντικό. Δεν γνωρίζουν αν ο συνάδελφος του διπλανού γραφείου θα είναι και αύριο στη θέση του. Αισθάνονται σήμερα πλεονάζον εργατικό (και όχι πνευματικό) δυναμικό που θα υποχρεωθεί αύριο σε υπερωρίες χωρίς όρια, χωρίς ανταμοιβή. Βλέπουν συναδέλφους στο τέλος του εργασιακού βίου τους να απολύονται «ως μη αποδοτικοί». Δεν γνωρίζουν αν οι αποφάσεις από τις οποίες
εξαρτάται το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους θα παρθούν από την επιχείρηση στην οποία εργάζονται ή στην έδρα κάποιας πολυεθνικής ή στα γραφεία κάποιας εφοπλιστικής εταιρείας.
Αυτό είπαν οι δημοσιογράφοι στις 2 Απριλίου.

Συνάδελφοι, η κρίση των επιχειρήσεων ΜΜΕ είναι υπαρκτή. Δεν είναι όμως σημερινή. Απλώς η κρίση του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού ήλθε να συναντήσει και να επιδεινώσει τη μακρόχρονη κρίση στον χώρο των Μίντια. Το βέβαιο είναι ότι το τοπίο των μίντια αύριο θα είναι τελείως διαφορετικό από το σήμερα. Οτι η κρίση θα σαρώσει βεβαιότητες και κεκτημένα. Θα ανατρέψει ιδιοκτησιακές και εργασιακές σχέσεις.

Το βέβαιο είναι πως ένα πράγμα έχουν ξεκαθαρισμένο στο μυαλό τους οι ιδιοκτήτες: η κρίση είναι η μεγάλη ευκαιρία για να επιβάλλουν νομοθετικά (και όπου δεν το μπόρεσουν με τον τσαμπουκά) τις αλλαγές των εργασιακών σχέσεων.

Ολοι γνωρίζουμε ότι η επιχείρηση έχει ήδη ξεκινήσει. Ο φόβος και οι εκβιασμοί στους χώρους εργασίας εξαπλώνονται. Τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τα δικαιώματα στην απεργία καταπατώνται. Οι κινητοποιήσεις όταν δεν μπορούν να σπάσουν εκ των έσω ποικινοποιούνται.
Στόχος οι μισθοί, οι συντάξεις, οι συλλογικές συμβάσεις. Η επισφαλής εργασία και οι μειώσεις των μισθών ήδη εφαρμόζονται.

Συνάδελφοι, η ολική απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί τον βασικό άξονα εξόδου από την κρίση για τα οικονομικοπολιτικά κέντρα εξουσίας- και τα ΜΜΕ (διατί να το κρύψομεν άλλωστε) βρίσκονται στην καρδιά αυτών των κέντρων. Αποτελούν το μυαλό και την ιδεολογική ομάδα κρούσης αυτών των κέντρων.

Γι’ αυτό κάθε αντίσταση προς την πολιτική ορθή σκέψη, κάθε νησίδα αμφισβήτησης για τις επιλογές εξόδου από την κρίση από τα κέντρα εξουσίας, πρέπει να καταστραφεί.
Συνάδελφοι, ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχθεί και το διακύβευμα δεν είναι μόνο πόσοι δημοσιογράφοι θα έχουν αύριο δουλειά, με τι μισθούς, τι συντάξεις και με ποιες συνθήκες εργασίας αλλά η ίδια η δημοσιογραφία. Κρίνεται το είδος και ο ρόλος της ενημέρωσης.
Συνάδελφοι, όπως έχω ξαναπεί στην ιστορία του ανθρώπου υπάρχουν στιγμές των μεγάλων, καθαρών αποφάσεων. Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία χαράσσει διαχωριστικές γραμμές και ο καθένας καλείται να αποφασίσει σε ποια πλευρά θα σταθεί. Η περίοδος που ζούμε είναι μια από αυτές τις ιστορικές στιγμές.

Πρέπει να υπερασπίσουμε την εργασία μας αλλά και το περιεχόμενο της εργασίας μας. Να αποδείξουμε στον εαυτό μας, στους συναδέλφους μας, αλλά και στην κοινωνία ότι δεν είμαστε διαπλεκόμενοι, παπαγαλάκια, γλείφτες. Οτι δεν είμαστε ρουφιάνοι και διαπλεκόμενοι.

Συνάδελφοι, η δημοσιογραφία έπαψε να είναι λέσχη για ολίγους. Ο ελιτίστικος και διαπλεκόμενος συνδικαλισμός, οι κολεγιές με τις κυβερνήσεις, έχουν τελειώσει. Οι συνδικαλιστικές ενώσεις ή θα αλλάξουν ή θα πάψουν να υπάρχουν. Θα μεταβληθούν σε οίκους ευγηρίας με τους ενοίκους να λιγοστεύουν από τους βιολογικούς θανάτους, έχοντας ήδη πεθάνει επαγγελματικά και ηθικά.

Συνάδελφοι, πρέπει να χτίσουμε το συνδικάτο Τύπου, το συνδικάτο όλων των δημοσιογράφων και ο ρόλος της ΕΣΗΕΑ είναι αποφασιστικός σε αυτό. Η ΕΣΗΕΑ πρέπει να στηρίξει την ΠΟΕΣΥ στη δημιουργία Πανελλήνιου Συνδικατου όλων των εργαζομένων στην ενημέρωση σε όλη την Ελλάδα χωρίς ελιτισμούς, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς αλαζονικές συμπεριφορές.
Πανελλήνιο συνδικάτο με ισότιμη εκπροσώπηση όλων των κλάδων και όλων των Μέσων – από τους τεχνικούς και τους υπαλλήλους ως το Διαδίκτυο – που θα συνάπτει πανελλήνιες συλλογικές συμβάσεις εργασίας για το μίνιμουμ των αυξήσεων και θα υποστηρίζει τις τοπικές ενώσεις και κλάδους σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις για βελτίωση της πανελλήνιας σύμβασης και την άμεση σύνδεση των συντάξεων με τις αυξήσεις.
Αλλά το κυριότερο, η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ πρέπει να ξαναδώσουν στους δημοσιογράφους τη χαμένη τους τιμή.

Τα εκλεγμένα μέλη του ΔΣ του Μορφωτικού καταγγέλουν τον Π. Σόμπολο

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΣΗΕΑ
Αρ. Πρωτ. 143/18-5-09

Προς
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

1. Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ
2. Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ
3. Μεικτό Συμβούλιο

Ενώ η θητεία του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ οδεύει προς τη λήξη της, οι υπογράφοντες, εκλεγμένα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ, είμαστε υποχρεωμένοι να καταγγείλουμε τη στάση του προέδρου του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και προέδρου του ΔΣ του Μορφωτικού Ιδρύματος της στο ζήτημα της τροποποίησης του καταστατικού του Ιδρύματος. Η απόφαση για την τροποποίηση αυτή που θα καθιστούσε το Μορφωτικό πολύ περισσότερο ευέλικτο και παραγωγικό αλλά και σαφέστατα αντίστοιχο στην εκλογική βούληση του
σώματος των συναδέλφων, είχε ληφθεί, και μάλιστα με απόλυτη ομοφωνία, κατά τη θητεία του προηγούμενου Διοικητικού Συμβουλίου του Μορφωτικού, πρόκειται δηλαδή για μιαν απόφαση ήδη τριετή, η οποία επήλθε έπειτα από μακρότατη προέργασία και πολλές συζητήσεις. Παρά την ανειλημμένη και καταστατικά προβλεπόμενη υποχρέωσή του ο κ. Π. Σόμπολος άφησε επίτηδες να διαρρεύσουν δύο ολόκληρα χρόνια χωρίς να θέσει στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, προς συζήτηση και έγκριση, την απόφαση αυτή, προσβάλλοντας έτσι βαρύτατα ολόκληρο το προηγούμενο ΔΣ του Μορφωτικού (του εαυτού του, φευ, συμπεριλαμβανομένου). Στις αλλεπάλληλες και επίμονες διαμαρτυρίες και ενστάσεις μας, διατυπωμένες σε όλους τους τόνους, απαντούσε πάντοτε με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο απαντούσε στην επίσης επίμονη απαίτησή μας αφενός να συζητηθεί στο Μορφωτικό η υπόθεση της Βιβλιοθήκης, αφετέρου να καλυφθεί η θέση του συναδέλφου κ. Κώστα Γαλανόπουλου, ο οποίος είχε παραιτηθεί από μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μορφωτικού: «Θα δούμε, θα δούμε, το έχω υπόψη μου».

Τίποτα δεν ήθελε να δει και τίποτα δεν ήθελε να έχει υπόψη του και κυρίως να το θέσει και υπόψη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, όπου, σημειωτέον, κατά την επιλογή των μελών του που θα συμμετείχαν ex officio και στο ΔΣ του Μορφωτικού πρυτάνευσε η ασφυκτική παραταξιακή –«συγκυβερνητική» λογική, με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπείται στο ΔΣ του Μορφωτικού ούτε η Συσπείρωση Δημοσιογράφων-Δούρειος Τύπος ούτε η Μαχόμενη Δημοσιογραφία, αν και διαθέτουν τρεις και δύο έδρες αντίστοιχα στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Και αυτή η προεδρική και συμπροεδρική λογική του καπελώματος προσβάλλει βαρύτατα την εκλογική εκπεφρασμένη βούληση των συναδέλφων μας αλλά και περιφρονεί τον ίδιο το χαρακτήρα του Μορφωτικού.

Την τελευταία φορά που ο κ. Σόμπολος οχλήθηκε από την πλευρά μας, αμήχανος, ψέλλισε κάποια στιγμή, αυτοαποκαλυπτόμενος, ότι «υπάρχουν άνθρωποι στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ που δεν…» Δεν ολοκλήρωσε τη φράση του, αλλά τα αποκαλυπτήρια είχαν ήδη γίνει. Είχε δηλαδή ομολογήσει ότι, καίτοι πρόεδρος χειραγωγείται από τους συγκυβερνήτες του, οι οποίοι και δεν του επιτρέπουν να θέσει προς συζήτηση, ως οφείλει, την αναθεώρηση του καταστατικού του ΔΣ του Μορφωτικού, παρότι, επαναλαμβάνουμε, αυτή ήταν η ομόφωνη απόφαση του προηγούμενου Διοικητικού του Συμβουλίου, η οποία επανεπιβεβαιώθηκε και από το τωρινό (και με τη σύμφωνη γνώμη του κ. Σόμπολου και της παράταξής του) και παρότι αυτή ακριβώς είναι η θεσμική του υποχρέωση. Το γεγονός ότι ο κ. Σόμπολος δεν κατάφερε ή δεν διανοήθηκε καν να υπερασπίσει μιαν απόφαση που και ο ίδιος την είχε υπερψηφίσει και την είχε επανεπιβεβαιώσει, μόνο θλιβερές και ανησυχητικές σκέψεις μπορεί να προκαλέσει όσον αφορά τόσο τη συνέπειά του όσο και την αυτεξουσιότητά του.

Αθήνα. 17 Μαΐου 2009

Τα εκλεγμένα μέλη του ΔΣ του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ

Βασίλης Βασιλικός
Δημήτρης Γκιώνης
Παντελής Μπουκάλας
Φανή Πετραλιά
Γιώργος Λεονάρδος

Πάνω στην ώρα μας ήλθε και ο ιός!

Ποιό κλείσιμο ποιάς Βουλής;
Ποιά Γιαννάκου και ποιός Παπακωνσταντίνου;

Ποιές ευρωεκλογές και ποιά ευρωψηφοδέλτια;

Οπως είπε κάποιος φίλος προ ολίγου: "Από δω και πέρα, κάθε εισαγωγή σε νοσοκομείο με φτάρνισμα-βήξιμο-πορδίτσα κλπ, θα έχουμ έκτακτο δελτίο ειδήσεων"

Γαργάρες για τον Βοτανικό

Λοιπόν; Που είναι τώρα ΟΛΟΙ εκείνοι που «έκραζαν», με χοροστατούντα τον Δήμαρχο Ομέρ Πριόνι, το ΣΥΡΙΖΑ για την υπόθεση του Βοτανικού;
Που είναι ΟΛΟΙ εκείνοι που μπήκαν μπροστά για να σταματήσει η αθλιότητα του χτισίματος του Mall;
ΟΛΟΙ εκείνοι που έλεγαν ότι οι ενεργοί πολίτες και ο ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που θέλουν ήταν να μην χτιστεί το γήπεδο του ΠΑΟ;
Τις τελευταίες ημέρες δεν ακούγονται καθόλου!
Οι εργασίες για το γήπεδο ξεκίνησαν…
Το ΣτΕ αποφάσισε ότι πρέπει να σταματήσει η οικοδόμηση του Mall.
Και το μόνο που απόμεινε είναι η πραγματικότητα που ήθελαν να συγκαλύψουν: το νταραβέρι Δήμου Αθηναίων και Βωβού.
Τώρα, έτσι που τα έκαναν, ας βγάλουν την άκρη μόνοι τους!
Ορίστε η ανακοίνωση του Βωβού που ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει 280 εκατομμύρια από το Δήμο!
Τώρα θα κράξει κανείς;

Ανεμομαζώματα 18/5/09

Ευρωεκλογές 2009

>Η κυνηγετική περίοδος ξεκίνησε. Αντε και καλό βόλι!

>Τα Νέα Μέσα στο προεκλογικό debate

>Το site του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές ανοίγει από ώρα σε ώρα: http://www.syriza.eu/

>το λευκό του Αγίου Πνεύματος


Η Κρίση στα ΜΜΕ

>Ενα οιονεί παρατηρητήριο των ΜΜΕ

>Online media change their business model

(Σίμο, ευχαριστώ για το link!)

>Αρχαιρεσίες στις 26 και 27 Μαΐου για ΕΣΗΕΑ-ΕΔΟΕΑΠ

>Το Ίντερνετ νίκησε τη λογοκρισία του Ομπάμα

Κατά τα λοιπά:

>Η νίκη είναι δική μας

>Είμαστε gentlemen!

>Fact The Mall

>Ακούστε νέα άλμπουμς (Horrors, Jarvis Cocker, DJ Hell, Bloc Party)

>Rumor: Frank Sinatra

>The 13 people who made torture possible


Προτείνω Blogs:

>{ Creative }

7ο το Κοκόρι

Στο κοτέτσι με τα πουλερικά στέλνεις κοτούλες, φραγκόκοτες, κανένα παπί, καμιά χήνα, άντε κανένα παγώνι, αν θες να πρωτοτυπήσεις, κι αν σου βρίσκεται, κανένα κοκόρι…
Όταν όμως το κοτέτσι έχει γεμίσει φασιανούς, γεράκια, κιρκινέζια και αετόπουλα, αν στείλεις κοκόρι, είναι καλύτερα να στείλεις και κανά δυο πακέτα χυλοπίτες μαζί για να είναι ολοκληρωμένο το γεύμα.
Κάπως έτσι και με τη φετινή Eurovision που ουδεμία σχέση είχε με τις προηγούμενες 53 διοργανώσεις. Ουδεμία όμως. Κι όποιος δεν το παραδεχτεί αυτό, όσο φανατικά πολέμιος του πανηγυριού κι αν είναι, μάλλον δεν ξέρει τι του γίνεται.
Διότι όταν σε ένα διαγωνισμό με 25 τραγούδια, τα 10είναι πάνω από το μέτριο, τα πέντε είναι πολύ καλά και άλλα πέντε σπεύδεις να τα «κατεβάσεις» από το διαδίκτυο, συγνώμη αλλά ο διαγωνισμός μόνο του πεταματού δεν είναι…
Ηταν τυχαίο; Οφείλεται στο ότι φέτος όλοι ήξεραν ότι θα υπάρχουν και επιτροπές και σοβαρεύτηκαν; Οφείλεται στο ότι μια νέα γενιά ακομπλεξάριστων δημιουργών και τραγουδιστών αποφάσισαν να λάβουν μέρος; Την «είδαν» πιο σοβαρά και τα δημόσια, ευρωπαϊκά κανάλια; Αυτό θα το μάθουμε του χρόνου.
Το θέμα είναι ότι το δικό μας κοκόρι νόμιζε πως όλα θα ήσαν όπως πέρσι…
Και πάλι καλά να λέει που δεν βγήκε 17ο… Υπήρχαν τουλάχιστον 16 καλύτερα από δαύτο!