Η μέρα εκείνη δεν θ' αργήσει που μπρος μου θα σε ξαναδώ..."

Το επόμενο όνειρο...

Ενα θαυμάσιο επάγγελμα

«Η δημοσιογραφία είναι ένα θαυμάσιο επάγγελμα, αρκεί να το εγκαταλείψεις εγκαίρως».

Το θυμήθηκα έχοντας εδώ και μέρες έναν μόνιμο κόμπο στο στομάχι…

...

Σαν χθες…

Για χρόνια ολόκληρα, χειμώνες και καλοκαίρια, έβλεπα την πλάτη του μόνο. Ερχόταν νωρίς το απόγευμα, αν τύχαινε να έρχομαι κι εγώ την ίδια ώρα κοντοστεκόμουν για λίγο απ’ έξω από την είσοδο, ανέβαινε με το ασανσέρ. Παρατηρούσα πως άλλαζε η ατμόσφαιρα, πως επιταχύνοντας οι κινήσεις όταν ξέραμε ότι έχει έλθει, γράφαμε, σβήναμε, σκίζαμε, παίζαμε τάβλι, ξανά μετά πάνω από τα χαρτιά μας, κάποιοι χανόντουσαν για λίγο, τους φώναζε επάνω, μετά μαζευόντουσαν όλοι για τη σύσκεψη, χαλαρώναμε οι «μικροί» και όταν η σύσκεψη τελείωνε, τρέχαμε. Μας έχωναν για τα καλά. Μέχρι τις 11, μέχρι τα μεσάνυχτα, μέχρι το ξημέρωμα. Το έβλεπα, πάλι πλάτη, να φεύγει. Να μπαίνει στο αυτοκίνητο και να χάνεται προς την Αμερικής.

…

Γυρίζω λίγα χρόνια πιο πίσω…

«Μπα, μπα, μπα, καλώς τονα! Τι λέει;»

Δηλαδή θα έλθω;

«Ετσι λέμε!»

Και ο μεγάλος;

«Εντάξει! Κάποια στιγμή θα σε φωνάξει επάνω»

Μιλήσατε;

«Εσύ τι λες;»

Και;

«Είπε οκ!»

Δεν το πίστευα. Είχα μπει στο «μαγαζί».

Και τι κάνω τώρα;

«Πας μέσα και κάθεσαι!»

Που;

«Ελα να σε πάω! Αντε!»

Με πήγε. Μου έδειξε το γραφείο μου. Μικρό, άβολο, στενό, δίπλα σε κολώνα και στριμωγμένο ανάμεσα σε άλλα δύο αλλά με τασάκι και με μολύβια και με ένα ημερολόγιο επάνω και με τηλέφωνο. Το πρώτο μου γραφείο.

«Το εσωτερικό σου είναι το 211. Τα δικά μας θα τα βρεις στο καταλογάκι. Εφυγε. Χάζευα τα ονόματα στον κατάλογο με τα εσωτερικά τηλέφωνα. Σαν όνειρο ήταν…

Με ξύπνησε το κουδούνισμα. «Ελα μέσα να σου δώσω να φτιάξεις ένα κομμάτι».

Ηταν Ιούνιος του ’86…

…

«Ακουσα καλά πράγματα για σένα. Εδωσα τη συγκατάθεσή μου να έλθεις για μια δοκιμαστική περίοδο. Που ήσουν πριν;»

Του είπα…

«Αν όλα πάνε καλά σε δύο μήνες θα μπεις μισθολόγιο. Από εσένα εξαρτάται. Είσαι σίγουρος ότι αυτό θέλεις να κάνεις;»

Ισως ήταν το μόνο πράγμα στη ζωή μου για το οποίο ήμουν σίγουρος. Κι ακόμη είμαι και ακόμη είναι το μόνο.

«Ξέρεις, παλιά είχε πει κάποιος: «η δημοσιογραφία είναι ένα θαυμάσιο επάγγελμα, αρκεί να το εγκαταλείψεις εγκαίρως». Είναι όμως και μια δουλειά που άμα δεν την θέλεις πολύ σε ξερνάει. Και που δεν σε έχει ανάγκη. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους!».

Οσο πήγαινε –αν πήγαινε!- να με ψαρώσει, τόσο πιο άνετα ένιωθα. Μου είπε πολλά σε εκείνη τη συνάντηση. Πάρα πολλά. Τελείωσε έτσι:

«Να ξέρεις ότι κάποτε αυτή τη δουλειά την αναλάμβαναν παλιοί συντάκτες, με μεγάλη εμπειρία, που είχαν φάει τα ρεπορτάζ και τα κείμενα με το κουτάλι. Νομίζω ότι θα είσαι ο νεώτερος που κάνει κάτι τέτοιο. Για ότι θελήσεις η πόρτα μου θα είναι ανοιχτή όπως και για όλους. Σιδεροκέφαλος!».

Κατέβηκα μουδιασμένος.

Παράγγειλα καφέ και άναψα τσιγάρο.

Τα θυμάμαι όλα. Την κάθε στιγμή. Σαν να ήταν χθες! Κι ας έχουν περάσει 21 χρόνια…

...

...

...

Πως μου τη σπάει…

…η αχαριστία, ρε πούστη μου!

(Οσο και η Ατιμία!)

(Ακόμη και σε βάρος «ισχυρών»!)

(Δολοφονικά νεύρα!)

(Σκέψη: «Θα μεγαλώσει ποτέ ρε μαλάκα;»)

Πως το είπες…

… «σύντροφε»;

Τι θέλετε;

Μια «αποτελεσματική αστυνομία» που «δεν θα την ξεβρακώνουν οι κουκουλοφόροι»;

Κάν’το μας λίγο πιο λιανά: θέλεις μια αστυνομία με αναπτυγμένους μηχανισμούς παρακολούθησης, ηλεκτρονικούς, δορυφορικούς και συμβατικούς (χαφιέδες), με σύγχρονο οπλοστάσιο και με την απόλυτη ελευθερία χρήσης του, με δυνατότητα να δρα προληπτικά (ο «γαλατάς») και κατασταλτικά, άρτια εκπαιδευμένη στο ξύλο, στο σημάδι, στα χημικά, με ηθικό ακμαιότατο και ισχυρό φρόνημα.

Αυτό δεν θέλετε;

Γιατί δεν το λες ξεκάθαρα;

Τάξη και Ασφάλεια δεν θέλεις;

Αυτά θέλεις! Αυτή είναι η αντιπολίτευσή σου απέναντι στους «ανίκανους» Πραίτορες! Τρομάρα σου!

(Όπως τότε που ήταν υπουργός ο Τζορτζ Κλούνεϊ… οπς…ο Μιχάλη Χρυσοχοϊδης, ήθελα να πω!)

Γελοιότητες

«Θεωρώ ότι είναι ευκόλως αντιληπτός ο βαθμός της γελοιότητας που προσδίδει στον θεσμό και στην κριτική επιτροπή η λογική σας. Στο κάτω κάτω το βραβείο μού το απονέμετε για το σύνολο του έργου μου- έργο ζωής για μένα- και όχι εξαιτίας μιας πτήσης με τις Ολυμπιακές Αερογραμμές. Η έλλειψη κατανόησης εκ μέρους σας και η απάνθρωπη συμπεριφορά σας υποδηλώνει παντελή έλλειψη θεατρικής γνώσης και ευαισθησίας, αξίες για τις οποίες υποτίθεται ότι μάχεστε». Πέτερ Τσάντεκ σκηνοθέτης του θρυλικού Μπερλίνερ Ανσάμπλ για τη μη απονομή του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου παρά μόνο ιδιοχείρως. Όχι, εκείνη την ώρα δεν έσταζε η αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ούτε κι έβρεχε πάνω από τα κεφάλια της Επιτροπής.

Οι Κεμαλιστές και οι στρατηγοί…

…δεν θέλουν την μαντίλα!

Είναι προοδευτικοί;

Οι Ισλαμιστές δεν θέλουν τις παρεμβάσεις του στρατού αλλά θέλουν την μαντίλα!

Είναι συντηρητικοί;

Το άσπρο είναι πάντα άσπρο;

Το μαύρο; Μπορεί να είναι λευκότερο από το λευκό;

Εχει νόημα να συνεχίσουμε να σκεπτόμαστε ασπρόμαυρα;

Μεγάλες φουρτούνες έρχονται

Κι εμείς ασχολούμαστε με τον Τσιτουρίδη!

ὅ,τι δὲν γράφτηκε

"Ό,τι δεν γράφτηκε και ό,τι θα γράφεται!! Μια διττή αρχή απ’το τέλος του μέσου..Για να δούμε"

Where The Wild Gardens Are

Και ΜΗΝ διανοηθεί κανείς να τον πει μπλόγκερ διότι θα περάσει δυσάρεστες στιγμές!

Μεθόριος και κύκλοι

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ: Ποιος θυμάται τον Λούη Τίκα;

Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα

Ταξ(υ)δάκι Ελευθερίας

Ο χώρος…

Το «Πρινσιπαλ» είναι μια «πολυαίθουσα» φτιαγμένη για να μπορεί να φιλοξενήσει –υποτίθεται, γιατί αυτά δεν γίνονται- από τον Νικ Κέϊβ μέχρι την Αντζελα Δημητρίου και από τον Πανούση μέχρι την Αντζελα Γκερέκου. Κάτι μεταξύ αρένας, παραλιακού σκυλάδικου, μπουάτ που έκανε ορμονοθεραπεία και λοφτ που το ντύσαν στα β(ι)λούδα. Τα μόνα καλά του είναι το μεγάλο πάρκινγκ και η (εξίσου) μεγάλη σκηνή οπου ο πιανίστας δεν χρειάζεται και κάθεται στην πλάτη του μπασίστα και ο κιθαρίστας δεν κουτουλάει με τον ντράμερ. Σκηνή ιδανική ακόμη και για μια μεγάλη ορχήστρα σαν κι αυτή της παράστασης των Ξυδάκη-Αρβανιτάκη…

Το κοινό…

Ο,τι να ‘ναι και όπως έλαχε, αντίστοιχο δηλαδή του χώρου. Και ο φοιτητής που θα έλθει με πούλμαν της επιχείρησης και ο «σκυλάς» με τη μερσεντές και η γυναικοπαρέα και το φρικιό και ο θίασος που κάνει την αρπαχτή του στην πόλη. Ολος ο καλός ο κόσμος και όλοι οι καλοί χωράνε. Δεν έχει σημασία ποιος παίζει, τι. Τραπέζι να ‘χουμε και οι ξηροί καρποί να είναι φρέσκοι! Αχταρμάς! (Αντάξιος της αίθουσας)

Βεβαίως…

Το κοινό μπορεί να μην τον διαλέγεις (το θέμα είναι με ΠΟΙΑ κριτήρια σε διαλέγει αυτό) αλλά τον χώρο θα μπορούσες να τον επιλέγεις. Εάν, φυσικά, υπάρχουν επιλογές. Και στη Θεσσαλονίκη ΔΕΝ υπάρχουν! Οπότε τι κάνεις; Ή δεν παίζεις καθόλου ή πας στους ελάχιστους διαθέσιμους, δηλαδή στους εξής δύο: στο Μύλο και στο Πρίνσιπαλ! Στον μεν πρώτο ενδέχεται να έχεις πιο «σχετικό» κοινό αλλά δεν έχεις μεγάλη σκηνή, στον δεύτερο έχεις την άπλα σου αλλά θα έλθει η σάρα, η μάρα, η Πορτοκάλη (γνωστή περσόνα της πόλης) και το κακό συναπάντημα.

Η μεταμόρφωση…

Τα φώτα χαμηλώνουν. Γίνονται μπλε. Ο χώρος μικραίνει. Η σκηνή διαστέλλεται και καταπίνει την αίθουσα μαζί με τα τραπέζια, τα βελούδα, τις καρέκλες, τις μοκέτες, τους σερβιτόρους και τα ξηροκάρπια, τις ξινίλες που βγάλαμε οι μισοί για τους άλλους μισούς. Με την εμφάνιση του Νίκου Ξυδάκη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο σανίδι, ο χώρος μεταλλάσσεται εντελώς. Σαν να υποχώρησε η οροφή, να έπεσαν οι τοίχοι, να τραβήχτηκαν τα υποστυλώματα . Το υπερωκεάνιο «Πρίνσιπαλ» καθελκύεται και σαλπάρει. Θαύμα; Όχι! Τέχνη! Υψηλή Τέχνη! Πέραν του «έντεχνου». Εκείνο το είδος της Τέχνης που ξεκίνησε πριν από αιώνες με μόνο σκοπό να διασκεδάζει τον Φόβο, να άγει τις ψυχές, να προσδιορίζει το τι είναι Ζωή και τι ζωτικός χώρος, που μετατρέπει την αγωνία και τον τρόμο της επιβίωσης σε υπέροχο ταξίδι…

Μας πήραν και μας σήκωσαν!

Γρήγορα η ώρα πέρασε μεσάνυχτα κοντεύουν

πάει το φεγγάρι πάει κι Πούλια βασιλέψανε

και μόνο εγώ κείτομαι εδώ μοναχή κι έρημη

Ο Έρωτας που βάσανα μοιράζει ο Έρωτας

που παραμύθια πλάθει άρπαξε την ψυχή μου

και την τράνταξε ίδια καθώς αγέρας απ' τα βουνά

χυμάει χτυπάει μέσα στους δρυς φυσομανώντας

(Απόψε η τελευταία παράσταση! Προλαβαίνετε!)

(ημιτελές)

Άλλο ένα (τυχαίο) 24ωρο του Απριλίου…

I lost something on the way to wherever I am today.

7:45

Κοιμήθηκα καλά απόψε. Μετά από, δεν θυμάμαι πόσο καιρό. Δεν πονούσα, δεν κρύωνα, δεν ζεσταινόμουν, δεν δίψασα, δεν μούδιασε το χέρι μου, δεν είχα κράμπες. Οι αγριόπαπιες πετούσαν ανάστροφα μέσα μου. Ξύπνησα κι ο ουρανός ήταν μπλε, το δέντρο στο βάθος καταπράσινο, το άρωμα του καφέ υπερτερούσε της σχετικής διαφήμισης, το κουτάλι του Χάρη χτυπούσε σαν την καμπάνα της εκκλησίας στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι πάνω στο μπολ με τα κορν-φλέϊκς. Όλα αυτά (κι άλλα τόσα που δεν θυμάμαι) σημαίνουν ένα πράγμα ή μάλλον δύο πράγματα: Καλοκαίριασε και είμαι καλά!

Τόσο καλά που άλλαξα ξυραφάκι, άλλαξα αφρό, άλλαξα κολόνια και φόρεσα την θερινή στολή εκστρατείας: λευκό τσεπάτο παντελόνι, μαύρο δημοσιογραφικό γιλέκο κλπ κλπ νοιώθοντας λίγο σαν τον Φιντέλ την Ανοιξη του ’63!

...

8:00

Ο Χάρης μου περιγράφει τις νέες πίστες που άνοιξε χθες στο ηλεκτρονικό παιχνίδι που παίζει. Τον χαζεύω καθώς μιλάει επιστρατεύοντας χέρια πόδια, δάχτυλα, φρύδια, αυτιά, φράντζες, ώμους, γόνατα για να μου περιγράψει όλα όσα συμβαίνουν στον ηλεκτρονικό κόσμο των Cars ενώ ταυτόχρονα ντύνεται για να πάει σχολείο. Απίστευτος παραμυθάς! Απίστευτος όμως!

Ο Τάσος ξυπνάει κι αυτός αναζητώντας τα ζάρια από το Γιάτζι που έχασε ανάμεσε σε κουβέρτες, αυτοκινητάκια και όνειρα (βρίσκω τα τρία από τα πέντε).

Η Ελένη δείχνει ευτυχισμένη που είμαστε όλοι στο πόδι κι ας πονάει ολόκληρη από τη γυμναστική (ξέχασες εκείνο το μπρι και την μαρμελάδα βατόμουρο που είχες υποσχεθεί!!!).

Διαλέγω όπλα από την οπλοθήκη. Σήμερα θα πάρω κάτι απλό, κάζουαλ, ένα μονόσφαιρο (το βάζω στο γιλέκο), μια ελαφριά επαναληπτική, το μαχαίρι των καταδύσεων και μια χειροβομβίδα κρότου. Ελαφριά πράγματα… Α! Και το Εντευκτήριο…

(Ο Χάρης με ρωτάει αν μπορεί να πάρει το «ούζι» στο νηπειαγωγείο! Του λέω ναι αρκεί να μην μάθω τίποτα από το site του CNN. O Τάσος αποκεφαλίζει το ανακόντα προς μεγάλη ανακούφιση της Ελένης που δεν τον χώνεψε ποτέ αυτό το «παλιόφιδο» -όπως και ΚΑΘΕ άλλο ψυχρόαιμο πλάσμα αυτού του πλανήτη!)

Οι δύο άντρες του σπιτιού αποχωρούν!

Καλημέρα κόσμε. Σήμερα θα σου δείξουμε το έλεός μας! Αρκεί να είσαι καλός μαζί μας!

…

9:10

On the road! Από όλα τα τρακαρισμένα αυτοκίνητα εκείνες που λυπάμαι πιο πολύ είναι οι Αλφα, οι κόκκινες. Αυτή που είδα πριν λίγο ήταν τόσο διαλυμένη που θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι κανονικό, ελαφρά μεταχειρισμένο Μιτσουμπίσι. Τόσο χάλια! Ένα κόκκινο έργο τέχνης ανάμεσα στις παπαρούνες! Οδηγός και επιβάτες μάλλον την γλίτωσαν… Οι γνωστές εναλλαγές των εποχών, ήλιος, σύννεφα, ψύχρα, ζέστη, ανοιχτό παράθυρο, ο Ζαν Γιμού σχεδιάζει την επόμενη υπερπαραγωγή του λειώνοντας λευκές πεταλούδες στο παρμπρίζ μου. Απολαμβάνω μια ευθεία με 160 αφού σε λίγες μέρες αυτά θα κοπούν μαχαίρι (ή θα στοιχίζουν γύρω στα 600 ευρώ) και τέρμα το ξεχαρμάνιασμα…

Η Θεσσαλονίκη από το ύψος της Καρδίας δίνει μια τελευταία ευκαιρία σε όποιον φωτογράφο θα ήθελε, έστω και την τελευταία στιγμή να συμμετάσχει στην 19^η Φωτοσυγκυρία και ίσως να πάρει και κάποιο βραβείο από τα χέρια της Μαριέτας.

Ο Τούλας βάζει κομματάρες στον 9-58 στα FM. Τα σκουπιδιάρικα έχουν τρελά κέφια. Μπαίνω στην πόλη σε μόλις 25 λεπτά…

Σούπερ!

…

9:35

Παίρνω το λεωφορείο. Χαζεύω την πόλη από το παράθυρο. Ο Δημητριάδης έχει δώσει τη θέση του στο τραγουδάκι του Σαββόπουλο. Και μπαίνει η άνοιξη στην πόλη και απ’ τα’ ανοιχτό το λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι τόσο μικρούτσικοι κι απλοί στη θερινή σας τη στολή. Σήμερα δεν κλαίει κανείς στο λεωφορείο. Ο ελεγκτής δεν βρίσκει κανέναν χωρίς εισιτήριο. Απόψε θα πάμε στην Αρβανιτάκη. Το μεσημέρι έρχεται και το ξαδελφάκι μου από την Αθήνα να δει τον αδελφό του που παίζει στο θέατρο. (Εγώ να δω πότε θα πάω να δω την παράσταση). Τα δύο μεγάλα μουσεία είναι γεμάτα παιδιά, κάποια λιάζονται στο γκαζόν, κάποια το σκάνε προς την παραλία. Ο Ξαρχάκος, στο πάρκο έχει κόσμο. Η ΧΑΝΘ αστράφτει και η Τσιμισκή δεν προλαβαίνει να μου χαλάσει το κέφι.

Σκέφτομαι ότι αν ήταν έτσι όλες οι ημέρες της ζωής μας ο Κοέλιο θα ήταν άνεργος!

…

10:00

Στο περίπτερο. Καλημέρα. «Τιιιι;». Καλημέρα. «Δεν άκουσα! Ποια θέλεις;». Γουίνστον. «Πες το καθαρά, δεν κατάλαβα πριν». Ευχαριστώ. Αχνα! Εσένα ειδικά θα σε μουρλάνω στο «καλημέρα» και το «ευχαριστώ». Ζαμπούνης θα γίνω για την πάρτη σου, περιπτερά μου. Στρέτο. Παίρνω καφέ στο πλαστικό. Ανεβαίνω στο «μαγαζί».

…

10:10

"Το sudoku ήλθε;"

"Δε γαμιέται και το sudoku!!!"

...

...

12:00

Όλα τα κεφάλια σήμερα. Μάγιαν ιερέας πάνω στην πυραμίδα. Θέλει ο θεός μας θυσία ανθρώπινη. Διψάει για ψυχές και αίμα. Τα νούμερα δικά μας. Όλα Πρώτα. Ετσι λένε οι χρησμοί της Β.F. Οκτώβριος-Μάρτιος. Πρώτο το δικό μας στα free. Οκτώβριος-Μάρτιος. Πρώτο και στα ένθετα. Διψάω. Το μυαλό μου στα κόκκινα. Άλλο δεν έχω να κάνω. Τα νούμερα και οι πέντε που μου λένε «καλύτερα τα έκανες». Δεν μου αρκεί. Δεν μου φτάνει τίποτα. Αυτά τα γαμημένα, τα λίγα που ξέρω, αυτά και οι 10, οι 12, οι 14 ώρες καθημερινά. Και τα παιδιά μου. Και τα «παιδιά» στην ομάδα. Από αυτά οι πρωτιές. Χάρη σε αυτά όλα. «Γελάνε και τα αυτιά σου» μου λέει ο καινούργιος Γ.Δ. Είναι να μην γελάνε;

Τώρα να έφευγα. Τώρα να φύγω! Τίποτα άλλο δεν θέλω και την δουλειά μου. Αυτό μπορώ. Σειρά σας τώρα!

Σήμερα είναι ημέρα γιορτής! Για όλους μας!

…

12:30-14:00

Χαμός…

«Να παραγγείλουμε για φαγητό;»

Σήμερα θα βγούμε έξω…

Ο,τι και να μας συμβεί από εδώ και περά, εμείς την δουλειά μας την κάναμε!

Τα κεφάλι ψηλά και προχωράμε!

(Πάνο Θ., θα σε πάρω τηλέφωνο, άκυρο εκείνο που σου είπα. Προχωράμε, σύντροφε!)

…

14:30

Επιστροφή…

Τώρα καταλαβαίνω το «η συννεφούλα μου κερδίζει το παιχνίδι».

…Και τριγύρνα μ’ όσους θέλεις κάθε βράδυ!

…

16:00

Σύσκεψη όλης της ομάδας!

Ακυρο…

Σε μία ώρα…

Είναι η στιγμή που δεν θέλω τίποτα άλλο.

Πέφτω με τα μούτρα στα πλάνα του Σεπτεμβρίου…

…

17:00

Σύσκεψη όλης της ομάδας!

...

18:48

Τέλος... Θέλω να γράψω όλα όσα είπαμε... Τα κρατώ για λίγο ακόμη...

…

19:10

Η Αριστοτέλους μοσχοβολάει «μαλλί της γριάς» και ποπ-κορν και έχει πλημμυρίσει κοριτσίστικες κοιλίτσες. Ο Πέτρος Μαντούβαλος προσγειώθηκε στην πλατεία και χαιρετά δια χειραψίας όποιον την διασχίζει οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως. Λέω να τον φωτογραφήσω αλλά μετά σκέπτομαι ότι έχουμε Φωτοσυγκυρία και ίσως είναι αμαρτία και μου ρίξει κανένα αστροπελέκι η Οσία Λάικα. Φεύγω…

…

19:30

Τούμπα

…

20:10

Χαλκιδική

…

20:30

Τρώμε μαζί με τα παιδιά που έχουν ανέβει στη γιαγιά τους. Θα κοιμηθούν εκεί απόψε.

…

21:30

Ξανά στο δρόμο για Θεσσαλονίκη.

…

22:05

«Πρίνσιπαλ». Μαζεύεται κόσμος. Λίγο –έως πολύ- άλλα αντ’ άλλων. Καθόμαστε στα τραπέζια του «σιναφιού». Αισθάνομαι άβολα. Ως συνήθως. Ο χώρος γεμίζει. Όχι ασφυκτικά ευτυχώς. Δεν είμαι πολύ του τραπεζιού και η αγοραφοβία μου ελλοχεύει. Εξασφαλίζω προσωπικό διάδρομο διαφυγής. Ανησυχώ λίγο μήπως δεν αρέσει το όλο πράγμα της Ελένης. Δεν είμαστε και τόσο φαν της Αρβανιτάκη, ειδικά στα σουξεδιάρικα. Ο παράγοντας «Νίκος Ξυδάκης» είναι ο λόγος που είμαστε εδώ ούτως ή άλλως.

…

23:00

Η παράσταση αρχίζει. Ο κόσμος δεν λέει να βάλει γλώσσα μέσα του. Στα μισά του πρώτου κομματιού ο Ξυδάκης και η Ελευθερία αρχίζουν να επιβάλλουν το κλίμα. Στο δεύτερο κομμάτι σχεδόν οι πάντες έχουν σωπάσει. Εκτός από κάποιες κλώσες στο θεωρείο. Ταξιδεύουμε μέχρι τις…

…

00:30

Το πρώτο μέρος έχει τελειώσει… Η απόλυτη μαγεία! (Περισσότερα σε επόμενο κείμενο).

…

00:45

Ξεκινάει το δεύτερο μέρος… Με τα «μεγάλα» της Ελευθερίας.

Θα μπορούσε να και να μην υπάρχει. Ο κόσμος πάντως το χάρηκε ιδιαίτερα.

Στα «σπαθιά και τα μαχαίρια» έχω τις πρώτες τάσεις φυγής. Δεν τα αντέχω αυτά τα τραγούδια. Κυρίως δεν αντέχω αυτή την καφρίλα που βγάζουν στο κοινό και ιδιαίτερα στις γυναικοπαρέες.

Ευτυχώς η παράσταση κλείνει με Ελευθερία και Ξυδάκη μαζί… Η παρτίδα σώζεται…

...

02:10

Επιστροφή στη Χαλκιδική. Σύνολο σημερινών διαδρομών: 250 χιλιόμετρα (συν μερικά έτη φωτός με τις μουσικές του Ξυδάκη)

Αύριο μπορεί να είναι πάλι μια δύσκολη ημέρα... Αλλά και το σήμερα δεν έχει ακόμη τελειώσει...

Gliese 581

Σου ερχόμαστε!!!

...

Τι θα ακούνε οι εξωγήινοι;

Μάικλ Τζάκσον. Αν οι... εξωγήινοι του Gliese-581c έπιαναν σήμερα ραδιοσήματα από τη Γη, θα άκουγαν τον βασιλιά της ποπ στις δόξες του πριν από 20 χρόνια!
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ Gliese-581c απέχει 20,5 έτη φωτός. Αυτό σημαίνει πως τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά σήματα από τη Γη χρειάζονται περί τα 20,5 χρόνια για να φτάσουν ώς εκεί. Αν υπάρχουν στον νέο πλανήτη εξωγήινοι και αν διαθέτουν τα κατάλληλα υπερευαίσθητα ραδιοτηλεσκόπια, μερικά από τα γήινα παρελθόντα γεγονότα που θα μπορούσαν να παρακολουθούν σήμερα είναι τα εξής:
● ΤΙΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ κόντρες της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Νιλ Κίνοκ. ● ΤΗΝ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ του Ματίας Ραστ με ένα μικρό αεροπλάνο στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας.
● ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ επιτυχία του Μάικλ Τζάκσον με το «Βad».
● ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ του προέδρου Ρίγκαν για το σκάνδαλο Ιράν- Κόντρας.

Κι έλεγα κι εγώ ΤΙ μου θυμίζει…

…αυτή η «απομόνωση» του Τσιτουρίδη!

Ποιος δεν θυμάται την φοβερή ατάκα από το μαγνητόφωνο στην αρχή κάθε επεισοδίου του «Mission: Impossible" (1966)»;;;

«As always, should you or any of your IM force be caught or killed,, the Secretary will disavow any knowledge of your actions. This tape will self-destruct in five seconds. Good luck, Jim».

Σε ελεύθερα νεοελληνικά (ή νεοδημοκρατικά) θα μπορούσε να είναι:

«Σου θυμίζω ότι εάν εσύ ή οποιοσδήποτε από την Ομάδα σου συλληφθεί ή αποκαλυφθεί από τον Τύπο, ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα αρνηθούν ότι έχουν οποιαδήποτε σχέση μαζί σας ή με την αποστολή σας. Αυτή η κασσέτα θα αυτοκαταστραφεί σε πέντε δευτερόλεπτα. Καλή τύχη, Σάββα!»

Εχεις προσέξει…

…ότι τα σκοτωμένα σκυλιά της ασφάλτου έχουν σχεδόν πάντοτε ενωμένα τα μπροστινά τους πόδια;

Είναι, λένε κάποιοι, η στάση που παίρνει το σώμα τους από τον πόνο, είναι ο τελικός σπασμός πριν την ακινησία.

Εγώ πάλι νομίζω ότι παίρνουν αυτή τη στάση για να κάνουν βουτιά στη λίμνη του ουρανού. Για να περάσουν απέναντι όχι από έναν δρόμο αλλά από έναν κόσμο σε έναν άλλον. Οπου θα μπορούν να κουνάνε τις ουρές τους χαρούμενα. Για πάντα!

Ξεδιψασμα

από τον ΚΑΙΡΟ!

24ώρες (μια τυχαία ημέρα)

8:30

Ξυπνάω εξοργισμένος!

Σήμερα θέλω να ανοίξω κεφάλια!

Μπαίνω στο ντους. Καυτό νερό. Υστερα παγωμένο.

Ενάμισι φλιτζάνι καφές, δύο τσιγάρα.

«Μπαμπά γιατί θα πας στη δουλειά; Ολο στη δουλειά είσαι! Δουλειά, δουλειά, δουλειά». Είναι τεσσάρων. Και ακόμη δεν έχει δει τίποτα…

Φιλιά…

Η Ελένη χαμογελάει!!!

Η οργή μετριάζεται…

…

9:05

Στο αυτοκίνητο.

Καλοκαιριάζει. Απότομα. Σαν σεκάνς σε ταινία του κινέζικου κινηματογράφου. Στην προηγούμενη ευθεία ανθίζουν αμυγδαλιές. Στην επόμενη στροφή θα πέσουν νιφάδες. Κατεβάζω το παράθυρο. Στο ραδιόφωνο παίζει Ξυδάκη-Αρβανιτάκη. Είχα καιρό να ακούσω Ελευθερία και να μου αρέσει.

Ένα χούφταλο με προσπερνάει με 180 και με μια παλιά Φορντ. Φεύγει σφαίρα. Όπως και η ζωή του.

Το θέαμα της πόλης από πάνω, από την Καρδία, δεν παύει να με ξαφνιάζει.

…

10:00

Στο αστικό.

Το βιβλίο του Δημητριάδη που διάβασα πρόσφατα εξακολουθεί να δηλητηριάζει την διαδρομή. Ασφυξία. Η οργή επιστρέφει σε κύματα…

Κατεβαίνω από τη μεσαία πόρτα, από την πίσω ανεβαίνει η Βάγια. Δεν προλαβαίνω να την χαιρετήσω. Περνάει μεγάλο ζόρι. Το βλέπω στο πρόσωπό της. Θέλω να κάνω κάτι αλλά δεν μπορώ. Τα λεωφορεία μεταφέρουν την προσωπική μας κόλαση.

Στο περίπτερο. Καλημέρα. Ένα Γουίνστον λευκό. Ούτε καλημέρα ούτε τίποτα. Παίρνει, δίνει. Κρίμα. Θα συνεχίσω να του λέω «καλημέρα». Κάποτε μπορεί να την ακούσει.

…

10:25

Στρέτο.

Καπουτσίνο για έξω. Από χθες παγωμένο. Βγαίνω. Φίλος με βλέπει και με χώνει στο διπλανό καφέ. Παίρνω κι έναν εσπρέσσο διπλό. Πίνω και από τα δύο. Σαν ενδοφλέβια… Βγάζω μέρος της οργής. Με φοβάται το μάτι του. Εσύ θα σκοτώσεις άνθρωπο. Αισθάνομαι σαν νοτιοκορεάτης.

…

10: 40

Ανεβαίνω στο γραφείο.

Με περιμένει μια ντάνα εφημερίδες. Τα τηλέφωνα έχουν φριάξει να χτυπούν. Παραγγέλνω νερό. Πίνω πολύ νερό καθημερινά. Να ποτίσω την ξεραΐλα που ελλοχεύει στα χείλια, στο λαιμό μου, στα πνευμόνια, στο μέτωπο. Κυρίως στο μέτωπο. «Αριστοφάνης ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΑΙ». Σκίζω το σελοφάν και το παίρνω. Είναι σχεδόν πάντα η πρώτη μου κίνηση.

Εφημερίδες…

Μετά τα mail. Απειρα mail. Σε τρεις λογαριασμούς. Ξεκαθαρίζω τα spam. Βρίζω για τα μεγάλα αρχεία. Ακου 6.570kb!!! Σε τρία αντίγραφα!

Μετά τα ειδησεογραφικά site. Μετά τα Online-Περιοδικά.

Σαν να εκτίθεμαι σε ραδιενέργεια. Και τα τηλέφωνα. Και σε λίγο ο κόσμο πους θα αρχίσει να μπαινοβγαίνει στο γραφείο. Κι έλα κάτω. Κι έλα πάνω. Και θα είσαι εκεί σε πέντε; Σε ένα τέταρτο μπορούμε; Μπορούμε δεν μπορούμε θα μπορέσουμε!

Εδώ δεν μπορείς να μην μπορείς ακόμη κι όταν νιώθεις να φράζεται η αρτηρία σου.

Ερχομαι στα ίσα μου…

...

12:15

Συζήτηση στον επάνω όροφο. Κι άλλοι καφέδες. Επί παντός. Επί των κυκλοφοριών, επί της Ρένας Λοϊζίδου, επί μια συνταγής για γάυρο μαριναριστό, επί της μισθοδοσίας, επί της τάδε διαφημιστικής. Φορτώνω άσχημα. Πολύ άσχημα. Βαθιές ανάσες. Επίθεση. Οπα! Ξανά περί ανέμων και υδάτων. Που πας για ψάρεμα! Εμ, που ΔΕΝ πάω για ψάρεμα είναι το θέμα και που κάθομαι και γαμιέμαι. Με ζητούν από παντού. Χτυπούν και τα δυό μου κινητά. Υστερα χτυπούν τα κινητά των άλλων. Είδες που πνίγηκε κι ένα παιδί στην πισίνα; Όχι, δεν το είδα; Με άφησαν να το δω; Και ο Γκιούλ…

Δημητριάδης, ασφυξία, Τσο, ένας μαθητής στην πισίνα, πρέπει να δω τα εξώφυλλα… Οι τσέπες μου γεμάτες σοκολατάκια από τους χθεσινούς Γιώργους…

Τι μέρα έχουμε σήμερα;

...

14: 47

Είναι Τρίτη και πάει 3 η ώρα! Κι ακόμη δεν άρχισα!

Γιατί, ρε πούστη μου, δεν έχω πάρει πάλι μαζί το CD του UNCUT με τις Coco Rosie;

Ελευθεροτυπία, σελίδα 10: Ο ΣΤΑΘΗΣ ΛΕΙΠΕΙ ΣΕ ΑΔΕΙΑ

Ζηλεύω!

Υπερτιτλος: «ΓΕΛΤΣΙΝ Πέθανε στα 76 του ο άνθρωπος που ανέτρεψε τον Γκορματσόφ και άλλαξε την ιστορία της «αυτοκρατορίας»

ΤΙΤΛΟΣ: Ο «εκτελεστής» της ΕΣΣΔ

Ο αναπτήρας πάνω στο πακέτο των τσιγάρων μου έχει το σήμα της CCCP. Είναι η νέα μόδα στους αναπτήρες. Εχω πάνω από δέκα!

Θεός σχωρέστον τον μακαρίτη!

Ανάβω τον αναπτήρα! Και το 25^ο τσιγάρο της ημέρας

H Ελευθεροτυπία παραμένει να έχει μακράν τους καλύτερους τίτλους μέσα έξω! Πάντα του είχε!

…

15: 36

Συναγερμός. Τι θα κάνουμε με την ΑΠΕΡΓΙΑ της Πρωτομαγιάς;

Πότε θα κλείσουμε;

Πότε δουλεύουμε;

Πότε δεν δουλεύουμε;

Το ατελιέ;

Το τυπογραφείο;

Κόλαση!

Ολοι μαζί τρελή παρέα στο γραφείο.

Παιδική χαρά!

Σηκώνω τον αναπτήρα με το σφυροδρέπανο και ανακοινώνω: «Ο Γιέλτσιν πέθανε! Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά». Φοράω μαύρο μακρύ παλτό και είμαι ανεβασμένος σε μια εξέδρα με αρκετή καραφλίτσα και μάτια σχιστά, μογγολικά. Ιλιτς Ουλιάνοφ. We are back!

Αποφασίζουμε με συνοπτικές διαδικασίες σαν σοβιέτ στην παρανομία!

Σαν το κολχόζ του life-style!

Το μετά είναι το δύσκολο που θα έχουμε DECO! Αθλια, αστική πραγματικότητα μας γάμησες!

Τελικά θα ΑΠΕΡΓΗΣΟΥΜΕ την Τρίτη και θα δουλέψουμε Δευτέρα! Όχι στο μικροαστικό τετραήμερο!

Διπλώνουμε τα κόκκινα λάβαρα και πέφτουμε με τα μούτρα στα τηλέφωνα!

Ο Γκορμπατσόφ άλλωστε ζει ακόμη!

…

15: 55

"Το sudoku ήλθε;"

"Δε γαμιέται και το sudoku;"

...

16:10

"Σε αποκλεισμό της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθηνών, στο ύψος των Τεμπών προχωρούν αύριο στις 12 το μεσημέρι, οι νοσηλευτές όλης της χώρας."

Τώρα αυτό εσένα σου φαίνεται λογικό! Εμένα πάλι όχι! Κι ευτυχώς δεν γράφω -τακτικά- σε εφημερίδα!

(Χθες βράδυ έλαβα ένα μήνυμα από έναν συνάδελφο που προηγουμένως τον είχα πάρει να του ευχηθώ για τη γιορτή του. Καθόμουν το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα για πολλή ώρα. Εβγαζε εκείνη την ανθρωπιά που την έχουμε πια ξεμάθει. Που σχεδόν μας τρομάζει... Αισθάνθηκα σαν αρμαντίλο που το χάιδεψε κάποιος στην πλάτη.)

…

16:25

Χτυπάω την πρώτη ταχυπαλμία της ημέρας.

Ο ήλιος πολιορκεί το γραφείο.

Η θάλασσα δύο δρόμους πιο κάτω.

Όταν με πιάνει αυτός ο πανικός νομίζω ότι δεν θα την ξαναδώ.

Αυτό με τρομάζει ακόμη περισσότερο.

Είναι η ώρα του XL. Αυτό το προγραμματάκι με τσακίζει κάθε φορά που το ανοίγω. Όπως και οτιδήποτε έχει κελιά!

Ο Παπαγεωργόπουλος σφουγγαρίζει για 18^η φορά τα πεζοδρόμια!

Σαν μια θεία μου που έκανε κάθε μέρα παρκέ χωρίς να πατάει κανείς στο σπίτι της.

Το έκανε για να μας το λέει!

Όταν πέθανε το πάτωμα είχε ανέβει 12 πόντους!

…

16:30

Η ταχυπαλμία υποχωρεί!

…

16:40

Η Μαρία Μαρκουλή με έπεισε! Θα αγοράσω το “Mind Control” του Stephen Marley (ενός από τους 5 γιους του Μπομπ).

…

16:45

Διαβάζω τα σχόλια σε αυτό εδώ το ποστ.

Ανακαλύπτω τα μπλογκ των celsius33 και TZONAKOS . Και τους ευχαριστώ για την ψυχολογική υποστήριξη.

Δεν έχω φάει τίποτα.

…

16:54

«Σε ποιους απευθύνεται τελικά το περιοδικό μας; Ποιο είναι το target group μας;»

Όταν ακούω τέτοιες ερωτήσεις με ζώνουν τα μαύρα φίδια.

Είναι αυτό το μαρκετινίστικο μπότοξ που μας έχουν κάνει και που μας κάνει να σκεφτόμαστε σαν μπακάληδες.

Σε όλους απευθύνεται αλλά δεν είναι ανάγκη να αρέσει σε όλους, αν αυτό εννοείς… Τίποτα δεν μπορεί να αρέσει σε όλους. Ούτε καν το παρφέ σοκολάτα με τριμμένα αμύγδαλα. Ένα περιοδικό απευθύνεται σε αυτούς που διαβάζουν περιοδικά. Μπορεί ένα τεύχος να αρέσει σε πιο νέους και ένα άλλο σε ασθενείς μιας μεγάλης ορθοπεδικής κλινικής. Μπορεί ποτέ να μην αρέσει σε όσους οδηγούν εκσκαφέα. Μπορεί επίσης να αρέσει σταθερά στους επιβάτες του ΚΤΕΛ Αθήνα-Βέροια. Ενώ το έχουν παντελώς χεσμένο όσοι ακούν Coco Rosie (γιατί δεν πήρα το CD μαζί μου;) και Βγιόργκ (αυτό κομμάτι δύσκολο). Ενίοτε μπορεί να αρέσει μόνο στον εκδότη και σε κανέναν άλλον. Συχνότερα να ΜΗΝ αρέσει στον εκδότη και να αρέσει σε όλους τους υπόλοιπους είτε είναι εκδότες είτε όχι. Γενικά: ένα περιοδικά αρέσει όταν αρέσει και σε εκείνους που το γράφουν! Κι αν όχι, τουλάχιστον περνούν καλά!

Την επόμενη φορά που θα ακούσω αυτή την ερώτηση, θα το μάθετε στις ειδήσεις!

…

17:10

Κράσαρε ο υπολογιστής!

Ωραία!

Χαλαρώνουμε τώρα!

Μέχρι να ανοίξει διαβάζω Μπουκάλα και Καρκαγιάννη στην Καθημερινή.

Δυστυχώς επανέρχεται γρήγορα!

…

17:52

Τρώω το πρώτο γεύμα της ημέρας. Ένα τοστ ζαμπόν-τυρί (κασέρι το λένε εδώ), ρώσικη και ντομάτα. Κι ένα Ice Tea!

Ο οισοφάγος και το στομάχι μου με ευγνωμονούν. Δεν τα έχω συνηθίσει σε τέτοια καλοπέραση…

Την Πέμπτη το βράδυ στην Αρβανιτάκη και τον Ξυδάκη…

Την Παρασκευή στην Συγκυρία…

Κάποια στιγμή, αύριο μεθαύριο θα πρέπει να πιω ένα ουίσκι με τον Γ.Σ….

Πρέπει να προλάβω να πάω και από την Μάγκνουμ!

Κύριε, κύριε! Μπορώ να έχω άλλη μια ζωή; Pleaaaaase;;;;;;

(Επίσης, αν γίνεται, μπορώ να γίνω τόσο τρελός όσο ο Ρόμπινς;;;; Pleaaaaase;;;;;;)

…

18:04

Διαβάζω βιογραφικά:

«…

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

09/2004- 09/2005 ΜΑ Political Communication/ Μεταπτυχιακό δίπλωμα στην

Πολιτική Επικοινωνία, Πανεπιστήμιο του Leeds, Αγγλία.

Περιλαμβανόμενα μαθήματα- Επικοινωνία και Κοινή Γνώμη,

Πολιτικές Καμπάνιες και Πολιτικές Δημόσιες Σχέσεις.

Διπλωματική εργασία: Ευρωεκλογές και Πολιτικές Καμπάνιες

στην Ελλάδα το έτος 2004.

Βαθμός: Με Διάκριση/ Merit Pass

(Αναγνωρισμένο ως ισότιμο από τον ΔΟΑΤΑΠ)

09/2000- 06/2004 BScEcon European Union Studies/ Πτυχίο Ευρωπαϊκών σπουδών

(Γαλλική και Γερμανική γλώσσα), Πανεπιστήμιο του Cardiff,

Ουαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Βαθμός: 2.2

Περιλαμβανόμενα μαθήματα- Δημόσια Πολιτική στη Δυτική

Ευρώπη, Μοντέρνα Πολιτική Ιστορία, Πολιτικές της Ευρωπαϊκής

Ένωσης, Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωπαϊκή Ασφάλεια.

09/2002- 07/2003 Πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών Erasmus

1) Institute d’Etudes Politiques, Παρίσι

2) Technisches Universitaet, Βερολίνο

09/1998- 07/2000 Κολέγιο Coleg Glan Hafren, Cardiff, Ουαλία

Advanced Level Ιστορία, Βαθμός Α

Advanced Level Διοίκηση Επιχειρήσεων, Βαθμός Β (Μάρκετινγκ,

Λογιστική, Διοίκηση Ανθρωπίνου Δυναμικού και Οικονομικά)

Advanced Level Γαλλικά, Βαθμός Β

Advanced Level Γερμανικά, Βαθμός Β

09/1997- 06/1998 3^ο Λύκειο

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

02/2002- 06/2002 Όνομα εργοδότη: T… 2 P… (Cardiff, Ουαλία), Ξενοδοχείο:

C… M…. Resort, Καθήκοντα: Εξυπηρέτηση πελατών.

05/2004- 08/2004 1) Συγγραφή άρθρων ευρωπαϊκής πολιτικής για τη διαδικτυακή

πύλη του Café B…l.

2) Ειδική συνεργάτης/ Συγγραφή άρθρων κοινωνικοπολιτικού

περιεχομένου για το μηνιαίο κερκυραϊκό περιοδικό ‘ΝΑΙ’.

Ιούλιος 2005 Ελληνικό τμήμα δημοσιογραφίας του BBC, Λονδίνο.

Πρόγραμμα επαγγελματικής εκπαίδευσης και εμπειρίας.

Καθήκοντα: Γενικής φύσεως (κυρίως έρευνα και οργάνωση

υλικού, συγγραφή άρθρων)

Νοέμβριος 2005 Εταιρεία ερευνών R… A.E, Αθήνα.

Ερευνήτρια: Τμήμα πολιτικών και κοινωνικών ερευνών.

ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ

09/2004 Σεμινάριο ‘Τα ΜΜΕ στον πόλεμο του Κόλπου’, Πανεπιστήμιο του Leeds,

Αγγλία.

10/2004 Σεμινάριο ‘Προπαγάνδα στον πόλεμο του Κόλπου’, Πανεπιστήμιο

του Leeds, Αγγλία.

11/2004 Σεμινάριο ‘Οι αντιδράσεις ΜΜΕ και πολιτών σε περιόδους πολιτικών

διενέξεων’, Πανεπιστήμιο του Leeds, Αγγλία.

02/2005 Σεμινάριο ‘Το τέλος της καμπάνιας του 20^ου αιώνα. Τι μας επιφυλάσσει το

μέλλον’, Πανεπιστήμιο του Leeds, Αγγλία.

03/2005 Σεμινάριο ‘Η εξέλιξη του Πολιτικού Μάρκετινγκ. Καμπάνιες για το

δημόσιο τομέα’, Πανεπιστήμιο του Leeds, Αγγλία

.

ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

Αγγλικά Άριστο επίπεδο, πτυχίο: Certificate of Proficiency in English, University of

Cambridge.

Γαλλικά Πολύ καλό επίπεδο (ως μέρος προπτυχιακών σπουδών, αντίστοιχο επίπεδο

τελειοφοίτων Γαλλικής φιλολογίας).

Γερμανικά Ικανοποιητικό επίπεδο (ως μέρος προπτυχιακών σπουδών), πτυχίο:

Zertifikat, Goethe Institut.

ΑΛΛΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ

· Γνώση και χρήση Η/Υ σε περιβάλλον Windows, προγράμματα: Word, Excel, Access, Desktop publishing, SPSS.

· European Computer Driving License.

· Δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου.

…»

Που πας κορίτσι μου στην χώρα των αγράμματων;

Που πας με τόσες σπουδές που κανείς ΔΕΝ θα σου ζητήσει;

Που πας G700;

Που πας ξυπόλητη, νύχτα, στο σφαγείο;

…

18:22

Είναι η ώρα που φεύγουν σχεδόν όλοι από το περιοδικό. Μαζεύονται εκείνοι της εφημερίδας. Πάντα προτιμούσα το δικό τους ωράριο. Αυτό έμαθα πρώτο. Πήγαινα κατά τις 5 στην εφημερίδα και τελείωνα στις 3 το πρωί. Μετά στην κρεαταγορά για σούπα ή στο «Λα Μινούτ» στο Κολωνάκι. Υπνος στις 6 το πρωί. Ημέρα δεν έβλεπα. Κι από τότε ακόμη συνεχίζει να με πληγώνει η μέρα. Σαν κάτι παλιές μπουζουξούδες που έμαθαν έτσι κι έτσι συνεχίζουν. Μόνο που πια δεν τραγουδάνε. Ξενυχτούν ακούγοντας παλιά βινίλια με τη φωνή τους…

(Νομίζω ότι οι εφημερίδες άρχισαν να πεθαίνουν όταν άλλαξαν ωράρια και «κλείνουν» κατά τις 11, το πολύ 12 τη νύχτα! Είμαι σχεδόν σίγουρος γι’ αυτό!)

…

18:41

Τώρα θα με ρουφήξει η πόλη. Κι αμέσως μετά θα με ξεράσει…

Τίποτα δεν τέλειωσε ακόμη!

Απλώς βόλεψα για λίγο την οργή μου.

Εχει και συνέχεια όμως…

…

19:10

Κατεβαίνω στην Τσιμισκή. Αδιάβατη από τον κόσμο. Κάνει ψύχρα. Εχω μείνει εδώ και μέρες με το ίδιο τσαλακωμένο τάλιρο στην τσέπη. Σηκώνω λεφτά. Υστερα σηκώνω το περίπτερο με τα ξένα περιοδικά. Το MOJO Μαΐου είναι εκεί. Στο εξώφυλλο οι Arctic Monkeys, τα κωλόπαιδα που έχουν σπάσει τα νεύρα των δεινόσαυρων της Ροκ. Και Aerosmith όμως. ΚΑΙ TOM WAITS!!! Και STRUMMER The MOVIE! Θα ήθελα να πάρω ένα τσουρέκι σοκολάτα και να κάτσω στο κρεβάτι και να το διαβάσω από την αρχή ως το τέλος. Παίρνω το λεωφορείο. Διαβάζω τίτλους, λεζάντες και μότο. Απέναντί μου ένα κορίτσι που κλαίει. Μιλάει στο τηλέφωνο. Καταλαβαίνω ότι κλαίει γιατί ο γκόμενος έχει γρίπη και δεν θα βγουν απόψε. Και μη χειρότερα! Το εννοώ! Θα μπορούσε να είχε πέσει με τη μηχανή και να μην είχε πόδια…

…

19:25

Φτάνω στην Τούμπα. Παίρνω το αυτοκίνητο. Ανοίγω ραδιόφωνο. Διασχίζω την Καραμανλή. Βγαίνω Εθνική με ένα μπατσικό να με ακολουθεί και –ουφ- να με προσπερνά. Κάνει κρύο. Θα βρέξει… Το «πατάω» στην Καρδία ακούγοντας Flash μέχρι που χάνω τη συχνότητα.

Είχα μία νίκη σήμερα. Φέρνω στο σπίτι δύο κομμένα δάχτυλα σε μεταξωτό μαντίλι. Την άλλη φορά θα φέρω ένα χέρι κομμένο από τη μασχάλη!

Δεν πήγε εντελώς χαμένη η ημέρα στο hunting ground!

Ακούω την εκπομπή του Γιώργου Κορδομενίδη. Ξέχασα να του ευχηθώ για χθες…

Toυ τηλεφωνώ μόλις φτάνω στο σπίτι. Είναι πολύ χαρούμενος. Η Κική Δημουλά έρχεται στη Θεσσαλονίκη και θα διαβάσει ποιήματά της...

"Είσαι ο πρώτος που το μαθαίνει", μου λέει, "Να είσαι εκεί!".

Θα είμαι!

…

20:10

«Μπαμπάαααααααα!»

Τρία χαμόγελα!

Περνάω δύο ολόκληρες ώρες μαζί τους. Τρώμε μαζί. Παίζουμε μαζί!

…

22:15

«Μπαμπά, ο Τάσος με είπε μαλάκα!»

Καληνύχτα παιδιά!

Κλείνουν την πόρτα για να παίξουν ζάρια…

Ρίχνω ματιές στην τηλεόραση…

Εχω κι άλλη δουλειά τώρα…

Διάβασμα…

...και να καθαρίσω το μεγάλο μαχαίρι! (Σιγά τα αίματα!)

19η Διεθνής Φωτογραφική Συγκυρία

«Ποτέ μην παλεύεις μ’ ένα γουρούνι...

Λερώνεστε κι οι δύο, αλλά αυτό αρέσει στο γουρούνι».

Αφού το ξέρεις, γιατί το κάνεις;

Η Δικτατορία βρήκε την Αριστερά γερασμένη και ηττημένη

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης/ karkagiannisant@ath.forthnet.gr

Ναι, και αστακούς...

Στη «Μηχανή του χρόνου» (Alpha) ο Παττακός δίνει συνέντευξη για τα έργα του στρατιωτικού καθεστώτος. Ούτε η πρώτη φορά που μιλάει είναι και φυσικά κάθε άλλο παρά η πρώτη που αρνείται ότι ασκήθηκε βία κατά του λαού των Ελλήνων. Και οι συλλήψεις;

Α, όχι, ένας περιορισμός ήταν της πολιτικής ηγεσίας του τόπου σε ένα ξενοδοχείο στο Πικέρμι. Πρώτης κατηγορίας, χλιδή. Ό,τι ζήτησαν το είχαν. Ζήτησαν να παίζουν πρέφα, το επιτρέψαμε, έπαιζαν πρέφα, ρωτήσαμε τι θέλουν να τρώνε, ό,τι ζήτησαν, αστακό κάθε μέρα, χίλιες δραχμές κόστιζε το γεύμα ημερησίως κατ' άτομο.

«Και η Γυάρος;» ρωτάει ο δημοσιογράφος.

«Και στη Γυάρο, όλα τα 'χαν».

«Και αστακό;».

Ναι, και αστακούς... (μια χαμογελαστή γκριμάτσα στα χείλη του Παττακού γίνεται ανατριχιαστική ειρωνεία για όσους γνώρισαν τη βία της εξορίας)... κολυμπούσαν γύρω γύρω, απλώς δεν τους έπιαναν... (το χαμόγελο γίνεται πιο πλατύ, με εκείνη την «επικοινωνιακή» πονηριά τού πολιτικάντη, που κλείνει το μάτι με την άνεση ιδιοκτήτη τής τηλεοπτικής στιγμής, μπροστά στην κάμερα. Γνωρίζει τη δύναμή της, το χουντικό καθεστώς ήταν το πρώτο που πρόσθεσε και αυτή στο προπαγανδιστικό μοντέλο του βομβαρδισμού των συνειδήσεων με θεάματα και εικόνες-σύμβολα) Και συνεχίζει ακάθεκτος: «Ακούτε αυτά που σας λένε για βασανισμούς, για ξύλο; Τα έχετε πιστέψει. Δεν ήταν έτσι, είναι όλα ψέματα...».

Ειρωνεία της Ιστορίας

της Πόπης Διαμαντάκου

ΤΑ ΝΕΑ , 23/04/2007

Να μην ξεχάσουμε!!!

Να μη ξεχάσουμε οτι "μόνο το 35,1% θεωρεί την απριλιανή δικτατορία επιζήμια για τη χώρα, αντιθέτως το 50,9% των ερωτηθέντων δηλώνει πως, παρ' όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που συνοδεύουν ένα δικτατορικό καθεστώς, η χούντα είχε τελικά και οφέλη για την Ελλάδα. Το ποσοστό αυτό γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον αν συνδυαστεί με το ότι οι ερωτηθέντες σε ποσοστό 88,8% δηλώνουν ότι είναι ενημερωμένοι για αυτήν την περίοδο της νεότερης ιστορίας της χώρας, πράγμα που σημαίνει ότι αυτό το 50,9% (σχεδόν οι μισοί από τους 2.040 πολίτες οι οποίοι απάντησαν στην έρευνα) αντιμετωπίζει με γνώση και ψυχραιμία, μεγαλύτερες από ό,τι στο παρελθόν, τα γεγονότα της περιόδου 1967-1974 όταν δίνει την παραπάνω απάντηση."

Να μην ξεχάσουμε ότι...

Οι Ελληνες αναζητούν έναν νέο ισχυρό ηγέτη

Εναν Παπαδόπουλο, ας πούμε!!!

...

Δεν μας λείπουν…

…ούτε οι δικαιολογίες ούτε οι απαντήσεις ούτε οι εξηγήσεις!

Έτοιμες τις έχουμε και σε πρώτη ζήτηση!

Ευκολες… Και με λίγο χαβαλέ, ακόμη ευκολότερες.

Εκείνο που μας λείπει είναι η γνώση, ο τρόπος, η μέθοδος και η μνήμη… Τα εργαλεία (πλην του χαβαλέ, βεβαίως) για να δικαιολογούμε το ΤΙ και το ΠΩΣ, για απαντάμε στα ΠΟΤΕ και ΠΟΥ, για να εξηγούμε τα ΟΠΟΙΑ και τους ΟΠΟΙΟΥΣ…

Πώς να εξηγήσεις το ΓΙΑΤΙ η ΜΕΓΑΛΗ πλειοψηφία των ελλήνων πιστεύει, 40 χρόνια μετά, ότι η 7χρονη δικτατορία μας έκανε ΚΑΛΟ;;;

«Βραδινό Δελτίο (…λένε πως απόψε βρέχει)»

Η Γεωργία Βεληβασάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη σ΄ ένα περιβάλλον γεμάτο από την πλούσια μουσική παράδοση του νησιού. Ήταν, λοιπόν, επόμενο η μουσική να καθορίσει τη ζωή της. Το βιογραφικό της είναι γεμάτο από σπουδαίες συνεργασίες, ενώ η παρουσία της στη δισκογραφία είναι κάτι παραπάνω από αξιόλογη.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ: 1996 «Στου Νότου τις Φωτιές» μουσική: Θοδωρής Παπαδόπουλος, Βαγγέλης Βέττας, Στέφανος Κόκκαλης, 1998 «Κράτα Γερά» μουσική: Γιώργος Καζαντζής, Κώστας Αθυρίδης, Βαγγέλης Μπουσμαλής, Κώστας Παπαδόπουλος, 2001 «Για μια Γυναίκα κι ένα Αυτοκίνητο» (ΑΝΤ1) μουσική: Μανώλης Μανουσάκης, 2003 «Sexual Instinct» μουσική: Κώστας Αθυρίδης, 2004 «Σύννεφα» μουσική: Κώστας Αθυρίδης.

Το cd-single «Βραδινό Δελτίο (…λένε πως απόψε βρέχει)» ανήκει στον ευρύτερο χώρο της σύγχρονης έντεχνης μουσικής, με σαφείς επιρροές από την ατμόσφαιρα της ροκ-ethnic σκηνής και του hip hop.

Η Γεωργία ερμηνεύει τραγούδια που υπογράφουν τρεις συνθέτες:

ο Γιώργος Καζαντζής, με σημαντική πορεία στο χώρο του έντεχνου τραγουδιού και της new age μουσικής,

ο Κώστας Αθυρίδης, σταθερός συνεργάτης της Γεωργίας Βεληβασάκη τα τελευταία χρόνια (cds: «Sexual Instinct», «Σύννεφα»)

και ο Άρης «Ζάρι» Ζαρακάς, μέλος του συγκροτήματος ΡΟΔΕΣ, που τον τελευταίο χρόνο έχει κάνει ιδιαίτερη αίσθηση στο χώρο της εναλλακτικής ραπ.

Τους στίχους των τραγουδιών έχουν γράψει η Φωτεινή Λαμπρίδη, η Γεωργία Βεληβασάκη και ο Άρης Ζαρακάς.

Οι ενορχηστρώσεις έχουν γίνει από τον Αποστόλη Δημητρακόπουλο, τον Άρη Ζαρακά και τον Κώστα Αθυρίδη, ο οποίος έχει και την επιμέλεια της παραγωγής.

1987-2007 - ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ

Σελίδες για τον Τόλη Καζαντζή στο νέο «Εντευκτήριο»
― και μερικοί ορισμοί για την αγάπη



Μικρό αφιέρωμα στον Τόλη Καζαντζή, με ανέκδοτα ποιήματά του και άρθρα για το πεζογραφικό του έργο, ελληνική και ξένη λογοτεχνία, καθώς και άλλη εκλεκτή ύλη περιλαμβάνει το περιοδικό «Εντευκτήριο» στο νέο τεύχος του, αριθ. 76 (Μάρτιος 2007), που μόλις κυκλοφόρησε.

Ποίηση και πεζογραφία

Ο Ζυλιέν Γκρην (1900-1996),
Αγγλοαμερικάνος που όμως πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία και έγραψε κυρίως στα γαλλικά, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας παρόλο που δεν πήρε ποτέ τη γαλλική υπηκοότητα, είναι φημισμένος όχι μόνο για τα μυθιστορήματά του αλλά και για το 18τομο Ημερολόγιό του. Στο νέο «Εντευκτήριο» δημοσιεύονται, μεταφρασμένα από τον Δημήτρη Δημητριάδη, χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την αυτοβιογραφική νουβέλα του Γκρην «Ο άλλος ύπνος» (1930), όπου περιγράφεται η ερωτική αφύπνιση του (ομοφυλόφιλου) πρωταγωνιστή και συνταιριάζονται οι εμπειρίες του συγγραφέα τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Γαλλία.

Ο άλλος ύπνος, παρατηρεί στη σύντομη εισαγωγή του ο Δημητριάδης, «είναι ο ύπνος μιας ολόκληρης ζωής: αυτό που κοιμάται είναι η αλήθεια ενός ανθρώπου, η πραγματική του διάσταση η οποία συμπεριλαμβάνει ολόκληρο αυτόν τον κοιμισμένο άνθρωπο, και που, χωρίς την αφύπνισή της, κανένας άνθρωπος δεν ζει πραγματικά. [...]
Η αυτογνωσία, γιατί περί αυτής πρόκειται, περιγράφεται από τον Ζυλιέν Γκρην σʼ αυτό το γραμμικό και λιτό αφήγημα όπως της αξίζει: ως η αναγκαία προϋπόθεση για να μην χάσει κανείς τη ζωή του, έστω κι αν χρειαστεί, και συνήθως χρειάζεται, να συνεχίσει όπως ο Ντενί [ο αφηγητής του «Άλλου ύπνου»], τον δρόμο του, κάτω από ανθισμένα δέντρα και μέσα στο καλοκαιρινό φως, μόνος αλλά αυτοτελής, γενναιόδωρος με τον κόσμο και ευγνώμων στον εαυτό του.»
Η Χάρπερ Λη υπήρξε ευρύτερα γνωστή για το μοναδικό μυθιστόρημά της «Σκοτώνοντας τα κοτσύφια» αλλά και για τη φιλία της και τη στενή συναναστροφή της με τον Τρούμαν Καπότε, κυρίως την εποχή που εκείνος ερευνούσε το τετραπλό φονικό του Κάνσας, πάνω στο οποίο βάσισε το φημισμένο μυθιστόρημά του «Εν ψυχρώ». Στο δοκίμιό της «Μερικοί ορισμοί για την αγάπη», που μετέφρασε ο Γιάννης Θεοδοσίου, γράφει μεταξύ άλλων: «Η αγάπη εξαγνίζει. Κανείς δεν εξαγνίστηκε υποφέροντας. Η δυστυχία ενισχύει εσωτερικά τα εγωιστικά μας κίνητρα. Αντίθετα, κάθε πράξη αγάπης, όσο μικρή κι αν είναι, ελαττώνει τις αγωνίες μας, μας δίνει μια γεύση αισιοδοξίας και χαλαρώνει τον ζυγό από τις φοβίες μας. Σε αντίθεση με την αρετή, η αγάπη δεν είναι η ίδια ανταμοιβή. Η ανταμοιβή είναι ψυχική γαλήνη, και η γαλήνη της ψυχής εξαφανίζει τις ανθρώπινες αδυναμίες.»
Στα μεταφρασμένα πεζά του τεύχους περιλαμβάνεται και το απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Γεωργιανού Λάσα Μπουγκάτζε «Εγχειρίδιο ιστορίας», που αποδίδει στα ελληνικά η Σοφία Σιαμανίδου και το οποίο αναφέρεται σε μια (επινοημένη φυσικά από τον συγγραφέα) "μέθοδο" αδυνατίσματος της Μαρίας Κάλλας!

Δημοσιεύουν ακόμη πεζά τους ο Κωστής Γκιμοσούλης, η Δήμητρα Κολλιάκου, ο Παναγιώτης Κουσαθανάς και η Έλενα Αρτζανίδου, και ποιήματά τους ο Ντίνος Σιώτης, ο Βασίλης Παπαγιάννης, ο Σπύρος Λαζαρίδης, ο Γιάννης Γκούμας, ο Γιάννης Τσατσάγιας, ο Σάμης Ταμπώχ και ο Σωτήρης Γουνελάς.
Επίσης, η Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου γράφει για τον Σταύρο Κουγιουμτζή (δύο χρόνια από τον θάνατό του) και η Χρυσούλα Μάνου για «Τα παιδιά του πολέμου» που μεταφέρθηκαν στην Τσεχοσλοβακία στη διάρκεια του ελληνικού Εμφυλίου, δημοσιεύοντας και ανέκδοτες φωτογραφίες από το Αρχείο του Τσέχικου Τύπου. Το άρθρο βασίζεται στο (αμετάφραστο στα ελληνικά) βιβλίο της Ανθούλας Μπότου και του Μίλαν Κονέτσνι «Το χρονικό των Ελλήνων στην Τσεχία, Μοραβία και Σιλεσία, 1948-1989» (2006).

Η Μεγάλη Ανταρσία των Blogs

Η (αναμενόμενη) μαζική σύγκρουση των blogger με την επίσημη νομοθεσία ενός κράτους. Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να έχει εκδηλωθεί. Τα blogs και τα site που την έχουν προαναγγείλει δεν είναι –για άγνωστους λόγους ή λόγω υπερβολικής επισκεψιμότητας- προσβάσιμα…

Για να δούμε τι θα δούμε απόψε!

Ο δημοσιογράφος Jean-Marc Morandini έχει προαναγγείλει ότι θα δημοσιεύσει τα πρώτα αποτελέσματα των exit poll από το Blog του το οποίο μέχρι στιγμής είναι «κάτω»…

Ο Guy Birenbaum (http://birenbaum.blog.20minutes.fr/ ) έχει κάνει παρόμοια δήλωση!

Bloggers may issue poll results early - Yahoo! News

The Associated Press

FRENCH VOTE election turnout far higher than in 2002 - officials
Watchdog warns bloggers on early poll leaks
Guardian Unlimited: News blog
France wonders who'll be first past the post



Ο δημοσιογράφος Jean-Marc Morandini έχει προαναγγείλει ότι θα δημοσιεύσει τα πρώτα αποτελέσματα των exit poll από το Blog του το οποίο μέχρι στιγμής είναι «κάτω»…

When will the result be known?

The results will come in from 8pm French time (7pm in the UK, 2pm in the eastern US) but, as posted on this blog yesterday, French bloggers are considering breaking electoral law by making public rumours and steers from the exit polls as soon as they get them. Guardian Unlimited will be publishing the results as soon as we have them, so make sure to check here and here and here.

Σαν σήμερα, σαν αύριο...

Επάνω σε αυτό το πεζούλι, στις σκάλες, πέρασα πολλά Σαββατιάτικα απογεύματα των παιδικών μου χρόνων. Περίμενα εκεί έξω παίζοντας με ένα αυτοκινητάκι «ματσμποξ». Το ξέσερνα πάνω στα σκαλιά. Ωρες ατελείωτες. Μέσα στη σιωπή. Χάζευα τα τζιπ και τα φορτηγά που ήταν παρκαρισμένα έξω. Τους φρουρούς με τα μπλε καπέλα. Εκεί έμαθα να θυμώνω. Να θυμώνω πολύ. Με τους ανθρώπους. Εκεί πήρα, χωρίς να το καταλαβαίνω, τις μεγάλες μου αποφάσεις. Όλα όσα σήμερα πιστεύω και κάνω και σκέφτομαι και είμαι και δεν είμαι, όλα εκεί αποφασίσθηκαν. Μυστικά. Με την ανελέητη αποφασιστικότητα ενός παιδικού μυαλού που ποτέ δεν θα ξεχάσει όσα γινόντουσαν πίσω από αυτά τα ντουβάρια. Και ποτέ δεν θα συχωρήσει τον ύπουλο φόβο. Εκείνους που έκαναν τις παλάμες του πατέρα μου να ιδρώνουν. Κι εμένα να σκυλιάζω…

Ούτε το την πορτοκαλάδα που με κέρασε ο Θεοφιλογιαννάκος θα συχωρήσω. Ηταν ζεστή. Σαν κατρουλιό. Κι εκείνος σιχαμένος…

Κι όσοι πήγαν σήμερα να αφήσουν στεφάνια και γαρύφαλλα –οι περισσότεροι- ιδέα δεν έχουν για εμάς, τα παιδιά, που περάσαμε ώρες εκεί έξω… Ιδέα!!! Και πόσο μουδιασμένα είμαστε ακόμη…

«Εζησα τη μοίρα του θύματος. Ετσι είδα από κοντά το μούτρο του βασανιστή. Ητανε σε χειρότερη κατάσταση από το ματωμένο, πελιδνό δικό μου πρόσωπο. Εκείνου είχε μια σύσπαση καθόλου ανθρώπινη. Η υπερδιέγερσή του τού έδινε -χωρίς υπερβολή- μια έκφραση σαν εκείνες που έχουνε οι κινέζικες μάσκες. Δεν είναι εύκολο πράγμα να βασανίζης. Χρειάζεται εσωτερική συμμετοχή. Ο τυχερός ήμουνα λοιπόν εγώ. Εγώ δεν ταπείνωνα κανένα. Μονάχα που έφερνα τον άνθρωπο πολύ δυστυχισμένο στα πονεμένα μου σπλάχνα. Αυτοί όμως για να σε ταπεινώσουνε χρειάζεται να ταπεινώσουν τον άνθρωπο. Κι ας περιφέρωνται φουσκωμένοι μέσα στη στολή τους, εξουσιάζοντας τον πόνο, την αϋπνία, την πείνα, την απελπισία του συνανθρώπου τους. Μεθυσμένοι απ' αυτή τους την εξουσία. Αυτό το μεθύσι είναι η ταπείνωση του ανθρώπου. Η έσχατη ταπείνωση. Για να κάνουν όσα έπραξαν σε βάρος μου χρειάστηκε να εκμηδενίσουνε πρώτα τον άνθρωπο μέσα τους. Το δικό μου μαρτύριο πληρώθηκε πολύ ακριβά απ' αυτούς. Δεν ήμουνα εγώ στη χειρότερη θέση. Ημουν μονάχα ένας πολύ πονεμένος άνθρωπος που βογγούσε. Προτιμώ αυτό. Τώρα εγώ απλώς δε βλέπω τα παιδιά να πηγαίνουνε σχολείο ή να παίζουνε στα πάρκα. Αυτοί όμως πώς αντικρίζουνε τα παιδιά τους; Η δική τους ταπείνωση είναι αυτό ακριβώς που δε μπορώ να συγχωρέσω στον δικτάτορα».

Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης
«Γράμμα από τη φυλακή για τους Ευρωπαίους», που επανεκδόθηκε (από τον «Ικαρο»)