ANemos

H ανάγκη ύπαρξης ενός ενωτικού συλλογικού οργάνου των ανθρώπων που γράφουν στο διαδίκτυο διατυπώθηκε για πρώτη φορά από την ιστοσελίδα αυτή πριν τέσσερα και πλέον χρόνια. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Στην αρχή η ιδέα ξάφνιασε και αντιμετωπίστηκε με τις γνωστές ελληνικές καχυποψίες και εξυπνάδες. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα καλό δρόμο και το σκορποχώρι των συντακτών του διαδικτύου συμμαζεύεται, οι δε προοπτικές είναι περισσότερο από ευοίωνες. ΄Ηδη η Ένωση Συντακτών Διαδικτύου αριθμεί 350 μέλη. ..που ελπίζουμε να φτάσουν στο επόμενο εξάμηνο τα διπλάσια.

Εσύ τι θα κάνεις; Θα μείνεις έξω; Να μείνεις! Αλλά αν θες… Βάλε το μήνυμα αυτό στην ιστοσελίδα σου. Αν έχεις άλλες απόψεις, γράψε μας δυό κουβέντες, για να δούμε ποιά είναι η γενική τάση.

Ευχαριστούμε πάντως

www.press-bank.gr

ΠΟΛΥ!!!

ο κύριος κωλοτούμπας!!!

Μετά την “πλούσια” καθαρίστρια, το κόκκινο φωτάκι του ΣΥΡΙΖΑ

τώρα πήρε πίσω και την καταψήφιση του Παπούλια για την Προεδρία!!!

“για έξι χριστούγεννα θα έχουμε πρόεδρο τον Άξιο κο. Παπούλια!!!” δήλωσε…

Το άκρων άωτον της γελοιότητας

Τζάμπα τα σκηνικά. Τζάμπα οι κάμερες. Τζάμπα οι πρόβες στον καθρέφτη των Πρετεντερο-τσιρκολάνων. Τζάμπα κάθισαν τα όρνια στις ταμπέλες περιμένοντας να γευτούν σάρκα και αίμα.
Φυσικά, ως εκδίκηση (τα ΜΜΕ είναι πάντα εκδικητικά όταν τους κόβεις το ψωμάκι) κανένας δεν έδειξε τις πραγματικά μεγάλες, τις ειρηνικές διαδηλώσεις.

Ολοι είδαν δύο κουβάδες να καίγονται και δύο άχρηστους να παλεύουν μισή ώρα για να κατεβάσουν μια σημαία!!!

Τα σενάρια του τρόμου δεν βρήκαν πρωταγωνιστές. Ακυρώθηκαν στην πράξη. Πετάχτηκαν στα σκουπίδια από τους χιλιάδες πολίτες που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Τσαλαπατήθηκαν από τους νέους, τους μαθητές και τους φοιτητές.


Δεν τους έκατσε!

Βεβαίως κάποιοι έκανα ο,τι περνούσε από το χέρι τους να παίξουν σε αυτή τη φάρσα. Αφιονισμένοι ένστολοι της ΑΘΛΙΑΣ ομάδας ΔΕΛΤΑ! (Αλήθεια, δεν κάνουν μια εξέταση αίματος σε αυτούς που "έσκαγαν" πάνω στους διαδηλωτές με 80 χιλιόμετρα την ώρα. Κι εκτός από το να τους ξηλώσουν μια και καλή από την αστυνομία, δεν τους παίρνουν και το δίπλωμα οδήγησης εφ'όρου ζωής;;;;;;;;). Ανεγκέφαλοι χουλιγκάνοι που κατέλαβαν την Πρυτανεία και εκτός από αφόρητες αηδίες αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Πρύτανη. Νεοναζιστές και ελληναράδες που νόμιζαν οτι θα ξανασυνεργαστούν, όπως πέρσι, με τους αστυνομικούς...

Λοιπόν, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους:

- Φέτος οι διαδηλώσεις περιφρουρήθηκαν. Και περιφρουρήθηκαν καλά. Μπορούσαν και καλύτερα ακόμη!
- (...και δε πα να λέτε ο,τι θέτε!) Το σχέδιο του Χρυσοχοΐδη "έκανε δουλειά"! Εκ του αποτελέσματος φαίνεται οτι πέτυχε. Εκείνο που ΔΕΝ πέτυχε ο υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ είναι να δείξει ένα άλλο ύφος και ήθος.
Το να βγαίνεις με στυλάκι "είμαι και ο πρώτος" και "που με είχατε κρυμμένο τόσα χρόνια" είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό.

Αυτά τα δύο υπό την εξής αίρεση: ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση το πλήθος, η οργή, η συμμετοχή με τον περσινό Δεκέμβρη.

ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση επίσης με την έκταση της προβοκάτσιας που οργανώθηκε πέρσι από την ΙΔΙΑ την κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατίας, την Αστυνομία και τους Ακροδεξιούς. Και είναι αμφίβολο αν ο Χρυσοχοΐδης θα μπορούσε να αντιμετωπίσει με την ίδια "επιτυχία" τον περσινό Δεκέμβρη!

Θα το ξαναπώ και θα το λέω όσο ζω: η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν οργανωμένο σχέδιο του παρακράτους της Δεξιάς με πολύ συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους.

Ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον Αλέξανδρο εκτελούσε διαταγές.
Κανένας αστυνομικός δεν κάνει βήμα αν δεν πάρει εντολές.
Και είναι βέβαιος οτι αυτή η εντολή ήλθε από ΠΟΛΥ ψηλά, πέρασε στους ανωτέρους του αστυνομικού και έγινε πράξη!
Ο αστυνομικός ούτε τρελός είναι, ούτε έκανε τσαμπουκά. ΠΗΡΕ ΕΝΤΟΛΗ: "Βαράτε στο ψαχνό!".

Νόμιζαν οτι έτσι θα βγουν από τα πολιτικά τους αδιέξοδα ενώ ταυτόχρονα θα ωθούσαν ένα μέρος του κόσμου και ιδιαίτερα την Αριστερά να εκτεθούν πολιτικά και κοινωνικά. Εν μέρει το πέτυχαν χάρη στη βοήθεια των ΜΜΕ. Τελικά όμως δεν απέφυγαν τη συντριβή. Το αίμα του Αλέξανδρου έπεσε, μαζί με τα σκάνδαλα, στο κεφάλι τους.

(Μια πληροφορία που μαθεύτηκε πέρσι, τέτοιες ημέρες και αμέσως μετά θάφτηκε από τα ΜΜΕ ήταν η πρόταση μεγαλοστελεχών της Νέας Δημοκρατίας για άρση ορισμένων άρθρων του Συντάγματος. Ευτυχώς κάποιοι, μέσα στο υπουργικό συμβούλιο, αντιστάθηκαν. Ακόμη Χούντα θα είχαμε!
Απόψε, οι Φάκελοι του Αλέξη Παπαχελά, επιβεβαίωσαν τα παραπάνω. Ρωτήθηκε ο Ευάγγελος Αντώναρος -τον θυμάστε;- αν στην κυβερνητική σύσκεψη της 8ης Οκτωβρίου 2008 ζητήθηκε η επέμβαση του στρατού κι εκείνος απάντησε: "ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής δεν σκέφτηκε ποτέ κάτι τέτοιο και δεν έγινε καμιά τέτοια εισήγηση με αυτό το περιεχόμενο". Ο Καραμανλής ΔΕΝ το σκέφτηκε -δεν είχε και το περιθώριο γενικά να σκεφτεί κάτι αυτός ο άνθρωπος- του το πρότειναν όμως. Κι εκείνος που του το πρότεινε ήταν ο Σουφλιάς. Και ΠΟΛΛΟΙ εκείνοι που συμφώνησαν μαζί του!)

Αυτό το παρακράτος θα πρέπει να αρχίσει να ξηλώνεται.
Η Αστυνομία θέλει βαθιά κάθαρση από τους οργανωμένους φασίστες που επωάστηκαν τα τελευταία 7 χρόνια στα σπλάχνα της για να εκτελούν αποστολές όπως η περσινή.

Οι μάσκες έπεσαν και πάλι φέτος.

Ομως δεν είναι αρκετό.

Αυτοί οι κοπρίτες που κατέβασαν την σημαία από το Πανεπιστήμιο ΕΙΝΑΙ ακροδεξιοί. Βαλτοί για να την χαρίσουν για μια ακόμη φορά στο δεξιό παρακράτος. Γελοιοποίθηκαν γιατί ήταν κάτι παραπάνω από φανερός ο στόχος τους.

Είναι χρέος πλέον όλων να αποκαλύψουν ΠΟΙΟΙ είναι οι "υπερεπανάστατες" και τη σχέση που έχουν με τους νεοφασίστες και τους υπερεθνικόφρονες αλλά και το κόμμα με το οποίο αυτοί εκπροσωπούνται κοινοβουλευτικά.


Κι αυτό μπορεί να το κάνει μονάχα το λαϊκό κίνημα.
Και μόνο αυτό μπορεί να τους τσακίζει όπου σταθούν κι όπου βρεθούν.
Δεν αρκούν οι φραστικές καταδίκες, χρειάζεται μαζική και δυναμική απάντηση στη βία και την τρομοκρατία απ' όπου κι αν προέρχεται ανοίγοντας ένα μεγάλο αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό μέτωπο.

Πάνω από όλα όμως θα πρέπει να ηττηθούν ιδεολογικά. Κι αυτό φαίνεται πως ξεκίνησε φέτος. Ενα χρόνο μετά το Δεκέμβρη της νεολαίας.

Και, ναι! Αυτή τη φορά η Αριστερά δεν πάτησε καμιά μπανανόφλουδα!
Στερνή της γνώση!

-------

Tέλος, να σταματήσουν οι μπούρδες!

Δεν είναι έτσι

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Ξεκινώντας με δεδομένο ότι η στάση στην ανάκριση είναι σε κάθε περίπτωση μια πολιτική στάση, είναι φανερό ότι ένα τέτοιο κείμενο δεν μπορεί παρά να μπαίνει τόσο στο πολιτικό μέρος αυτής της στάσης, όσο και στο τεχνικό που της αντιστοιχεί.
Αυτό είναι αναπόφευκτο. Ακόμα και ένα απλό κείμενο με "νομικές συμβουλές δεν μπορεί να είναι ουδέτερο. Πίσω του βρίσκεται μια πολιτική αντίληψη που το διαποτίζει. Για να μην πέσουμε λοιπόν στην υποκρισία να σκαρώσουμε δήθεν ένα τυπικό νομικό κείμενο οχυρωμένοι πίσω από την "εξουσία" των ειδικών μας γνώσεων, παρασιωπώντας την πολιτική του ουσία, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε απ την αρχή. ότι το καθοριστικό στην ανάκριση από πολιτική άποψη είναι η συνεργασία η όχι με τον κατασταλτικό μηχανισμό.
Λυτή δεν είναι απλά μια ιδεολογική στάση απόρριψης αυτού του μηχανισμού του κράτους στην πιο ξεκάθαρη κατασταλτική του λειτουργία, αλλά και του αστικού δίκαιου σαν τέτοιου, που με καθαρά ταξικά κριτήρια ποινικοποιεί μερικές πολιτικές συμπεριφορές και πράξεις και πολλές φορές άμεσα και ιδεολογίες.

Ετσι ο στόχος αυτού του κείμενου δεν είναι το πώς θα αποδείξουν την αθωότητα τους τα εκάστοτε θύματα της κρατικής καταστολής μέσα από μια τεχνικά άψογη στάση, μέσα 'στην οποία ενδεχόμενα περιλαμβάνονται και οι παραπειστικές απαντήσεις η οι αντιπερισπασμοί, αλλά πως θα έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευχέρεια κινήσεων μέσα στη δίκη ν' αποκαλύψουν τις πολιτικές σκοπιμότητες που οδήγησαν στη δίωξη τους και ν αντιστρέψουν τους ορούς μεταξύ κατήγορου και κατηγορουμένου σε μια πολιτική βάση και όχι γιατί σώνει και καλά δεν υπάγονται οι συγκεκριμένες πράξεις στα άρθρα του κατηγορητήριου με ερμηνείες τραβηγμένες απ' τα μαλλιά η πολύ περισσότερο με εξευτελιστικές δηλώσεις καταδίκης από τον κατηγορούμενο των πράξεων που του αποδίδονται. Σε κάθε περίπτωση κάθε δίκη έχει τις δικές της ιδιόρρυθμες, που πρέπει να σταθμίζονται όσο γίνεται πιο ψύχραιμα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει συνήθως στην ανάκριση με τα δεδομένα που υπάρχουν από την πράξη και για το λόγο αυτό η - και τεχνικά - σωστότερη στάση στην ανάκριση είναι η στάση της μη συνεργασίας. Στόχος είναι να μην γίνει καμιά απολύτως κατάθεση ή δήλωση που μπορεί αργότερα να μας μπλέξει σε φαύλους κύκλους ή αντιφάσεις.

Eίναι επίσης χρήσιμο να ξέρει ο καθένας που συλλαμβάνεται και κατηγορείται για κάτι, ότι με κάποια τυχόν λαθεμένη στάση του μπορεί να μπλέξει τους άλλους συγκατηγορούμενους του γι' αυτό και η υπεράσπιση οφείλει να είναι ενιαία, ή να δημιουργήσει κάποιο κεκτημένο για το μηχανισμό καταστολής, που θα χρησιμοποιήσει για μελλοντικές ανακρίοεις και δίκες.

Τελειώνοντας αυτή την εισαγωγή θα θέλαμε να θυμίσουμε και να τονίσουμε, ότι οποίος πέφτει στα χεριά της αστυνομίας η του ανακριτή, πρέπει να θυμάται πάντα ότι έχει απέναντι του επαγγελματίες, που απ την πείρα τους ξέρουν πολύ καλά να χρησιμοποιούν τον πανικό, το φόβο. την αμηχανία, την κούραση και την αγνοία, αλλά και τις διαφορές κουτοπονηριές που τους σερβίρονται.
Περά από τη γνώση και την πείρα, έχουν και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτοί θα κρίνουν ποιους θα παραπέμψουν και γιατί. Κάποιοι άλλοι σαν κι αυτούς θα κρίνουν αν θα δικαστούν οι κατηγορούμενοι, ποτέ και για ποιο λόγο. Φυσικά και δεν είναι αλάνθαστος αυτός ο μηχανισμός, αλλά πολύ σπανία μπορεί να τα αξιοποιήσει μόνος του και απομονωμένος ο κατηγορούμενος και σχεδόν ποτέ αυτοσχεδιάζοντας...

ΔΗΛΩΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ - ΠΡΟΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

1) Σύμφωνα με το άρθρο 157 του οργανισμού σώματος Αστυνομίας Πόλεων (Ν. 2458/1953), όποιος αρνείται να δηλώσει την ταυτότητα του ή δηλώνει ψεύτικα στοιχεία, τιμωρείται με φυλάκιση από δέκα μέρες μέχρι 1 χρόνο, βάσει του ίδιου νόμου είμαστε υποχρεωμένοι να δηλώσουμε την ταυτότητα κάποιου άλλου, εφόσον τον γνωρίζουμε και να μην δηλώνουμε ψεύτικα στοιχεία γι αυτόν.
'Οταν μας ζητηθούν τα στοιχεία μας, είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να τα δίνουμε.
Αν μας τα ζητήσουν αστυνομικοί με στολή τα δίνουμε ενώ αν φορούν πολιτικά, ζητάμε πρώτα να μας δείξουν την ταυτότητα τους.
Η υποχρέωση μας εξαντλείται στο να δείξουμε την ταυτότητα μας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε κανένα άλλο στοιχείο ή πληροφορία.

2. Αρκετές φορές τα αστυνομικά όργανα μετά τον έλεγχο της ταυτότητας μας ζητάνε να τους ακολουθήσουμε στο τμήμα. με το αιτιολογικό της εξακρίβωσης στοιχείων. Από τη στιγμή όμως που τους έχουμε δείξει την ταυτότητα μας, αυτό είναι παράνομο και πρέπει να διαμαρτυρόμαστε.
Αν τυχόν μας πάνε στο τμήμα ξαναδίνουμε τα στοιχείο μας και απαιτούμε να φύγουμε. Αν μας ζητήσουν κατάθεση π.χ. που είμαστε, που πηγαίναμε, τι θέλαμε εκεί, αρνούμαστε κατηγορηματικά να απαντήσουμε, λέγοντας πως παρανομούν, γιατί στο βαθμό που δεν έχουμε πάρει κλήση, δεν είμαστε μάρτυρες αλλά στην πράξη κατηγορούμενοι, που έχουμε συλληφθεί γιατί ούτε ένταλμα υπάρχει, ούτε για αυτόφωρο αδίκημα κατηγορούμαστε οπότε δικαιούμαστε να μην απαντήσουμε και απαιτούμε άμεσα τον δικηγόρο μας.

Α (β) ΑΥΤΟΦΩΡΗ ΣΥΛΛΗΨΗ
1. Μπορεί να συλληφθούμε και να οδηγηθούμε στο αστυνομικό τμήμα κάτω απ' την δικαιολογία ότι έχει διαπραχτεί κάποιο αυτόφωρο έγκλημα. Οταν η αθωότητα μας είναι φανερή διαμαρτυρόμαστε ΕΝΤΟΝΛ.
Στο τμήμα δίνουμε μόνο τα στοιχεία μας και αρνούμαστε να απαντήσουμε σε άλλες ερωτήσεις ... βιογραφικά, κατάσταση κατηγορουμένου κ.λ.π ή να τις υπογράψουμε. Αρνούμαστε να σώσουμε δείγμα γραφικού χαρακτήρα.
Μετά από αυτά. απαιτούμε να μας αφήσουν ελεύθερους. και αν όχι να μας δηλωθεί ότι είμαστε κατηγορούμενοι. Εάν είμαστε κατηγορούμενοι, υπογραφούμε την έκθεση σύλληψης αφού βεβαιωθούμε ότι σ αυτή γράφεται η ακριβείς ώρα σύλληψης.
Κατόπιν απαιτούμε να τηλεφωνήσουμε σε συγγενείς μας και στον δικηγόρο μας. Αρνούμαοτε σταθερά οποιαδήποτε συζήτηση, κατάθεση κλπ, προτού επικοινωνήσουμε με το δικηγόρο μας.
Η αστυνομία συχνά κάνει προανάκριση, και χωρίς εισαγγελική παραγγελία. Το ν' αρνηθούμε να απαντήσουμε σαν κατηγορούμενοι στην αστυνομική ανάκριση δεν είναι αδίκημα.
Μπορούμε να καταθέσουμε μόνο με τη φράση "αρνούμαι τις κατηγορίες" και να το υπογράψουμε ακόμα και αν δεν παρίσταται ο δικηγόρος μας.

Τέλος αμέσως ή το πολύ σε 24 ώρες πρέπει να οδηγηθούμε στον εισαγγελέα.
Αν τώρα περάσει το 24ωρο και δεν έχουμε πάει στον εισαγγελέα, διαμαρτυρόμαστε έντονα και απαιτούμε σύμφωνα με το Σύνταγμα να μας αφήσουν ελευθέρους. (Σημείωση μόνο στην περίπτωση που ο τόπος σύλληψης δεν ανήκει στην έδρα του εισαγγελέα, μπορεί να παραταθεί το 24ωρο, και πάντα όχι περισσότερο από τον αναγκαίο χρόνο για την μεταφορά του κρατούμενου. Η παραβίαση αυτών των προθεσμιών είναι ποινικό αδίκημα για τους υπεύθυνους αστυνομικούς, οπότε μπορούμε να τους μηνύσουμε.

ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

Αν μας οδηγήσουν στον εισαγγελέα, πέραν του 24ώρου, διαμαρτυρόμαστε και εδώ έντονα, απαιτούμε να αφεθούμε ελεύθεροι, και με τον δικηγόρο μας υποβάλλουμε ένσταση.
Αν οδηγηθούμε εμπρόθεσμα, ο εισαγγελέας αποφασίζει αν θα ασκήσει δίωξη ή όχι.
Από τη στιγμή που ο εισαγγελέας μας απαγγείλει την κατηγορία, μπορεί:
(α) ή να μας αφήσει ελεύθερους, και να προσδιορίσει ρητή δικάσιμο
(β) ή να μας παραπέμψει στο αυτόφωρο δικαστήριο (άμεσα ή το αργότερο σε 24 ώρες)
(γ) ή να διατάξει συμπλήρωση της προανάκρισης στο αστ. τμήμα (οπότε ζητούμε να αφεθούμε προσωρινά ελεύθεροι)
(δ) ή τέλος αν θεωρήσει ελλιπή τα στοιχεία να μας παραπέμψει στον ανακριτή για κυρία ανάκριση (άμεσα), οπότε λήγει και η συνοπτική διαδικασία του αυτόφωρου.

Τώρα στο ΑΥΤΟΦΩΡΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, μπορούμε να ζητήσουμε τριήμερη αναβολή (το δικαστήριο τη δίνει υποχρεωτικά). Ακόμα το δικαστήριο αποφασίζει για τη συνέχιση ή μη της κράτησης.
Στον ΑΝΑΚΡΙΤΗ πάλι μπορούμε να ζητήσουμε τριήμερη (τουλάχιστον) προθεσμία για να απολογηθούμε (που μας δίνεται υποχρεωτικά). Μέχρι την απολογία μπορεί να αφεθούμε προσωρινά ελεύθεροι. Μετά την απολογία στον ανακριτή, ο ανακριτής πρέπει άμεσα ή το πολύ σε 24 ώρες σε συνεργασία με τον εισαγγελέα είτε να εκδώσει ένταλμα προφυλάκισης στα αδικήματα που ο νόμος το επιτρέπει, είτε να μας αφήσει ελεύθερους (και να παραπέμψει την υπόθεση σε ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.

Α (γ) ΣΥΛΛΗΨΗ ΜΕ ΕΝΤΑΛΜΑ
Αν δεν συλληφθούμε επ' αυτοφώρω, μπορεί να συλληφθούμε μόνο με ένταλμα που θα πρέπει να μας επιδοθεί τη στιγμή της σύλληψης.
Το ένταλμα σύλληψης πρέπει να έχει οπωσδήποτε το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση και περιγραφή μας, το έγκλημα για το οποίο κατηγορούμαστε με το άρθρο του, σφραγίδα και υπογραφή από τον ανακριτή και το γραμματέα αλλιώς είναι ΑΚΥΡΟ.
Δε μπορεί να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα με ελάχιστο όριο ποινής κάτω από τρεις μήνες.
Ισοδύναμο με το ένταλμα σύλληψης είναι και το βούλευμα του συμβουλίου πλημμελειοδικών ή εφετών

(4>Σε ειδικές περιπτώσεις μπορούν να διατάξουν τη σύλληψη και ο πρόεδρος εφετών ο πρόεδρος του δικαστηρίου που δικάζει το δικαστήριο και ο εισαγγελέας στα αυτόφωρα.

Είναι αμφίβολης συνταγματικότητας να μας επιδίδετε το ένταλμα όχι κατά την στιγμή της σύλληψης αλλά μετά την προσαγωγή μας στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα όπως συνήθως γίνετε στην πράξη. (Αρθρο 6 του Συντάγματος).

Αν η σύλληψη γίνει σε εκκλησία την ώρα της λειτουργίας η σε σπίτι την νύχτα χωρίς να το ζητήσει ο ιδιοκτήτης η να τηρηθούν οι διατυπώσεις που προβλέπονται για νυχτερινή ερευνά σε σπίτι, αυτοί που κάνανε τη σύλληψη διώκονται πειθαρχικά.
Προβλέπεται - αλλά χωρίς κυρώσεις - ότι αυτοί που κάνουνε τη σύλληψη, πρέπει να μας φέρονται καλά να μην μας προσβάλουν, να μην μεταχειρίζονται βία και να μη μ
Αυτά ισχύουν και για τα αυτόφωρα. Βέβαια το ξύλο, οι βρισιές κλπ συνιστούν αδίκημα για τους αστυνομικούς και πρέπει να μηνύονται.
Όπως και να συλληφθούμε πρέπει χωρίς αναβολή και το αργότερο μέσα σε 24 ώρες να προσαχθούμε στον ανακριτή που είναι αρμόδιος (αρθρ. 6 παρ. 2 Συντ.). Εκεί παίρνουμε τουλάχιστον τριήμερη προθεσμία για απολογία.

Α (δ) ΕΡΕΥΝΑ
Έρευνα μπορεί να γίνει όταν διεξάγεται οποιαδήποτε ανάκριση για πλημμέλημα ή κακούργημα. Επίσης μπορεί να γίνει για να συλληφθεί κάποιος που διαπράττει αυτόφωρο πλημμέλημα (ή κακούργημα).

Ερευνα σε σπίτι.

Η έρευνα στο σπίτι μπορεί να γίνει οποιαδήποτε ώρα της μέρας. Τη ΝΥΧΤΑ αντίθετα επιτρέπεται η έρευνα ΜΟΝΟ αν πρόκειται να συλληφθεί πρόσωπο που διώκεται νόμιμα (με ένταλμα σύλληψης) ή για να συλληφθεί κάποιος μέσα στο σπίτι, που διαπράττει αυτόφωρο πλημμέλημα ή κακούργημα. Νύχτα είναι από τις 8μ.μ.-6π.μ. το χειμώνα (1 Οκτωβρίου - 31 Μαρτίου) και 9μ.μ.-5π.μ. το καλοκαίρι (1 Απριλίου - 30 Σεπτεμβρίου).

ΕΡΕΥΝΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
Τη νύχτα μπορεί να γίνει έρευνα, χωρίς ιδιαίτερες προϋποθέσεις και σε χώρους που είναι προσιτοί στον καθένα (π.χ. καφενεία - μπαρ - κινηματογράφους κλπ).
ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΡΕΥΝΑ
Την έρευνα κάνουν τουλάχιστον δυο άτομα όπου απαραίτητα ο ένας είναι δικαστικός. Όταν μας χτυπήσουν το κουδούνι για έρευνα, ζητάμε τα στοιχεία των αστυνομικών-δικαστικών, το ένταλμα έρευνας και αν είναι μέρα ανοίγουμε την πόρτα.
Τη νύχτα εκτός από το ένταλμα έρευνας ζητάμε να μας πουν τους επιπλέον λόγους που υπάρχουν για να γίνει η έρευνα τη νύχτα (δηλ. αν υπάρχει ένταλμα σύλληψης, από που πιστεύουν οι αστυνομικοί ότι εμείς έχουμε σχέση με κάποιο αδίκημα κλπ).
Πάντως σε κάθε περίπτωση έχουμε το δικαίωμα να ειδοποιήσουμε τον δικηγόρο μας και όποιον άλλο ότι μας κάνουν ερευνά.
Η ερευνά δεν μπορεί να γίνεται ταυτόχρονα σε δυο δωμάτια. Εχουμε το δικαίωμα να είμαστε μπροστά όταν κάνουν έρευνα. Αυτό μας προφυλάσσει από τυχόν αυθαιρεσίες αστυνομικών οργάνων που προσπαθούν να μας ενοχοποιήσουν.
Αν τυχόν λείπει ο ένοικος (ή δεν ανοίγει) ο ανακριτής πρέπει να παραβιάσει την πόρτα. Σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να προσκαλείται κάποιος γείτονας για να παραστεί στην ερευνά.
Η έρευνα πρέπει να γίνεται χωρίς περιττή δημοσιότητα η ενόχληση του ενοίκου.

ΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ
Μπορούν να ψάξουν σχεδόν τα πάντα, με προσοχή όμως για να μην προξενήσουν ζημίες. Αν καταστρέψουν αντικείμενα
Για τυχόν ζημιές στην ερευνά, αποζημίωση μπορούμε να ζητήσουμε από το δημόσιο.
Οι ερευνητές δεν μπορούν να ερευνήσουν σφραγισμένη αλληλογραφία ("απόρρητο αλ/φιας", έγγραφα που καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο, και βιβλιάρια καταθέσεων (τραπεζικό απόρρητο). Για να ερευνήσουν τα παραπάνω χρειάζεται επιπλέον άδεια από ανακριτή, ενώ ειδικά για το επαγγελματικό απόρρητο ισχύει το εξής: Οι αστυνομικοί απαγορεύεται να διαβάσουν τα έγγραφα, αλλά αφού τα κατάσχουν τα σφραγίζουν σε φάκελο που στη συνέχεια μεταβιβάζεται στο αρμόδιο επαγγελματικό σωματείο (Δικηγορικό Σύλλογο, Ενωση Συντακτων, Εμπορικό Σύλλογο κλπ), το οποίο αποφασίζει για το εάν θα δοθούν τα έγγραφα στην ανάκριση.

Στο τέλος της έρευνας συντάσσεται ΕΚΘΕΣΗ ΕΡΕΥΝΑΣ, στην οποία γράφονται αναλυτικά και τα αντικείμενα που τυχόν θα κατασχεθούν.
Απαιτούμε να γραφτούν όλα τα κατασχεμένα αντικείμενα. Στο τέλος έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε (και προφορικά) αντίγραφο της έκθεσης έρευνας. Η έκθεση υπογράφεται και από μας και από τους αστυνομικούς.

ΕΡΕΥΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΝΤΑΛΜΑ
Προβλέπεται ότι σε αυτόφωρα αδικήματα η αστυνομία μπορεί να μπει σε σπίτι χωρίς ένταλμα και χωρίς την παρουσία δικαστικού. Τότε σ' αυτή την περίπτωση, πριν ανοίξουμε, πρέπει να μας δηλώσουν προφορικά το σκοπό της έρευνας (π.χ. "θα κάνουμε έρευνα διότι έχουμε πληροφορίες ότι π.χ. το σπίτι είναι παράνομη χαρτοπαικτική λέσχη").
Τότε ανοίγουμε την πόρτα, και πρέπει οι αστυνομικοί να δουν σύντομα αν πράγμαι γίνεται αδίκημα, και αν όχι να αποχωρήσουν.
Δεν επιτρέπεται να αρχίσουν να ψάχνουν πράγματα που δεν έχουν εμφανή σχέση με το υποτιθέμενο αυτόφωρο αδίκημα (π.χ. να ψάχνουν σε στρώματα, αποθήκες, πατάρια κ.ο.κ.). Αν επιμένουν, τηλεφωνούμε άμεσα στο δικηγόρο μας, και το καταγγέλλουμε στην εισαγγελία.

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ
Σωματική έρευνα μπορεί να γίνει είτε σε σπίτι είτε στο τμήμα ακόμα και στο δρόμο. Πρέπει να υπάρχει σπουδαίος λόγος για να γίνει σωματική έρευνα. Κάθε ερευνούμενος εξετάζεται χωριστά.
Στις γυναίκες έρευνα κάνουν μόνο γυναίκες αστυνόμοι, και μπορούν να ζητήσουν παράσταση προσώπου της εμπιστοσύνης τους.
Κατά το δυνατόν δεν πρέπει να εξευτελίζεται με την έρευνα ο ερευνούμενος. Αν ζητιέται ειδικά κάποιο πράγμα ή χαρτί, πρώτα θα πρέπει να ζητείται από τον ερευνούμενο να το παραδώσει.
Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε όσο γίνεται καλύτερα όλα τα παραπάνω, αφού μάλλον δεν θα 'χουμε δικηγόρο και η αστυνομική αυθαιρεσία βασίζεται ιδιαίτερα στη δική μας άγνοια. Είναι αποδειγμένο ότι πολλές φορές η σταθερή και επίμονη στάση μας μπορεί να μας γλιτώσει από άσκοπες διώξεις και μπελάδες.

Β. ΕΠΑΦΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΜΕ ΔΙΚΗΓΟΡΟ
Β (α) ΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣΕΑΕΥΣΗΣ ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Κλήση μπορεί να σταλεί στο σπίτι μας σε δυο περιπτώσεις:
(α) 'Οταν γίνεται προανάκριση, μετά από γραφτή παραγγελία του εισαγγελέα. Σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να αναφέρει αν καλούμαστε σαν μάρτυρες ή κατηγορούμενοι και να αναφέρει την συγκεκριμένη πράξη.
Η κλήση πρέπει να είναι γραφτή, και πρέπει να μας δοθεί 24 ώρες πριν από τη μέρα που μας καλεί να παρουσιαστούμε. Η κλήση πρέπει να υπογράφεται από αστυνόμο Β' και πάνω η διοικητή σταθμού ή τμήματος η ειδικής υπηρεσίας.
Αν δεν πάμε στο Αστυνομικό Τμήμα η ποινή είναι πρόστιμο η κράτηση.
(β) Πολλές φορές η κλήση που μας στέλνεται δεν είναι αιτιολογημένη (π.χ. καλείστε δι υπόθεσιν σας). Τυπικά και αυτή η κλήση είναι συνταγματική, όταν δεν καλείσαι στα πλαίσια προανάκρισης.
Δεν είναι γνωστές καταδίκες για παράβαση της υποχρέωσης προσέλευσης στο τμήμα.
Μπορούμε λοιπόν να μην πηγαίνουμε στο τμήμα, όταν δεν διευκρινίζεται γιατί καλούμαστε. Αν παρ' όλα αυτά πάει κάποιος στο τμήμα με βάση τέτοια κλήση, δεν πρέπει να κρατηθεί περισσότερο από τον αναγκαίο χρόνο για να δώσει εξηγήσεις ή να εξετασθεί, και σε ακραίες περιπτώσεις μέχρι 24 ώρες.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Εναι παράνομη η βίαια προσαγωγή στο τμήμα με τη δικαιολογία ότι εκεί υπάρχει κλήση. Αν παρ' όλα αυτά μας πάνε εκεί, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε, να ζητήσουμε να δούμε την κλήση, και να δούμε για ποιο λόγο μας καλούσε. Δεν πρέπει να κρατηθούμε περισσότερο από 24 ώρες.

Στοιχειώδη Δικαιώματα για τα υποψήφια θύματα της κρατικής καταστολής

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Μέρος Δεύτερο

Β (β) ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΑΡΤΥΡΑ
Μπορεί να κληθούμε να καταθέσουμε σαν μάρτυρες σε Αστυνομικό Τμήμα, Ανακριτή (δικαστικό), δικαστήριο. Αν κληθούμε νόμιμα δεν έχουμε το δικαίωμα να αρνηθούμε τη μαρτυρία μας (αρθ. 209 Κ.Π.Δ.).
Η κλήση πρέπει να μας έχει δοθεί τουλάχιστον 24 ώρες πριν και να αναφέρει την υπόθεση. Αν δεν πάμε να καταθέσουμε μπορούν να μας κάνουν βίαια προσαγωγή ή να μας επιβάλλουν πρόστιμο.
Επιπλέον αν δεν καταθέσουμε στο δικαστήριο χωρίς να υπάρχει κάποια δικαιολογία εκτός από πρόστιμο μπορεί να καταδικαστούμε για απείθεια (φυλάκιση από 10 μέρες μέχρι έξι μήνες).

(Ι) Κατάθεση μάρτυρα σε τμήμα ή σε ανακριτή
Η κατάθεση μάρτυρα, γίνεται χωρίς την παρουσία δικηγόρου. Μπορεί ένας μάρτυρας, αργότερα, να μετατραπεί σε κατηγορούμενο αν από την κατάθεση του ή από άλλα οτοιχεία φαίνεται πιθανότητα και δικής του ενοχής. Η κατάθεση που θα έχει δώσει σαν μάρτυρας μπορεί και να χρησιμοποιηθεί εναντίον του, αν ενοχοποιείται για κάτι, αν και τυπικά αυτό απαγορεύεται.
'Οπως προαναφέραμε δεν μπορούμε να αρνηθούμε να καταθέσουμε. Αντίθετα μπορούμε να πούμε "δεν ξέρω"·. Σύμφωνα με το νόμο, δεν πρέπει να μας κάνουν ερωττήσεις για την προσωπική μας κρίση σε ζητήματα που δεν σχετίζονται με την υπόθεση, όπως; Και σε ερωτήσεις σχετικά με τις πεποιθήσεις μας.
Δεν είμαστε υποχρεούμενοι να καταθέσουμε για γεγονότα, από τα οποία μπορεί να ενοχοποιηθούμε για οποιοδήποτε αδίκημα, όπως και σε ερωτήσεις που από τη φύση τους απευθύνονται σε κατηγορούμενους (π.χ. που ήσουν τη συγκεκριμένη νύχτα κλπ).

Αν τώρα καταθέσουμε για κάτι, πρέπει να δηλώσουμε από που το μάθαμε (και αν ακούσαμε για κάτι, ποιος μας το είπε). Την κατάθεσή μας μπορούμε να την υπαγορεύουμε και να ζητήσουμε να γράφονται όσα λέμε, σχεδόν αυτολεξεί.
Στο τέλος διαβάζουμε αυτά που γράφτηκαν και υπογράφουμε την κατάθεση μαρτυρά.
Σημείωση: Η κατάθεση, θα γράφει στην αρχή ότι πρόκειται για κατάθεση μάρτυρα. Αλλιώς δεν υπογράφουμε.

Κατάθεση μάρτυρα στο δικαστήριο
(1) Ισχύουν ότι είπαμε στην κατάθεση μάρτυρα σε ανακριτή.
(2) Μπορούμε να αρνηθούμε να ορκιστούμε στο ευαγγέλιο, αλλά μόνο στο λόγο τιμής μας, αφού δηλώσουμε ότι δεν πιστεύουμε σε καμιά θρησκεία.
(3) Η συμπεριφορά του δικαστηρίου προς τον μαρτυρά πρέπει να είναι άψογη.
(4) Χρειάζεται πρόσθετη προσοχή στην κατάθεσή μας στο δικαστήριο, γιατί υπάρχει περίπτωση να διαταχθεί η σύλληψη μας από το δικαστήριο (π.χ. αν φανεί ότι ψευδομαρτυρήσαμε αν βρίσαμε παράγοντα του δικαστηρίου κλπ)

Γ. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ
Όταν έχει ασκηθεί εναντίον μας ποινική δίωξη, ή μήνυση ή έγκληση ή αίτηση δίωξης θεωρούμαστε κατηγορούμενοι. θεωρούμαστε κατηγορούμενοι και όταν στην ανάκριση μας αποδίδεται αξιόποινη πράξη, ή όταν έχουμε συλληφθεί σαν ύποπτοι (ακόμα και χωρίς ένταλμα, ακόμα και όταν η σύλληψη είναι "παράνομη".
Οταν πάλι εκδίδεται εναντίον μας ένταλμα βιαίας προσαγωγής ή σύλληψης, ή καλούμαστε οε απολογία, ή μας αποδίδει στην προανάκριση (ή στην κύρια ανάκριση) κάποιος μαρτυράς ή πολιτικός ενάγοντας μηνυτής μια συγκεκριμένη αξιόποινη πράξη είμαστε πάλι κατηγορούμενοι.
Όποιος αναφέρεται στη μήνυση είναι κατηγορούμενος, και αν δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία εναντίον του.

(α) ΚΛΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ
Η κλήση πρέπει να είναι γραπτή, να αναφέρει την αξιόποινη πράξη, να έχει επίσημη σφραγίδα και υπογραφή του ανακριτή και του γραμματέα. Πρέπει να μας δοθεί 24 ώρες τουλάχιστον πριν από τη μέρα απολογίας.

(β) ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΗΘΕΙ
Τότε μπορεί να διαταχθεί η βίαιη προσαγωγή του για κατάθεση, (ακόμα και για αδικήματα για τα οποία δεν προβλέπεται προφυλάκιση) ή διατάσσεται η σύλληψη του, ή παραπέμπεται στο ακροατήριο (τακτική δικάσιμος).

' (γ) ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ
(1) Ο κατηγορούμενος από την πρώτη στιγμή δικαιούται να εκλέξει ελεύθερα τον δικηγόρο του. ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟ ΡΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΤΟΥ. Μπορεί ΑΜΕΣΑ να λάβα γνώση της δικογραφίας.
(2) Μπορεί να παρίσταται με δικηγόρο σε κάθε ανακριτική πράξη, εκτός από την εξέταση των μαρτύρων. Μπορεί να παρίσταται με δικηγόρο ακόμα και στην εξέταση σε αντιπαράθεση με άλλους μάρτυρες ή κατηγορούμενους. Για το λόγο αυτό κλητεύεται τουλάχιστον 24 ώρες πριν γίνει οποιαδήποτε ανακριτική πράξη.
(3) Εάν είναι κρατούμενος ή προφυλακισμένος μπορεί να υποβάλλει οποιαδήποτε γραφτή αίτηση ή δήλωση στο διευθυντή της φυλακής ή του τόπου κράτησης του, την οποία είναι υπο χρεωμένοι να την διαβάσουν αμέσως.

Γ (δ) Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΡΙΣΗ (ΤΕΧΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ) Ο κατηγορούμενος που πάει για ανάκριση είτε μετά από αυτόφωρη σύλληψη είτε μετά από σύλληψη με ένταλμα είτε μετά από κλήση πρέπει νάχει υπ' όψη του τα παρακάτω:
Να απαιτεί την άσκηση των δικαιωμάτων του και να ε;iναι ανένδοτος στο σημείο αυτό (φτάνοντας μέχρι την απεργία πείνας εάν κρατείται. Να ΑΠΑΙΤΕΙ την άμεση επαφή με το δικηγόρο του (τον οποίο εκλεγεί ελευθέρα) και ΚΥΡΙΩΣ να αρνείται σταθερά οποιαδήποτε συζήτηση, κατάθεση κλπ. προτού επικοινωνήσει με το δικηγόρο του. Και η πιο αθώα συζήτηση μπορεί να επιβαρύνει τη θέση του κατηγορούμενου.

Οταν η αθωότητα του συλλαμβανομένου είναι φανερή να διαμαρτύρεται ΕΝΤΟΝΑ.
Είναι βασικό να ξέρει ο κατηγορούμενος ότι έχει το δικαίωμα από το να αρνηθεί να απολογηθεί ή να απαντήσει στις ερωτήσεις οποιουδήποτε ανακριτή (αστυνομικού - δικαστικού). Αρα είναι προτιμότερο να μην απαντά, παρά να λέει ψέματα και να πέφτει σε αντιφάσεις.
Αυτό ειδικά στις περιπτώσεις αυτοφώρου όπου ο κατηγορούμενος είναι σε μια πρωτόγνωρη γι αυτόν κατάσταση, με όλα τα επακόλουθα της. (αδυναμία επικοινωνίας με τους έξω, άγχος, ψυχολογικός πόλεμος από τους αστυνόμους κλπ).

Οι σιωπές δεν είναι ποτέ αντιφατικές. Είναι βασικό επίσης ο κατηγορούμενος να μην "συνεργάζεται".
Οι αστυνόμοι ξεκινάνε συνήθως μια κουβέντα σε φιλικό στυλ, με αθώες ερωτήσεις για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κρατουμένου με σκοπό να τον παγιδέψουν.
Ειδικά ο πολιτικός κρατούμενος αν εκδηλώσει μια τάση "συνεργασίας", τότε εκτός από τις ενοχοποιητικές πληροφορίες που χαρίζει στην αστυνομία, είναι υποχρεωμένος να αρνηθεί κάθε πολιτική υποστήριξη που προέρχεται απ' έξω. ενώ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι βελτιώνει τη θέση του.

Μια θαρραλέα στάση (αλλά όχι "αυθάδικη" μπορεί να γλιτώσει τον συλληφθέντα από πολλές φασαρίες.
Το σημαντικότερο για ένα πολιτικό κρατούμενο είναι να κρατάει μια επαφή με τους συντρόφους του απ' έξω, για να μπορούν να τον βοηθήσουν.
Αυτό που μετράει δεν είναι ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στον ίδιο και τους ανακριτές του, αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων συνολικά, (π.χ. Υπερασπίζουμε τη συμμετοχή μας σε μια διαδήλωση και τους στόχους της, ενώ δεν παίρνουμε την ευθύνη για ό,τι προέκυψε απ' αυτήν. Π.χ. τραυματισμός αστυνομικού κλπ).

Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα στις περισσότερες περιπτώσεις η πολιτική από την ποινική ευθύνη για μια συγκεκριμένη πράξη και μπορούν να διαχωρίζονται. Η στάση του κατηγορούμενου στην ανάκριση, που περιγράψαμε παραπάνω, μας επιτρέπει να παίρνουμε την πολιτική ευθύνη για τους στόχους μιας διαδήλωσης π.χ. ενάντια στην καταστολή, και να τους αποδεχόμαστε και να υπερασπίζουμε τη συμμετοχή μας.
Όταν όμως κατηγορούμαστε για τραυματισμούς αστυνομικών που έγιναν σ' αυτή τη διαδήλωση ή για συνθήματα που θεωρούνται υβριστικά κλπ, μπορούμε κάλλιστα να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας σ' αυτές τις αξιόποινες πράξεις, χωρίς μάλιστα να μας υποχρεώνει κανείς να τις καταδικάσουμε, αφού μπορούμε να μην απαντήσουμε, αν μας γίνουν τέτοιες ερωτήσεις.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΣΤ. ΤΜΗΜΑ Ή ΔΙΚΛΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ
ΝΑ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ
Όταν λάβουμε κλήση που μας καλεί να καταθέσουμε σαν κατηγορούμενοι, ή είμαστε κρατούμενοι και προσαχθούμε για απολογία πάμε πάντα με το δικηγόρο μας.
Πριν απολογηθούμε διαβάζουμε όλα τα έγγραφα της δικογραφίας και μπορούμε να πάρουμε αντίγραφα (με γραπτή αίτηση).
Κατόπιν μπορούμε να πάρουμε 48ωρη τουλάχιστον προθεσμία για να προετοιμάσουμε την απολογία μας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένας κατηγορούμενος στη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας (σύλληψη μέχρι δίκη), ίσως δώσει παραπάνω από μια καταθέσεις (π.χ. στην αστυνομία, σε ανακριτή, στο δικαστήριο τέλος). Γι αυτό η απολογία πρέπει να είναι η ίδια κάθε φορά, για να μην πέφτει σε αντιφάσεις και καλά προετοιμασμένη σε συνεργασία με το δικηγόρο.
Είναι προτιμότερο στην Αστυνομία να μην απολογούμαστε αναλυτικά, παρά μόνο με τη φράση "Αρνούμαι όλες τις κατηγορίες".
Τώρα όταν καταθέτουμε δεν πρέπει να μας διακόπτουν, εκτός και αν είμαστε εκτός θέματος. Μετά την κατάθεση μπορεί να μας γίνουν ερωτήσεις που δεν πρέπει να είναι παραπειστικές.
Μπορούμε να αρνηθούμε να απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις ή σε μερικές από όσες μας κάνουν οι ανακριτές. Μόλις δώσουμε την απολογία, την διαβάσουμε και την υπογράφουμε.

Γ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗ
Την προφυλάκιση την αποφασίζει ο ανακριτής με σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, μετά την απολογία του κατηγορουμένου. Αν δεν συμφωνούν, τότε ο κατηγορούμενος αφήνεται προσωρινά ελεύθερος (Εάν φυσικά ήταν κρατούμενος) και η διαφωνία παραπέμπεται σε δικαστικό συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει για την προφυλάκιση ή όχι.

Για να προφυλακισθεί κάποιος πρέπει να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι έχει κάνει κακούργημα ή κάποιο πλημμέλημα για το οποίο προβλέπεται φυλάκιση πάνω από 3 μήνες και μόνο όταν είναι ύποπτος φυγής ή κρίνεται σαν ιδιαίτερα επικίνδυνος.
Αντί για προφυλάκιση (και eφόσον υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής μπορεί να διαταχθεί η καταβολή εγγύησης (η οποία είναι ανάλογη του αδικήματος και της οικονομικής κατάστασης του κατηγορούμενου) ή εμφάνιση στον ανακριτή (ή σε αστ. τμήμα) σε τακτά χρονικά διαστήματα, περιορισμοί στη διαμονή ή στη μετακίνηση, απαγόρευση εξόδου από τη χωρά κλπ.
Η προφυλάκιση μπορεί να κρατήσει μέχρι 9 μήνες για τα πλημμελήματα και μέχρι 18 μήνες για τα κακουργήματα.
Μόλις επιβληθεί προφυλάκιση ή κάποιος από τους παραπάνω περιορισμούς, μπορούμε να κάνουμε αίτηση στον ανακριτή ή προσφυγή στο συμβούλιο για άρση της προφυλάκισης, και των περιορισμών ή άρση της προφυλάκισης με εγγύηση κλπ.

Δ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΙΟ ΕΙΔΙΚΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ
(α) ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ
Αν ο εισαγγελέας πάρει κάποια μήνυση ή αναφορά και τη θεωρεί νομικά ή ουσιαστικά αβάσιμη, προβλέπεται μια διαδικασία για να τη βάλει στο αρχείο. Σε αντίθετη περίπτωση ασκεί ποινική δίωξη και πρέπει να διατάξει προανάκριση ή κύρια ανάκριση ή παραπομπή του κατηγορούμενου απευθείας στο δικαστήριο (εκτός από τα κακουργήματα). Πριν ασκήσει δίωξη μπορεί να ζητήσει ή να κάνει ο ίδιος ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ.

ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΣΗ
Προανάκριση (καθώς και προκαταρτική εξέταση) μπορούν να κάνουν οι ειρηνοδίκες και οι βαθμοφόροι της αστυνομίας (υπενωματάρχης και πάνω · υπαρχιφύλακες και πάνω).
Για να γίνει προανάκριση χρειάζεται γραπτή παραγγελία του εισαγγελέα. Προβλέπεται ότι μπορεί να γίνει αστυνομική προανάκριση και χωρίς εισαγγελική παραγγελία στα αυτόφωρα και όταν υπάρχει κίνδυνος από την αναβολή (δηλ. κινδυνεύουν να χαθούν ουσιώδη αποδεικτικά στοιχεία).
Η προανάκριση είναι συνοπτική και τελειώνει με την παραπομπή του κατηγορούμενου στο ακροατήριο ή σε κυρία ανάκριση ή στο δικαστικό συμβούλιο. Θεωρείται περιττή η προανάκριση για τα πταίσματα, τα πλημμελήματα αρμοδιότητας μονομελούς και τα αυτόφωρα πλημμελήματα (χωρίς φυσικά να αποκλείεται να γίνει).
Πeριττή επίσης θεωρείται η προανάκριση για τα πλημμελήματα αρμοδιότητας τριμελούς όταν έχει προηγηθεί προκαταρτική εξέταση.

ΚΥΡΙΑ ΑΝΑΚΡΙΣΗ
1) Την κυρία ανάκριση την διενεργούν οι τακτικοί ανακριτές, μετά από γραπτή παραγγελία του εισαγγελέα.
Τα κακουργήματα πάνε πάντα στην κυρία ανάκριση. Ακόμα για τα πλημμελήματα που επιτρέπεται προφυλάκιση ή για να συμπληρωθεί η προανάκριοη είναι στην κρίση του εισαγγελέα να ζητήσει κύρια ανάκριση.

2) Υποτίθεται ότι σκοπός της ανάκρισης είναι η ανακάλυψη της αλήθειας και όχι η συλλογή κάποιων τυπικών αποδεικτικών στοιχείων και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κάποιος κατάλογος ανακριτικών πράξεων, γπαρχουν μόνο κάποιοι δικονομικοί περιορισμοί.
Εξετάζονται ακόμα και στοιχεία που αφορούν την προσωπικότητα του κατηγορουμένου, εφόσον μπορούν να παρθούν υπ' όψη για το μέγεθος της ποινής.

3) Κάθε ανακριτής (και ο προανακριτής) έχει απεριόριστες δυνατότητες και δικαιώματα στην ανάκριση. Μπορεί να κλείνει ολόκληρα σπίτια, να σφραγίζει κινητά και ακίνητα, νπ διατάζει να μην απομακρυνθεί κανείς μέχρι το τέλος της ανάκρισης, ερευνάς κλπ., να διατάζει την απομάκρυνση όσων εναντιώνονται, ακόμα και να τους επιβάλλει κράτηση μέχρι 24 ώρες. Μπορεί να διατάζει την απομάκρυνση (που μπορεί να εκτελεστεί και με τη βία) του εναντιονομένου συνηγόρου, αλλά τότε πρέπει να διορίσει άλλο συνήγορο, ιδιαίτερα αν το ζητήσει ο κατηγορούμενος.
Για κάθε ανακριτική πράξη ο ανακριτής πρέπει να κάνει έκθεση επί τόπου, με την παρουσία δικαστικού γραμματέα η άλλου ανακριτή ή δυο μαρτύρων.

4) Μόλις ο τακτικός ανακριτής τελειώσει την ανάκριση και πριν στείλει τη δικογραφία στον εισαγγελέα πρέπει ν' ανακοινώσει στον κατηγορούμενο το τέλος της ανάκρισης. Ο εισαγγελέας αφού πάρει τη δικογραφία, άμα θεωρεί κλεισμένη την ανάκριση, πρέπει να κάνει πρόταση. Αν ο κατηγορούμενος το ζητήσει, ο εισαγγελέας είναι υποχρεωμένος να τον ειδοποιήσει 24 ώρες νωρίτερα να λάβει γνώση της εισαγγελικής πρότασης.

Αν στην ανάκριση παραβιαστούν οι διατάξεις που αφορούν την εμφάνιση, εκπροσώπηση ή υπεράσπιση του κατηγορούμενου και την άσκηση των δικαιωμάτων του, οι πράξεις που έγιναν παράνομα είναι απόλυτα άκυρες. Αυτή η ακυρότητα συμπαρασύρει και τις επόμενες πράξεις που έγιναν μετά την άκυρη ή πιο πριν αλλά είναι συναφείς με την άκυρη. Όμως αυτή η ακυρότητα πρέπει να προβληθεί μέχρι την αμετάκλητη παραπομπή της υπόθεσης στο ακροατήριο, αλλιώς καλύπτεται. Αν δεν αφορά την προδικασία εξετάζεται αυτεπάγγελτα ακόμα και στον Άρειο Πάγο.
Στις περιπτώσεις που αναφέρονται από τη δικονομία δεν είναι ανάγκη να υποβάλλει αίτηση ο κατηγορούμενος για την άσκηση των δικαιωμάτων του. Η κυρία ανάκριση τελειώνει με την παραπομπή του κατηγορούμενου στο ακροατήριο ή στο δικαστικό συμβούλιο (για βούλευμα).

Οργιο βίας από την Ομάδα Δέλτα

Με αφορμή τις μαζικές συλλήψεις και τις κακοποιήσεις που σημειώθηκαν σε βάρος των συλλαμβανόμενων στη διάρκεια των μαζικών κινητοποιήσεων που ακολούθησαν την δολοφονία του 15χρονου Α.Γρηγορόπουλου, δικηγόροι συγκροτήσαμε την Ομάδα Νομικής Βοηθείας με στόχο την αποφασιστική παρέμβαση για την αποτροπή αυθαιρεσιών και παραβιάσεων σε βάρος των συλλαμβανόμενων, προσαγόμενων και όσων συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, την παροχή άμεσης νομικής βοήθειας και συμπαράστασης σε όσους βρεθούν αντιμέτωποι με τους μηχανισμούς καταστολής, για την περιφρούρηση των βασικών δικαιωμάτων τους, την ενημέρωση των πολιτών που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις για τα δικαιώματα τους, τα μέσα και τις διαδικασίες για την προστασία τους, καθώς και την δημοσιοποίηση περιστατικών βίας σε βάρος διαδηλωτών. Καθ' όλο το διάστημα που μεσολάβησε το έργο της Ομάδας αποδείχθηκε σημαντικό και αναγκαίο.
Παράλληλα η αυταρχικοποίηση του κράτους και η άγρια καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων θέτουν σε διαρκή κίνδυνο τα ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Το τελευταίο διάστημα ιδιαιτέρως έχει μεθοδευτεί ακόμη πιο έντονα η δαιμονοποίηση της περιοχής των Εξαρχείων και η στοχοποίηση πολιτικών χώρων, ενώ διατυμπανίζεται ότι "ο Δεκέμβρης" θα είναι ένα "τεστ" για τον νέο υπουργό. Μια απλή ανάγνωση των δηλώσεων του πρωθυπουργού, του υπουργού και λοιπών κυβερνητικών στελεχών, σε συνδυασμό με τη γενικευμένη προπαγάνδα των ΜΜΕ, καθιστά ολοφάνερο ότι τίθενται στο στόχαστρο της καταστολής οι προγραμματισμένες κινητοποιήσεις της 5ης, 6ης και 7ης Δεκεμβρίου στο κέντρο της Αθήνας.

Σε αυτή την εξαγγελθείσα επίθεση στα δικαιώματα των διαδηλωτών, η Ομάδα Νομικής Βοήθειας θα είναι παρούσα υπηρετώντας τον ρόλο της όπως περιγράφηκε.

Τηλέφωνα καταγγελιών :
6972-718536
6972-799025
6976-395658
6946-738686
6978-909319
6936-492025
6975-752346
6973-335960

>Γράφει ο Στάθης στο ο θυρωρός της νύχτας:

Κρεσέντο παλιανθρωπιάς στο Κοινοβούλιο.

Οταν ειρωνεύεται κανείς μια καθαρίστρια, μία κυρία 50 ετών που αγωνίζεται να βγάλει το ψωμί της, ότι δεν είναι και τόσο φτωχή επειδή διαθέτει αυτοκίνητο

-το οποίον, ειρήσθω εν παρόδω, αγόρασε δεύτερο χέρι με 110.000 χιλιόμετρα στο ενεργητικό του και το χρωστάει ακόμα- τότε διαπράττει παλιανθρωπιά.

Οταν περιπαίζει την προσπάθεια της κοινωνίας να εξιλεωθεί για τα καθάρματα που βιτριόλισαν την κυρία Κούνεβα με ένα τριάρι -προτείνοντας μια «γκαρσονιέρα» (και πολύ τής είναι), τότε διαπράττει παλιανθρωπιά.

Οταν βλέπει τη «σωτηρία της πατρίδας» στην περικοπή και το πάγωμα των μισθών για τους εργαζόμενους, προκειμένου να διατηρήσουν τα κέρδη τους οι Τράπεζες και οι Δυνατοί, τότε εκτός από ακροδεξιά δημαγωγία, διαπράττει και παλιανθρωπιά.

Οταν δηλώνει μέσα στο Κοινοβούλιο ότι ένα άλλο κοινοβουλευτικό κόμμα, εν προκειμένω ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει «κόκκινο φωτάκι» στην πόρτα του, τότε διαπράττει παλιανθρωπιά.

Ο κ. Καρατζαφέρης!

Κατάφερε να αποδείξει μέσα σε τρεις μέρες σε όσους ακόμα εθελοτυφλούν ότι δεν μπορεί να 'ναι κανείς φασίστας, χωρίς να μετέρχεται παλιανθρωπιές...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 5.ΧΙΙ.2009 stathis@enet.gr

>Εποπτικό Οργανο Δεοντολογίας ΕΣΗΕΑ: “Οχι στην πολυθεσία των δημοσιογράφων στο Δημόσιο”

Το Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας επισημαίνει για μια ακόμη φορά το θέμα της πολυθεσίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Το δικαίωμα της εργασίας είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο για όλους τους πολίτες. Και στην προκείμενη περίπτωση όταν υπάρχουν άνεργοι δημοσιογράφοι είναι αδιανόητη η επιδίωξη από άλλους δύο, τριών ή και περισσοτέρων θέσεων στον κρατικό τομέα. Δυστυχώς, με την απαράδεκτη στάση των εκάστοτε φορέων της εξουσίας η προκλητική αυτή κατάσταση συνεχίζεται, με παραγνώριση της συνταγματικής επιταγής, του νόμου και της βασικής αρχής και αντίληψης περί κοινωνικής ηθικής. Άλλο προκλητικό φαινόμενο είναι οι συμβάσεις περί αποκλειστικής απασχόλησης με αυξημένες αμοιβές στο δημόσιο τομέα, όπου αυτές καταστρατηγούνται. Γιατί ενώ υπάρχει η δέσμευση της αποκλειστικής απασχόλησης, από πολλούς παραβιάζεται και καταλαμβάνονται και άλλες θέσεις εργασίας, αποστερώντας ουσιαστικά από άλλους συναδέλφους τη δυνατότητα εργασιακής απασχόλησης. Τα απαράδεκτα αυτά φαινόμενα, που εξυπηρετούν την απληστία των ολίγων, με την ανάλγητη συμπεριφορά έναντι των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, θα πρέπει να τερματιστούν. Και προς την κατεύθυνση αυτή βασική είναι η ευθύνη και της πολιτικής εξουσίας, που θα πρέπει να παρέμβει αποφασιστικά. Μια και μόνο εργασιακή σχέση οποιασδήποτε μορφής στο δημόσιο. Και τήρηση της δέσμευσης αποκλειστικής απασχόλησης. Τέρμα στην ανάλγητη πολιτική έναντι των ανθρώπων της ανάγκης.

Και αυτή η γενιά, η γενιά των 15 και 20 χρόνων, βρήκε τον δικό της.
Τον Ηλία Κανέλλη!
Που με ένα δημόσιο ξέρασμα στο protagon.gr βάζει τα πράγματα στη θέση τους κάνοντας τη βρόμικη δουλειά με την οποία λίγοι θέλουν να ασχοληθούν: "Ησυχία Τάξη Ασφάλεια" και "Ελλάς Ελλήνων Καταστηματαρχών".
Με ύφος και στυλ τριακοσίων "Γεωργαλάδων" ο Κανέλλης στήνει στα θεωρητικά πόδια του ολόκληρο τον ακροδεξιό βόρβορο.
Σκουπιδο-εγκέφαλοι!

>Στο Διαδίκτυο και όχι στον Τύπο οι ισολογισμοί

Εδώ και ...αιώνες το κράτος (πέρα από την κρατική διαφήμιση) κάνει δώρο στον Τύπο και τους ισολογισμούς των επιχειρήσεων οι οποίες είναι υποχρεωμένες να τους δημοσιεύουν επι πληρωμή. Αυτή η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ θα πρέπει να σταματήσει ΤΩΡΑ με την ευκαιρία του νόμου για τη διαφάνεια.

Το θέμα θίγει σήμερα η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:

“Η κυβέρνηση αποφάσισε να δημοσιοποιήσει όλες τις αποφάσεις των κρατικών υπηρεσιών στο Διαδίκτυο, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της διαφάνειας. Το κράτος όμως υποχρεώνει τους ιδιώτες να δημοσιεύουν από αγγελίες έως προκηρύξεις και τα οικονομικά τους στοιχεία σε έντυπα , όχι όμως στο Διαδίκτυο. Πρόκειται για μέθοδο που είναι απαρχαιωμένη, ακριβή και δεν βοηθάει στην ενημέρωρση της κοινής γνώμης. Στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, οι εταιρείες χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, όπου κάθε πολίτης μπορεί να ενημερωθεί για την πορεία των μεγεθών τους. Μήπως ήλθε η στιγμή να καταργηθεί το σημερινό καθεστώς και στην Ελλάδα, αφού μόνο η διαφάνεια δεν βοηθάει; “

Κάποιοι έχουν ήδη στήσει τα σκηνικά... Οι κάμερες παίρνουν θέση σε επίκαιρα σημεία... Οι κάμεραμεν και οι φωτογράφοι καθαρίζουν τους φακούς τους... Οι αστυνομικοί συντάκτες καθαρίζουν τα λαρύγγια τους. Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι μαθαίνουν τις ατάκες τους, κάνουν πρόβα στα παρασκήνια και δίπλα στους σκουπιδοτενεκέδες. Τα μόνιτορ των καναλιών έχουν περαστεί με πανάκια ΑΖΑΞ. Το ίδιο κι εκείνα της ΓΑΔΑ. Οι καταστηματάρχες ξαναδιαβάζουν φωναχτά τους όρους των ασφαλιστήριων συμβολαίων τους. "Θραύση βιτρίνας", "καταστροφή εμπορεύματος". Ο Πάγκαλος θέλει να αποδείξει οτι είναι καλύτερος από τον Παυλόπουλο. Ο Χρυσοχοΐδης οτι είναι καλύτερος από τον Μαρκογιαννάκη. Ο αστυνομικός καλύτερος από τον αντιεξουσιαστή και ο αντιεξουσιαστής καλύτερος από τον χούλιγκαν.

Τα σενάρια κυκλοφορούν εδώ και πολλές εβδομάδες από χέρι σε χέρι... Τις τελευταίες ώρες αυτά τα σενάρια γίνονται όλο και πιο μαύρα...
Κάποια μάλιστα από αυτά δείχνουν να έχουν ευρύτερους στόχους. Πολύ ευρύτερους από σπασίματα, δακρυγόνα και φωτιές.


Κάποιοι, και από τις δύο πλευρές, ψάχνονται για έναν "δεύτερο γύρο". Ή έστω μια επανάληψη των περσινών.
Ομως το πέρσι δεν είναι ίδιο με το φέτος.
Μπορεί να είναι καλύτερο ή και χειρότερο.
Πάντως δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι καν συγκρίσιμο.
Κι όποιος δεν μπορεί να δει διαφορά είναι καταδικασμένος.
Οπως και όποιος δεν καταλαβαίνει οτι οι εξεγέρσεις δεν γίνονται με προγραμματισμένα ραντεβού. Σαν να πηγαίνεις στον οδοντίατρο.

Η προγραμματισμένη επανάληψη είναι ΠΑΝΤΟΤΕ καρναβάλι. Είτε καρναβάλι με σουβλάκια και τσιπς. Είτε καρναβάλι θανάτου.

Οι μόνοι που θα χαρούν για ένα τέτοιο καρναβάλι θα είναι τα κανάλια και οι ακροδεξιοί. Οσο περισσότερη φωτιά, όσο περισσότερο αίμα, τόσο το καλύτερο!

Τα όρνεα έχουν ήδη καθίσει πάνω στις ταμπέλες και ξύνουν τα ράμφη τους περιμένοντας.

Οποιος δώσει σε αυτά τα όρνεα έστω και την ελάχιστη τροφή θα κατασπαραχτεί πριν προλάβει να πει "γουρούνι"!



Τα πράγματα δεν είναι καλά κι αυτό το γράφω όσο πιο ψύχραιμα γίνεται για να μην πατήσω κι εγώ τη μπανανόφλουδα της τρομολαγνείας.
Ομως οι δρόμοι θα είναι, τις επόμενες ημέρες, γεμάτοι μπανανόφλουδες.
Για όλους. Για τα νέα παιδιά που θα βγουν στους δρόμους, για την Αριστερά, για τη δημοκρατία, για τους πάντες...
Το θέμα είναι ποιος θα πατήσει τις λιγότερες.

Δύσκολες ώρες έρχονται.
Πολύ δύσκολες.

Είναι ώρα ΕΥΘΥΝΗΣ για ΟΛΟΥΣ!

Αυτό το ΑΙΣΧΟΣ πρέπει να σταματήσει ΤΩΡΑ!
Διαφανείς ΟΡΟΙ και ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ για Κρατική Διαφήμιση στα ΜΜΕ.

Ελεγχος για τις εισφορές τους στο ΙΚΑ και στα άλλα ταμεία.
Ελεγχος για την απόδοση ΦΠΑ.
Ελεγχος ΣΔΟΕ σε όλα τα ΜΜΕ

>Δεκέμβριος (2008)

Γράφουν για τον Δεκέμβρη:

>Πώς μιλάμε το συμβάν
>ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ…

Ο Oliver J. Chiang από την Forbes.com "έκλεψε" τον τίτλο από το χθεσινό μου ποστ!!!

Ο δικός του: "Murdoch 1, Google 0"

Ο δικός μου: Google - Παλιά ΜΜΕ 0-1

Διαφωνούμε μόνο στην έδρα (!) και στο όνομα της ομάδας που νίκησε!


Υ.Γ. 1 Χαίρομαι!!!
Υ.Γ. 2 Σιγά μη με είχε διαβάσει ! Για να προσγειωθούμε!

Σχετικά:

How Murdoch Can Kill Google

King Of Pop Tops Search Engines

Can Digg Save The News Business?

Why We Must Have A Free And Open Internet

Τα καράβια των ελληνικών ΜΜΕ βουλιάζουν το ένα μετά το άλλο όπως συμβαίνει και σε ολόκληρο τον κόσμο. Κι όμως οι ορχήστρες συνεχίζουν να παίζουν και τα γκαρσόνια συνεχίζουν να σερβίρουν εδέσματα στη μεγάλη σάλα. Κάποιοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου στις πολυτελείς κουκέτες τους. Και κάποιοι άλλοι, εκεί, έξω στα καταστρώματα βλέπουν την επικίνδυνη κλίση που έχουν πάρει τα πλεούμενα, χωρίς όμως να μπορούν να την εξηγήσουν και χωρίς να να μπορούν να κάνουν κάτι...
Ο δημοσιογραφικό κλάδος, ουσιαστικά ακυβέρνητος εδώ και χρόνια, τώρα είναι και τυπικά χωρίς καπετάνιους στο τιμόνι.
Και μέσα στην καταστροφή ακούγεται επιτέλους μια φωνή. Η φωνή του Μεικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Μόνο που είναι φωνή απόγνωσης και όχι φωνή μιας κάποιας λύσης. Δηλαδή φωνή της λογικής και της επίγνωσης του τι πραγματικά συμβαίνει.
Οι συνάδελφοι, όπως και η πλειοψηφία των ελλήνων δημοσιογράφων, νομίζει οτι ζούμε μια παροδική κρίση. Πως όλα όσα γίνονται είναι περαστικά και οτι μπορεί κάποιος ή κάτι να τα αναστρέψει. Πως η λύση είναι η διεκδίκηση των παλιών κεκτημένων και των δικαιωμάτων. Πως το θέμα είναι απλά και μόνο το εργασιακό και οτι με πίεση μπορεί να λυθεί.
Κι αυτό είναι το τεράστιο λάθος.
Θα πνιγούμε διαμαρτυρόμενοι.
Ακριβώς διότι δεν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της Κρίσης.
Λένε οι εκπρόσωποι του Μεικτού:

Τα εκλεγμένα μέλη του Μικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, εκφράζουμε την έντονη ανησυχία και αγωνία μας, καθώς και των συναδέλφων που εκπροσωπούμε, για τις εξελίξεις στα ΜΜΕ. Η καταιγίδα είναι ήδη εδώ. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε:

• 11 μήνες παραμένουν απλήρωτοι οι δημοσιογράφοι στην «Εξπρές» και πάνω από τέσσερις στον Ξένιο.
• Απολύονται ή υποχρεώνονται εκβιαστικά σε αποχώρηση δημοσιογράφοι από τον ΑΝΤ-1.
• Συνεχίζονται μαζικά οι απολύσεις σε City, Alter κ.λ.π., ενώ ανάλογα φαινόμενα σημειώνονται και σε θεωρητικά «καλά μαγαζιά» (π.χ. Καθημερινή).
• Παραμένουν σε εκκρεμότητα και ανασφάλεια οι εργαζόμενοι στους δημοτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς.
• Σε ομηρία βρίσκονται εκατοντάδες συμβασιούχοι στην ΕΡΤ.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και, δυστυχώς, στην πιο βαθιά κρίση στην ιστορία του κλάδου, η ΕΣΗΕΑ βρίσκεται στη χειρότερή της κατάσταση. Το ΔΣ υπολειτουργεί, προεδρείο δεν έχει εκλεγεί έξι μήνες μετά τις τελευταίες εκλογές, ενώ το Μικτό Συμβούλιο καταδικάζεται σε αδράνεια. Η διετής συλλογική σύμβαση εργασίας λήγει τον Δεκέμβριο και κανείς δεν έχει σκεφτεί όχι μόνο τι αλλά και με ποιους τρόπους θα απαιτήσουμε την επόμενη, αλλά ούτε καν να την καταγγείλει. Το ασφαλιστικό ανοίγει και πάλι με ευθείς απειλές για όλους τους εργαζόμενους και, φυσικά, για τον κλάδο μας.

Η αποδιοργάνωση, η έλλειψη στόχων και δράσης οδηγεί στην ανεργία και την απογοήτευση ολοένα περισσότερους εργαζομένους. Η κατάρρευση του σωματείου έχει αποθρασύνει την εργοδοσία που δεν διστάζει να βάλει σε εφαρμογή ακραία μέτρα και σενάρια. Η ασυδοσία των «επάνω» έχει φτάσει μέχρι το σημείο να αποκλείουν προκλητικά την εκπρόσωπο των εργαζομένων στον προηγούμενο Ελεύθερο Τύπο, Ματίνα Παπαχριστούδη, από το δυναμικό του νέου φύλλου, στέλνοντας σαφές μήνυμα αδιαλλαξίας και ακραίας επιθετικότητας.

Δεν υπάρχει κανένα «κεκτημένο» και όποιος αντιστέκεται στα αντιδραστικά τους σχέδια θα «εξαφανίζεται». Δυστυχώς, στη συγκεκριμένη υπόθεση, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ – ανεξήγητα και περιέργως – δεν υποστήριξε, ως όφειλε, την επαναπρόσληψη της εκπροσώπου. Απαιτούμε από το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ να καταγγείλει τον αποκλεισμό της Ματίνας Παπαχριστούδη, τηρώντας την καταστατική αρχή της προστασίας των εκλεγμένων εκπροσώπων των εργαζομένων στα ΜΜΕ.

Η κατάσταση στην ΕΣΗΕΑ δεν είναι επίσης περαστική.

Μόνο αν πιστέψουμε οτι η Ενωση είναι προ πολλού "νεκρή" μπορεί κάτι να γίνει.

Τι;

Μια Νέα Ενωση Δημοσιογράφων.

Αλλη λύση δεν υπάρχει!

Μια Νέα Ενωση που δεν θα λειτουργεί απλώς ως Σωματείο αλλά και ως Οργάνωση παραγωγής ενημέρωσης, εκπαίδευσης, αναζήτησης νέων τρόπων και ρόλων για τη Δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους.

Ολα από την αρχή!

Μπαλώματα και επιμέρους αιτήματα, όσο δίκαια και να είναι δεν μπορούν να σταθούν ούτε και να έχουν κάποιο αποτέλεσμα.

Λέτε:

Για όλους αυτούς τους λόγους, επιλέξαμε να σπάσουμε τη σιωπή μας. Καλούμε σε γενικές συνελεύσεις των δημοσιογράφων σε όλα τα ΜΜΕ το επόμενο διάστημα με άξονα:

• Τις διεκδικήσεις μας για τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας.
• Για να μην γίνει καμία απόλυση σε ΜΜΕ σε περίοδο οικονομικής κρίσης.
• Για να διερευνήσουμε τους τρόπους εξόδου της ΕΣΗΕΑ από την κρίση.
• Να αποκρούσουμε τη νέα επίθεση στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα και να απαιτήσουμε την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.

Παράλληλα, απαιτούμε τη διεξαγωγή γενικής συνέλευσης των δημοσιογράφων σε σύντομο χρονικό διάστημα, σε προσιτό χώρο και με προκήρυξη στάσης εργασίας.

Ολα αυτά θα ήσαν εύλογα σε κανονικές συνθήκες. Πριν χρόνια ίσως...

Τώρα το παιχνίδι έχει τελειώσει.

Το νέο παιχνίδι λέγεται: "Τα ΜΜΕ πεθαίνουν. Η Δημοσιογραφία μπορεί να σωθεί;".

Αυτό είναι το στοίχημα.

Αλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Βλέπε:

>Ο Τύπος Καίγεται!

>Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης

> Η συζήτηση για τα Νέα Μέσα και τη Δημοσιογραφία

> ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΜΜΕ

>Κρίση στα ΜΜΕ; Ας ανακαλύψουμε και πάλι τη δημοσιογραφία (Μέρος Ε')

>Η Κρίση στα ΜΜΕ… (σημειώσεις για ένα πρόβλημα) 1-25

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου, στις 8 και 30, στην Πρωτοπορία...

(Θέμα σε εξέλιξη...)

Αν όχι σε ήττα, πάντως σίγουρα σε υποχώρηση "εξαναγκάστηκε" η Google υπό την πίεση του κονσόρτσιουμ των ιδιοκτητών των Παλαιών ΜΜΕ.
Οι χρήστες του διαδικτύου -και της Google- θα είναι υποχρεωμένοι πλέον να πληρώνουν αν θέλουν να διαβάσουν ειδήσεις από μεγάλα ΜΜΕ (εάν και εφόσον βέβαια αυτά αποφασίσουν να βάλουν χρεώσεις...). Αυτό αποφασίστηκε σε διημερίδα που οργανώθηκε από Federal Trade Commission (FTC) στη διάρκεια της οποίας η Google όπως και άλλοι news aggregators δέχτηκαν σκληρή επίθεση από τον πρόεδρο της News Corp. Rupert Murdoch και άλλους εκδότες.

Οι πιέσεις των Murdoch και ΣΙΑ οδήγησε συγκεκριμένα τη Google στην απόφαση του να επανεξετάσει το "First Click Free" program. Μέχρι τώρα η Google ή το Google News οδηγούσε τους χρήστες στις ηλεκτρονικές σελίδες των εφημερίδων χωρίς να υπάρχουν περιορισμοί. Αυτό αλλάζει. Οι χρήστες δεν θα μπορούν να δουν πάνω από πέντε σελίδες την ημέρα χωρίς να πληρώσουν.

"Η καλή δημοσιογραφία είναι ένα ακριβό αγαθό" είπε -και σωστά- ο 78χρονος Murdoch ο οποίος και επανέλαβε την πρόθεσή του να χρεώνει σε ΟΛΕΣ τις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εντύπων του.

"Το να δημιουργείς υψηλής ποιότητας περιεχόμενο δεν είναι κάτι απλό και μερικές φορές είναι πανάκριβο" παραδέχτηκε και η ίδια η Google με ποστ της στο blog της εταιρείας.

Αντίθετα, η Arianna Huffington κατηγόρησε τον Murdoch για "digital denial" και του σύστησε να πάψει να γκρινιάζει.

Για το θέμα έχω γράψει και άλλες φορές.

Η Google έκανε μια τακτική υποχώρηση. Θα μπορούσε να είχε κρατήσει μια πολύ σκληρή γραμμή αποφασίζοντας μονομερώς να απομακρύνει όλα τα παλιά ΜΜΕ που την πολεμούν και μετά αυτά να ψάχνονται για links και επισκεψιμότητα.
Δεν το έκανε τώρα.

Θα το κάνει μόλις αποκτήσει το δικό της, έμψυχο, Newsroom!
Και τότε τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Πολύ δύσκολα για τον Murdoch και όσους τον ακολουθούν στο γκρεμό...


Σχετικά:

> "Google to Let Publishers Limit Free Website Access"
> Tell us more, Paul

Και το σχόλιο του Dark Angel που δεν ανεβαίνει (!!!!) στα σχόλια:

Μια δεκαετία σχεδόν πριν άκουγα και διάβαζα για το τέλος του χαρτιού και των εντύπων κάτι το οποίο προφανώς δεν συνέβει και δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Μπορεί τώρα να κατηγορούν τον Μέρντοχ για τεχνοφοβικό άλλα τέτοιου είδους μεγαθήρια δεν τα τρομάζεις εύκολα με απλές λέξεις και χαρακτηρισμούς. Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του Δικτύου είναι ο "ανοιχτός" χαρακτήρας του και οι δωρεάν υπηρεσίες του. Μπορεί κάποτε σε πιό ρομαντικές εποχές με το 2.400 boca και τις ΒΒS να συνέβαινε κάτι τέτοιο αλλά σήμερα με τα καραβάνια των διαφημίσεων και τις γυάλινες χάντρες δεν υφίσταται ούτε το ανοιχτό, ούτε το δωρεάν.

Στο δίκτυο συμβαίνει αυτή τη στιγμή ότι συμβαίνει και σε όλη την υπόλοιπη αγορά του real life. Οτι πληρώνεις παίρνεις. Το να γράψει κάποιος 1.000 γραμμές php και να ενσωματώσει εκεί άρθρα και φωτό δεν το κάνει media. Media το κάνει η αμεσότητα, η ποιότητα και ο σεβασμός στον αναγνώστη καθημερινά. H google (και δεν καταλαβαίνω γιατί για όλους υπάρχει μόνο αυτή και όχι άλλη μηχανή αναζήτησης) δεν παράγει τίποτα και το μόνο που κάνει είναι να συγκεντρώνει κείμενα και φωτογραφίες άλλων, ενώ ταυτόχρονα υλοποιεί και τα υπόλοιπα project της, με τη μορφή κοινωνικών πειραμάτων, εκβιάζοντας απαλά και με τρόπο σχεδόν το σύνολο του internet. O Mέρντοχ δεν είναι ανόητος. Βλέπει την google να γιγαντώνεται εις βάρος του και κλειδώνει το περιεχόμενο -όχι όλο αλλά ένα κομμάτι του- και πολύ καλά κάνει, προς το παρόν, γιατί μέσα σε όλον αυτό το ψηφιακό θόρυβο -τα λεγόμενα σκουπίδια- πρέπει να ξεχωρίσει με κάποιον τρόπο το ποιοτικό πρόσωπο. Βέβαια υπάρχουν πάντα ανόητα άρθρα πχ στο Wired όπως επίσης υπάρχουν και εξαιρετικά κείμενα από έναν άγνωστο blogger στην Παταγονία. Αυτό όμως ανήκει στην άναρχη φύση του μέσου.

Ενας δεύτερος τεράστιος μύθος είναι τα hits, page views, unique visitors κτλ και το ρόλο της google σε αυτά. Τα δαιδαλώδη αυτά στατιστικά δεν προσφέρουν και τίποτα σπουδαίο εκτός και αν κάποιος τολμήσει και δημοσιοποιήσει τη μοναδική έγκυρη μονάδα μέτρησης: To χρόνο παραμονής του χρήστη-αναγνώστη στο site η τη σελίδα (μια απλή ματιά στα blog statistics και βλέπει κάποιος πάρα πολύ εύκολα ότι οι περισσότερες επισκέψεις του είναι από λάθος link/keyword).

Προσωπικά βλέπω κορεσμό του Δικτύου και όχι το "θάνατο" των παλιών ΜΜΕ γιατί οι δύο κόσμοι κινούνται παράλληλα και δεν πρόκειται ποτέ να ενωθούν (αν και φαινομενικά ισχύει το αντίθετο). Ηδη αυτή τη στιγμή με τα εκατομμύρια χρηστών του Facebook, You Tube, Twitter, My Space παράγεται καθημερινά ένας τεράστιος όγκος άχρηστης πληροφορίας, ένα βουητό που παραμένει στα επίπεδα του βουητού και δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει μελωδία.


Αγωνιστικούς Χαιρετισμούς
Stay On The Sin

Ολα πάνε καλά στα μέτωπα της Νέας Γρίπης.
Μετά από ένα μάλλον ανήσυχο ύπνο...
Τα συμπτώματα (πυρετός, βήχας) έχουν περάσει και για τους δύο ασθενείς, μάνα και μεγάλο γιο.
Ο μικρός δεν κόλλησε ακόμη λόγω απομάκρυνσης.

Το πιο περίεργο είναι οτι δεν έχω κολλήσει (ακόμη;) εγώ. Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή δεν ήλθε ακόμη η ώρα μου ή έχω αντισώματα.

Για να δούμε!

Ο Πολιτισμός με το Βιτριόλι δεν είναι τόσο μακριά μας...




...η Τρομοκρατία είναι Προσωπική


...και είναι Παντού

...οι Δολοφόνοι δεν έχουν Πρόσωπο


...οι Ανθρωποι έχουν

...ακόμη κι αν τους το Κάψουν


...και Φωνή έχουν


...και Φωνάζουν


..."Αντισταθείτε!"


..."Αντισταθείτε!"

>Terrorism that's personal

Σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει ο Jon Stewart...

Οχι οτι πολλά από τα Μέσα δεν είναι προκατειλημμένα ή δεν έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάβολο...

Πάρα πολλές φορές όμως οι ανοησίες που μας πλασάρουν είναι προϊόντα τεμπελιάς.

Παράδειγμα από την επικαιρότητα των ημερών: Ολοι μετρούν νεκρούς από τη Νέα Γρίπη. ΚΑΝΕΝΑΣ όμως δεν μετράει πόσους νεκρούς από την Κανονική Γρίπη έχουμε ή είχαμε πέρσι και τα περασμένα χρόνια.
Αυτό είναι τεμπελιά!
Αυτό είναι "τα ξύνω με τη τσουγκράνα" και βαριέμαι να κάνω ρεπορτάζ!
Αυτό είναι παραπληροφόρηση λόγω βαρεμάρας!


Ανάλογο παράδειγμα ήταν και η περίπτωση της "επίσκεψης" Ερντογάν: Βαριέμαι που ζω και περιμένω την ανακοίνωση του ΥΠΠΕΞ για να κάνω κόπι-πέιστ και να κλείσω τη σελίδα, να πάω σπίτι.
Τεμπελιά!
Ευκολία!

Αηδία!

Ετσι, για να μη λέμε οτι φταίει η κρίση για τα χάλια μας!

Πρώτα από ολα φταίμε εμείς!

Update:

Παραθέτω αυτούσιο το παρακάτω σχόλιο. Εύστοχος, καίριος, ΣΩΣΤΟΣ ο σχολιαστής. Οταν διαβάζεις κάτι σε ένα ξένο μέσο δεν είναι εύκολο να το διασταυρώσεις. Κολλάς στην πρώτη ανάγνωση και κυρίως στην εικόνα και αμολάς την εξυπνάδα σου. Αυτό έκανα!
Η πραγματικότητα εδώ:

Η Παθογένεια της παραπληροφόρησης
Ένα απλό ας πρόσεχε όχι μόνο είναι λάθος...... αλλά είναι άκρως προσβλητικό για άτομα με μειωμένη διανοητική ικανότητα.
Πρόκειται για ένα συμβάν που τάραξε τα ήσυχα νερά της αγαπημένης μου Βέρνης με πρωταγωνιστές το έμβλημα και σήμα κατατεθέν της πόλης μια (φυλακισμένη !) αρκούδα με το όνομα FIn και ένα άτομα που είναι διανοητικά καθυστερημένο. Ο νεαρός αυτός που πήγε στο ανακαινισμένο παρατήριο-πάρκο της αρκούδας έχασε μέσα από τα χέρια του μια σακούλα με προσωπικά αντικείμενα τα οποία για κακή του τύχη προσγειώθηκαν στο διαχωριστικό διάζωμα μεταξύ πάρκου και κλουβιού αρκούδας. Μην έχοντας την αίσθηση του κινδύνου λόγω μειωμένης διανοητικής ικανότητας κατέβηκε στον ενδιάμεσο χώρο για να τα μαζέψει αλλά βλέποντας την αρκούδα αποφάσισε να σκαρφαλώσει στο διαχωριστικό τοίχο με σκοπό να παίξει και να χαϊδέψει την αρκούδα...... Αποτέλεσμα ήταν να δεχθεί όπως ήταν φυσικό επίθεση απο την αρκούδα και να υποστεί πολλαπλά τραύματα ενώ η αρκούδα δέχτηκε μια σφαίρα από έναν αστυνομικό (διαφορά μεταξύ έλληνα και ελβετού μπάτσου...ο στόχος......). Ευτυχώς .......τόσο ο νεαρός όσο και η αρκούδα έχουν αναρρώσει αλλά το θέμα όμως είναι η παραπληροφόρηση από φυλλάδες τύπου Telegraph και η αναπαραγωγή τους.....
Πλήρες άρθρα για τους γερμανοτραφείς
http://www.welt.de/news/article5345162/Verwundeter-Braunbaer-Finn-lahmt-nicht-mehr.html

Η κατάρρευση του έντυπου Τύπου επιταχύνεται στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με στοιχεία του Audit Bureau of Circulations η μέση ημερήσια κυκλοφορία 400 και πλέον καθημερινών εφημερίδων έπεσε στο διάστημα Απριλίου-Σεπτεμβρίου 2009 κατά 10,6% έναντι πτώσης 7,1% του προηγούμενου 6μήνου.
Τα πράγματα μήνα με το μήνα πάνε όλο και χειρότερα αφού η πτώση στις κυκλοφορίες ακολουθείται από μεγαλύτερη ακόμη πτώση στα έσοδα από διαφημίσεις και ενώ από το 2000 έχουν χαθεί 60.000 θέσεις εργασίας.
Αντίστοιχη πτώση είχε να εμφανιστεί από την εποχή του Μεγάλου Κραχ πριν από 70 χρόνια.

Το νέο, ανησυχητικό στοιχείο είναι η ανάσχεση, ακόμη και η πτώση ΚΑΙ της επισκεψιμότητας στα site των μεγάλων εφημερίδων:

In September, for instance, Nielsen reported that the New York Times was the Internet's most popular newspaper site, with an average of 21.5 million unique visitors per month, up 7 percent compared with a year earlier. Yet last week, the Times Co. reported a 27 percent drop in ad revenue for the quarter. At The Washington Post, which has lost $143 million through the first six months of 2009, the number of monthly unique online users was down 29 percent, to 9.2 million, compared with September of last year, just before the presidential election.

Αγαπητοί φίλοι/Αγαπητές φίλες

Οι Έλληνες Δημιουργοί Έργων Μουσικής, οι άνθρωποι πίσω από κάθε ελληνικό μουσικό κομμάτι, είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσουμε για την έναρξη λειτουργία της πλατφόρμας μας musicunites.gr, που υλοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία της ΑΕΠΙ.

Το musicunites.gr είναι μια δυναμική πλατφόρμα που επιτρέπει στον κάθε χρήστη να δημιουργήσει το δικό του προφίλ, στο οποίο μπορεί να ανεβάσει τη μουσική του, τα βίντεο του και τις φωτογραφίες του. Κυρίως, όμως, επιτρέπει την επικοινωνία δημιουργών, κοινού και φορέων μέσω δικτύωσης ομάδων και συνόλων με την κατάθεση σκέψεων και προτάσεων.

Μέσω του Internet, απευθυνόμαστε σε εσάς, όλους μαζί και κάθε έναν προσωπικά, γιατί θέλουμε να συζητήσουμε το μέλλον της μουσικής μαζί με ανθρώπους με τους οποίους μας ενώνει η αγάπη για την μουσική αλλά και η κοινή μας πεποίθηση ότι είναι σημαντικό να προστατεύουμε όλοι τα πνευματικά δικαιώματα κάθε δημιουργού. Μας ενδιαφέρει να ακούσουμε τις σκέψεις σας, που θα βοηθήσουν την μουσική να έχει αύριο και να είναι βιώσιμη γιατί σήμερα η διακίνηση της μουσικής στο Internet έχει οδηγήσει την σχέση μας σε αδιέξοδο. Θέλουμε να ακούσουμε τις απόψεις σας και τις θέσεις σας, προς όφελος της μουσικής και όλων μας.

Για τον λόγο αυτό, θα σας ενημερώνουμε για τις συμμετοχικές δράσεις που ετοιμάζουμε και θα αρχίσουμε έναν μεγάλο ανοιχτό διάλογο – απευθείας αλλά και μέσω Internet – στον οποίο σας θέλουμε όλους δίπλα μας – ισότιμους συνομιλητές και συνδιαμορφωτές της λύσης.

Σας ευχαριστούμε,

Έλληνες Δημιουργοί Έργων Μουσικής

you.

These great images come from a variety of talented photographers including Brent Pearson (his image is above) who has written a great resource touching on the topic – Night Photography and Light Painting (one of the few resources we highly recommend).

Post from: Digital Photography School - Photography Tips.

Την περασμένη Πέμπτη έκλεισε το σχολείο των μικρών για επτά ημέρες...
Την Παρασκευή πήγαμε με έντονο βήχα τον πιο μικρό στο γιατρό. Διάγνωση: Αλλεργία.
Σάββατο προς το μεσημέρι ο μεγάλος κάνει πυρετό, στα 38... Βήχας... Ponstan... Ο πυρετός πέφτει λίγο... Ανεβαίνει πάλι το απόγευμα με έντονο πονοκέφαλο και ζαλάδα... Βήχας με φλέματα... Πυρετός γιο-γιό, μέχρι και 38 και 8... Κατά τ' άλλα ΚΑΙ κέφια ΚΑΙ όρεξη για φαγητό!
Ο μικρός απομακρύνεται από το σπίτι για να μην κολλήσει από τον μεγάλο...
Κυριακή: το παιδί ξυπνάει με υψηλό πυρετό. Τρώει πρωινό. Ponstan... Ο πυρετός πέφτει... Λίγος βήχας αλλά πιο βαθύς... Κέφια αμείωτα... Ο πυρετός πέφτει και ανεβαίνει ανά 6ωρο. Με πολύ ελαφριά ρίγη. Καλό αυτό. Ξαφνικά αισθάνομαι ρίγη και εγώ. Ζαλάδα. Μικρός πονοκέφαλος. Βήχας. Περνάμε την Κυριακή στους καναπέδες...
Δευτέρα: το παιδί ξυπνάει πάλι με υψηλό πυρετό και πολύ συνάχι. Τρώει πρωινό. Ponstan... Ο πυρετός πέφτει και μένει απύρετος μέχρι το απόγευμα με λίγο βήχα. Εγώ είμαι σχεδόν καλά. Τώρα έχει σειρά η μάνα του σπιτιού! Εντονα συμπτώματα. Βήχας. Πυρετός. Αδυναμία. Δυσκολία στην αναπνοή. Ο μικρός-μικρός παλεύει μονάχα με την αλλεργία του. Το σπίτι μετατρέπεται σε πρόχειρο νοσοκομείο.
Απόγευμα Δευτέρας, πηγαίνω τον μεγάλο στη γιατρό του.
Είναι επίσημο: Εχει Νέα Γρίπη H1N1!!!
Αρα έχουμε και οι υπόλοποι ή θα την κολλήσουμε σύντομα.
Τι κάνουμε;
Πρώτον, δεν ανησυχούμε!!!
Δεύτερον, περιμένουμε μια ύφεση, την τρίτη-τέταρτη ημέρα και μια έξαρση των συμπτωμάτων (πυρετός, βήχας, πονοκέφαλος) μετά.
Τρίτον, εντοπίζουμε όσους είναι αυξημένου κινδύνου. Αυτοί θα πρέπει να πάρουν αντιβίωση από την ΠΡΩΤΗ ημέρα. Στην περίπτωση μας αυτός είναι ο μικρός-μικρός που έχει ιστορικό πνευμονοπάθειας.
Τέταρτον, περιμένουμε μέχρι την τέταρτη ημέρα. Αν η αναμενόμενη έξαρση πυρετού και βήχα δεν υποχωρεί με τίποτα σημαίνει κίνδυνος για επιπλοκές πράγμα που σημαίνει: Αντιβίωση ΤΩΡΑ!
Πέμπτον, ο άρρωστος παύει να μεταδίδει τον ιό μετά από ΔΥΟ ημέρες που είναι εντελώς απύρετος.
Εκτόν, οι μικροί ασθενείς κάνουν ΑEROLIN για τουλάχιστον 15 ημέρες. Οι μεγάλοι κάνουν υπομονή!!!

Σημειώσεις:

1. Τα συμπτώματα σε ΟΛΟΥΣ μας είναι σαφώς πιο ήπια από τις περσινές και προπέρσινες γρίπες μας.
2. Η καλή σχετικά διάθεση μπορεί να μας ξεγελάσει.
3. Τη μάσκα τη φορούν οι άρρωστοι και όχι οι υγιείς.
4. Το όλο πράγμα -καλώς εχόντων- θα κρατήσει επτά ημέρες. Τόσες ημέρες πρέπει να μείνει κάποιος σπίτι. Και δέκα ακόμη καλύτερα.
5. Οσοι έχουν γεννηθεί πριν το 1965 είναι πολύ πιθανόν να έχουν περάσει τη γρίπη του 1954 και επίσης εκείνη του 1976 που είναι οι "γονείς" της Νέας Γρίπης και γι' αυτό μάλλον δεν θα νοσήσουν.
6. Καπνιστές που είναι και παχύσαρκοι κινδυνεύουν!!!
7. Εννοείτε πως όσοι περάσουν τη Νέα Γρίπη ΔΕΝ χρειάζεται να κάνουν το εμβόλιο


Αυτά μέχρι στιγμής...

Περαστικά μας!

Διαβάστε όμως και αυτό το εξαιρετικό άρθρο: Η συζήτηση για το εμβόλιο της νέας γρίπης

...σημείο Χ κι εσείς παρέα!

Ευχαριστώ για τις ευχές με mails, msgs και tweets...

Και του χρόνου!

Photos via Twitter Flickr Account

Και πως να μην σκεφτείς τα ΑΘΛΙΑ γραφεία ελληνικών εταιρειών, ανάμεσά τους και των περισσότερων εφημερίδων στην Ελλάδα;
Γραφεία που ο ένας είναι επάνω στον άλλον. Γραφεία μπροστά στην πόρτα της τουαλέτας. Γραφεία που τα παράθυρα δεν ανοίγουν. Κόντρα σε κάθε εργατικό νόμο και σε κάθε λογική.

Ron Mueck

Καιρός να ασχοληθούν τώρα και με τα ένοπλα τάγματα θανάτου της Ακροδεξιάς και των νεοναζί που χτύπησαν και το Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, αλλά και τη διάβρωση μέρους της ΕΛΑΣ από τη Χρυσή Αυγή.




>http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_29/11/2009_381340
>Ποιοι «γαζώνουν» στο σκοτάδι
>Η βία των άκρων έχει γίνει πραγματική απειλή

"Με το ψηλό τους τέμπο, κι οι δυο Σοφία Βέμπο τραγούδαγαν εκεί!"

Ο μεν «να μπει ένα τέλος στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ» και να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ...
Ο δε(ν) σε ρητορική σύγκρουσης ... Δηλαδή να διαλυθεί ο ΣΥΝ...

Γύρω-γύρω όλοι...

Στη μέση η Αριστερά...

Για να το πω και με πολιτικούς όρους: το γαμήσαμε και ψόφησε!

Και με προσωπικούς όρους: εδώ έχω ξανάλθει, το έργο το έχω ξαναδεί ξανά και ξανά... Βα-ρέ-θη-κα!

Δεκαπέντε χρόνια ανένταχτος, θα αντέξω άλλα τριάντα!

Διότι ούτε ΠΑΣΟΚ θέλω να γίνω... Ούτε να καταλάβω τα Χειμερινά Ανάκτορα...
Δεν έχω ούτε τα αειθαλή νιάτα του Λεωνίδα ούτε την όψιμη εφηβεία του Αλέκου!

Σόρρυ δηλαδή αλλά σε λίγο θα κάνει δήλωση για το μέλλον της Αριστερά και η Αννα Καλουτά! Να μη σου πω και η Ζωζώ Σαπουντζάκη!

Θα τα πούμε και πάλι κάπου άλλου... Κάποτε άλλοτε...

Καλά ταξίδια...
Καλή χρονιά...
Καλά κρασιά...


Ψυχή Βαθιά...

(Που θα έλεγε και ο Παντελής για να πουλήσει κανένα DVD...)

Να μου φιλήσετε τους δικούς σας!

1. Πήγαινε στο Google.com.
2. Οταν "φορτώσει" κόλλησε στο URL address field:

javascript:void(document.cookie="PREF=ID=20b6e4c2f44943bb:U=4bf292d46faad806:TM=1249677602:LM=1257919388:S=odm0Ys-53ZueXfZG;path=/; domain=.google.com");

Ούτε http://google.com ούτε τίποτα. Μόνο την επάνω σειρά!

3. Πάτα enter.
4. Reload ή άνοιξε το Google.com με μια οποιαδήποτε αναζήτηση και ...καλώς ήλθες στο νέο user interface !

(via: i will set the world on fire )

Phresh is a collaboration blog, made by 5ive greek creatives. An experimental daily soul soup, mixed with links, photos, videos and texts that we liked. Από τα πιο όμορφα project των τελευταίων μηνών...

Οχι για απλή ανάγνωση...
Για ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ!!!

Τετάρτη βράδυ πήγα να ακούσω τις ομιλίες των Μανδραβέλη, Ψυχογιού και Δαφέρμου στη Νομική Σχολή. Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω Μόλις μπήκα στο αμφιθέατρο, μετάνιωσα. Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.
Το θέμα ήταν η πολιτική βία. Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία. Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.
Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες. Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν.
Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.
Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες; Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία.–ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο. Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.
Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος. Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο.
Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα. Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.
Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.
Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας.. Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι…
Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα.
Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές. Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα; Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ’ αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή. Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα. Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.
Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.
Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει. Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;
Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια…
Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο...
Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.
Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους; Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν. Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.
Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.
Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα. Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.
Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος… Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.
Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια; Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν. Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε. Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.
Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.

Δημοσιεύτηκε από την Άννα Δαμιανίδη σαν "Σημείωση" στο facebook

Αυτό βρε δεν είναι το Dubai;
Αυτό δεν είναι το χαϊδεμένο της Δύσης;
Αυτό δεν είναι το καμάρι των πετρελαιάδων;

Πάει το Dubai! Πάει!

Τελικά, ο καπιταλισμός εκτός από τραγικά δάκρυα φέρνει και δάκρυα από τα γέλια!





Σχετικά:
"Αλυσιδωτές" απώλειες λόγω Dubai

Πριν λίγες ώρες έλαβα κι εγώ την πρόσκλησή μου για μια ακόμη επανάσταση στην επικοινωνία...
Είχα ακούσει πολλά, είχα διαβάσει λίγα και περίμενα υπομονετικά τη στιγμή...
Οι πρώτες εντυπώσεις;
Δεν έχω καταλάβει και πολλά από τις δυνατότητες του νέου εργαλείου.
Προσπαθώ...
Οπως προσπαθώ πάντα, εδώ και δεκαπέντε χρόνια να καταλάβω κάθε νέο εργαλείο που εμφανίζεται στο διαδίκτυο...
Κάθε φορά χρειάζεται κόπος και χρόνος. Σπάνια είπα οτι δεν άξιζε. Πολλές φορές όμως έζησα την αρχή και το σύντομο, σχετικά, τέλος του...
Ηταν το Yahoo... Ηταν το ICQ... Ηταν το Pow-Wow... Ηταν το Yahoo messenger... Ηταν το Google... Ηταν το FaceBook... Ηταν το Twitter... Ηταν δεκάδες, εκατοντάδες άλλα...
Και τώρα ήλθε η σειρά του Google Wave!
Μόνο που αυτή τη φορά, αυτό το Κύμα ήλθε για να μείνει!!!
Αυτό λέει το ένστικτό μου και η εμπειρία μου. Ακόμη δεν είδαμε τίποτα -όσοι είχαμε την ευκαιρία να "παίξουμε" έστω και λίγο μαζί του.
...
Εδώ και χρόνια και πολύ περισσότερο τους τελευταίους μήνες ασχολούμαι συστηματικά με το τέλος των εφημερίδων και την μετεξέλιξη της Δημοσιογραφίας.
Αυτή τη στιγμή που γράφω τούτες της γραμμές έχω μια αίσθηση ματαιότητας.
Πως τζάμπα ασχολούμαι. Τζάμπα ασχολούμαστε.
Χαμένος χρόνος.
Ποια μετεξέλιξη, ποια σωτηρία και ποια νέα σχέδια!
Ας τους κάνουμε την κηδεία να τελειώνουμε!


Update: Πρόβλημα! Το Google Wave θέλει και κόσμο για να μπορείς να το δοκιμάσεις. Οσοι περίεργοι θέλουν μια πρόσκληση ας μου γράψουν anemosnaftilos@gmail.com. Εχω 3-4 διαθέσιμες!



(συνεχίζεται)

Το (πρώην)-ιντμίντια αποδεικνύει οτι έχει καταληφθεί από κάφρους...
Αυτοί που υπεραμύνονται της ελεύθερης έκφρασης και ενημέρωσης σβήνουν τα κείμενα που δεν "γουστάρουν". Οπως αυτά που επιχείρησαν να γράψουν κάποιοι ως απάντηση στις επιθέσεις των αναρχοφασιστών με αυγά!

Κάπου μάλιστα γράφει ένας "στο δικό μας κόσμο δεν θα έχετε βήμα"...

Κατάντια!

Τα φασιστοειδή του Τζουράσικ των Εξαρχείων, αυτό το "περίεργο" μείγμα "αντιεξουσιαστών" και χρυσαυγιτών, ξαναχτύπησε!
Η κτηνώδης αγραμματοσύνη τους και η απολιτική βία τους δίνει τη χαριστική βολή στο άσυλο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών.
Διαβρωμένοι από τους νεοναζιστές και τους ασφαλήτες συνεχίζουν να χτυπούν. εξαπολύοντας ένα μπαράζ επιθέσεων σε όσους τολμούν να αντιστέκονται.

Αυτό θα πει διάλογος και ελευθερία της σκέψης.

Για πολλοστή φορά μια εκδήλωση μέσα στο πανεπιστήμιο για την κουλτούρα της πολιτικής βίας, που οργάνωνε ένας όμιλος φοιτητών της Νομικής, κατέληξε στην εισβολή των γνωστών αγνώστων, που αντί για επιχειρήματα εκσφενδόνιζαν αυγά στο πάνελ των ομιλητών. Τι κι αν ανάμεσά τους ήταν ο Ολύμπιος Δαφέρμος, μέλος της συντονιστικής επιτροπής του Πολυτεχνείου το 1973, γνωστοί καθηγητές για την αντιστασιακή δράση τους όπως ο Ν. Αλιβιζάτος ή ο Δ. Ψυχογιός και ο δημοσιογράφος Π. Μανδραβέλης. Κατά τα άλλα, το άσυλο, που προάγει την ελευθερία διακίνησης των ιδεών, κινδυνεύει μόνο από την αστυνομία...

Σ.Π.

"Περισσότερες από τις μισές από τις 1.439 εφημερίδες που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ δεν θα υπάρχουν ως το τέλος της επόμενης δεκαετίας, ούτε στο χαρτί, ούτε στο διαδίκτυο ούτε σε e-paper, το ηλεκτρονικό χαρτί"

Vin Crosbie
2008
Digital Deliverance

Το ότι το τέλος των εφημερίδων -μαζί με το τέλος πολλών άλλων πραγμάτων- πλησιάζει είναι κάτι που μόνο ελάχιστοι εκδότες δεν αντιλαμβάνονται.
Το οτι ακόμη κάποιοι το συζητάμε το πράγμα (Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης και Η συζήτηση για τα Νέα Μέσα και τη Δημοσιογραφία) μοιάζει σαν να είμαστε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τα πρώτα Ford να κυκλοφορούν στους δρόμους το Σικάγο και εμείς να κουβεντιάζουμε για το μέλλον της ιππήλατης άμαξας...

Παρ' όλα αυτά το κάθε τι, θεσμός, άνθρωπος, ιδέα, εφεύρεση, τεχνολογία δικαιούται ένα όμορφο τέλος. Ενα τέλος αντάξιο της ιστορίας και της προσφοράς του. Μπορεί ακόμη και να δικαιούται μια τελευταία ευκαιρία. Την ευκαιρία να βρει τη χαμένη του λειτουργικότητα και αισθητική. Αυτά που η φθορά του χρόνου και η αλλαγή των εποχών αλλοίωσαν...

Μια τέτοια ευκαιρία είναι και αυτή που περιγράφει ο Nassos εδώ: Το μέλλον του design εφημερίδας —

Αν μπορούμε να σώσουμε μια εφημερίδα;
Οχι! Δεν το νομίζω...
Μπορούμε όμως να της δώσουμε μια μικρή παράταση ζωής ή έστω ένα ένδοξο και λαμπερό, σαν πυροτέχνημα, τέλος!

Διαβάστε το!



Σχετικά>>> Κλείνει γραφεία η «Ουάσινγκτον Ποστ»

Ζούμε σε καιρούς μυστήριους, καιρούς που έχουν όλα φτάσει στα όριά τους ή που τα έχουν προ πολλού ξεπεράσει. Ζούμε ανάμεσα σε "ζωντανά πτώματα" και σε μηχανισμούς FUBAR (fucked up beyond all repair). Σε τέτοιο βαθμό που ούτε ανάπλαση σηκώνουν ούτε ανακατασκευή ούτε επανίδρυση. Μόνο γκρέμισμα και ξεθεμελίωμα. Ενα από αυτά τα "ζωντανά πτώματα" είναι η ΕΡΤ, η κρατική ραδιοτηλεόραση. Ενα σύστημα σάπιο από τον κορυφή (κυρίως εκεί) μέχρι και τα υπόγειά της.

Διαβάζω πως η ΕΙΤΗΣΕΕ (Ένωση Ιδιοκτητών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας) ζητάει να καταργηθεί η διαφήμιση στην κρατική τηλεόραση δεδομένου ότι η ΕΡΤ ήδη χρηματοδοτείται μέσω του ανταποδοτικού τέλους, οπότε θα πρέπει να εξαιρεθεί από τον ανταγωνισμό για τη διαφήμιση. Και δεν έχει και άδικο, από την πλευρά της! Πολλοί μάλιστα είναι εκείνοι που θα συμφωνήσουν μαζί της...
Διότι δεν μπορείς να τα παίρνεις και από τις δυο μεριές και μάλιστα να έχεις τόσο κακό αποτέλεσμα συν όλα τα σκανδαλώδη που αν και ο κόσμος τα έχει τούμπανο, τα ξαναμαθαίνουμε αυτές τις ημέρες.

Η δημόσια τηλεόραση ή θα στηρίζεται στα 50 ευρώ/έτος που δίνουμε ΟΛΟΙ μας είτε την βλέπουμε είτε δεν την βλέπουμε, όπως γίνεται με το BBC και τελευταία στη γαλλική και ισπανική κρατική τηλεόραση...(Σχετικά δες εδώ: ΕΡΤ: Γκρεμός ή ρέμα;)

Υπήρξα από εκείνους που μέσα από αυτό το μπλόγκ, πρωτοστάτησαν, πριν 5 χρόνια στην κίνηση "Δεν Θέλω να Πληρώνω" το χαράτσι της ΕΡΤ μέσω ΔΕΗ! Ηταν η εποχή της μεγάλης πτώσης και των απίστευτων οργίων. Της "φραπελιάς" και της Γιουροβίζιον... Το αρχικό μου κείμενο κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι και από οutlook σε gmail για χρόνια...

Σήμερα τα πράγματα είναι στο μη παρέκει...

Ομως τελικά, ίσως και αυτό να είναι ψευτοδίλημμα. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει η ΕΡΤ δεν σώζεται ούτε πέφτοντας στον γκρεμό ούτε επιλέγοντας το ρέμα διότι έχει προ πολλού κατακρημνιστεί στα τάρταρα... Ετσι ίσως να πρέπει να συζητηθεί πολύ σοβαρά το κλείσιμό της. Και μάλλον ήδη συζητιέται...

Το θέμα είναι αν θα χτιστεί κάτι άλλο στη θέση της και με ποιους όρους! Κάποιοι λένε πως θα "πτωχεύσει" και μετά θα δημιουργηθεί κάτι σαν το αγγλικό BBC... Αλλοι μιλούν για το "πετυχημένο" παράδειγμα της Ολυμπιακής: πώληση του τίτλου και δημιουργία ενός ακόμη ιδιωτικού ΜΜΕ...

Οι εξελίξεις τρέχουν... Για να δούμε...

Γρήγορα απάντησε ο Υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ στο θέμα Αυτή ήταν, είναι και παραμένει η Αστυνομία
με την την κτηνώδη συμπεριφορά δύο αστυνομικών απέναντι σε μια γυναίκα...
Μιλώντας σήμερα στη συνέντευξη τύπου που έδωσε είπε σχετικά:

Και θέλω να αναφερθώ με την ευκαιρία αυτή στο προχθεσινό περιστατικό δύο Ειδικών Φρουρών του Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα που επέδειξαν απαράδεκτη συμπεριφορά και άσκησαν βία σε μία γυναίκα με ένα παιδί. Οι δύο αυτοί κύριοι δεν έχουν καμία θέση στο Αστυνομικό Σώμα. Έδωσα εντολή από το πρωί μαζί με τον Αρχηγό της Αστυνομίας να προβούν στα νόμιμα οι αρμόδιοι και θα γίνουν όλες οι ενέργειες ούτως ώστε να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά στο Σώμα οι δύο συγκεκριμένοι Ειδικοί Φρουροί. Δεν θέλουμε αστυνομικούς, άνδρες και γυναίκες στα Σώματα Ασφαλείας, οι οποίοι δεν σέβονται το Σύνταγμα, τους νόμους, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη υπόσταση. Και αυτή είναι η πρακτική μας. Δεν απολογούμαστε για κανέναν, ιδιαιτέρως για αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των Πολιτών. Επίσης, με εγκύκλιο, η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες, όλοι οι Αστυνομικοί συμπεριλαμβομένων και των ΜΑΤ, θα φορούν διακριτικά, έτσι ώστε θα δίνεται η δυνατότητα σε κάθε καταγγέλλοντα, σε κάθε πολίτη που θέλει να καταγγείλει συγκεκριμένο περιστατικό να ξέρει σε ποιον Αστυνομικό αναφέρεται. Ο κάθε Αστυνομικός δεν είναι ανώνυμος, είναι επώνυμος, έχει διακριτικά, είναι υπάλληλος του ελληνικού κράτους και της ελληνικής δημοκρατίας και υπηρετεί τις υποχρεώσεις, για τις οποίες έχει πάρει όρκο να υπηρετεί.

>Με τη Ντόρα ο Β. Πολύδωρας



Κι επίσης:

Κτηνώδης!

Του ΣΤΡΑΤΗ ΜΠΑΛΑΣΚΑ

Θύμα χωρίς προηγούμενο ρατσιστικής βίας από δύο αστυνομικούς του γνωστού τμήματος του Αγίου Παντελεήμονος Αθηνών έπεσε την περασμένη Πέμπτη το μεσημέρι η Σ.Α., μια 35χρονη γυναίκα από την Αρμενία, παντρεμένη με γνωστό Ελληνα μουσικό.

Αυτόπτης μάρτυρας στον ξυλοδαρμό και τη σύλληψή της, το ηλικίας δύο χρόνων παιδί της, το οποίο μάλιστα παρέμενε και αυτό υπό σύλληψη στο Αστυνομικό Τμήμα της οδού Θήρας στην Κυψέλη επί τετράωρο! Εκεί της δηλώθηκε ότι οι δύο αστυνομικοί που τη συνέλαβαν και τη χτύπησαν ανήκουν στο Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, ενώ επέβαιναν και σε αυτοκίνητο του ίδιου τμήματος με συμβατικές πινακίδες.

Το γεγονός σημειώθηκε στις 11 το πρωί της περασμένης Πέμπτης, στη συμβολή των οδών Κεφαλληνίας και Επτανήσου στην Κυψέλη, όταν η 35χρονη, έχοντας βγει από σουπερμάρκετ της περιοχής, προσπαθούσε να περάσει τον δρόμο με το καροτσάκι στο οποίο είχε το παιδί της, ενώ κρατούσε και δύο σακούλες με ψώνια. Δυο γυναίκες που περπατούσαν στο πεζοδρόμιο μαζί με την 35χρονη, σχολίασαν το γεγονός ότι κανένα αυτοκίνητο δεν σταματούσε, αποκαλώντας δυνατά «ζώα» τους οδηγούς των περαστικών αυτοκινήτων.

Τότε από ένα αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες που σταμάτησε, πετάχτηκαν δυο άνδρες, και απευθυνόμενοι προς τη γυναίκα με το καροτσάκι ζήτησαν εξηγήσεις «γιατί τους είπε ζώα». Η εκφορά των εξηγήσεων «δεν σας είπα εγώ ζώα» προκάλεσαν το ενδιαφέρον των δύο αγνώστων, οι οποίοι τη ρώτησαν «αν είσαι Ρουμάνα», προσθέτοντας «αυτά να πας να τα κάνεις στη χώρα σου». Η 35χρονη, θεωρώντας ότι μιλά με κάποιους απλούς περαστικούς, τους είπε «πως δεν είναι Ρουμάνα, αν και θα μπορούσε να είναι» και πως «είναι Αρμένισσα και αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα».

«Από εκείνη τη στιγμή», λέει η Σ.Α., «άρχισε ένας απίστευτος εφιάλτης. Μου έδειξαν μια ταυτότητα δηλώνοντας αστυνομικοί, μου ζήτησαν τα χαρτιά μου και όταν εγώ τους είπα πως δεν τα έχω μαζί μου, μου είπαν ότι με συλλαμβάνουν. Μια προσπάθεια να πιάσω το καροτσάκι, τη στιγμή που μου έβαζαν χειροπέδες, είχε σαν αποτέλεσμα να πέσω κάτω. Με χτύπησαν γιατί θεώρησαν πως αντιστεκόμουν. Με ποδοπάτησαν και με χτύπησαν όταν προσπάθησα να δω πού είναι το καροτσάκι με το παιδί μου, μου γύρισαν τα χέρια στην πλάτη και τα έδεσαν με χειροπέδες, ενώ κάλεσαν και περιπολικό αυτοκίνητο, το οποίο και ήλθε μισή ώρα μετά και με μετέφερε τόσο εμένα δεμένη πισθάγκωνα όσο και το παιδί μου στο Αστυνομικό Τμήμα της οδού Θήρας. Από εκεί και αφού κάποιος γνωστός μου, που ειδοποιήθηκε, έφερε τα χαρτιά μου, αφέθηκα ελεύθερη με την προτροπή «να ξεχάσω ό,τι συνέβη μια και ήταν αποτέλεσμα της κακιάς ώρας. Ηταν περίπου 3.30 το απόγευμα όταν με άφησαν ελεύθερη. Πήγα στο σπίτι κι άρχισα να παίρνω τηλέφωνο παντού...».

Οπως λέει η Σ.Α., τηλεφώνησε ακόμη και στο γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδ,η από το οποίο την παρέπεμψαν στη ΓΑΔΑ. Και με τη ΓΑΔΑ επικοινώνησε απ' όπου τη ρώτησαν ...«τι μπορούν να κάνουν».

Την περασμένη Παρασκευή το πρωί και μετά την κατάθεση μήνυσης στην οδό Ευελπίδων και την με εντολή του Εισαγγελέα εξέτασή της από ιατροδικαστή, χωρίς φυσικά ποτέ να ενεργοποιηθεί η διαδικασία της αυτόφωρης σύλληψης των δύο αστυνομικών του Αστυνομικού Τμήματος Αγίου Παντελεήμονα, η Σ.Α. επικοινώνησε και με το Γραφείο Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ. από το οποίο και ζήτησε προστασία. Από εκεί της δηλώθηκε ότι «θα εξετάσουν την καταγγελία της»! *

>Οι δουλείες ενός σέρβερ


Περιμένεις... περιμένεις... περιμένεις... Λες, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα ακουστεί και μια άλλη άποψη που δεν θα είναι ούτε ακροφασιστοναζιστική ούτε και αριστερο-α-πολιτική όπως αυτές που έχουμε βαρεθεί να ακούσουμε...
Περιμένεις μια άποψη που να θέτει το θέμα του ΙΝΤΙΜΙΝΤΙΑ στην πολιτική του βάση...

Κάποιον που δεν θα θεωρεί θέμα-ταμπού το διάσημο (!) site και τη φιλοξενία του στον σέρβερ του Πολυτεχνείου.
Διότι όπου υπάρχουν ταμπού, υπάρχει και ΦΟΒΟΣ. Μη μιλήσεις και κάνεις "εχθρούς", και σε πουν "δεξιό", "αντιδραστικό" ή ο,τι άλλο έλθει στο μυαλό της κάθε μουρλοκακομοίρας...
Ειδικά όταν αυτό το ταμπού έχει εκφυλιστεί σε κάτι που ουδεμία σχέση έχει με τις αρχικές του προθέσεις και καταβολές...

Ευτυχώς μια τέτοια άποψη διάβασα σήμερα:

Το αθηναϊκό ιντιμίντια εκπέμπει από τον «σέρβερ» του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο έχει έναν ισχυρό σέρβερ για τις εκπαιδευτικές, διοικητικές και ερευνητικές ανάγκες του. Παλαιότερα (ή πάντα, δεν γνωρίζω) μια μικρή καθημερινή εφημερίδα, με μεγάλη όμως επιρροή στο Πανεπιστήμιο,τον σέρβερ αυτόν χρησιμοποιούσε επίσης. Και για να είναι τα πράγματα σαφή: ο σέρβερ είναι στο Διαδίκτυο ό,τι το ταχυπιεστήριο στον Τύπο. Δεν νομίζω ότι το Εθνικό Τυπογραφείο θα τύπωνε δωρεάν κάποια εφημερίδα στο όνομα της ελευθερίας του λόγου.

Αλλά το Πολυτεχνείο «τυπώνει» το Ιντιμίντια. Αυτό σημαίνει ότι όποιος το επιθυμεί μπορεί να αξιώσει από το Πολυτεχνείο την ίδια εξυπηρέτηση; Με βάση ποιο σκεπτικό οι πρυτανικές αρχές (και οι μόνιμοι καταληψίες του) θα πουν ναι ή όχι; Πώς θα αντιμετώπιζαν τις νομικές συνέπειες των διακινούμενων κειμένων αν εμπίπτουν στις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα: δεν είναι οι αρχές αυτές συνεργοί των ανωνύμων; Είναι αυτονόητο ότι δεν θέτω θέμα απαγόρευσης του Ιντιμίντια. Αλλά ένα διπλό ερώτημα: α) αν το κράτος οφείλει (παρά το θλιβερό σοβιετικό προηγούμενο) να παρέχει τα τεχνικά μέσα της δημόσιας έκφρασης και αν ναι, γιατί μόνο στο Διαδίκτυο και όχι στη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και τον Τύπο- και πού θα μπορούσα να καταθέσω τη σχετική αίτηση; Και β) ως πότε τα μπλογκ του «ελεύθερου λόγου» θα έχουν, χωρίς κυρώσεις, τα απεχθή χαρακτηριστικά των ανώνυμων επιστολών, με την αμέριστη τεχνική συμπαράσταση της Πολιτείας;

Αυτό είναι (π.χ. κυρία Διαμαντοπούλου) το πολιτικό ζήτημα και όχι φυσικά οι καθυστερημένες και μονόπλευρες καταγγελίες μερικών ακροδεξιών (που τα φιλικά τους μπλογκ- το γνωρίζετε- οργιάζουν βρίζοντας και συκοφαντώντας) μήτε η αιφνίδια μονόπλευρη αφύπνιση μιας Δικαιοσύνης που γνωρίζει το θέμα από χρόνια.


Και επίσης:
H ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ακορντεόν: υπάρχει μόνο όταν ο λόγος δεν ενοχλεί, ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_22/11/2009_362390

Το 1917 οι νευρολόγοι το έλεγαν «σοκ του βομβαρδισμού» (Shell-Shock). Το 1945 μετονομάστηκε από τους ψυχιάτρους σε «κόπωση της μάχης» (Battle fatigue). Μετά το Βιετνάμ έλαβε τη σημερινή του ονομασία: Μετατραυματικό Σύνδρομο Αγχους (PTSD). Κοινώς, τα ψυχικά προβλήματα που συχνά συνοδεύουν τον άνθρωπο μετά μία ακραία εμπειρία, π.χ., κακοποίηση ή πόλεμο. Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Βασίλη Γκουρογιάννη «Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή», όλοι σχεδόν οι ήρωες πάσχουν από αυτό το σύνδρομο. Γιατί; Διότι είναι βετεράνοι των μαχών της Κύπρου, τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1974. Οπως διαβάζουμε στο βιβλίο: «Μυστήρια υπόθεση ο πόλεμος· αρχίζει πραγματικά όταν τελειώσουν οι μάχες», όταν οι βετεράνοι «ξεχνούν ό,τι θυμούνταν και θυμούνται ό,τι είχαν ξεχάσει». Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που διερευνά αυτή την οδυνηρή, αποσιωπημένη πτυχή του Κυπριακού. Ο Ηπειρώτης πεζογράφος μιλά για το σύνδρομο μιας ολόκληρης κοινωνίας, που εμφανίζεται με το συλλογικό προσωπείο της άρνησης, της λήθης. Πρόκειται για το ένατο βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη, πιθανώς το πιο ώριμο, το πιο δυνατό πεζογραφικό του έργο. Υπενθυμίζω τα εξαιρετικά αφηγήματα «Διηγήσεις παραφυσικών φαινομένων» (Καστανιώτης, 1990) και το «αιρετικό» μυθιστόρημα «Το ασημόχορτο ανθίζει» (Καστανιώτης, 1992).

Aκροδεξιοί ματαίωσαν παρουσίαση βιβλίου Γκουρογιάννη |freecity

Κυριακάτικα ξεράσματα...

Και οι θερμοί τους αναγνώστες!

Να τον χαιρόμαστε τον βόρβορο των μεν και των δε...

November 17, 2009

Poynter is using Twitter to publish a list of the 100 things journalists should never do (inspired by a New York Times list about restaurants). I think it’s a great, interactive idea. I challenged myself over the last couple of days to compile my own list of things newspapers and staff should not do. I didn’t use the word “never,” because a wise Jedi once said that only the Sith deal in absolutes.

100 things newspapers should not do

1. Newspapers should not forget what they do is for their communities.

2. Newspapers should not sit idle as circulation numbers decline. Do something!

3. Newspapers should not bash social media. Embrace it or remain out of touch.

4. Newspapers should not use social media sites to dump links to stories.

5. Newspapers should not just tease to the Web site. Use the Web to tease to the newspaper.

6. Newspapers should not consider themselves newspapers, but news organizations.

7. Newspapers should not publish print stories online for free.

8. Newspapers should not feel stale. Stories should be focused on what’s next.

9. Newspapers should not view wire copy as filler. People buy newspapers for the package.

10. Newspapers should not yell at customers over the phone.

11. Newspapers should not patronize readers. They realize budget cuts and staff reductions don’t improve the newspaper.

12. Newspapers should not expect readers to understand journalism. Explain it to them in small doses. Viva transparency!

13. Newspapers should not refuse to promote from within.

14. Newspapers should not make decisions on whims, but become data-driven organizations.

15. Newspapers should not endorse candidates. Yep, I said it.

16. Newspapers should not use valuable space above the masthead for “Happy Holidays” messages. Save your glee for the people who buy the newspaper by stuffing those messages inside.

17. Newspapers should not let staff buy coffee (OK, this one is personal).

18. Reporters should not come to work without a daily game plan.

19. Reporters should not focus merely on the day ahead. Plan weekend and enterprise stories well in advance.

20. Reporters should not work alone on enterprise stories. They should work with editors and representatives from the copy desk, design team and Web site.

21. Reporters should not keep editors in the dark about stories. Bringing them in early helps flesh out ideas.

22. Reporters should not go anywhere without toting a pen and notepad.

23. Reporters should not wait for stories to come to them. They have to find them.

24. Reporters should not rely on the same sources for stories.

25. Reporters should not forget to think visually.

26. Reporters should not cover games or meetings without doing their homework.

27. Reporters should not assume.

28. Reporters should not deceive sources.

29. Reporters should not engage in gossip with sources.

30. Reporters should not bed or wed sources.

31. Reporters should not accept gifts — only feedback.

32. Reporters should not settle for “no comment” without asking the question a different way.

33. Reporters should not lead sources on. Say no if you can’t get to something.

34. Reporters should not make promises to sources. A lot of things are out of your control.

35. Reporters should not assume the math is correct.

36. Reporters should not end interviews without asking people to spell their names.

37. Reporters should not end an interview without asking who else would be good to talk to.

38. Reporters should not use only one source.

39. Reporters should not fib.

40. Reporters should not plagiarize.

41. Reporters should not generalize. No, not everyone feels the same way.

42. Reporters should not use the word “seemed.” Just give us the facts.

43. Reporters should not use the word “plethora.” Keep it simple.

44. Reporters should not use the word “essentially.” If what you’re writing is not essential, then stop wasting time.

45. Reporters should not write in passive voice.

46. Reporters should not overuse quotes.

47. Reporters should not stack quotes unless they’re writing a narrative.

48. Reporters should not let jargon from their beats trickle into their writing.

49. Reporters should not bog readers down with process when it’s not necessary. The judges’ scoring criteria in the town’s Little Miss Cupcake Pageant is not really important.

50. Reporters should not overstuff leads. Introductions of 35-plus words tend to make eyes bleed.

51. Reporters should not turn in a story without double-checking the spelling of proper nouns.

52. Reporters should not turn in copy without reading it aloud.

53. Reporters should not rely on editors to catch mistakes.

54. Reporters should not shortchange themselves by allowing little time to write.

55. Reporters should not be late.

56. Reporters should not go through the motions, turning in half-assed work.

57. Reporters should not expect feedback. They should demand it.

58. Reporters should not lash out at editors who try to help strengthen their work.

59. Reporters should not leave anonymous comments on their online stories.

60. Reporters should not rely on management for training opportunities.

61. Reporters should not use awards as incentive for pursuing stories.

62. Reporters should not pursue the same stories the same way every year.

63. Reporters should not take the same way home. Going outside the routine leads to great stories.

64. Reporters should not go a day without reading a newspaper.

65. Reporters should not let their desks become unmanageable.

66. Editors should not view themselves as executives, but people.

67. Editors should not avoid conflict or confrontation.

68. Editors should not keep their doors closed all day.

69. Editors should not let e-mail serve as their primary means of communication.

70. Editors should not hold in feedback until the annual performance appraisal.

71. Editors should not interrupt. Listen.

72. Editors should not restrict anyone on staff from contributing ideas.

73. Editors should not let an opportunity pass without reinforcing their vision for the newsroom.

74. Editors should not throw staff under the bus. Own up to mistakes.

75. Editors should not complain in front of subordinates.

76. Editors should not introduce new initiatives as corporate mandates. That kills buy-in.

77. Editors should not let the holidays arrive without having a plan to fill space.

78. Editors should not let key people go on vacation without delegating some of their workload.

79. Editors should not let key people leave the newspaper without absorbing as many of their contacts and as much of their knowledge as possible.

80. Editors should not let standards slip, even when the newsroom is undergoing change or cutbacks.

81. Editors should not ignore calendars and listings when it comes to consistency.

82. Editors should not go into a story with the goal of rewriting it.

83. Editors should not go a day without reading the competition.

84. Editors should not let their coverage be overtaken by press releases.

85. Editors should not let reporters forget to follow up on great leads.

86. Editors should not leave social media or technology up to staff.

87. Copy editors should not be afraid to take design and style risks.

88. Copy editors should not steal a reporter’s thunder by having the headline echo a well-written lead.

89. Copy editors should not butt headlines.

90. Copy editors should not send a page to the printer before performing a spell check.

91. Copy editors should not use the same headlines for stories that appear online and in the newspaper.

92. Photographers should not stage action shots.

93. Photographers should not go to an assignment without the expectation of talking to people.

94. Photographers should not take photos from the back of the room. Get in there!

95. Photographers should not manipulate images.

96. Photographers should not use the same caption on multiple photos.

97. Photographers should not leave designers with just one photograph to use.

98. Clerical staff should not bother news staff with walk-ins. Instead, give walk-ins business cards and request they call or e-mail to set up an appointment.

99. Clerical staff should not give callers more information than they need to know. Avoid making promises or giving bad information.

100. Columnists should not make pop culture references that are several decades old. That confuses people under 40.

Αυτό θα πει συνέπεια!
Κάθε μέρα μπορούν να λιώνουν 7.000.000 τόνους πάγου!
Διαφημιστική καταχώρηση της Humble Oil (σημερινή Exxon-Mobil) στο περιοδικό Life Magazine πριν 48 χρόνια!

(Via Grist)

Ο Πάσχος Μανδραβέλης γράφει για το μακροσκελές δοκίμιο του Bernard Poulet "Το Τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης" - με τόνο που συχνά θυμίζει επικήδειο

Απόψε δεν είδα ειδήσεις, έλαβα όμως ένα Mail που λέει τα εξής και το δημοσιεύω:

Φίλε aneme-naftile

Eπειδή μας αποδεικνύεις επανειλημμένα ότι σέβεσαι το ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ που έχεις επιλέξει να κάνεις,
σου γνωστοποιώ τα εξής...

Στο κεντρικό δελτίο πριν λίγο, για το Indymedia:

Πήρε τις δηλώσεις κάποιου (δυστυχώς δε θυμάμαι το πρόσωπο, ίσως του Γρυσπολλάκη; δε θυμάμαι) ο οποίος μιλούσε τη Δευτέρα για την εφαρμογή του νόμου για το ΑΣΥΛΟ και ΟΧΙ για το indy και είπε: "και οι Πρυτάνεις είναι άνθρωποι. Φοβούνται να εφαρμόσουν το νόμο"... Σήμερα η Διαμαντοπούλου δηλωσε "υπέρ" του indymedia και κατέληξε: ..."Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αλίμονο αν βάλουμε μπροστά το θέμα του φόβου" (εννοώντας το "φόβο" του idy)...

To ΜΕGA λοιπόν τί έκανε στο ρεπορτάζ για το indy;;;
Eπαιξε ΜΟΝΟ τα παρακάτω κομμάτια από τις δηλώσεις:

"και οι Πρυτάνεις είναι άνθρωποι. Φοβούνται να εφαρμόσουν το νόμο"

+

"Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αλίμονο αν βάλουμε μπροστά το θέμα του φόβου"...

=

"ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ Indymedia" εκτός απ' τον Μουτζούρη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μιλάμε γαι κανονική παραποίηση των δηλώσεων, δηλ. της πραγματικότητας!
Μετά το παραποιημένο βίντεο με το θάνατο του Αλέξανδρου τώρα αυτό...
Στόχος; "Και η Πολιτεία ενάντια στο indymedia"... Κάτι που -έστω και τυπικά-
δεν ισχύει... Μεγάλη μαϊμουδιά! Μιλάμε για μια συρραφή δήλωσης για άλλο θέμα και μίας δήλωσης
κομμένης... που μας δίνουν το ΠΟΘΗΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥΣ...

Η Εταιρεία Θεάτρου Τελεία ανεβάζει μια ανατρεπτική και βαθιά ανθρώπινη παράσταση με αφετηρία το έργο του σπουδαίου έλληνα συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη Η Ανάθεση από το βιβλίο Ανθρωπωδία Η Ανάθεση (Προοίμιο σε μια χιλιετία).

Το δίπολο ζωής – θανάτου, αρσενικού – θηλυκού, φωτός – σκότους, εξουσίας – υποταγής, η μάχη μεταξύ αντίρροπων δυνάμεων, οι αιώνιες αναζητήσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, τα αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μόνος και απογυμνωμένος από κάθε προστατευτικό ψέμα ή σύμβαση, εκτεθειμένος και ταυτόχρονα απόλυτα απελευθερωμένος.

Μια δηκτική παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό. Μια παράσταση που κλείνει πονηρά το μάτι στη ζωή.


Και δεν έχεις παρά μόνον το χέρι σου. Πέντε δάχτυλα. Σάρκα νωπή ευπαθής γυμνή ανάμεσα στην ζέστη και στο κρύο της, κόκκαλα φλέβες ραβδώσεις, νύχια μασημένα, άκρες δαχτύλων ερεθισμένες πονεμένες, τρίχωμα λείο αραιό ασθενικό, μία παλάμη ιδρωμένη ούτε πολύ δυνατή ούτε πολύ επιτήδεια, κλειδώσεις συσπάσεις κλειδώσεων, δάχτυλα απλωμένα κοντά μαζεμένα σφιγμένα βασανισμένα από μια νευραλγία που τα τινάζει και πάλι ηρεμούν και πάλι τα τινάζει με πόνο, αυτά τα πέντε δάχτυλα, δεν έχεις άλλα. Αυτό το χέρι, δεν έχεις άλλο. Ένα χέρι που έρχονται ώρες όπου δεν μπορεί να σηκώσει ούτε το ίδιο του το χέρι. Χέρι που έρχονται ώρες όπου δεν μπορεί να έχει ούτε το ίδιο του το χέρι.

Δημήτρης Δημητριάδης


Η ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία: Μανώλης Ιωνάς

Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Κασαπάκης

Κίνηση – Χορογραφία: Μπέτυ Δραμισιώτη

Σχεδιασμός κοστουμιών: Ιωάννα Μαθοπούλου - Αφροδίτη Δήμα - Αθηνά Σοφού

Φωτισμοί: Θωμάς Χαρέλας

Χτενίσματα – Μακιγιάζ: Πέτρος Πρίντεζης

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κλουκίνας

Γραφίστας: Νίκος Παντελίδης

Παίζουν: Νίκος Μαυρουδής, Γιάννης Μυτιληνός, Δώρα Αθανασοπούλου, Βασιλική Καραγιαννάκη

Θέατρο Άκης Δαβής (Αλκμήνη)

Διεύθυνση: Αλκμήνης 8 Γκάζι (πλησίον μετρό, στάση Κεραμεικός)

Τηλέφωνο: 210 3428650

Ημέρες και ώρα παραστάσεων: Δευτέρα – Τρίτη στις 21.30

Πρεμιέρα: Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2009

Τιμή εισιτηρίου: Φοιτητικό 10 ευρώ, Κανονικό 15 ευρώ

	Θέατρο Άκης Δαβής-Αλκμήνη
Οδός:	Αλκμήνης 8, Στάση Μετρο Κεραμεικός

Το έχω γράψει και θα το γράφω μέχρι να βγει στο φως όλη η αλήθεια: Στην άκρα δεξιά είναι οι ρίζες της νέας τρομοκρατίας.
Το δείχνει ο τρόπος δράσης τους...
Ομως κυρίως το δείχνουν οι στόχοι τους: Γιαννάκου, Ανδρουλάκης, ΣΥΡΙΖΑ...
Κομμάτι του παρακράτους και μακρύ χέρι των νεοφασιστών.

Παρακάτω η επιστολή/απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη στους ακροδεξιούς μιλιταριστές:

Λεβέντες μου σας καμαρώνω! Είστε οι συνεχιστές του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου και του Άρη σε σύγχρονη εκδοχή. Και γι' αυτό η τελευταία ελπίδα του προδομένου λαού μας. Με τη γενναία σας δημόσια αποκήρυξή μου, μου ανοίξατε τα μάτια. Ομολογώ, έστω και καθυστερημένα, ότι υπήρξα ένας ελεεινός και σιχαμερός προδότης-συνεργάτης της χούντας και της αντιλαϊκής δεξιάς και τώρα μετανοιωμένος αποζητώ τη δίκαιη τιμωρία μου. Το σπίτι μου βρίσκεται σε μικρή πάροδο της οδού Γαριβάλδη, στην Επιφανους 1, και καθώς είμαι ξαπλωμένος έχω απέναντί μου την πλαγιά του Φιλοπάππου, απ' όπου σας είναι πανεύκολο να με κάψετε ζωντανό, για να με λυτρώσετε από τις τύψεις που με ζώνουν. Προς τούτο, έχω ορθάνοιχτα τα παράθυρα μου για να σας διευκολύνω, με κίνδυνο να πάθω γρίπη. Όμως, ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες όταν έχει να κάνει με terroristes-τιμωρούς όπως εσείς;...

Je vous remercie

ΥΓ Καημένε Παπαδόπουλε, πού είσαι να καμαρώσεις τη σπορά σου.....

Το Διαδίκτυο ενισχύεται, το νεανικό κοινό απομακρύνεται από το γραπτό κείμενο, επεκτείνεται η κουλτούρα τού δωρεάν, γενικεύεται η πειρατεία. Ο γραπτός Τύπος εγκαταλείπεται από τους αναγνώστες και τους διαφημιστές. Όλοι μιλούν, και δικαίως, για κρίση του Τύπου. Οι ζημίες συσσωρεύονται, η βιωσιμότητα των εφημερίδων απειλείται, οι απολύσεις είναι πλέον μαζικές. Η «ελευθεριακή» ιδεολογία του Internet μας έκανε να ονειρευτούμε έναν άλλο τρόπο επικοινωνίας. Ο Bernard Poulet αποδεικνύει ότι, πίσω από την πρόσοψη της ελεύθερης επικοινωνίας, οικοδομούνται πανίσχυρα οικονομικά μονοπώλια τα οποία αντιμετωπίζουν την πληροφόρηση ως ένα προϊόν σαν όλα τα άλλα. Η ψηφιακή επανάσταση μάς κρύβει μια πολύ σημαντική ανατροπή που ξεκίνησε πριν από το Internet,αλλά γενικεύτηκε μετά: το ενδιαφέρον των σύγχρονων κοινωνιών για την πληροφόρηση διαβρώνεται χωρίς καμία αντίσταση. Ο κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι προφανής.

Το τέλος των εφημερίδων είχε αναγγελθεί από τη δεκαετία του ’90, τότε που είχε αναγγελθεί και το τέλος των βιβλίων καθώς και όλου του έντυπου πολιτισμού. Τόσα χρόνια μετά οι εφημερίδες δεν έχουν (ακόμη) πεθάνει, μολονότι κάποιοι το εύχονται, ίσως γιατί το όπλο τους, που είναι το know-how της παραγωγής, της ταξινόμησης και της ιεράρχησης αξιόπιστων πληροφοριών, παραμένει πολύ ισχυρό. Ίσως πάλι γιατί οι υλικές ιδιότητές τους, που τις συνδέουν με βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες, τις κάνουν αναντικατάστατες. Ναι, το χαρτί φθίνει, αν και υπάρχει μεγάλος προβληματισμός κατά πόσον οι άνθρωποι, τουλάχιστον στο άμεσα ορατό μέλλον, θα μπορέσουν να απομακρυνθούν από την υλικότητα και την πεπερασμένη φύση της χάρτινης, της έντυπης εφημερίδας.Το ξεφύλλισμα της εφημερίδας έχει ένα στοιχείο καταγωγικής ηδονής.

Από το επίμετρο του Νίκου Μπακουνάκη

O πρώτος ολοκληρωμένος online οδηγός για τις δωρεάν εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης. Eκθέσεις, κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες, εξορμήσεις στη φύση, θεατρικές παραστάσεις, πάρτι, βιβλιοπαρουσιάσεις, διαλέξεις είναι μόνο ένα μικρό δείγμα όσων διοργανώνονται καθημερινά εντελώς δωρεάν στην πόλη μας και πολύ συχνά χωρίς να τα παίρνουμε είδηση. Στην κατηγορία forless θα βρείτε πολλές ενδιαφέρουσες προτάσεις για διαφορετικά θέματα.

Το forfree αποδεικνύει ότι τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν! Μπείτε λοιπόν στον κόσμο του και δείτε «πράματα, θάματα και…θεάματα», με μοναδικό αντίτιμο την καλή σας διάθεση και ένα φωτεινό χαμόγελο! Καλές βόλτες!

http://www.forfree.gr
http://thess.forfree.gr